Playlist: Mariah Carey - All I Want For Christmas Is You (tmf) Jay Z feat. Beyonce - Bonnie & Clyde (tmf) Avril Lavigne - Sk8er Boi (tmf) Low - Just Like Christmas (It's A Cool Cool Christmas, 2000) Mongrell - Waarom Vertrouw Je Me Niet Meer (live @ Christmas Stomp) Mountain Goats - Nothing For Juice (lp, 1996) Punjabi MC - Mundian To Kach Be (tmf)
Afgelopen vrijdag speelden de Rotterdamse sleazerockers van Wiseguy in de Cave in Amsterdam. Een zaaltje dat ik bij deze dus ook kan afstrepen van mijn 'ben er nog nooit geweest'-lijstje. Ik denk trouwens niet dat ik er snel nog eens zal komen. Voor een muziekcafé midden in het centrum van Amsterdam - om de hoek van het Leidseplein aan de Prinsengracht - heeft de Cave wel iets héél provinciaals, zowel qua muzikale programmering als qua donkerbruine aankleding. Bovendien komt er geen hond. Je zou toch denken: rockband in een rockcafé da's, wel, kat in het bakkie. Niet afgelopen vrijdag. Op het barpersoneel en een paar binnen- en weer naar buitendruppelende vaste gasten na bestaat het totale publiek vanavond uit een stuk of acht Polen (?) die ergens aan de zijkant gestaag dronken zitten te worden en ik. De heren van Wiseguy laten zich niet klein krijgen en stormen zonder morren in dik driekwartier door een paar handenvol tracks van hun tot nu toe verschenen single én hun begin volgend jaar te verschijnen debuutalbum (beide op Stardumb). Stuk voor stuk moddervette punkrawkdeunen in de, op het moment erg hippe, traditie van bands als de Datsuns, D4 en de Hellacopters. Waarom dit drietal dan nog níet op de voorkant van de NME te bewonderen is geweest en in plaats daarvan in zo goed als lege Amsterdamse kelders staat te spelen is wellicht te danken aan het feit dat hun nummers eigenlijk te verfijnd zijn. Veel knappe koortjes en afgemeten gitaarsoli maar te weinig domme riffs en snotterige zanglijnen. Het leken me, ondanks de vettige-lange-haren-look van de bassist, ook hele beleefde jongens. Leuk voor hun ouders, maar het betekent helaas wel dat ze met net iets te weinig overrompelende nummers als Pull The Cup op de proppen komen om écht indruk te maken.
Sunday, December 22, 2002 //
Wipte net even binnen bij Waterstone's aan het Spui op zoek naar de kerst-editie van de NME. Ze hadden hem nog niet. Wat ze wél in de schappen hadden staan verwarde me vooral. Q heeft de 100 Greatest Albums Of All Time terwijl Kerrang je de 100 Greatest Singles voorschotelt. Je kunt begrijpen dat m'n bioritme nu helemaal van slag is. December is toch de tijd van de jaarlijstjes? Voorspelbare of all time-lijstjes doe je in de slappe zomer maanden of eventueel in februari (januari is de tip-zo-veel-mogelijk-hippe-nieuwe-bandjes-voor-het-komende-jaar periode). Bij Sleazenation krijg je bovendien een t-shirt cadeau. Midden in de winter. Een wollen muts is zeker niet cool genoeg.
Volgens Popbitch - dus aan de betrouwbaarheid valt te twijfelen - is Add N To (X) afgelopen week uit elkaar gegaan. Live, op het podium.
MP3 Van De Dag: The Only Gift That I Need van Dashboard Confessional. Een van de twee exclusieve kerst-deuntjes - de ander is van Face To Face - op de site van Vagrant Records.
Thursday, December 19, 2002 //
Nou wil ik me niet bemoeien met de marketingstrategieën van de NTG, maar shirtsponsoring bij HFC Haarlem?? (Opvallend trouwens dat je je via die site nog steeds kunt abonneren op Livexs...). (foto gestolen van forza.haarlemfan.nl)
Maandag 20 Januari 2003: de Electric Six (vh.The Wildbunch) @ The Paradiso
Wednesday, December 18, 2002 //
Ik had afgelopen vrijdag een bandje te
gast in de uitzending. Het had naar alle
waarschijnlijkheid zinniger geweest als ik dat van te voren had aangekondigd, maar dat ben
ik eigenlijk glad vergeten. Te druk met andere dingen en misschien dat ik het ook wel een
beetje onbewust express niet heb vermeld. Het was namelijk de eerste keer dat ik een bandje
live in m'n programma had en de kans dat er iets fout zou gaan was dus redelijk groot.
Vooral omdat ik, in al mijn wijsheid, niet simpel begon met, zeg, een of andere
singer/songwriter hier uit Amsterdam die gewoon met z'n akoestische gitaar onder z'n arm op
de fiets naar de studio zou kunnen komen, maar meteen ging voor een vijfkoppige delegatie -
nog niet eens de hele band, trouwens - helemaal uit Groningen die ook nog eens met meerdere
al dan niet versterkte (bas)gitaren én een viool in het met welgeteld drie
stokoude microfoons uitgeruste studiootje van de lokale omroep een handvol speciaal voor mij semi-akoestisch ingestudeerde moppies muziek ten gehore kwamen brengen. Maar het ging allemaal
wonderwel goed. Er was nog wat gestress vooraf met studiodeuren die niet open wilden maar
toen de heren eenmaal ingeplugd hadden en de schuiven open stonden klonk het eigenlijk
meteen goed. Had ik de indruk tenminste. Ik weet niet of het via de radio allemaal heelhuids is overgekomen maar anders heb ik er toch een prachtig mooi privé-concert van
Audiotransparent aan over gehouden. De opnamen zijn hopelijk binnen afzienbare tijd
in realaudio op de site van Radio Mortale
te beluisteren (zoals nu het geval is met onder meer Nimbus en Eleven). Begin
volgend jaar staat de band op Eurosonic. Het
verschrikkelijke mooie Lowhigh is nog steeds te downloaden van de site van Living Room Records.
Voor ik vergeet: aanstaande donderdag vindt er weer een van de maandelijkse live-avonden van
Radio Mortale plaats in de Volta. Deze keer
met een speciale line-up bestaande uit vier door de White Bronco's uitgenodigde experimentele
electronicaërs, te weten Diederik Boel, Stanley Stainless, MVK en de
Fckn Bstrds. Nee, mij zegt het eerlijk gezegd ook niets, maar een bandnaam zoals die
laatste beloofd veel. Meer info hier.
Geen idee hoe ik het voor elkaar krijg maar elke keer als We Vs Death in Amsterdam speelt weet ik ze te
missen. Eerder dit jaar al in ot301 en afgelopen donderdag in de Winston weer. Ik vond hun
dromerige postrock met trompet al een nogal vreemde eend op een avond vol hardcore(achtige)
bandjes en de organisatie leek dat ook te beseffen en had ze als eerste laten spelen. Om
zeven uur. Terwijl het volgens mijn informatie om half acht zou beginnen. Sterker nog, als
ik om kwart voor acht binnenkom is Jimmy
Barock ook al een tijdje bezig. Die paar nummers die ik gelukkig nog wel kan
meepikken, bevestigen mijn conclusies van de vorige keer dat ik ze zag (op diezelfde avond
in ot301 dat ik We Vs Death miste trouwens): beresterke (emo)punkrock. Gestroomlijnd, energiek en gedreven. Strakke
songs. Helemaal klaar
voor het jaar 2003 (en verder, wellicht). Maar nog steeds jammer van die erg vlakke zanger. Grootste verandering sinds vorige
keer is de extra gitarist die het geluid nog net iets vetter maakt en hier en daar zorgt
voor fijne dissonante momenten. Maar goed, twee van de drie van de in totaal zes vanavond
optredende bands die ik graag had willen zien liggen al achter ons voordat ik goed en wel
ergens m'n jas heb kunnen ophangen.
Om, voor de volledigheid en ik had per slot van rekening toch al betaald, die derde band toch
nog mee te pikken, moet ik me allereerst door twee échte hardcore-bandjes heenworstelen.
Daily Fire valt vooral op door hun piepkleine zanger, wiens verticale bescheidenheid
alleen maar wordt benadrukt door de twee immense gitaristen aan weerszijde en z'n piepend
hoge stemgeluid, dat de indruk wekt dat hij op 78-toeren wordt afgedraaid, terwijl de rest
van de band op 45 leeft. Among The Living valt in z'n geheel niet op. Dawn Of Awakening heeft hopelijk goed
opgelet bij het optreden van Jimmy Barock eerder deze avond en wat opgestoken over
direktheid en urgentie. Het Utrechtse vijftal lijkt alle juiste ingrediënten
in huis te hebben - punky energie, woedende akkoorden, een zanger die de hele tijd kijkt
alsof hem net verteld is dat z'n kat is overleden en op de juiste momenten z'n longen uit
z'n lijf gilt en bovenal songs als Ozaxepam - maar
het hangt allemaal een beetje als los zand aan elkaar, met als gevolg dat het je niet, zoals
Jimmy Barock, met elke riff een paar stappen achteruit blaast. Maar je hoeft niet
eens zo heel erg goed je best te doen om de contouren van een hele bijzondere band te zien.
The Spirit That Guides Us heef er geduchte concurrent bij.
De speeltijden van de bands zijn de gehele avond aan veranderingen onderhevig. Het tussen de
skate-video's op een zijmuur geprojecteerde programma ziet er telkens iets anders uit. Er
zou namelijk eigenlijk nog een andere band spelen, het Engelse X Eviscerate X ad,
maar die zijn ergens onderweg blijven steken en in de hoop dat ze op een gegeven moment toch
nog op zullen duikelen wordt hun naam steeds later gezet terwijl de andere bandjes steeds
naar voren schuiven. Ze redden het overigens niet en het Amerikaanse Me Without You
sluit de boel af. De vijf verlegen, in dikke jassen verborgen jongens die al de hele avond
tegen de muur staan geleund blijken een hyperactieve modernistische rockband. Zodra de
eerste noot wordt ingezet groeit de drummer een paar extra armen en verandert de zanger in
het blanke neefje van James Brown. Het is hun eerste keer in Europa en dat is te
merken. Vlak voor het optreden komen ze er achter dat wij aan deze kant van de oceaan hele
andere electriciteit gebruiken dan zij aan de andere kant. Het ontbreken van adapters en
handige verlengstukjes houdt in dat ze hun dure verzameling effectpedalen niet kunnen
gebruiken. Niet dat het publiek het merkt, want niemand kent ze toch. Muzikaal hebben we dit
soort deconstructionistische punkrock eerder dit jaar al wel eens indrukwekkender gezien -
de Icarus Line met name - maar het enthousiasme van de Philadelphians werkt
aanstekelijk. Alhoewel ze het op den duur ook een beetje overdrijven. Ze blijven iedereen
uitgebreid bedanken en roepen dat ze zichzelf blessed to be here beschouwen en
langzaam maar zeker moet de heilige geest der rock'n'roll plaats maken voor de Heilige Geest
en wordt het mij allemaal net iets te geforceerd blij.
Sterker nog, Sound Of The Underground van Girls Aloud is, alhoewel een soort van legpuzzel van stukjes van recente pophits: vooral I'm Going Out van de Younger Younger 28's en die gitaar komt rechtstreeks uit Pulp Fiction, op de valreep nog een van de allerleukste singles van het jaar.
Verder leuk voor zo'n vrijdagmiddag waarop er toch al niets van werk terecht komt (helaas moet ík binnen anderhalf uur nog een paper én een bijbehorende presentatie in elkaar flansen): Roadies en Avril Lavigne die System Of A Down's Chop Suey covert.
Friday, December 13, 2002 //
Muzikaal stelt december als maand in de regel weinig voor. Geen tijd om nieuwe platen te
beluisteren want hard bezig met de jaarlijstjes. Niet dat er, op duizenden elk jaar in een
net iets andere vorm opnieuw uitgebrachte maar feitelijke identieke boxsets en best of
verzamelaars na, nieuwe platen verschijnen, trouwens. En waar je ook gaat wordt je vergast
op een eindeloze stroom weerzinwekkende kerstliedjes. Kortom, wat jij nodig hebt is een
flinke dosis hippe nieuwe klanken. 19 waarschijnlijke onbekende maar gegarandeerd opwindende
(én kerstbelvrije) should've-been hits van evenzoveel kersverse, en soms iets minder
kersverse, artiesten. En dus: de negende aflevering STEREO MP3 DIY CD oftewel I'D
LIKE TO BUY THE WORLD AN ASPIRIN (vergeet het hoesje (doc, 70kb)
niet).
1. Schneider TM - Frogtoise
Met z'n opvallende cover van de Smiths's There Is A Light That Never Goes Out liet
Dirk Dresselhaus - aka Schneider TM - al horen het combineren van electronische
klanken met een melancholisch popliedje in de vingers te hebben. Hier in Frogtoise -
afkomstig van het nieuwe album Zoomer - bewijst hij hetzelfde ook geheel op eigen kracht te
kunnen.
Op de valreep van het definitieve leeglopen van de electroclash-zeepbel debuteert
Matt Sims, onder de artiestennaam Mt. Sims, nog met Ultra Sex, een album vol vunzige
klinkende, van sex doordrongen synthpop. Download het catchy How We Do nu het nog hip
is.
Overgebleven spinazie mag je nóóit voor een tweede keer opwarmen want daar wordt het giftig
van (schijnt iets met nitraten te maken te hebben). Dit stuiterende, speelse, electro-y maar
tegelijkertijd warmbloedige housedeuntje daarentegen kun je zo vaak luisteren als je wilt.
Afkomstig van een eerder dit jaar verschenen 12" op S-Max eigen, samen met z'n maatje
Fym gerunde, Boogizm label.
Ondanks dat ze uit Amerika komen waren de Apples In Stereo een van dé hoogtepunten
van de meest recente editie van het London Calling festival. Met hun energieke, zonnige
powerpop wist het viertal in no time een vette glimlach op ieder gezicht in de volle
bovenzaal te toveren. Songs als Please - afkomstig van hun nieuwe album Velocity Of Sound -
geven een goeie indruk hóe ze dat deden.
Kun je nagaan: als het wonderbaarlijke Brightonse kwartet British Sea Power dit soort
prachtnummers - het klinkt niet alleen als een kruising tussen Echo & The Bunnymen en
David Bowie, het zou tevens kwalitatief niet bepaald misstaan in een van beider
oeuvre - als b-kantje op een recente single kan verstoppen, hoe goed zal dat debuutalbum dan
wel niet worden? We zullen tot begin volgend jaar moeten wachten om dat uit te vinden want
dan zal The Decline Of British Sea Power pas verschijnen.
Laat het je niet weer gebeuren: het prachtige Oh, Inverted World van de Shins ging
vorig jaar al aan alles en iedereen voorbij en als we niet oppassen gebeurt nu hetzelfde met
labelgenoot Iron & Wine oftewel de Floridase singer/songwriter Samual Beam. Download
het stemmige, ingetogen, Nick Drakeiaanse Southern Anthem als je me niet gelooft.
Met songs als Astral, een track van hun een dezer dagen bij Arena Rock te verschijnen nieuwe
album Televise, voorziet het New Yorkse Calla ons van een perfecte soundtrack voor
deze donkere tijd van het jaar. Stemmig en onheilspellend, maar tegelijkertijd klinkt ook
het licht dat ons aan de andere kant van de winter altijd weer staat te wachten er in door.
Met dit soort hartverwarmend mooie nummers heb je geen open haard meer nodig.
Hij kan nog steeds niet rappen en z'n beats, alhoewel swingend, zijn niet bepaald de
modernste - MikeTheMusicGuy is zeker geen Timbaland - maar de teksten zijn ook op
deze eerste single van z'n debuutalbum Paullelujah! weer hilarisch. I'm a braniac with a
veiny sack, resting on the brow of Erika Eleniak.
Een drumcomputer en een overstuurde basgitaar; meer heb je vandaag niet nodig. Hoekige
electropunk uit - tadáá... - New York. Cooler dan een vrieskist in Lapland in de winter. Hun
debuutalbum verschijnt pas begin 2003 op Big Cat.
De doorgewinterde fans van dit trio uit Chicago zullen het waarschijnlijk een beetje
moeilijk hebben met Trans AM's geleidelijke transformatie van humorloze
postrockfundamentalisten tot ironische recyclers van handenvol jaren '80- en vroege
house-cliches. De rest van de wereld heeft er gewoon fantastische popsongs als Feed On Me
bij.
Natuurlijk is dit een aan alle kanten bij elkaar gejat zootje - My Bloody Valentine,
Jesus & Mary Chain, plusminus vier miljoen willekeurige garagerockcombo's - maar wie
maalt er om originaliteit als je zó cool bent. Het leukste Deense exportproduct sinds
technisch Lego.
I just wanna rock'n'roll. Wat vooral zo geniaal is aan dit nummer - behalve
natuurlijk dat het in z'n algemeenheid klinkt als het onbehouwen neefje van de
Stones' It's Only Rock'n'Roll (But I Like It) - is de zanger, die aan het begin al
klinkt alsof z'n leven er van afhangt maar zich in de daaropvolgende plusminus vier minuten
zó laat gaan dat hij aan het eind van de rit helemaal geen longen meer over heeft.
Ik geef het maar gewoon toe: ik weet helemaal níets van The Bronx. Ze schijnen
uit Zweden te komen. Ze schijnen de hipste band in het live-circuit van Los Angeles
te zijn. Het enige dat ik zeker weet is dat Heart Attack American harder rockt dan de
Hives, de Datsuns én de D4 bij elkaar.
Muzikaal niet bepaald grensverleggend, maar sinds wanneer is dat een criterium voor punk en
zeker die van het Rancidachtige soort? Als je er maar een beetje lekker op kunt op en
neer springen en het refrein kunt meeblèren en deze track van het album Space Camp slaagt op
beide fronten met valg en wimpel. Audiokarate komt in januari naar Europa voor een
uitgebreide toernee als onderdeel van een package van Kung Fu Records.
Q And Not U zorgt voor de disco in Dischord. Yep, ook Ian McKaye (van
Fugazi) heeft op z'n eigen label zo'n op het moment ongelovelijk ín, modern soort van
funky, new wave-y punkrockcombo in de aanbieding. En niet de minste, trouwens. So
Many Calls is afkomstig van Q And Not U aktuele, tweede album, Different Damage.
De dagen dat je wist dat je te maken had met een punkrockbandje dat snelle, vrolijke,
niets-aan-de-hand Ramones-achtige popliedjes speelde als je met een plaat van het
Lookout-label in je handen stond lijken voorgoed achter ons te liggen. The Cost is
donker, verwrongen, scherp, intens. Maar gelukkig ook érg goed. Hated Man is een van de
hoogtepunten van hun nieuwe album Chimera.
Kun je nagaan in hoeverre wij, rock'n'rollrechnisch gezien, zijn verwend de afgelopen tijd
als ik dit geinige niemendalletje van de Washdown's titelloze debuut-ep op Lookout
Records simpelweg omschrijf als 'een soort van gruizigere Strokes'. Een paar jaar geleden
hadden we een moord gepleegd voor een bandje als dit....
Rauwe, elementaire, bluesy garagerock ergens halverwege de White Stripes en PJ
Harvey. Geen wonder dat John Peel fan is. Moanin' is de titel van het tweede album van
dit Bostonse duo dat recentelijk verscheen op het Sympathy For The Record Industry label.
Alt-punt-country. Gewone kuntrie. Wat maakt het uit. Het enige dat telt is dat
Laura Cantrell het soort stem (én het soort nummers) heeft waar je hart van smelt.
Laura's nieuwste album When The Roses Bloom Again staat vol van zulks, maar om
eerlijk te zijn is dit wel de allermooiste.
Ik was eigenlijk van plan om een recensie van het concert van Ikara Colt te
combineren met een reactie op de oproepen van Erwin Blom (bij 3voor12) en Ferry Rooseboom (op het Excelsior
forum) om dit weekend de concerten van de Undertones vooral niet te missen.
De insteek zou natuurlijk zijn dat ik het daar helemaal me oneens ben en vind dat je beter
je tijd en geld in Ikara Colt (bijvoorbeeld nu zondag in de Ekko) kunt steken. Een
band die waarschijnlijk nooit had kunnen bestaan zónder de Undertones - alhoewel, om
eerlijk te zijn, ik de baslijn in het refrein van Chat & Business vooral op Alternative
Ulster van Stiff Little Fingers vind lijken - maar als jonge honden wél het recht
hebben om dit soort klanken vanaf een podium de wereld in te sturen. Dit in tegenstelling
tot een stelletje zakkenvullende ouwe lullen als de Undertones die naar mijn
bescheiden mening slechts vanaf een (best of-verzamel-) cd te pruimen zijn. Maar ja, ik heb
het de komende dagen te druk met andere dingen om me er een uitgebreide, weloverwogen
recensie uit te persen en ná het weekend zijn de Undertones al weer het land uit en
slaat het ook nergens meer op. Bovendien ben ik, na het vernemen van het nieuws dat de ook
in het stukje van Blom genoemde Inspiral Carpets weer bij elkaar komen, niet meer zo zeker
van m'n argumenten. Díe band zou ik namelijk nog wel een keertje live willen zien... Het
concert van Ikara Colt was trouwens erg goed.
MP3 Van De Dag: Baroque
(Trad.) van Part Chimp (soort van vervolg op de Londonse rioolnoiseband
Ligament maar dan met wat extra voormalige Scarfo-leden; klinken als een
zwaardere versie van Mogwai; hun debuutalbum, Chart Pimp, verscheen dan ook (?) op Rock Action Records).
Friday, December 6, 2002 //
Nog afgezien van de gebruikelijke Goede Smaak-issues slaat de nieuwe tattoo van Robbie Williams bovendien muzikaal als een tang op een varken. Ten eerste moet er eigenlijk een stip achter de tweede noot (om hem de helft langer te maken). Zoals het er nu staat is namelijk a) het ritme niet goed en b) staat er een zestiende te weinig in de maat. Daarnaast hoort de eerste noot er eigenlijk helemaal niet bij; dat is de laatste noot van het couplet. Het 'all' van 'all you need is love' is die tweede noot. Tenslotte, maar dat is meer persoonlijk, zie ik het nut van waarom precies dít stukje muziek niet in. Naar ik mag aannemen betekent het nummer veel - of in ieder geval iets - voor Robbie, maar notatietechnisch gezien is het nogal saai: het is 5 keer dezelfde noot achter elkaar. Als het nou een ingewikkelde lick of riff was geweest had het visueel tenminste nog iets voorgesteld. Nu is het niet meer dan een goed excuus voor mij om m'n ouders te laten zien dat die 10-jaar klarinetles niet helemaal zinloos zijn geweest.
MP3 Van De Dag: het is een klassieke variatie op de split-release: de band op de ene kant van de plaat covert een nummer van de band op de andere kant en vice versa. Onder de - geweldige, overigens - titel Atheists, Recondsider is het op het Arena Rock label de beurt aan Brooklynites Oneida en Liars. Die laatste laten zich van hun shoegazerigste kant zien in Rose & Licorice.
Thursday, December 5, 2002 //
Eigenlijk was ik op zoek naar een eventuele online-versie van de Spekkie Big-strip die deze week in de Folia (blaadje van de Universiteit van Amsterdam) staat, want over Boudewijn Büch en met een hele leuke flauwe Goethe-grap op het eind. Ergens op de Spekkiebig en Deef Club schijnt hij te vinden moeten zijn, maar ik ben hem nog niet tegengekomen (het is weer zo'n vervelende clubs.nl-site). Maar wat schetst mijn verbazing: de tekenaar van Spekkie Big, Marc Van Der Holst, blijkt drummer te zijn in The Heights. Dit rammelende indiegitaarbandje uit de Bollenstreek is voortaan dus niet alleen meer bekend als Het Nieuwe Bandje Van De Vroegere Zangeres van Seesaw maar dus ook als De Band Van De Tekenaar Van Spekkie Big. Vrijdag 20 december staan de Heights in het Patronaat in Haarlem (in een voorronde van de Rob Acda Award).
MP3 Van De Dag: Machine van de Yeah Yeah Yeahs. De leadtrack van hun actuele ep. Wel snel wezen, want maar een week te downloaden.
Wednesday, December 4, 2002 //
Het is me niet geheel duidelijk waarom 3voor12 Southern Feel van Orange Black plots nu als song op haar site heeft toegevoegd. Het nummer is per slot van rekening al zo'n twee jaar
oud. Misschien is het in het kader van Eurosonic. En het heeft ook zo z'n voordelen. Zo
heb ik gister Bright Lights, het album waar het het openingsnummer van is, maar weer eens
uit de kast gehaald en dat is toch wel een erg fijne plaat. Bovendien blijk je op de website van de band niet alleen twee nummers
van dát album te kunnen downloaden maar ook twee van hun allernieuwste, Morning Notes, én recenseert de band op grondige wijze
het voedsel dat ze op hun reizen langs de diverse poppodia, festivalweides en jongerencentra in België en Nederland wordt voorgeschoteld.
Drowned In Sound sprak
met de mensen achter het Welshtalige indielabeltje Ankst.
Popbitch vroeg zich onlangs af: What's Your Favourite Northern Soul
record?. Ik ga de antwoorden binnenkort - met soulseek ofzo - maar eens aan nader
onderzoek onderwerpen.
De line-up van de zaterdag 7 december te houden 11e editie van het Amstel Festival is weer om te smullen. Zo zal John Darnielle in twee hoedanigheden aantreden, namelijk als de Mountain Goats én als helft van de Extra Glenns (een project samen met Frank Bruno, zie Epitonic voor een aantal mp3'tjes) en zullen verder de Bruces, Graeme Jefferies en het voor de lezers van deze pagina hopelijk niet onbekende At The Close Of Every Day spelen. Méér dan drie bands inderdaad. Maar ik weet nog van vorige keer dat je bij het Amstel Festival wél vol aandacht naar de artiesten kunt kijken. Met stoeltjes. En gewijde stilte tijdens de muziek en beschaafd applaus tussendoor. En een presentator die dringend verzoekt of iedereen z'n mobieltje wil uitzetten. Om eerlijk te zijn werd ook dat me op den duur een beetje te veel en tijdens de plusminus vierde man-met-gitaar die met een heel serieus gezicht h-e-l-e l-a-n-g-z-a-m-e akkoorden speelde zodat, alhoewel het muzikaal niet zo veel voorstelde, het in ieder heel bijzonder en gewichtig léék, ben ik maar (stilletjes) naar buiten geglipt. Dit keer hoop ik het tot het einde te halen en met bands als de Mountain Goats en At The Close Of Every Day moet dat wel lukken. Toegang is gratis. Reserveren verplicht (mail hiervoor naar amstel-festival(at)vpro.nl).
Tom van Hirameka Hi-fi doet uitgebreid verslag van hun recente Europese toer bij Diskant.
MP3 Van De Dag: God's Clay van Kempes van hun ep God's Clay + 4 welke verscheen op het aan de Grunninger platenzaak de Platenworm gelieerde Hellworm label.
Thursday, November 21, 2002 //
Je zou toch verwachten dat ze bij Onafhankelijk Muziekbedrijf de Konkurrent een beetje liefdevol en zorgzaam met hun artiesten omgaan, maar het programma van hun afgelopen donderdag onder de naam Tombola 2004 in de Paradiso gehouden feestje heeft wel heel veel weg van een achteloos neergeplempt zootje. Als ik iets na achten binnenkom probeert Múm in de bovenzaal de aandacht van ons vroege vogels te grijpen en vast te houden met hun ijle electronische pop. Ik ben nog nooit in IJsland geweest, maar de door Múm voortgebrachte klanken lijken precies te voldoen aan het clichematige beeld dat ik van het land heb: een leeg uitgestrekt landschap, gletschers, lange donkere dagen waarop het buiten constant sneeuwt. Maar ja, er even rustig van genieten is er niet bij want volgens het programma kan elk moment Bright Eyes het podium van de grote zaal opstappen - het Bright Eyes-package staat van half negen tot tienen op de affiche - terwijl Arab Strap's Malcolm Middleton op een niet nader omschreven dan 'ergens tussen kwart voor acht en half negen én tien en kwart voor elf' tijdstip als onderdeel van de carrousel in het singer-songwriter hoekje op de tussenverdieping z'n opwachtig kan maken. Mijn wens om alle drie vanavond te zien ontaardt in een zenuwachtig op en neer gedraaf over de trappen van de Paradiso met als resultaat één nummer van Azure Ray in de Grote Zaal (ijzige, zweverige maar mooie pop met drumcomputer), drie nummers van een verder naamloos gebleven duo met stille liedjes voor gitaar en keyboard die in het met een paar doeken afgeschermd hoekje van de hal nauwelijks boven de binnenkomende en hun jassen in de garderobe afgevende mensen een verdieping lager uitkomen en anderhalf nummer van de Good Life weer beneden in de Grote Zaal (nét Bright Eyes). Na verloop van tijd heb ik er genoeg van en geef ik het op vanavond nog iets van Múm of Middleton te zien en ga gewoon in de grote zaal zitten wachten op Bright Eyes.
Wegens de opvallende aankleding van z'n muziek, wordt wel eens over het hoofd gezien wat voor een fenomenaal songschrijver Conor Oberst - hij ís Bright Eyes - eigenlijk wel is. Hij is een van die door de geschiedenis heen zeer schaarse muzikale genieën die in staat blijkt die melodieën die op een of andere manier in de menselijke genen of anders in de moleculaire structuur van zuurstof lijken te zijn opgeslagen - vanaf de eerste keer dat je ze hoort voelen ze bekend en vertrouwd aan - te vangen en in akkoorden te schilderen. Dat hij een en ander vervolgens aankleedt met puberpoëzie, overdreven aanstellerige uithalen en ze uit laat voeren door z'n muzikaal iets minder getalenteerde vriendjes en vriendinnetjes uit Omaha, Nebraska maakt het er eigenlijk alleen nog maar spannender op. Op het podium van de Paradiso wordt hij vanavond omringt door een man of 10 - stuk voor stuk zagen we ze eerder op de avond al als leden van Azure Ray of de Good Life - op onder meer dwarsfluit, sax, trompet, banjo, percussie of cello. Het resultaat heeft nog het meeste weg van de schoolband waar ik op de middelbare school klarinet in speelde. Het is niet subtiel orkestraal en massaal zoals bijvoorbeeld Lambchop of Spiritualized waar de verschillende lagen elkaar aanvullen en versterken. Het Grote Bright Eyes-orkest rammelt niet alleen verschrikkelijk, de verschillende onderdelen van het bonte instrumentarium lijken zelfs met elkaar te vloeken. Het maakt allemaal niet uit. Oberst speelt z'n rol van getroubleerd kunstenaar perfect met z'n haren zo over z'n ogen en die liedjes - Lover I Don't Have To Love bijvoorbeeld - zijn zo godsallemachtig mooi.
Hoe goed die nummers van Bright Eyes wel niet zijn, wordt in de bovenzaal bevestigd door de Zweden van Isolation Years. Goedbedoelde maar degelijke countryrock met bloedeloos burgelijke songs. Ik ben blijkbaar niet de enige die het weinig vindt want na een paar nummers is het al dringen om naar buiten kunnen. Niet dat het in de grote zaal beter toeven is want daar staat inmiddels Spoon op het podium. Ik moet bekennen dat het tijden geleden is dat ik hun album Telephono uit '96 voor het laatst gedraaid heb en wat ze in de tussentijd hebben gedaan is helemáál langs me heen gegaan, maar anno 2002 is het niet meer dan oubollige, soort van New Wave-y gitaarrock waar professionele - oubollige... - muziekschrijvers al snel het etiket Elvis Costello-achtig op plegen te plakken. Ze klinken niet alleen als de opa's van de Strokes, ze zien er ook erg ouwelijk uit. Het is allemaal vreselijk ingedut en tam. Hoe je wél waardig ouder kunt worden laat Girls Vs Boys zien. Ze doen eigenlijk al jarenlang hetzelfde, maar wonder boven wonder klinkt dat wát ze doen in het huidige tijdsgewricht opeens hartstikke hip en bijdetijds want combineert het broeierige van Queens Of The Stoneage met het dwarse en opwindende van een willekeurig (Amerikaanse) al dan niet onder de noemer emo opererende indierockbandje. Het modderige geluid werkt niet echt mee - bovendien lijkt het nu nog meer alsof GVSB de hele tijd dezelfde riff staat te spelen - maar het vlamt, is spannend, en, wat mij betreft, een perfecte afsluiter van een avond als deze.
Ondanks de hoogtepunten gaat zo'n avond je niet in de kouwe kleren zitten. Zeker niet met het London Calling-festival van afgelopen zaterdag nog in de benen. Twee keer per week op en neer over de trappen van de Paradiso is me te veel van het goeie. Zeker als je de hele tijd heen en weer rent tussen dingen die eigenlijk je volle aandacht zouden verdienen. Ik heb me voorgenomen de eerst komende maanden elke avond met meer dan drie bandjes te ontwijken. Ik wil weer gewoon dat een concert bijzonder is/kan zijn. Weg met overdaad en te veel van het goede. (Wellicht dat ik trouwens een uitzondering maak voor het aanstaande zondag in diverse zaaltjes en cafe's in het Utrechtse centrum gehouden U-Mix 4U. Zeg nu zelf: We Vs. Death, Damer, Bong Ra, Paper Moon en veel meer. En helemaal gratis. Daar gaan je principes).
