De Stereo Top10 van week 17:
1. (3) I, Monster - Daydream
2. (2) Destiny's Child - Survivor
3. (4) Lowgold - Counterfeit
... alsof de hoogtijdagen van de Posies nooit voorbij zijn gegaan.
4. (-) Moldy Peaches - Who's Got The Crack?
5. (1) Sugababes - Run For Cover
6. (10) Starsailor - Good Souls
7. (5) Ash - Burn Baby Burn
8. (6) Kings Of Convenience - Toxic Girl
9. (7) Daft Punk - Aerodynamic
10. (-) Beta Band - Squares
... had onder normale omstandigheden meteen op één gestaan, ware het niet dat het precies dezelfde sample gebruikt als het nummer dat daar nu bivakkeert. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt.
De sample in kwestie in zowel de nieuwe single van de Beta Band als I Monster's Daydream - geheel toevallig, naar het schijnt - is overigens Daydream van het Gunter Kallman Choir, een easy listening-deun uit (plusminus) 1970. Op zoek naar meer informatie over dit fenomeen vond ik niet alleen Gunter's entry bij Space Age Pop - de web's most comprehensive guide to Space Age Pop, Lounge, Exotica, Cocktail, Incredible Strange and Easy Listening met ondermeer de prachtige annekedote dat muziek van Kullman zou zijn gebruikt als interrogatie-instrument door het Amerikaanse leger in de jaren '70 - maar ik stuitte ook op deze winamp playlist die door iemand op het net gezet is. Een curieuze lijst. Een dikke 1700 tracks waaronder complete albums van de Rene Froger, Savage Garden, Pokemon (lijkt me om eerlijk te zijn wel interessant om eens te horen...), BZN en Captain Jack en minstens 4 delen Trance 2000. En dan plotseling - vlak naast Mannenkoor Karrespoor - staan daar de Magnetic Fields, moederziel alleen te wezen met Love Is Lighter Than Air (niet eens van 69 Lovesongs, maar van Get Lost). En ik loop me nou al dagen af te vragen, hoe dat daar in godsnaam terecht is gekomen.
Weinig verrassingen vandaag op de tweemaandelijkse platenbeurs hier in de stad. Die vent met al z'n punkvideo's stond er weer en die man met bakken vol Americana en integere singer/songwriters ook. Enige aanwinst was iemand die met een hele selectie ouwe Creation-cd's voor 3 pond het stuk stond. Maar ja, ik weet ook niet zo maar uit m'n hoofd wélke Nikki Sudden-, Weather Prophets- en/of Jazz Butcher-albums je zeker moet hebben en welke niet. Daarom alleen maar twee Ride- en één Slowdive-schijfjes meegenomen. Het complete oeuvre van de Boo Radleys heb ik per slot van rekening al (inclusief het album van Eggman). Verder ook eindelijk de Pete Wylie dubbel-verzamelaar The Handy Wah! Whole - Songs From The Repertwah!: the Maverick Years 2000 aangeschaft, want maar 10 pond. Hij lag er vorige keren ook steeds al, maar toen telkens op het laatste moment níet gekocht. Ben er deze keer maar wel voor gegaan, want hoorde een paar dagen geleden A Heart As Big As Liverpool weer eens op de radio en als er maar een handvol nummers op deze compilatie staan die half zo goed zijn is het z'n geld al meer dan waard. Tot slot kon ik de nieuwe Ash natuurlijk ook niet laten liggen. Het lokale tweedehandswinkeltje - waar ze de blockbusters in de regel voor 10 pond hebben in plaats van de 13 pond in de reguliere platenzaken - had'm afgelopen week nog niet. Dan komt zo'n platenbeurs toch wel handig uit.
Ik kan zelf - wegens vuurmuur - helaas niet meedoen maar bij de NME zijn ze onlangs van start gegaan met de multiplayer popquiz Beat The NME.
Friday, April 27, 2001
Ik had er waarschijnlijk slim aan gedaan gewoon thuis te blijven want het is niet bepaald dat ik op het moment weinig te doen heb voor m'n studie maar ik ging een paar avonden geleden toch naar de bios om The Tailor of Panama te zien. En het was het dubbel en dwars waard. Kort door de bocht gezegd is het de anti-James Bond. Pierce Brosnan speelt een spion van de Britse MI-6 die naar Panama gestuurd wordt om een netwerk van contacten aan te leggen omdat men in London een beetje bezorgd is over het kanaal. Ter plekke aangekomen belandt Brosnan in een web van corruptie, bedrog en leugens. Terwijl de setting nogal des Bonds is, is de uitvoering en aankleding dat allesbehalve. Brosnan is nog steeds een spionerende rokkenjager en elke zin die hij tegen een vrouw spreekt druipt van de innuendo, maar in tegenstelling tot z'n Bond-karakter is hij hier als Andy Osnard een verschrikkelijke rotzak die iedereen een poot probeert uit te draaien. En zo is de hele film venijnig en cynisch en verschrikkelijk humoristisch. En bovenal low budget: er zit voor een spionagefilm nauwelijks aktie in en al helemaal geen explosies en de mondbewegingen lopen niet altijd synchroon met dat wat er gezegd (of gezongen) wordt. Het zou me niets verbazen als blijkt dat ze het allemaal gewoon in London hebben opgenomen en daar vervolgens wat tsjilpende sprinkhanen onder hebben gezet voor het tropische effect. Overigens parodieert niet alleen Brosnan zichzelf, ook Jamie Lee Curtis doet haar rol in True Lies nog eens dunnetjes over, soort van. Tegen het eind, als alles uit de hand loopt, wordt de film een beetje een rommeltje, maar desalniettemin een dikke aanrader. Naar een boek en script van John Le Carré en dat merk je want het zit stukken intelligenter in elkaar dan een doorsnee spionagefilm (alhoewel het plot meer dan een beetje geinspireerd is door Graham Greene's Our Man In Havana) maar er zit veel meer humor in dan ik ooit in een van Le Carré's andere boeken ben tegengekomen.
Ik tel mee. Ik kreeg van de week een formulier in de bus in het kader van de census; een soort van volkstelling die elke tien jaar in Groot Brittannië gehouden wordt. Een handvol vragen over je ethnic group, religie en of je werk hebt, die je naar waarheid moet invullen en op 29 april ergens moet inleveren. Inderdaad, moet. De begeleidende brochure doet heel enthousiast dat de census vooral erg nuttig is voor de regering om haar beleid voor de komende jaren te kunnen plannen, maar ergens onderaan in miniscule lettertjes staat wel degelijk dat je volgens de wet het formulier móét invullen en dat je vervolgd kunt worden als je het niet op de juiste manier doet. Ik vind het al een hele eer dat ik überhaupt mee mág doen; dat de Engelse regering op een of andere manier geïnteresseerd is in míj. Op het wereldwijde netwerk der computers doet een e-mail de ronde waarin mensen wordt opgeroepen bij de vraag naar hun religie het vakje other aan te kruisen en vervolgens Jedi in te vullen. Het schijnt dat als 10.000 mensen dat doen de regering Jedi als officiële religie moet erkennen.
Het heengaan van Opscene heeft in ieder geval één positief gevolg. Waldemar Noë - wat mij betreft een van hun meest getalenteerde schrijvers - heeft nu weer wat meer tijd voor zijn lofi-orkestje de Bingo Trappers. Na het album
Juanta Ave op het Amerikaanse Animal World Records eerder dit jaar, verscheen er onlangs een splittape met Las Moscas op het Belgische Morc Records en vliegt de band een dezer dagen de grote plas over voor een Amerikaanse toernee. Daarnaast zijn de Bingo Trappers een van de maar liefst twintig bands die zijn verzameld op de nieuwe compilatie van Living Room Records. Het album Hometaping Is Illegal (And It Is Killing Music!) probeert een soort van beeld te geven van de Nederlandse indie-, hometaping-, lofi-scene van het moment en met tracks van bands als Mongrell, Club Diana, John Wayne Shot Me, Persil, Zoppo, de Furtips, Merry Pierce en Pfaff lijkt het daar met vlag en wimpel in te slagen.
Eindelijk. Als echte anglofiel keek ik al jaren naar Have I Got News For You alhoewel, als ik eerlijk ben, ik in de regel misschien een derde en in uitzonderingsgevallen de helft van de verwijzingen en grappen begreep. Afgelopen week ging het nieuwe seizoen van start en al die maanden hier in Engeland trouw de krant lezen en het nieuws op radio en tv volgen betalen zich dubbel en dwars terug: ik begreep toch minstens 95% van wat er gezegd werd. En wat is die Tracey Emin trouwens een verschrikkelijk, humorloos mens.
Na het succes van z'n Top 100 van Nederlandstalige single is Vic Van Reijt zojuist in het Parool begonnen met De Nederlandstalige covers-Top 100. Tussen 100 en 91 vinden we onder meer Normaal, de Fouryo's (Zeg niet nee-ee-ee-ee, zeg niet nee-ee-ee-ee) en André Van Duin. In een aantal - maar helaas lang niet alle - gevallen zijn er tevens geluidsfragmenten te downloaden.
Zit net even de nieuwe Moordlijst te bekijken en tot mijn schrik ende verbazing zijn de Avalanches helemaal nergens te bekennen. Alleen Oscar Smit (van de VPRO) en Job De Wit (van Oor en de VPRO) geven te kennen dat ze geen stront in hun oren hebben en hebben hem in hun persoonlijke lijstje staan. De rest van kritiserend Nederland zit klaarblijkelijk te slapen want Since I Left You is de meest waanzinnige Plaat Van Het Jaar Tot Nu Toe. Waarvan akte.
MP3 Van De Dag: La La Land (helemaal naar beneden scrollen) van Jackpot. Ouderwets klinkende neo-country lijkt een contradictio in terminis maar is tegelijkertijd uitstekend van toepassing op dit lekker landerige dingetje met twang-y gitaar en zanger met flinke snik in z'n stem. Van het album Weightless. Je vindt meer Jackpot-mp3's bij Epitonic.
Sunday, April 22, 2001
Dit weekend ging de nieuwe serie Trigger Happy TV in premiere op Channel 4. Trigger Happy TV is hét beste Britse tv-programma van de afgelopen jaren. Om je een indruk te geven: Trigger Happy TV is het enige TV-Programma óóít waar ik een videoband van heb gekocht. Als het er op aankomt zou ik moeten zeggen dat het een verborgen camera programma is. Maar Ralph Inbarit isn't. Het is stukken extremer, stukken surrealistischer, stukken sneller (geen eindeloze ouwehoerverhalen in een studio maar gewoon 2x15 minuten alleen maar filmpjes) en, al met al, oneindig veel hilarischer. Oh, en Trigger Happy TV heeft een veel betere soundtrack: Grandaddy, Elastica en Eels om maar een paar dwarsstraten te noemen. Een van de belangrijkste, en leukste, tiepetjes is de man wiens - buitenproportionele - mobiele telefoon op de meest ongemakkelijke plekken afgaat, waarna er een luidruchtig 'HELLOO???.... NO, I'M IN AN ART GALLERY / RONDVAARTBOOT / RUSTIEK CAFETJE.... NO, IT'S RUBBISH.... CIAO...' volgt. Een andere favoriete opzet is twee in konijnen- of honden- of zebrapakken verkleedde personen die elkaar op straat in elkaar aan het slaan zijn. Zo in woord klinkt het allemaal lang niet zo leuk als het in werkelijkheid is. Grote verschil met reguliere verborgen camera programma's is dat het hier niet zozeer gaat om de reacties van de mensen. Het idee an sich is de grap. In een van de leukste scenes van vorig seizoen stond iemand met bebloede elektrische zaag en ijshockeymasker op te liften op een verlaten landweggetje. Er komt een auto langs. Die stop (natuurlijk...) niet. Volgende filmpje. Trigger Happy TV zegt - op een bepaalde manier - veel over de Engelsen. In een recent interview in de Guardian vertelt evil genius achter het geheel, Dom Joly, hoe in Engeland iedereen zich alles maar laat aanleunen. De mensen op een terrasje waar hij als 'swerelds slechtste straatmuzikant een deuntje komt spelen of de bejaarden in het park waar hij in een Duits accent moeilijke verhalen tegen houdt over dat z'n vader taxichauffeur is in München (oid); ze kijken een beetje beschaamd voor zich uit of doen heel hard hun best toch iets wat op een conversatie lijkt met hem te voeren, terwijl, als hij bijvoorbeeld in België of New York filmde, hij binnen de korste keren gevraagd werd of hij even een flink eind wilde oprotten.
De Stereo top 10 van week 16:
1. (1) Sugababes - Run For Cover
2. (2) Destiny's Child - Survivor
3. (10) I, Monster - Daydream
4. (-) Lowgold - Counterfeit
5. (3) Ash - Burn Baby Burn
6. (4) Kings Of Convenience - Toxic Girl
7. (5) Daft Punk - Aerodynamic
8. (-) Zoot Woman - Living In A Magazine
... laatste nieuws: Jacques Lu Cont gaat bas spelen voor Madonna.
9. (6) Avalanches - Since I Left You
10. (9) Starsailor - Good Souls
De Pointless Questions van Splendid Ezine worden deze week beantwoord door Solex.
MP3 Van De Dag: Herinnert iemand zich Bran Van 3000 nog?? Drinking In LA was een klein hitje. Zo'n semi-ironisch postmodern quasi-hiphop popliedje dat net iets te hard z'n best deed op Beck, Len of de Fun Lovin Criminals te lijken. Nu, Bran - ik mag Bran zeggen - is terug, zit op het moment zelfs bij Grand Royal en op Astounded, hun/zijn nieuwe single, is het opeens zwoele Curtis Mayfield-soul wat de klok slaat met een soort van disco-beat, vocalen van niemand minder dan, wel, Curtis Mayfield en een, laten we zeggen, verrassende cubaanse break. Een Zomerhit met hoofdletter Z. Op de officiële Bran Van 3000 pagina is hetzelfde nummer ook nog in een paar andere smaken verkrijgbaar (album en radio edit en remixen van Eric Kupper (wie?) en Little Soundsystem Of Paris (wat?)).
