links:
3voor12
KindaMuzik
Subjectivisten
Think Small
Alacran
Blue-Log
Luister
Mortale
SFM
Zebra
Dlask
Vido Liber

Dankzij Yaccs en

STEREO is een project van My Science Project Mediaproducties.

Concerttip: de New Black - indiesynthpunk, denk: Yeah Yeah Yeahs, Pretty Girls Make Graves, de Faint; mp3'tjes hier - vanavond in Cul De Sac in Tilburg, morgen in de Occii te Amsterdam. (btw: het voorprogramma zal worden verzorgd door Kate Mosh, uit Duitsland, niet te verwarren met Fake Moss, uit Zweden, natuurlijk.)

Concertupdate: de Archie Bronson Outfit is als laatste band toegevoegd aan de line-up van het London Calling Festival ter vervanging van de Duke Spirit, die klaarblijkelijk iets beters te doen hadden aanstaande zaterdag.

Stylus maakt Het Favoriete Album Allertijden-lijstje weer leuk door hun top 100 weg te gooien omdat je toch al weet hoe die d'r uitziet (OK Computer, Astral Weeks, Sgt. Pepper) en presenteert de: Top 101-200 Favourite Albums Ever... met Yo La Tengo!! En de Boo Radleys!! Snoop Doggy Dogg!! The Bends!! Verfrissend.

Playlist: Dave Grohl over de Pixies, Britney, My Morning Jacket en Air in de NY Times.

1 (-) La Casa Azul - Superguay (single)
Vederlichte en onverstaanbare (want Spaanstalige) discopop. Ergens halverwege Love Is In The Air en de theme-tune van de Love-Boat . Zo vrolijk en oppervlakkig en leeg dat je er bijna triest van wordt. Bijna. Eigenlijk moet je de video er bij zien voor het volledige effect: een soort van kruising tussen de Brady Bunch en 3 decennia shampoo- en tandpasta-reclames.

2 (-) The Streets - Fit But You Know It (single)
Mike Skinner goes punk op deze eerste single (?) van de opvolger van Original Pirate Material en het resultaat, wel, klinkt als Jilted John (meer serieuze muziekscribenten zullen het hebben over two-tone-invloeden, geloof ze niet. Het klink gewoon als Jilted John). See, I reckon you about an eight or a nine, maybe even nine-and-a-half in four beers time. Fantasisch!

3 (-) Agnetha Fältskog - If I Thought You'd Ever Change Your Mind (single)
Op mevrouw d'r website kun je slechts 30-seconden smaakproeven en souls**k weet slechts een beetje brakke radio-rip op te hoesten, maar die violen en die dramatische melodie, die eigenlijk in niets onderdoet voor een Winner Takes It All. Tranen-in-je-ogen mooi.

4 (-) Wiley - Wot Do You Call It? (single)
Okay, ik heb het begrepen: het is géén garage (of 2-step of, nog erger, urban). Wat dan wel? Nou een lesje semantiek verpakt in een opwindend jasje van nerveuze, opwindende, stuiterende, Londonse post-hiphop. Wat? Is post-hiphop ook niet goed?

5 (2) Phoenix - Everything Is Everything

6 (-) NSS16 - Oopdeewopdee (single)
Nieuwe sensatie uit de koker van Tommy Mottola. Soort van Amerikaanse variant op de Sugababes: vier verveeld klinkende dames met ieder een verschillend huidskleurtje. Muzikaal hebben we die minimalistische electro-r&b-beats met een Indiaas aandoende accentje de laatste tijd al veel en veel vaker gehoord, maar nog niet zó goed. Alleen jammer van die grommende rappert die er steeds tussen doorzit.

7 (-) Hal - Worry About The Wind (single)
Weet je nog? Die prachtige zomer van 2003? Met So Much For The City van de Thrills eindeloos op repeat? Hal, ook Ieren trouwens, lijken van zins de soundtrack van je zomer van dít jaar te worden met een bijna identiek staaltje gemoedelijke west-coast soft-rock. En die mondharmonica-solo krijg je d'r gratis bij.

Een kijkje achter de schermen bij de opnames van het nieuwe album van Face Tomorrow.

Are We Worthy: het in het nieuw gestoken Gun Magazine interviewt Ferry Excelsior.

Malcolm McLaren, Sufjan Stevens, George Michael, George Pelecanos, de 10 meest stomzinnige rockreunies én Amen in de nieuwe Observer Music Monthly.

BBC 6 Music deed het afgelopen weekend uitgebreid verslag vanaf het SouthBySouthWest-festival.

Cartwheels Over Broken Glass: Andrew O'Hagan over Morrissey. Ben persoonlijk erg benieuwd wat Morrissey voor verrassingen uit z'n hoge hoed zal toveren voor het Meltdown Festival. De wandelgangen hebben het over onder meer Franz Ferdinand, de New York Dolls, Sparks en Elton John. Volgens Popbitch - dus je weet hoe betrouwbaar dat is - zou laatstgenoemde zich storten op het werk van Jobriath.

Vinyl Data: vandaag de dag tel je als bandje bijna niet meer mee als er geen cd-rom- of dvd-gedeelte op je plaat staat. Dit lijkt een ontwikkeling van de laatste jaren, maar de onvolprezen Kempa laat zien dat er ook vroeger al artiesten waren die hun elpees (!!) opwaardeerden met een stukje software.

Typisch. Mag ik daags nadat ik heb lopen klagen over journalistieke zuurpruimerij zélf de expert uithangen blijk ík ruimschoots de chagrijnigste van het stel. Het ligt waarschijnlijk dus gewoon aan mij dat ik warm noch koud werd van de line-up van het eind deze maand te houden London Calling-festival. Ik ben blijkbaar anglofiel af.

Eigenlijk de enige band waar ik wel oren naar had waren de Stands. Ongelooflijk traditionalistische gitaarpop (in vergelijking zijn de La's een toonbeeld van vooruitstrevendheid) maar ik wordt erg blij van binnen van popsongs als Here She Comes Again. De rest van het aanbod deed me niet bepaald meteen op de fiets richting de Paradiso springen.

De Zutons is van die flauwe studentikozerij waar ook Gomez en de Coral zich schuldig aan maakten ('Luister eens: we hebben én Trout Mask Replica én een joint'). De Boxer Rebellion is de nieuwste ontdekking van Alan McGee, maar die lijkt ook al een paar jaar zowel klok als klepel kwijt te zijn. Van de Duke Spirit had ik nog nooit gehoord. Oceansize is van die opbgeblazen progrock en dan bovendien zonder de humor van Muse. South is wel erg braaf. En over de Veils heb je me van de week al kunnen horen klagen.

Blijven over: de Keys. De omschrijving 'tussen de Thrills en de Super Furry Animals' ziet er op papier aardig uit, maar in zo'n geval hangt het eindresultaat natuurlijk erg af van De Liedjes. En die klinken op het eerste gehoor best aardig; ze hebben zeker dat terloopse, dat ongeïnteresseerde van de Furries onder de knie. En naar last-minute toevoeging Goldie Lookin’ Chain ben ik overigens ook wel benieuwd want, volgens de verhalen, de nieuwe Streets maar dan platter en goedkoper en uit de Welshe valleys.

* Waarom staat er eigenlijk geen zandbak op het podium?
* Het onbrak er nog maar aan dat er een zandbak op het podium werd geïnstalleerd.

Niet alleen het gebrek aan originaliteit - die twee recensies zijn verder ook zo goed als identiek - ook de hoge mate van zuurpruimerij is weer treurigmakend. Ik was er zelf niet bij afgelopen zaterdag in de Pepsi-stage, maar in mijn fantasie klonk het meer zoals hier beschreven.

I Lost It: het eerste interview met Kevin Shields in 12 jaar in de Guardian.

Het onvolprezen Zone 5300 recenseert Brian-Wilson-die-Smile-doet in Liverpool.

Wat me vooral is bijgebleven van de vorige keer dat ik de Veils zag - op de afgelopen editie van London Calling - was het huilgezicht van de zanger; uitvergroot tot ongeveer twee-bij-twee meter op het videoscherm in de grote zaal was-ie moeilijk te missen. We hadden de lange LC-vrijdagavond nog in de benen en, met de Darkness in het vooruitzicht, uitstekende plaatsjes op het balkon en wat ons muzikaal vanuit de kleine zaal bereikte klonk aardig maar kon ons niet overhalen deze op te geven. Afgelopen maandag in de Ekko kon ik tot de conclusie komen dat dit terecht was geweest. De muziek van de Veils komt het best tot z'n recht als je er niet al te veel aandacht aan besteedt. Als je dat namelijk wel doet valt je op dat hun op het eerste gezicht aangename mix van rechtstreeks uit het oeuvre van Suede, Travis en Starsailor afkomstige hapklare brokken erg oppervlakkig en leeg is en eigenlijk geen greintje persoonlijkheid bevat. Knappe songs maar wat de échte Britse drama-queens zo leuk maakt - het gevaar, het verhaal, soms gewoon de hype - ontbreekt totaal en een alles verzengende gemiddeldheid heeft haar plaats ingenomen. Daar kunnen de geviltstifte woorden op de armen van de zanger - links: desdemona, rechts: lefty, meneer heeft gevoel voor humor - niets aan helpen. Het moet gezegd worden, visueel is het een stuk beter te verhapstukken op levensecht formaat.

Maar goed, ik was naar Utrecht getogen voor de Fiery Furnaces, die op diezelfde London Calling wél een verpletterende indruk achterlieten. De Furnaces - broer en zus Friedberger plus een extra toetsenist en een drummer - zijn dan ook allesbehálve gemiddeld: repetitieve, hypnotiserend garageblues-riffs versierd met vrolijke, puntige orgeluitbarstingen van het soort waarvan je uit Amerikaanse films hebt geleerd dat ze bij ijshockeywedstrijden te horen zijn, maar dan raarder en onvoorspelbaarder. Het blues-y gevoel komt terug in de manier waarop de nummers zijn opgezet: als verhalen. De band, en met name de zangeres, heeft iets te vertellen. Elk nummer duurt volgens de traditionele popnormen net iets te lang omdat er eigenlijk altijd een couplet te veel is toegevoegd; ze was simpelweg nog niet klaar met wat ze kwijt wilde. Mej. Friedberger lijkt behoorlijk chagrijnig en afstandelijk, maar het is gewoon een intens gebeuren. En eigenlijk is broerlief Matthew enger. Met name de eerste helft van het optreden, die hij doorbrengt achter z'n orgels, lijkt hij afwezig en z'n gelaatsuitdrukkingen zijn die van het soort op grond waarvan men bij seriemoordenaars achteraf altijd zegt dat het zo'n lieve jongen leek. Een verraderlijke band, die Fiery Furnaces. In eerste instantie staat het groepje mensen naast me een beetje lullig en kitscherig te dansen op de overdreven poppy orgelpartijen, maar binnen de kortste keren staan ze met z'n allen bezorgd en gebiologeerd naar het podium te staren. Geen gemakkelijke kost, maar heel erg bijzonder.

Een interview met (en live-opnamen van) Everett True in de vierde editie van This Is Our Music.

En deze week wél in de Stereo Top 10:

1. (-) Fiery Furnaces - Tropical Ice-Land (single)
Kan me niet herinneren dat Tropical Ice-Land me op enigerlei wijze opviel binnen het vorig jaar verschenen Gallowsbird's Bark album. Gelukkig is er voor de single-versie grondig aan het nummer verbouwd. Om precies te zijn klinkt het alsof ze de complete cast van Sesamstraat aan de line-up hebben toegevoegd: met Pino op drums en Tommy en Ieniemienie achter een clavecimbel. Het resultaat is een uitbundig stukje popgenialiteit dat de kleuter in élke muziekliefhebber naar boven brengt.

2. (-) Phoenix - Everything Is Everything (single)

3. (-) Pet Shop Boys - Flamboyant (single)
Er schijnt ook ergens een Scissor Sisters-remix rond te slingeren, maar volgens mij is deze nieuwe single van de Pet Shop Boys niet voor verbetering vatbaar, zelfs niet door de Scissor Sisters. Ouwerwets goed dit: lekker subtiele ge-disco-sequencede-synths en de understated maar toch sjiek-camp-y zang van Neil Tennant.

4. (-) Concretes - Warm Night (single)
Lieflijk walsje ergens halverwege Belle & Sebastian op z'n valst en BZN middenin een Griekse periode. Wie het tegen het eind van het nummer - als de violen, het koor en vooral die zuchtende oeh-s en aah-s zijn ingezet - nog droog houdt is van steen.

5. (-) Chromeo - Mercury Tears (cd: She's In Control)
Misantropie meets electropop. Nooit gedacht dat je medelijden kon krijgen met een paar goedkope jaren '80-effecten en een vocoder. Check de DFA-remix van Destination Overdrive - een andere track van hetzelfde album - trouwens hier als MP3.

6. (re) Von Bondies - C'Mon C'Mon (single)

7. (-) Morrissey - Irish Blood Englis Heart (single)

8. (-) Trespassers William - Vapour Trail (single)

9. (-) Looper - I'd Fall At Her Feet (ep: mp3ep#2)
But the truth is tonight, I'm just too drunk to stand.

Het moest er een keer van komen: heb gisteren voor het eerst, per ongeluk, een cd gekocht die ik bij nader inzien al had. Ik koop met enige regelmaat express platen die al bij mij in de kast staan - om weg te geven of om óók de elpee-versie te hebben en dergelijke; meestal is het uit een soort gevoel van medelijden als ik een bepaalde plaat voor een schandalig laag bedrag in de uitverkoopbakken zie staan - en ik ben ook wel eens thuisgekomen met een ep waarvan ik alle individuele tracks al op andere releases bleek te hebben staan, maar het kopen van precies dezelfde plaat als dat ik al had was me tot op heden op een of andere manier nog niet overkomen. Ik kan me d'r nog een beetje onderuit lullen dat het niet om een officiële cd gaat, maar om een tijdschrift waar toevallig een cd bij zit, maar toch, ik schaam me diep. Dus, eh, als iemand geïnteresseerd is in de laatste editie van X-Ray Magazine (nog in het plastic en mét cd'tje met tracks van onder meer Franz Ferdinand (live), The Bronx, The Ordinary Boys, the Constantines en the Icarus Line) laat het me even weten. Gratis en voor niets, wie z'n billen brandt, moet op de blaren zitten enzo.

Morrissey is gevraagd het programma samen te stellen voor de komende editie van het (Londonse) Meltdown Festival.

ShibuyaLink: de Tokyose Shibuya-scene (Cornelius, Takako Minekawa, Pizzicato 5, Qypthone) in kaart gebracht.

(Record-)Shopping In Soho.

I'd be working at Kingdom of Leather: DFA's Tim Goldsworthy en James Murphy interviewden Morrissey voor Index Magazine.

One of the single sexiest records in Euro-history: Taylor Parkes over Bonny St. Claire.

Engelsen, dat zie je zo. De jongeheren - met nadruk op jong - van Cat On Form (afgelopen zaterdag in de OCCII) zijn zo Engels als lauw bier en slappe thee met melk. Bleek, bijkans ondervoed en, zeker in vergelijking met een gemiddelde Amerikaanse indierock-band, terminaal on-hip gekleed. Meer Eastenders, dan As The World Turns, zeg maar. Ook de muziek van het viertal is gespeend van elke Hollywood-glans: rauw en lelijk, maar ook eerlijk en fascinerend. De gitaarlagen kruipen niet dissonant doch subtiel overelkaar maar worden onherkenbaar verfrommeld de wereld ingevuurd. De intensiteit van de band wordt nog eens tot in het bijna oneindige versterkt door hun live-presentatie. Terwijl de bassist, met z'n rug naar de zaal, met volle aandacht een stukje podiumvloer staat te bestuderen smijten de twee gitarist/zangers zichzelf, hun instrumenten en ziel en zaligheid in het rond vóór op het podium. U kent de term Screamo? Cat On Form is de overtreffende trap: met-tranen-en-tuiten-al-je-frustraties-er-uit-gooien-core. In het laatste nummer gaat de linkerhelft van de voorhoede, want nu even zonder gitaar, helemaal over de rooie en hij eindigt het concert kermend, ineengerold in een bolletje op de grond.

Verslagen van de live-uitvoeringen van het mythische Smile-album door Brian Wilson te over in de Britse pers: de Guardian, de Telegraph en in de Independent zelfs twee.