links:
3voor12
KindaMuzik
Subjectivisten
Think Small
Alacran
Blue-Log
Luister
Mortale
SFM
Zebra
Dlask
Vido Liber

Dankzij Yaccs en

STEREO is een project van My Science Project Mediaproducties.

Copyright and Music: A History Told in MP3's: een aantal beroemde auteursrechtelijke kwesties (bijv. de Verve vs. de Stones over de sample in Bittersweet Symphony) op een rijtje gezet. Met MP3'tjes.

5 New Bands For 2004: volgens de Q.

Natuurlijk hartstikke leuk dat koffiedikkijken, maar hoeveel waarde moet je daar nou aan hechten. Laten we voor de grap - de grap?? De grap?? Ik zet hier zo maar mijn geloofwaardigheid als nieuwe-bandjes-ontdekker op het spel - eens kijken hoe ik het er vorig jaar vanaf bracht. Hoe scoorden de tien bands die ik op donderdag 9 januari 2002 grootse dingen voor de daaropvolgende 12 maanden toedichtte?

Laten we, vooral voor m'n eigen gemoedsrust, beginnen met de Darkness: twee nummer-twee hits en een nummer-één album. Toegegeven, beide in Engeland maar ook hier in ons kikkerlandje ging de spandexrevolutie niet helemaal onopgemerkt voorbij. De meest recente editie van London Calling was voor het eerst sinds het stenen tijdperk uitverkocht (net zoals, al maanden, hun komende concert in de Melkweg in februari) en Christmas Time was rond kerst niet van de radio en de diverse clipzenders te branden.

Bands als British Sea Power, de Kills en de Yeah Yeah Yeahs scoorden wellicht niet zoveel hits en waren iets minder op de covers van de muziekbladen te vinden, maar we kunnen volgens mij wel concluderen dat ze de op basis van eerder verschenen singles gevormde verwachtingen goed (in het geval van de Kills) tot redelijk (in het geval van de Yeah Yeah Yeahs) waarmaakten. Misschien is de beste indicatie van het succes van deze voorspellingen wel het feit dat het rijtje er, achteraf bezien, zo saai en vanzelfsprekend uitziet. Laten we voor het gemak ook Audiotransparent maar in deze categorie indelen. Die deden het, voor Nederlandse begrippen, toch ook best aardig met hun debuutalbum, toch?

Soms ben ik er gewoon te vroeg bij. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat de Bronx en de Rye Coalition het afgelopen jaar in vuur en vlam hebben gezet, maar ik heb nóg een kans. In de traditionele eerste NME van het jaar worden deze twee bandjes als tips voor 2004 gezien. In het geval van de Bronx wordt er in het artikel verteld dat de band nog niet eens een jaar bestaat, waarmee ik ze dus eigenlijk gewoon al namedropte vóórdat ze bestonden. Als dat niet verschrikkelijk knap is, weet ik het ook niet meer. Mijn verwachtingen rondom Voicst wil ik bij deze dan ook nog een jaartje verlengen. Ze zijn simpelweg de beste (rock)band van Nederland, daar is geen twijfel over mogelijk, maar nog niet iedereen weet het.

John Peel over z'n favoriete covers.

Who's Your 80s Movie Icon Alter-Ego? Find out @ She's Crafty

Wat ik vandaag verder geleerd heb: Cee-Lo - hem van die nogal Outkast-achtige maar verder erg goeie single I'll Be Around - is niet diegene die in 95 rapte dat hij zo graag ietsjes langer was, dat was Skee-Lo.

En: dat You & Your Sister van This Mortal Coil (met vocalen van Kim Deal én Tanya Donelly, het mooiste nummer van 1991) een cover is van een nummer van ex-Big Star's Chris Bell. Sterker nog, het was de b-kant van de fabeltastische single I Am The Cosmos.

VPRO's R.A.M van afgelopen zondag, met onder meer een item over Mike Mills (nee, niet die van REM, maar de regisseur van video's van onder meer Air) is alhier na te bekijken.

Over mixtapes gesproken: Post Polvo Snooze Fest - A Mixtape Fanzine. Editie 2 is nu online.

Er is trouwens ook net een ep verschenen van Danny & The Nightmares, het, zeg maar, garagepunk-project van Daniel Johnston. Op de site van het label waar The End Is Near Again is verschenen kun je het nummer Double Bummer als MP3 zijnde downloaden (even een eindje naar beneden scrollen). Alleen voor de échte Daniel Johnston fans want het is, om eerlijk te zijn, eigenlijk niet om aan te horen.

Terug van weggeweest: de Stereo Top 10. De tien hipste tracks van het moment. De heetste hits van morgen. De tien deuntjes die in een geen enkel huishouden zouden mogen ontbreken. Kortom mijn favorieten van deze week. In allesbehalve willekeurige volgorde:

1. (-) Voicst - Whatever You Want From Live (CD: Unsigned: Colleged Radio/mp3)
Als dit in Engeland op single was verschenen had het de band zonder twijfel een NME-cover opgeleverd, wat mij betreft zelfs eentje met een kop als This Band Will Change Your Life. Maar ja, dit is Nederland en dus moet het drietal het doen met zo'n lullig badinerend leuk-gedaan-jongens stukje tussen de concertagenda in de Oor. (Als ik ooit nog eens de tijd en inspiratie heb zal ik mijn theorie uitwerken dat het popjournalistieke klimaat in Nederland is af te lezen aan het feit dat Bertus Staigerpaip On The Cover Of The Rolling Stone ooit vertaalde als Op D'n Veurploat Van D'n Donald Duck.)

2. (-) JC Chasez - Some Girls (Dance With Women) (single)
Justin mag wel uitkijken. Zijn (voormalig?) N'Sync-collega doet me met z'n hitsige combinatie van kale Nerd-y electrofunk, een dancehall-achtig baslijntje en hier en daar wat juist geplaatste acid-bliepjes bijna - ik zeg bijna - dat fenomenale it feels like something's heating up-outro uit Signorita vergeten.

3. (-) Diff'rent Darkness - I Believe In A Thing Called Love (single)

4. (-) Amsterdam - Does This Train Stop On Merseyside? (cd: The Curse/mp3)
Klinkt als Pete Wylie. En er is in Huize Stereo bijna geen groter compliment denkbaar dan 'klinkt als Pete Wylie'. Het accent van de zanger - mi-i-irseyside - is een weggevertje, maar dit soort majestueze Britpop had gewoonweg alleen maar uit Liverpool kunnen komen.

5. (-) Sophia - Oh My Love (cd: People Are Like Seasons/mp3)
Robin Proper-Sheppard vergeet voor vier-en-een-halve minuut dat-ie de afgelopen jaren de alt.country-dude uit heeft willen hangen en schrijft die stemmige bijna angstaanjagende maar tegelijkertijd toegankelijke en radiovriendelijke goth-pop-hit die hij als voormalig God Machine-man eigenlijk altijd al in zich had.

6. (-) Christina Milan - Dip It Low (single)
Heren producers, één suggestie voor het komend jaar: Het Liedje, mag dat weer terug uit de vriezer? Ik bedoel, dit is ook weer heel vernieuwend en spannend en met van die geinige pseudo-Indiaase halve toontjes enzo, maar, laten we eerlijk zijn, het zingt niet zo lekker mee onder de douche als When You Look At Me of From AM To PM. Toch?

7. (-) Franz Ferdinand - Take Me Out (single/video)
Twee superhits voor de prijs van één. In de eerste vijftig seconden maken ze het complete tweede album van de Strokes in één klap overbodig waarna het tempo omlaag gaat en de knop waar in grote neonletters D*I*S*C*O onder staat helemaal naar rechts en klinkt Franz Ferdinand plots als Daft Punk die dromen dat ze het beste garagepunkbandje ter wereld zijn.

8. (-) Rilo Kiley - The Execution Of All Things (cd: The Execution of All Things/mp3)
Klassieke begin-jaren-negentig alterna-radio-pop (denk: Veruca Salt, de Muffs, Letters To Cleo. Je weet wel, al die bandjes die hun complete oeuvre baseerden op de baslijn uit Gigantic) met fleurig psychedelisch Grandaddy-randje.

9. (-) Von Bondies - C'mon C'mon (cd: Pawn Shoppe Heart)
Eigenlijk veel beter dan Hardest Button To Button.

Na een week of twee off-line te zijn geweest, is Art Of The Mix weer terug. Gelukkig. Ik miste het meer dan ik had kunnen vermoeden. Artofthemix.org is zo'n site die alle basiseigenschappen van het internet op eenvoudige doch doeltreffende ten volle benut: het is een database die gevuld wordt door de gebruikers. Bij Art Of The Mix draait het in het bijzonder om tracklistings mixtapes en -cd's. Het is een onnoemelijk grote verzameling rijtjes met namen van artiesten plus plaattitel die ooit door iemand in de gepresenteerde volgorde op een cassette zijn gezet of op een cd'tje zijn gebrand. Daar kun je op je gemak doorheen snuffelen en zelfs commentaar achterlaten, maar om eerlijk te zijn gebruik ik de site zelf vooral als archief van alle mix-cd's en -tapes die ik de afgelopen jaren heb gemaakt. Nou ben ik van nature niet erg nostalgisch aangelegd, maar ik mocht graag op een toch al verloren vrijdagmiddag die tracklistings van m'n eigen gemaakte mixteepjes nog eens doorlopen. Een hoop heb ik, al dan niet voor een speciale gelegenheid, ooit gemaakt voor familie of vrienden maar ook degenen die hun oorsprong vonden in het verder vrij onpersooonlijke maandelijkse mix-cd/tape-gebeuren van de Indiepop-List brengen altijd een hoop herinneringen boven. Bepaalde platen waar ik op een gegeven moment bezeten van was en dus per se een prominente plek in zo'n tracklisting kregen maar ook waar ik was op het moment dat ik een bepaalde mix maakte en wat ik verder aan het doen was komt vaak boven bij het snuffelen. Bovendien is het bij het vaker voor één persoon maken van mix-tapes van levensbelang bij te houden welke nummers je al een keer gebruikt hebt om beschamende doublures te voorkomen.

Niets meer aan toe te voegen. Lijkt me duidelijk. Appeltje. Eitje. Maar wie gaan het naast Franz Ferdinand nog meer he-le-maal maken dit jaar? Mijn tien ándere tips om het komend jaar in de gaten te houden (in alfabetische volgorde):

The Concretes (website)
Maakten een paar jaar terug al een album voor het Amerikaanse indie-labeltje Up, maar zijn, als we de verhalen mogen geloven, momenteel onderwerp van een kleine massa-hysterie onder Britse A&R-piepeltjes. En alhoewel over de commerciële potentie van hun typisch Zweedse indiepop - een met wagonladingen stijl uitgevoerde constructie van de beste onderdelen uit het oeuvre van Phil Spector, de Velvet Underground en Belle & Sebastian - valt te twijfelen is het, bijvoorbeeld, bij het zien van de video van actuele single, Warm Night, te begrijpen waarom zelfs een kudde doorgewinterde biz-personen vlinders in hun buik krijgt van dit octet.

Coparck (website)
Geen idee hoeveel skeletten zich nog in de kasten in de diverse kastelen en buitenverblijven van ons koningshuis bevinden of welke landen George Bush nog meer zal bombarderen om z'n herverkiezing aan het eind van dit jaar veilig te stellen, maar dat Odilo cs over een maand of wat vriend en vijand - het vermaledijde Labels, dat ze na hun fantastische Birds, Happiness and Still Not Worried-album genadeloos liet vallen, voorop - zullen verbluffen met een prachtalbum vol jazzy, electronische pop van, excusez le mot, on-nederlandse schoonheid, is in ieder geval één ding dat zeker is.

Gem (website)
Het kwam voor mij niet als een grote verrassing dat Gem recentelijk tekende bij Excelsior. Ik had het weekend voor kerst in Nijmegen namelijk de kamerbrede lach op het gezicht van Ferry Roseboom gezien tijdens hun optreden op het Weekend van het Kippenvel en hoe enthousiast de label-bobo stond mee te bewegen op de muziek van het Utrechtse vijftal. Een goeie zaak, trouwens, dat die plaat, volgens de berichten in juni, bij Excelsior zal verschijnen. Niet alleen daalt in één klap de gemiddelde leeftijd van het label met een jaar of 10, Gem is voor alles een geweldige band. Een Nederlandse kruising tussen de Strokes en Oasis zullen de popjournalistieke zuurpruimen over een paar maanden in koor mopperen en ze zullen het met z'n allen geheel bij het verkeerde eind hebben. Het is eigenlijk gewoon een hedendaagse versie van de ouwerwetse Nederbeat: overduidelijke overzeese invloeden maar aangelengd met een flinke scheut Hollandsche bluf en branie. Onze eigen Libertines? Nee hoor, de nieuwe Golden Earring.

The Go! Team (website)
Nou is het roster van het sympathieke Memphis Industries label sowieso een grabbelton met louter goudklompjes, het illustere Go! Team (niet te verwarren met The Go Team) steekt wat mij betreft nog eens met kop en schouders boven z'n collegae uit. Hun vorig jaar verschenen Junior Kickstart-single - een soort van lo-fi kruising tussen Junior Senior en de Avalanches in een felgekleurde kouwgomballenboom - suggereert dat, in welk jaargetijde het ook zal verschenen, hun debuutalbum dé zomerhit van 2004 wordt.

Jens Lekman (website)
Rocky Dennis is dood. Lang leve Jens Lekman. Er is het afgelopen jaar al veel gezegd en geschreven - vooral door mij, overigens - over deze Zweedse lo-fi crooner terwijl s'mans debuutalbum pas ergens dit jaar op het Secretly Canadian label zal gaan verschenen. Ik wilde graag van deze gelegenheid gebruik maken u nog één keer warm te maken voor de hemelbestormende Magnetic Fields-met-samples knutselpop van deze Göteborgenaar zodat ik de rest van het jaar met een grote 'zie je nou wel'-grijns op m'n gezicht kan rondlopen.

Kaito (website)
Kaito doet in old skool indierock naar Britse snit. Muziek die ruikt naar gekleurde vinyl-singeltjes en terugverlangt naar de hoogtijdagen van Urusei Yatsura, maar dan zonder een al te muf nostalgisch jaren-negentig aura en met genoeg tijdloze dwarsheid om ook (juist?) in 2004 voor een kleine frisse wind te zorgen. Doen vooral goede zaken in de VS en lijkt me, in een Nederlandse context, nou typisch zo'n band die de traditionele halverwege-de-eerste-avond-in-de-bovenzaal-verrassing van een willekeurig London Calling-festival kan worden (denk hierbij bijv. aan: de Futureheads en, inderdaad, Franz Ferdinand).

David Kitt (website)
Ierse singer/songwriter die de Sky Radio-vriendelijkheid van een David Gray koppelt aan de luie experimenteerdrift van een Beta Band. Ook niet vies van een hiphop-citaatje meer of minder (in Me & My Love, van z'n nieuwe album, jat hij het refrein uit Biz Markie's Just A Friend en live is hij niet te beroerd om af en toe een stukje Witness (1 Hope) van Roots Manuva uit z'n akoestische gitaar te toveren).

Ted Leo/Pharmacists (website)
Vooralsnog is deze punk-y singer/songwriter vooral een Amerikaans fenomeen. Heb er niet erg veel vertrouwen in dat zijn aan zowel Elvis Costello en de Clash als Thin Lizzy refererende powerpop met soul in de aderen hier in Europa gemakkelijk vaste voet aan de grond zal krijgen, maar soms moet je dat soort dingen een handje helpen.

Morrissey (website)
Omdat een naar mottenballen geurende potentiële comeback altijd leuk staat in zo'n lijstje. Van Morrissey zit er na eeuwen weer een nieuw album aan te komen. Volgens de berichten opgenomen met Trevor Horn en songtitels als Irish Blood, English Heart zijn van het kaliber om er je vingers bij af te likken.

The Stills (website)
Misschien is het maar beter dat het debuutalbum van de Stills - Logic Will Break Your Heart, prachttitel - in Engeland/Europa met enige vertraging pas eind Februari zal verschenen. Daarmee is de kans groter geworden dat we in de tussentijd Interpol een beetje vergeten zijn. Deze Canadezen gebruiken namelijk voor een groot deel overlappende invloeden maar maken er wijdsere, minder navelstaarderige en, om eerlijk te zijn, oneindig veel mooiere dingen mee.

En ja, ik ben me er van bewust dat dit rijtje uit louter blanke, gitaarspelende mensen bestaat. Dat betekent echter niet dat ik het komend jaar niet heel erg geïnteresseerd ben in waar onze niet-blanke, niet-gitaarspelende medemensen mij muzikaal mee zullen verrassen. Ben, om eens een paar dwarsstraten te noemen, met name benieuwd of dancehall na Sean Paul en Wayne Wonder eindelijk van z'n eeuwige zomerhit-imago af zal zijn, met wat voor onmogelijke hiphop-hybrides die jonge gassies uit de Britse binnensteden, in navolging van Dizzee Rascal, op de proppen zullen komen, op hoeveel bling bling TMF/MTV/The Box ons zullen trakteren en of de opwindendste nederhop ook het komende jaar gewoon weer uit Zwolle (Opgezwolle, Kubus) zal komen.

Top 100 DIY Singles: herken misschien één á twee namen maar de omschrijvingen van de rest maken me heel erg nieuwsgierig.

Compa$$ionate Capitali$m: de Village Voice over Def Jam's Russell Simmons.

Ook Janneke van de Riplets heeft een weblog(je).

En Bob Mould (Husker Du, Sugar et. al) ook.

Is dans dood? vraagt de Independent zich af.

Opmerkelijk is dat de enige naam die ik herken in het rijtje componisten die het volgens Rockwell vandaag de dag wél goed doen omdat ze niet bang zijn zich op de lange baan te richten die van Stephin Merritt. Volgens mij is Merritt júíst iemand die zich bezighoudt met popsongs. Het extreme voorbeeld hier is natuurlijk 69 Lovesongs. Jawel, dat is een duidelijk omgrenst project met een centraal idee, maar de liedjes zelf staan volgens mij totaal los van elkaar. Er is geen centrale lijn. De liedjes hoef je niet een bepaalde volgorde te horen om het te snappen. In elk liedje wordt een andere emotie, een ander aspect, een ander cliche bij de horens gepakt. Aan de andere kant, misschien is juist dat het wel, dat alle nummers elkaar aanvullen en gezamenlijk iets vertellen.

Nog een van Rockcritics Daily gestolen link: Slate zet de spraakmakendste kritieken (niet alleen muziek) van het afgelopen jaar op een rijtje.

Nog eentje om het af te leren: als ik de moeite had genomen een eindejaarslijstje te maken had het er waarschijnlijk ongeveer zo uitgezien. Ik hou heel erg van lijstjes die Evanescence, R.Kelly en de Delgados in de top5 zetten en dat de meest logische zaak ter wereld doen lijken (want dat ís het eigenlijk ook). Als tegenwicht: nóg meer koffiedik in de Guardian en doet de Times ook een duit in het zakje.

Willekeurige (muzikale) observatie van de dag: op Janet Jackson's Rhythm Nation 1814 heten zowel de eerste als de laatste track een interlude, wat doet vermoeden dat Janet noch haar platenmaatschappij de betekenis van het prefix inter goed begrepen hebben. Verder is het album - in een weekend waarin ik heel veel, heel goedkope platen kocht die ik nog niet eens allemaal beluisterd heb - er een met een hoog 'Oh, mijn god, zo goed maken ze ze vandaag niet meer'-gehalte. Wordt het in 2004 niet eens tijd voor een New Jack Swing revival? Om al vast in de stemming te komen mijn Uit De Losse Pols Swingbeat Top 10 Allertijden:

1. Blackstreet - No Diggity
2. Bobby Brown - My Prerogative
3. Bell Biv Devoe - Poison
4. SWV - Right Here
5. Redhead Kingpin & The FBI - Do The Right Thing
6. TLC - Ain't Too Proud To Beg
7. Heavy D & The Boyz - Now That We Found Love
8. Boyz II Man - Motownphilly
9. En Vogue - My Lovin' (Never Gonna Get It)
10. Color Me Badd - I Wanna Sex You Up