Playlist: Andrew WK - Party Hard Vincent Gallo - When Incense - Approx. 45 min. Kuntrie FM Jennifer Lopez - I'm Real Christina Milian - From AM To PM Mogwai - 5 Track Tour Single Playgroup - Playgroup Robbie Williams & Nicole Kidman - Something Stupid Jay Z - Girls, Girls, Girls
In Engeland is afgelopen week popartiest, popproducer, popcolumnist, poppersoonlijkheid Jonathan King tot 7 jaar cel veroordeeld vanwege sexueel misbruik van minderjarige jongens. Zoiets is natuurlijk voer voor de tabloids. News Of The World had afgelopen zondag een artikel waarin melding werd gemaakt van een aantal andere Britse celebrities die met de zaak te maken zouden hebben. Volgens goed Engels gebruik mogen deze mensen niet bij naam genoemd worden maar wel in bedekte termen omschreven worden. In principe zou het daarom niet al te moeilijk moeten zijn te achterhalen wie bijvoorbeeld de member of world-famous pop band whose bizarre clothes have been copied by diehard young fans zou zijn, maar het is mij nog niet gelukt. Vanaf 1965 heeft King vele hits gescoord, vooral in Engeland; veelal Novelty-achtige plaatjes en vaak ook onder pseudoniem. Johnny Reggae als de Piglets is wat mij betreft z'n bekendste. Daarnaast was hij ook de ontdekker van onder meer 10CC en Genesis. Voor een uitgebreid muzikaal cv zie bijvoorbeeld Allmusic. Een van z'n meest recente aktiviteiten was Tipsheet (het duurste fanzine ter wereld). King heeft ook een eigen website: kingofhits.com.
In het November/December nummer van Perfect Sound Forever onder meer verhandelingen over Dan Penn & Spooner Oldham en John Zorn, interviews met Plastikman en Acid Mothers Temple en verder een artikel met als titel What Killed Underground Hip-Hop? waarin het eerste album van de Wu Tang Clan als God Speed You Black Emperor-achtig wordt omschreven...
Verse fanzine recensies bij Diskant. Onder meer van de twee meest recente edities van Robots & Electronic Brains waarvan je op diens site ook een aantal artikelen kunt lezen zoals het uitgebreide verslag van het Zweedse Emmaboda festival en het artikel waarin een aantal zelfverklaarde ouwe knarren - iemand van Wire, iemand van Spacemen 3, iemand van Collapsed Lung - discuzeuren over het heengaan van de Melody Maker en dat vroeger alles beter was enzo.
Alacran doet het nu ook in het Nederlands met op het moment bijvoorbeeld een uitgebreid verslag van de recente Grunninger concerten van de Dirtbombs en de White Stripes.
Monday, November 26, 2001
Zoals waarschijnlijk al bekend heeft het Overijsselse Zober dit weekend de Grote Prijs van Nederland - de Pop & Rock finale in ieder geval - gewonnen. Heb zelf alleen een paar kleine stukjes van het spektakel op de radio gehoord, waaronder toevallig een paar nummers van Zober. En daar wordt je niet blij van. Met een flinke hoeveelheid fantasie zou je het een kruising tussen Faithless en (ouwe) U2 kunnen noemen. Ze denken vast dat ze hele hippe, triphop-achtige dingen aan het doen zijn maar het is in weze gewoon waverock in de meest negatieve zin van het woord. De enige andere band van wiens bijdrage ik een stukje heb meegekregen was het Groninger Cassidy. Poepsimpele punkpop met een beetje een Krezip-tik maar met een flinke dosis jeugdige onbevangenheid en enthousiasme. Jammer dat er in Nederland geen echte fanzines zijn die dit soort dingen kunnen oppikken. Dan had het een soort Symposium kunnen worden.
Live- en sessie MP3's van onder meer de Kings of Convenience, My Vitriol, 16 Horsepower en Death In Vegas op de site van Planet Claire, een programma op de Parijse radiozender Aligre FM.
In het Op Weg Naar Stadskanaal Logboek van Zea kun je momenteel een verslag lezen van hun recente Engelse toer (plus een optreden in Hoogeveen).
Volgens mij heeft Popjustice.com het wel een beetje gehad met de White Stripes-hype...
Sunday, November 25, 2001
Voor het eerst in m'n leven had ik - afgelopen woensdagavond, Mogwai in de Paradiso - een paar oordopjes mee. Al die concertjes, en niet te vergeten zo'n anderhalf decennium intensief walkmangebruik, laten hun sporen na. Waar de suis in m'n oren voorheen de volgende dag meestal wel over was, duurt het vandaag de dag helaas langer. Ik was het dus eigenlijk al langer van plan om aan de oordopjes te gaan en dat het bij Mogwai nu zover was dat ik die dingen eindelijk eens mee had was slechts een ongelukkig toeval. Ik wist dat ik nog ergens een paar had liggen - van die knalgele, voor industrieel gebruik; geen specifiek voor muziek bedoelde, in ieder geval - en pas afgelopen week waren die weer boven water gekomen. Zoals we ons nog van voorgaande keren nog herinneren is Mogwai weliswaar een van de meest luidruchtigste bands van het moment, maar aan de andere zijn we ook nog niet vergeten dat ze juist binnen dat oorverdovende volume met heel subtiele dingen bezig zijn. Zo maar een paar doorsnee oordopjes zou een belangrijk deel van de ervaring kunnen ontnemen. Uiteindelijk heb ik er dus toch maar voor gekozen die dingen níet in te doen. Daardoor zat ik de afgelopen dagen op de spreekwoordelijke blaren, maar het was het dubbel en dwars waard. Het was nóg beter dan vorige keer in de Paradiso. En van de nadelen van Mogwai is dat ik, alhoewel groot fan, met de beste wil van de wereld nauwelijks songtitels kan onthouden. Als gevolg kan ik dus alleen zeggen dat ze begonnen met dat nummer met de dwarsfluit en dat ze twee nummers speelden waarin Stuart zong, eentje waarvan dat nummer dat eigenlijk best wel een beetje op Low lijkt. Xmas Steps herkende ik natuurlijk wel (da's dat nummer waar de gitaarexplosie totaal onverwacht uit de lucht komt vallen) en ze sloten af met dat nummer met de Peter Frampton-achtige effecten en de electronische bliepjes om vervolgens terug te komen voor een ruim twintig-minuten durend My Father My King. Vooral die laatste twee nummers waren verschrikkelijk mooi. Het is adembenemend hoe de band met als basis een simpel gitaarfiguurtje van 3 á 4 noten een alles en iedereen om ver blazende geluidsorkaan fabriceert waarin desalniettemin allerhande subtiele verschuivingen, variaties en accenten zijn aangebracht, alhoewel het hier en daar niet helemaal duidelijk is of die écht plaatsvinden of dat je hersenen binnen die geluidsbrij zelf een paar aanknopingspunten bij elkaar aan het fantaseren zijn. En als je denkt dat je alles gehad hebt wordt er ergens nóg een knopje of een pedaal ingedrukt voor nóg een nieuwe laag. Geweldige band. Geweldig optreden.
Wednesday, November 21, 2001
Haast onopgemerkt en bijna sijpelend is Spearmint's Scottish Pop tot een van m'n favoriete liedjes van het moment uitgegroeid. Zoals het een goede ode betaamt probeert het zijn onderwerp niet te overklassen maar bezit tegelijkertijd wel genoeg moois om het eigen krachten ook te redden. Op een gegeven moment noemt zanger Shirley een aantal van zijn Schotse helden bij naam:
Secret Goldfish
Edwyn C.
Nectarine No. 9
Bobby G.
Steven Pastel
Raymond McGinley
Adventures In Stereo
Emma P.
Stuart Murdoch
Duglas T.
Herkent u ze ook allemaal? De meeste spreken voor zich: Secret Goldfish, Nectarine No. 9 (en niet enter at no.9, zoals de meneer van Oor meent te horen) en Adventures In Stereo zijn bandjes. Edwyn C. en Bobby G. zijn respectievelijk natuurlijk Edwyn Collins en Bobby Gillespie van Primal Scream. Steven Pastel is Steven van de Pastels en Stuart Murdoch kennen we van Belle & Sebastian. Verder zit Raymond McGinley in de Teenage Fanclub en Emma P. kan eigenlijk niemand anders zijn dan Emma Pollock van de Delgados. De enige die ik niet één, twee, drie kon thuisbrengen was Duglas T., maar de zanger van de BMX Bandits schijnt Duglas T. Stewart te heten dus is dat ook opgelost.
Metacritic verzamelt en indexeert recensies uit allerhande publicaties, zowel on- als offline. Zodat je er in één oogopslag achterkomt wat de goegemeente van de nieuwe albums van Michael Jackson of Pulp denkt of wat men van de Best Of-verzamelaar van de Smashing Pumpkins vindt. Als we de verenigde critici moeten geloven is Dylan's Love And Theft de plaat van het jaar. Hmmmm. In de All Time High Scores moet His Bobness alleen Outkast's Stankonia voor zich dulden. Tevens verkrijgbaar in de smaken Film en Games.
Nieuwssite Ananova organiseert volgende week, in London, een conferentie over 'het veranderende gezicht van het nieuws', onder de titel Alert. Hopelijk vinden we op die bijbehorende pagina binnenkort naast berichten óver de conferentie ook wat inhoudelijke bijdragen want het programma - met namen als Will Self, Irvine Welsh, Ekow Eshun en de onvermijdelijke Germaine Greer en onderwerpen als Posh & Becks, Globalisering en Soaps - ziet er interessant uit.
Tuesday, November 20, 2001
Mooie quote over muziekjournalistiek uit de column van Michael Goldberg in Neumu:
The worst kind of current rock criticism isn't criticism at all. (...) You read those kinds of reviews all the time. They provide some facts about the album, tell you if its good or not and that's about it. The great rock criticism enlightens. (...) The great critics are able to capture some of the feeling of listening to the music in their prose. You end up having to hear the album, not because the writer told you it was good, but because what the writer had to say about the music was so inspiring.
Raar trouwens dat ik neumu tot op heden nog nooit eerder was tegengekomen. Een zeer interessant webzine over muziek en film en wat dies meer zij. Mooi sober design bovendien. Het wordt gerund door Michael Goldberg, die in een vér (internet-) verleden de man achter Addicted To Noise was. Via Villa Media vond ik dit korte verslag van een recente thema-avond van de Vereniging van Nieuwe Film- en Televisie Makers over filmkritiek.
We hebben al geruime tijd weinig tot niets gehoord van Scram C Baby. Hun webpagina (als je hééél goed zoekt valt er inderdaad iets te klikken) vermeldt helaas niet of de band vandaag de dag nog met iets muzikaals bezig is, alleen dat je nog tot en met dit weekend een tentoonstelling van schilderijen van John Cees Smit kunt bewonderen in een of andere Amsterdamse gallerie.
Op de jukebox in de receptie van gorillaz.com kun je momenteel luisteren naar 911, het resultaat van de samenwerking tussen de Gorillaz en D12 (en Terry Hall van de Specials neuriet bovendien ook een moppie mee). Naar verluidt kun je de track vanaf 7 december ook downloaden.
Vorige week gelanceerd: de Rock Action Records website. Rock Action is het label dat wordt gerund door de mensen van Mogwai. Naast de gebruikelijke onderdelen als het laatste nieuws omtrent de bandjes die bij het label onder contract staan zoals de Zephyrs en de James Orr Complex (solo-project van de zanger van Eska) kun je er ook naar een aantal dj-sets luisteren waaronder een van de legendarische producer Arthur Baker én de eerder dit jaar door BBC Radio 1 uitgezonden set van Stuart Braithwaite met onder meer tracks van Cex, Schneider TM, Johnny Cash en Kid 606. Afgelopen donderdag was Mogwai overigens wéér onderwerp van gesprek in een aflevering van Neighbours. Nou ben ik een groot fan (van zowel Neighbours als Mogwai) en volgens mij heb ik die uitzending ook gewoon gezien maar deze conversatie helaas net gemist...
Monday, November 19, 2001
Omdat ik er momenteel toch de tijd voor heb, ben ik de afgelopen weken bezig geweest met het een beetje op orde brengen van m'n muziekcollectie. Ik heb hier ongeveer 1500 cd's staan plus nog een paar honderd cd-singeltjes en een aanzienlijk gedeelte daarvan is afkomstig uit de diverse tweedehandszaken en uitverkoopbakken hier in de wijde omtrek. Op dergelijke plekken vind je zo nu en dan verborgen pareltjes - zo heb ik 3 albums van de fantastische band Trumans Water, waar ik in totaal niet meer dan 25 gulden voor kan hebben betaald; aMiniature, Polara en Lullaby For The Working Class zijn een paar andere steevast ondergewaardeerde namen - maar over het algemeen belanden die cd's geheel terecht in die uitverkoopbak danwel tweedehandszaak. In technische termen: ik heb hier een hoop meuk liggen. Ik blijk hier bijvoorbeeld minstens één album plus nog een handvol singeltjes van Bang Bang Machine te hebben liggen. Geen idee waarom. Het is namelijk een behoorlijk beroerde band. Een normaal mens zou daar waarschijnlijk al na één singeltje achter gekomen zijn en de band voortaan links hebben laten liggen. Iemand met een optimistische geest zou het wellicht nog een tweede keer proberen om dan toch ook tot de conclusie te komen dat Bang Bang Machine geen aanstekelijk nummer zou kunnen schrijven als hun leven er van af zou hangen en alleen ík trap er om onduidelijke redenen dus keer op keer opnieuw in. Hetzelfde geldt bijvoorbeeld en onder heel veel meer voor Number One Cup-singles. Terwijl iedereen weet dat ze precies één leuk nummer hebben weten schrijven (Divebomb) heb ík hier dus daarnaast nog een kleine stapel met krampachtig in elkaar geflanste opvolgers staan.
Het werd, kortom, hoog tijd om daar eens iets aan te doen. De ergste troep - Eleven Pictures, een Deee Lite-cd waar Groove Is In The Heart niet eens op staat, meerdere Microdisney én Fatima Mansions' cd's, dat comeback-album van Jesus Jones, om slechts een paar voorbeelden te noemen - vulde meteen al één flinke doos. Maar dan blijven er nog een hoop dingen liggen waarvan ik me niet meteen kon herinneren of ze het wellicht toch het bewaren waard waren én een boel cd's waar één of twee wél aardige nummertjes op staan. Flowered Up's It's On is fantastisch. Een volledig album van de band, A Life Without Brian, veel te veel van het goeie en ook de Milltown Brothers bleken net genoeg talent te hebben voor één geniaal nummer, Which Way Should I Jump?, en er was dus weinig reden om een heel album vol te spelen (Slinky) en al helemaal niet om hier kostbare ruimte te gaan in lopen nemen. Verder veel cd-singles met een leuke a-kant en niet ter zaken doende extra tracks die dus eigenlijk alleen maar in de weg staan. En vooral veel verzamelaars: ik verdrink bijna in de (goedkope) labelsamplers en van die compilaties die ooit bij een tijdschrift hebben gezeten. Ook hier af en toe een diamantje (die ik in veel gevallen dan ook al op een andere cd heb) en heel veel rommel. Nu ben ik op het geniale idee gekomen om die een á twee leuke tracks per cd bij elkaar op een nieuw cd'tje te branden en de originelen in dozen naar zolder te verkassen (écht wegdoen kan ik vooralsnog niet over m'n hart verkrijgen).
Zo'n project wordt natuurlijk geen succes als je het niet grondig aanpakt en een rigoreus selectieproces aanhoudt met als gevolg dat ik nu al een paar weken vooral naar meuk loop te luisteren op zoek naar die paar albums die toch de moeite van het bewaren waar blijken of anders een paar tracks van te selecteren. Ook hier blijkt maar weer dat het merendeel geheel terecht onder op de stapel is beland - Hallo Reel Big Fish. Hallo 24-7 Spyz. - maar gelukkig struikel je hier en daar ook nog over verrassingen. Ik kan me niet herinneren BMX Bandits' Life Goes On tot voor een week geleden ooit in z'n geheel gedraaid te hebben. Ik heb het waarschijnlijk gekocht omdat het a) spotgoedkoop was en b) de klassieker Kylie's Got A Crush On Us er op staat, maar het blijkt een allercharmantst album vol fijne gitaarpop.
Het werk zit er bijna op: de stapels met cd's waar ik een of meerdere tracks van wil bewaren staan - vooralsnog per jaar gesorteerd en met zo'n geel post it-stikkertje met daarop de betreffende de tracknummers - momenteel in de vensterbank. Er staat nog een klein stapeltje uit te zoeken meuk onder m'n bureau. Om eerlijk te zijn heb ik er helemaal geen zin meer in: bovenop liggen twee albums van Candyskins daaronder iets van Flop. En de Family Cat. Je begrijpt wat ik bedoel. Maar ik zal volhouden tot het bittere eind. Overigens heb ik al gemerkt dat het het allemaal waard is. Als soortement van proef heb ik al een cd'tje met een willekeurige selectie tracks uit 1993 lopen branden en het resultaat draait sindsdien overuren in m'n cd-speler. So Precious van James Hall, Detonate My Dreams van That Petrol Emotion, Pickin' Flowers For van de Best Kissers In The World. Dr Phibes & The House Of Wax Equations!! Back To The Planet!! Kingmaker!! Het kaf staat op zolder en op het zilveren schijfje dus alléén maar kneiters. Zeg nou zelf. dat is loon naar werken.
Friday, November 16, 2001
Rockstargame: heb zelf ook nog niet helemaal door hoe het werkt, maar ziet er interessant uit. Waar het op neer komt is dat je een bandje begint. Elke échte dag staat voor een week speeltijd en levert punten op die je vervolgens kunt aanwenden om dingen te doen als oefenen, op toer gaan, liedjes schrijven of albums opnemen. Met als uiteindelijke doel natuurlijk wereldberoemd te worden. Vooralsnog spelen mijn Pixies avond aan avond voor zo goed als lege Duitse zalen, maar daar komt hopelijk spoedig verandering in. Als je na het inschrijven op deze link klikt kun je je opgeven voor het Stereo-klassement (of klik hier met Stereo als password).
Platomania.nl is de zojuist gelanceerde internetversie van het gelijknamige bij de diverse filialen van de platenzakenketen Plato af te halen krantje. Heel veel cd-recensies dus, alhoewel wat warrig verdeeld onder verschillende kopjes als Luistertips, Spots, Nieuw en Inhoud en merendeels met een positieve insteek, want het is per slot van rekening de bedoeling dat ze die plaatjes ook verkopen. Maar zeg nou zelf, wanneer ben je in de Oor voor het laatst een écht kritische recensie tegengekomen? Verder wat nieuws, de actuele editie van hun eigen, en door Kink FM uitgezonden, platenlijstje de Mania 30 en tevens de mogelijkheid om zélf recensies toe te voegen.
Joepie, het is weer november. Al weer (bijna) tijd voor de jaarlijstjes. De VPRO is alvast begonnen met haar traditionele Song Van Het Jaar verkiezing. En net als voorgaande jaren is het weer bere-moeilijk m'n keuze tot 3 te beperken. Vooralsnog ga ik voor: de Donna's, Spiritualized en de So Solid Crew. Wat helaas betekent dat ik Chocolate Puma, Sum 41, de Strokes, Ladytron en Eve ft Gwen Stefani niet kan noemen (S Club 7's Don't Stop Movin' en Ian Van Dahl's Castles In The Sky zijn op onverklaarbare wijze niet door de voorselectie heen gekomen). Aan de andere kant van de Noordzee heeft Radio Plus trouwens een Festive Fifty voorbeschouwing.
Op de nieuwe site van de Ster worden we nu ook eindelijk getrakteerd op het al lang beloofde overzichtje van in reclamespotjes gebruikte muziek. Helemaal honderd procent werkt een en ander nog niet. Een kleine steekproef levert alleen Peter Allen als uitvoerende van I Go To Rio in de nieuwe Even Apeldoorn reclame op. Terwijl het ons niet weet te vertellen wat het (klassieke) muziekje in de Algemeen Dagblad spot is noch schijnt het bekend te zijn met de nieuwe 3FM-campagne.
Full With Noise: hoogdravend essay met voetnoten over (Japanse) noise bij CTheory. Alhoewel ik er wel aan begonnen ben, ben ik er nog niet doorheen gekomen. Ik krijg het namelijk Spaans benauwd van zinnen als the text below takes the view that noise is a function of not-noise.
Gelukkig staat er een interview met Stereo Total bij Mao.
Monday, November 12, 2001
Egotripperij: afgelopen zaterdagdagnacht werd ik naar aanleiding van de eerste Stereo DHZ Verzamel-cd (nu in het archief te vinden) geïnterviewd op Radio 3 in het programma van Razende Roeland (net als Ramon trouwens). Je kunt de hele uitzending naluisteren (mijn bijdrage bevindt zich circa 44 minuten na het begin).
Verder:
* Han Hoogerbrugge over z'n favoriete muziek in Uzine.
* Tangents over R&B toen en nu.
* Het legendarische, Amerikaanse jaren '70 muziekblad Creem heeft nu ook een website.
* Poprevolution: een Popbitchpisstake (met twee verborgen Cassetteboy-mp3'tjes).
* Nieuwe Solex besproken in Splendid.
