Playlist: Coparck - Birds, Happiness & Still Not Worried Dandy Warhols - Bohemian Like You Ronald Giphart als ochtendjock op radio3 Jay Z - Izzo Kelis - Young, Fresh & New Modjo - What I Mean Nivea - Don't Mess With The Radio Quasi - It's Raining Les Savy Fav - Go Forth The Shins - Oh, Inverted World
Gisteravond Life Without Buildings helaas níet gezien in OCCII. Had me er erg op verheugd. Hun concert eerder dit jaar in Exeter was een van de leukste die ik dit jaar zag. Maar het mocht niet zo zijn. Ik draai ook al wat jaren mee, dus ik weet dat een om 21:00hr aangekondigd concert nooit om 9 uur begint, maar half-tien leek me een redelijke tijd en met drie bandjes op één avond leek het me - met het oog op laatste tram richting station enzo - waarschijnlijk dat ik dan toch minstens een groot gedeelte van Life Without Buildings zou kunnen zien. Een plan dat in duigen valt als het eerste bandje pas om half elluf het podium op slentert. Zany is de zanger van Zea en doet in z'n eentje een beetje neuzelende dingetjes met akoestische gitaar en sampler. De bliepjes en biepjes en toestanden lijken vooral bedoeld om een gebrek aan interessante melodieën te maskeren. Je merkt het. Van vertragingen krijg ik een slecht humeur. Het laatste nummer was overigens best heel leuk. Nog even heb ik de hoop dat Life Without Buildings om een of andere reden als tweede bandje zal spelen, maar ook die laatste strohalm gaat ik rook op als Mongrell hun spullen het podium op begint te sjouwen. Het typische is dat de vorige keer dat ik Mongrell zag dat óók was in het voorprogramma van een band die ik wóu zien maar uiteindelijk wegens te laat niet zóu zien en toen trouwens ook in een kraakpand (namelijk Ninetynine in de Kalenderpanden). In de tussentijd lijkt er weinig veranderd. In plaats van gekleed in regenponcho's (toen) is er iemand met een dia-projector (nu), maar het zijn nog steeds drie dames van een zekere leeftijd die met Richard Janssen op drums rammelende punkpopdeuntjes voortbrengen. Leuk, maar voor iemand die eigenlijk voor iets anders kwam en dat met elk nummer onbereikbaarder ziet worden een Tantaluskwelling en ik heb het dan ook drie nummers uitgehouden. Maar goed, een les geleerd. Ik was van plan wellicht volgende week naar Unwound, ook in OCCII, te gaan, maar daar zie ik dus maar van af. Heb geen zin om nog een keer 25 gulden (treinkaartje, toegang etc) uit te geven om een band níet te zien. Vido Liber blijkt er overigens ook geweest te zijn en is wél tot het einde gebleven.
Ik had het er in Engeland af en toe wel een beetje moeilijk mee. Dat het merendeel van het publiek bij concerten zoveel jonger was dan ik. Vooral als het spelende bandje ook maar een beetje van het punkachtige soort was. Als je een hele zaal vol 16-jarigen op en neer ziet springen voel je je heel snel heel oud. Terug in Nederland valt het allemaal gelukkig (?) weer mee. Het concertpubliek is er in de regel wat ouder. En af en toe komen er bands als de Fall - zoals gisteravond in de Kade in Zaandam - en dan voel je je als 26er plots weer piepjong tussen alle grijzende, kalende en bierbuikende dertigers. Het slag mensen dat om halftien begint te mompelen dat de band nu wel eens mag beginnen want ze moeten morgen weer vroeg op vanwege hun werk. Da's weliswaar dus een aardige opsteker voor mijn psychische gesteldheid, maaar aan de andere kant een beetje lullig voor de band. Toegegeven, Mark E. Smith is al een dikke twintig jaar bezig als The Fall maar met een constant veranderende line-up (deze keer weinig veranderingen in vergelijking met hun concert in de Melkweg eind vorig jaar: de keyboardiste is verdwenen en lijkt te zijn ingewisseld voor een tweede gitarist) en hij weet op een of andere manier met z'n tijd mee te gaan én altijd weer hetzelfde te klinken. Bovendien weigert hij op vergane glorie - voor zover dat überhaupt al aanwezig was - te teren door steevast alleen nummers van de laatste paar platen te spelen. Desalniettemin is het vooral de oude garde die de band blijft volgen. Een slinkende groep bovendien. Een paar jaar geleden stond de band nog in de Paradiso, vorige keer was het al de Melkweg en nu dus de Kade.
De jeugd van tegenwoordig luistert waarschijnlijk liever naar tweederangs REM-klonen als Live. En de kids, die missen heel wat. De band is in topvorm. Merendeels nummers van hun nieuwe plaat Are You Are Missing Winner - dat pas in november in de winkels zal liggen maar al wel tijdens de concerten van deze toer verkrijgbaar is - aangevuld met stevige uitvoeringen van recente klassiekers als Touch Sensitive, Two Librans en Dr Buck's Letter. Ik heb ze nu pas/al (doorhalen wat u niet van toepassing acht) drie keer gezien en alhoewel de eerste keer voor mij natuurlijk het bijzonderst was, was dit naar alle waarschijnlijkheid het beste. De band klinkt strak en rauw. De electronische effecten van de laatste paar jaar lijken te hebben afgedaan en het is elementaire oerpunkrock dat de klok slaat. Maar dan anders. Als het beginnende punkbandje van bij jou om de hoek met zulke simplistische rock'n'roll riffs zou aan komen kakken, zou je ze in no time van het podium willen schoppen. Zeker als blijkt dat het hele nummeer alléén maar uit die riff blijkt te bestaan. Maar dit is The Fall en The Fall heeft repetiviteit tot een kunst verheven én The Fall heeft de Mighty MES, Mark E. Smith. Zeurend, cynisch, toonloos, snauwend, onverstaanbaar, poetisch(?), filosofisch(?) en in ieder geval legendarisch.
Smith lijkt in een goed humeur (misschien dat de fles rum die vlak vóór het optreden nog naar de kleedkamer werd gebracht daar iets mee te maken heeft) en gedraagt zich. Redelijk, in ieder geval. Het is nog steeds niet iemand die je op je verjaardag zou willen uitnodigen, maar hij lijkt het zieken van de rest van de band te beperken tot hier en daar wat gedraai aan versterkerknoppen en een boel geklooi met de microfoons: ergens in het derde nummer begint hij aan een schaakspel met als gevolg dat bij de tijd dat we bij - een geweldig stuwend, mag ik wel zeggen - Mr. Pharmacist zijn aanbeland de snoeren en standaards tot één onontwaarbare kluwe zijn verworden. De geluidsman (van de zaal) loopt af en toe heen en weer om een en ander proberen te ontwarren of om microfoons uit de bass-drum te halen, maar het mag weinig baten. Tijdens een van de toegiften kan Smith zelf geen microfoon meer vinden met als gevolg dat hij op de rand van het podium zónder z'n teksten in de richting van het publiek vuurt.
Ik was nog nooit in de grote zaal van de Kade geweest. Nu dus wel. Niet dat het een ervaring is die m'n leven bepaald verrijkt heeft. De reden dat ik er, ondanks dat ik er eigenlijk vlak bij woon, nog nooit was geweest, is dat de zaal zich lijkt te specialiseren in oubollige hard-, blues-, en symfo-rockbands. Dat was vanavond overigens te merken aan de lichtshow. Het leek er op dat de man achter de knoppen speciale sneltoetsen had voor de spotlights voor eventuele solo-momenten van respectievelijk de linker danwel rechter gitarist en/of de drummer. Eventueel uit te voeren in een stemmige paarse kleurstelling. Dat doet het waarschijnlijk goed bij Saxon, maar bij The Fall komt dat wat potsierlijk over.
Topnot.nl is een site op zoek naar de slechtste plaat allertijden. Als bezoeker kun je je eigen top5 aanmelden en het leukste is nog wel dat je zelf kunt kiezen of je in de muzikanten-, de journalisten- of gewone sterveling categorie wenst te worden ondergebracht. In de uit de ingezonden bijdragen samengestelde lijst staat momenteel Lionel Richie's Hello op de - geheel verdiende - eerste plek. Aardig idee alleen mis ik een forum of een andere mogelijkheid tot interactie. Lijstjes zijn leuk, maar zonder uitleg, commentaar of discussie nogal zinloos. Zo zou ik bijvoorbeeld graag de persoon die When The Rain Begins To Fall van Germaine Jackson en Pia Zadora in z'n lijstje heeft opgenomen eens hardhandig ter verantwoording willen roepen. Hoe durft-ie. Da's een klassieker...
De Belg Didier Becu is een kleine legende in de wereld der (Europese) fanzines. Waar het gemiddelde fanzine er niet voor terugdeinst z'n lezers tussen opeenvolgende edities een paar seizoenen te laten wachten perst Didier er (bijna) iedere maand een nieuwe editie van z'n blaadje The Original Sin uit. En elke keer staat dat ding weer zo barstensvol interviews met en recensies van platen van de meest obscure bandjes dat je je afvraagt of die jongen überhaupt wel eens slaapt. Didier's voorkeur gaat in de regel uit naar beginnende, unsigned bands; bandjes die zich (nog) in het Eigen Beheer-stadium van hun carriere bevinden, maar z'n enthousiasme over de muziek die hij behandeld is onweerstaanbaar. Original Sin blijkt nu ook een heuze website te hebben.
Als ik afgelopen vrijdag iets voor tienen de kleine zaal van de Kade in Zaandam binnenstap ben ik - naast de mensen van de vanavond spelende bands plus aanhang - volgens mij de eerste bezoeker. Nu zou je kunnen denken dat iedere eventueel geïnteresseerde in obscure bandjes momenteel aan het A2A-en is in Amsterdam, maar als we de berichten in de diverse kranten mogen geloven valt dat nogal mee. Een andere mogelijkheid is dat elke Zaankanter muziekliefhebber momenteel staat te headbangen op Saxon een paar deuren verderop in de grote zaal van de Kade, maar dat is eerlijk gezegd nóg onwaarschijnlijker. Misschien moeten we gewoon concluderen dat sympathieke bandjes als de Furtips en de Bingo Trappers ondanks buitenlandse toers en dito platencontracten in eigen land gewoon bar weinig publiek trekken. Alhoewel er in de loop van de avond nog wel wat mensen binnenwandelen blijft het rustig. En da's zonde er gebeuren alleraardigste dingen. De Bingo Trappers, eh, trappen de boel af en doen dan met een charmant stukje rammelende gitaarpop met flink wat Velvet Underground echo's. Dat het hier en daar wat vals is en dat niet elk bandlid elk couplet of refrein op precies hetzelfde moment haalt mag de pret niet drukken. Alleen als de drie vocalisten - naast de vier zichtbare leden blijkt er achter nóg iemand te staan die bovendien hier en daar speelse extra'tjes toevoegt met behulp van een draaitafel - tegelijk hetzelfde zingen verzandt het in iets wat vrij dicht tegen dronkenmansgelal aan leunt. Naar goed Hollandsch gebruikt wordt er helaas wel véél te lang gespeeld. De Trappers houden het ongeveer 50 minuten vol op het podium terwijl een half uur meer dan goed was geweest. Niet omdat het saai wordt, maar je moet mijns insziens van heel goeie huize komen om bijna een uur lang fris en interessant te kunnen blijven klinken. Bij de Furtips hou ik maar de eer aan mezelf en ga naar ongeveer 30 minuten naar huis (ook omdat ik dan nog m'n eennalaatste trein kan halen en niet een uur hoef te wachten op de laatste). Ook zij rammelen allercharmantst - een beetje meer dan normaal waarschijnlijk, want met een dame van Mongrell als plaatsvervangend bassiste -, zijn iets puntiger en meer noisy maar lijken een beetje moeite te hebben hun ideeën in de vorm van aanstekelijke popsongs te gieten. Dat ze deze gave voorheen wel bezaten bewijzen nummers als Firebuilder van hun vorige Le Louping maar op een handvol aardige momenten na blijft het allemaal een beetje unremarkable. Desalniettemin een aardig avondje sympathieke Nederlandse bandjes kijken. Bij Saxon had ik me naar alle waarschijnlijkheid lang niet zo vermaakt.
Meer ego-tripperij want er staat een nieuwe, door mij samengestelde realaudio webradio-uitzending online bij Kindamuzik: Let's Kill Music, met tracks van onder meer Les Savy Fav, Coparck, de Screen Prints, Roots Manuva en de Cooper Temple Clause. Is uw honger naar spannende, al dan niet grensverleggende klanken dan nog niet gestild, dan is daar ook nog een Miles Davis special te beluisteren samengesteld door Bas Ickenroth die tevens een artikel heeft geschreven over de 10 belangrijkste platen van Miles Davis. Dit ter gelegenheid van een zojuist verschenen boek over Davis's electronische periode.
Na twee jaar stilte is Deus weer terug. Op 5 november verschijnt de nieuwe single Nothing Really Ends en bij Mao Magazine kun je het nummer al beluisteren, de clip bekijken of een kijkje nemen achter de schermen tijdens de opnames. (via Tonie)
Opmerkelijk nieuws: bij Alternative Tentacles, het label van Jello Biafra, verschijnt begin volgende jaar een plaat van de Teenage Fanclub samen met Jad Fair.
En vergeet ook niet even te stemmen in het kader van de BNN Top Of The Pops Awards. Met drie categorieën: Top Newcomer 2001, Top Act 2001 en het ietwat raadselachtige Top TV Music Act 2001.
Wednesday, October 17, 2001
In Splendid een interview met Clinic. De Britse band - momenteel op toer door de VS ter promotie van hun daar recentelijk verschenen debuutalbum Internal Wrangler - was op 11 september jongstleden juist onderweg met hun busje vanuit Boston naar New York om daar s'avonds op te treden.
Deze week mag ík in het Parool vertellen welke vijf platen ik mee zou nemen als ik naar een onbewoond eiland zou worden verbannen, en waarom.
Gisteren al opgenomen in het lijstje met vaste links, maar ik wilde er toch nog even expliciet melding van maken, want erg veelbelovend: Alacràn, een splinternieuw muziekweblog uit Nederland maar in het Engels.
Volgens de regelmatig veschijnende - en in de regel betrouwbare - nieuwsmail van Hefner heeft Beulah al haar geplande Europese optredens - ze zouden onder meer op Crossing Border staan - afgezegd (de twee bands zouden samen optreden in London, vandaar de connectie). Als gevolg van de gebeurtenissen van 11 september is de band een beetje bang om in een vliegtuig te stappen. Op de site van Beulah staat er helemaal niets over Europese data, laat staan dat ze afgelast zijn. Volgens de concertindex van de Konkurrent zouden ze een aantal optredens doen met From Bubblegum To Sky, waar ik zelf eigenlijk wel héél erg nieuwsgierig naar was. Het zou jammer zijn als die ook niet zouden komen. Bij Kindamuzik kun je trouwens een verslag lezen van het vórige bezoekje van Beulah aan deze contreien.
Monday, October 15, 2001
In Oor's popencyclopedie van 1996 staat Spiritualized onder het kopje Indie UK. Daar kan in de tussentijd iets aan veranderd zijn, maar ik waag het te betwijfelen dat de band in de nieuwste editie is ingedeeld in de categorie waar het eigenlijk in thuishoort: blues. Spiritualized is wat mij betreft namelijk een moderne bluesband. Een statement dat waarschijnlijke uitleg vergt, maar zeg nu zelf: oersimpele akkoordenstructuren die door herhaling een hypnotiserend effect te weeg brengen waarbinnen eenvoudige doch doeltreffende gitaarlicks en lichte variaties in zangmelodieën en basloopjes en dergelijke voor extra magie zorgen. Al die aankleding - de blazers, de keyboards, de gospelzangers van teep (?), de gitaarmuur, de pauken, de xylofoon, de mondharmonica, de drugswaas die over het geheel heenhangt - is slechts bijzaak. Jason Pierce heeft de blues. Dat kan erg mooie dingen opleveren, maar net als op het meest recent verschenen album Let It Come Down, was Spirtiualized - op het podium van de Paradiso afgelopen zondag bestaande uit maar liefst 12 man - live erg inconsistent. Het begint voortvarend (en op tijd: wanneer was het voor het laatst dat een om negen uur aangekondigd concert ook werkelijk om negen uur begon?). In een goed half uur, oftewel drie nummers waaronder een heerlijk zwaar aangezet Electricity, wordt langzaam maar zeker de spanning opgevoerd. Maar daarna gaat het mis. Een vervelend instrumentaal nummer dat niets meer is dan langzaam gespeelde symfo haalt in een klap - dat wil zeggen, een 15 minuten durende klap - alle sfeer weg. En het duurt eigenlijk tot de toegift(en), en nummers als Come Together en Lord Can You Hear Me, dat de stemming er weer een beetje in komt te zitten. In het tussenliggende uur zitten nog een paar instrumentale niemendalletjes, waarvan er één dient als inleiding tot On Fire, juist een van die minder geslaagde nummers op Let It Come Down. Slechts een handjevol bekeerden ontvangt de eerste akkoordenverschuiving na een minutenlange drone in Let It Flow met applaus terwijl met een beetje meer zorg voor opbouw en een zorgvuldigere selectie van songs (de magnifieke hitsingle Stop Your Crying wordt zelfs geheel over het hoofd gezien) het niet ondenkbaar was geweest dat op dat moment het héle publiek met tranen in de ogen in oorverdovend gejoel was losgebarsten. Wat in theorie voor het publiek een religieuze ervaring had kunnen worden, blijft een beetje een lamlendige vertoning. Het is gewoon niet half zo indrukwekkend als je op grond van een album als Ladies And Gentlemen, We Are Floating In Space en de hoogtepunten van Let It Come Down zou mogen verwachten. Daar kan een lichtshow met extra veel stroboscopen niets aan veranderen. Mogwai mag volgende maand - 21 november - proberen of ze het beter kunnen.
