Playlist: Auteurs - After Murder Park (cd 1996)
Beatnik Lions - Something Like A Circus Or A Sewer (mp3) Diff'rent Stripes - Tribute To The White Stripes (7") Lee Hazlewood - For Every Solution There's A Problem (cd) Her Space Holiday - Manic Expressive (cd) Interpol - Interpol (ep) New Colony Six - Things I'd Like To Say (1969) Kelly Osbourne - Papa Don't Preach (tmf) V.A. - Even Penguins Get The Blues (cd)
Volgens mij was het dik twee jaar geleden dat er met nogal wat bombarie werd aangekondigd dat de Tilburgse rapper Cilvaringz een plaat zou gaan opnemen met RZA, die vervolgens ook zou verschijnen op het label van de Wu-Tang Clan. Sindsdien is het vooral erg stil geweest rondom Cilvaringz en lijkt dat album om de haverklap te zijn uitgesteld. Eind november 2000 (zie 3voor12) zou het album naar alle waarschijnlijkheid in 2001 het licht zien, in december van dat jaar, er was nog niets verschenen, was dit inmiddels verschoven naar lente 2002 (zie altrap) en op het moment is de meest actuele prognose wínter 2002 (zie the5elements). Wat ik er van begrepen heb is het album, Killa B-Ching, onderwijl al wel helemaal opgenomen, want zowel the5elements als wulyricz schijnen de complete tracklisting te weten. Cilvaringz treedt trouwens aanstaande donderdag op in 013 te Tilburg samen met Wu-Tang Killa Beez en Sunz Of Men.
Nog meer hiphop: op de site van de Haarlemse skateshop Revert kun je de mix-cd Revert Kookie, gemixed door DJ Elected (Jagga Bite Sound System, Relax), als MP3 downloaden. Aan de ene kant is het natuurlijk wat makkelijker downloaden als het in 28 stukjes geknipt is, aan de andere kant zijn de overgangen - in Winamp in ieder geval - nu niet meer zo vloeiend als eigenlijk de bedoeling was.
Wednesday, June 26, 2002 / /
Weet je zeker dat dit dezelfde Icarus Line is die ik een paar maanden geleden in de Melkweg zag? Dezelfde Icarus Line als die van het explosieve album Mono? Het kan aan de omstandigheden liggen - zondagavond, iets over zessen (!!), halflege bovenzaal van Paradiso - maar het lijkt wel alsof de Californische heren op halve snelheid leven. Vooral de eerste twee nummers zijn meer Led ZeppelinmeetsBlack Sabbath dan vandaag de dag hip is. Langzaam maar zeker lijkt het vuur terug te komen in vijftal, maar er blijkt vanavond niet meer in te zitten dan, zoals iemand achter me opmerkt, een opgevoerde stonerrockband, de strakke zwarte outfits-met-rode-stropdassen ten spijt. Voordat de boel na een klein halfuurtje goed en wel lijkt warm te zijn gedraaid, gooit een van de gitaristen in Love Is Happiness boos z'n kapotte (?) versterker omver en z'n gitaar er achter aan om vervolgens het podium af te stormen. De rest van de band maakt het nummer nog wel af, maar houdt het daarna ook voor gezien. Na een mager applausje - mensen in Rival Schools t-shirts die zich verbaasd staan af te vragen of dit nu ook emo is - sta ik om kwart voor zeven weer buiten in de zon.
Ik zou me als hardrockfestival eens flink tussen de oren krabben als je door het (miniscule christelijke) Friesch Dagblad als tam omschreven wordt. Helaas wordt ook in de andere recensies van het afgelopen weekend gehouden Waldrock festival die ik tot nu toe gevonden heb - Dagblad Van Het Noorden, Leeuwarder Courant - het optreden van Alec Empire niet tot nauwelijks vermeld.
Monday, June 24, 2002 / /
Bij het 'Dit is ons laatste liedje. Het heet Long Way To Go' van de zanger van Hip!Jesus - afgelopen donderdagavond in de Amsterdamse Volta - heeft Vido net als ik een beetje moeite zijn lach in te houden. We hebben namelijk net geconcludeerd dat dit kwartet nogal de neiging heeft z'n nummers een stuk langer op te rekken dan strikt noodzakelijk is. De ironie van deze mededeling - alhoewel totaal onbedoeld - ontgaat ons dus niet. Zeker als je, zoals hier het geval is, toch al niet meer dan sympathieke maar niet al te bijzondere leidjes blijkt te kunnen schrijven is dit type gevoelige gitaarpop niet bepaald gebaat bij het in het wilde weg een beetje blijven herhalen van die laatste paar akkoorden terwijl de zanger een beetje met z'n hoofdschud en een beetje getergd 'oeh-oeh-oeh' doet. Mardigrah is het volgende orkestje dat het podium bestijgt. Orkestje is een gepaste omschrijving in deze, want ze zijn met z'n zevenen en niet vies van een trompet of een viool of een stukje percussie (al dan niet met behulp van voormalige onderdelen van een verwarmingsketel). Helaas gaat onder alle Deusiaanse poespas en jazzy pretenties een behoorlijk doorsnee rockbandje schuil. De liedjes an sich zijn lang niet zo indrukwekkend als de artistiekerige toeters en bellen die er als kerstversiering omheen hangen doen beloven. Afsluiter Smitty herinnert ons er aan hoe alternatieve rockbandjes pre-Nirvana klonken: beetje punky maar de truukjes van de échte rock (bijv: Bachman Turner Overdrive, Cheap Trick) nog niet kwijtgeraakt, een zanger die een beetje als J. Mascis kweelt, een paar bluesachtige gitaarsoli, een beetje Red Hot Chili Peppers (de drummer rapt op een gegeven moment zelfs) en vlak voor elk refrein even het distortionpedaal intrappen. We wisten niet beter en waren maar wát blij met Nevermind.
Hemeltjelief: de debuut 7"-single van de Vines wisselt momenteel al voor 21 pond van eigenaar op eBay. Ik wíst wel dat ik mazzel had toen ik een paar maanden geleden voor 5EUR een exemplaar vond bij de Plaatboef in Haarlem. Nog even dat debuutalbum afwachten en ik kan misschien tóch op vakantie dit jaar.
Sunday, June 23, 2002 / /
Careless Talk Costs Lives mag dan een hartstikke leuk muziekblad zijn, hun abonnee-administratie is een rommeltje. Voor de tweede keer op rij ontving ik twéé exemplaren van de nieuwste editie. Vorige keer heb ik m'n extra exemplaar gewoon weggegeven, deze keer wil ik er eigenlijk een slaatje uit proberen te slaan en het voor iets ruilen. Dus mocht er iemand geïnteresseerd zijn in issue #9 van dit blad - met interviews met onder meer Sonic Youth, Kevin Rowland, de Yeah Yeah Yeahs, El-P en Lee Hazlewood plus een heleboel recensies en columns - mail dan even met je aanbod. Ik zat zelf te denken aan een leuk mix-teepje of cd'tje. Aangezien het tijdschrift in Nederland niet verkrijgbaar is, leek me dat alleszins redelijk...
Het fantastische radioprogramma Pop, op de Zweedse nationale radiozender P3, is naast elke maandagavond tussen 10 en 12 live, nu ook on demand beluisterbaar gedurende de week na uitzending. Het is dus in het Zweeds, maar met dank aan de playlist kunnen ook mensen die die taal niet machtig zijn erachter komen welke prachtige plaatjes gedraaid werden.
Een hele sloot zeldzame MP3's van de hipste band van het moment, de Vines - vooral sessie-opnamen, maar ook alle tracks van hun debuut ep - op the-vines.net (niet hun officiële site overigens).
Saturday, June 22, 2002 / /
Aanstaande donderdag presenteert Radio Mortale wederom drie leuke, nieuwe Nederlandse bandjes in de Volta in Amsterdam. Deze maand: Mardigrah, Smitty (winnaars Amsterdamse popprijs) en Hip!Jesus. En ík mag tussen de bedrijven weer plaatjes draaien. Klik hier voor meer info.
De dag erna, vrijdag dus, worden laat op de avond de men van de boys gescheiden wanneer er zo goed als tegelijkertijd twee muzikale sexsymbolen van verschillende decennia zich als filmactrice voordoen: Videodrome (kwart over twaalf, NET5, met Blondie) en Le Fille Sur Le Pont (kwart vóór twaalf, België 2, met Vanessa Paradis).
De heren van North tillen er gelukkig niet te zwaar aan dat ik hun zanger - vooral vanwege zijn spectaculaire karatesprongen - van de week vergeleek met David Lee Roth en zien er de humor ook wel van in.
Raad de albumhoes en maak kans op een platenbon bij de muziekquiz van het Parool.
Een interview met Everett True bij rockcritics.com.
Wednesday, June 19, 2002 / /
Het WK in Korea en Japan lijkt - behalve over de vele verrassingen - vooral te gaan over hippe kapsels. Alhoewel, hip. Het viel me vanmiddag op dat de reserve-keeper van Korea - Meneer Byung Ji Kim - haardrachtsgewijs als twee druppels water op Limahl van Kajagoogoo lijkt. Zoek de verschillen:
Het Alkmaarse punkhol Parkhof blijkt warempel over een website te beschikken. Eén van de redenen dat het een eeuwigheid geleden is dat ik daar voor het laatst een bandje zag - als ik het me goed herinner Teen Generate en Gaunt ergens in 1995 of daaromtrent - was namelijk dat ik nooit achter hun programmering kon komen (én natuurlijk omdat ze er in de regel alleen maar botte punkbands boeken). Dit probleem wordt met het vinden van deze site overigens maar gedeeltelijk opgelost want: Laatste update:1-5-2002. Hoe typisch. Gelukkig weet ik nu in ieder geval wel dat er zaterdag 6 juli weer een (grotendeels gratis toegankelijk) buitenfestival is met onder meer Oil (joepie!) en Face Tomorrow (dubbel joepie!).
Het kost me ook dit jaar weer weinig moeite om de zomerfestivals in grote getale links te laten liggen. Ik moet bekennen dat ik een klein beetje in verleiding ben gebracht door de Dandy Warhols op Parkpop, maar dat is vooral omdat ik geen kaartje heb voor hun al lang uitverkochte concert in de Paradiso aanstaande maandag. Mateloos gebiologeerd ben ik echter door de line-up van Waldrock. Want op dat heavy metal-festival speelt deze zaterdag, iets over achten, tussen Kreator en Within Temptation niemand minder dan Alec Empire. Nou kan hij me muzikaal niet meer zo boeien - ik heb al een Atari Teenage Riot-plaat - maar ik ben verschrikkelijk benieuwd hoe het in-en-in conservatieve metalpubliek op z'n Digital Hardcore reageert. Empire daagt z'n publiek graag uit en volgens mij moet het voor hem een eitje zijn om een Fries weiland boordevol dronken metalheads in Iron Maiden- en Manowar-t-shirts het bloed onder de nagels vandaan te treiteren. Dat móet toch een spektakel opleveren dat je niet zou willen missen...
Tuesday, June 18, 2002 / /
Geen loslopende honden, dat viel weer mee, maar het was wel weer typisch voor zo'n kraakhol als ot301 dat het me vrijdagavond nogal wat moeite kostte om iemand bereid te vinden mijn 2 euro toegangsgeld te accepteren. De mevrouw die ergens halverwege de gang achter de tafel met geldkistje en stempel zat, wist eigenlijk ook niet zo goed wat ze daar deed. Anarchie, leuk in theorie (alhoewel daar ook nog over te discussieren valt), in praktijk wordt het steevast een ongeregeld zooitje. Jimmy Barock is in ieder geval géén zooitje ongeregeld. Strakke en to-the-point indierock naar hedendaags model met precies genoeg ondefinieerbare gitaarakkoorden en ingewikkelde breaks én een rijkdom aan aanstekelijke - met de nadruk op stekel - songs en punky energie om zowel op-het-puntje-van-je-stoel spannend áls klap-in-je-gezicht intens genoemd te kunnen worden. In tegenstelling tot Mono kort geleden slagen deze Groningers er met z'n drieën wél in een vol en stevig geluid neer te zetten en weten tegelijkertijd de beperkingen van een trio in hun voordeel te laten werken en klinken júist door het ontbreken van allerhande onnodige poespas zo wendbaar en venijnig. Enig minpuntje is wellicht dat de zanger eigenlijk te vlak klinkt om de muziek de scherpte mee te geven die de band tot het At The Drive-In-niveau zou kunnen tillen. Het lijkt er op dat ze het zelf ook weten, want ze hebben een aantal nummers met weinig tot geen vocalen (instrumentale emocore, bestaat dat al?). Opvallend trouwens dat ik voor de tweede keer in twee avonden bij het traditionele 'dit is ons laatste liedje' denk 'wat? nu al?'. Da's mooi. Want dat betekent a) dat zowel 88 Circles Above als Jimmy Barock fantastische rockbands zijn maar ook dat b) Nederlandse bands eindelijk door lijken te krijgen dat niemand er bij gebaat is dat je zo lang mogelijk op dat podium bivakkeert. Niet gedurende driekwartier á een uur (of nóg erger) ál je nummers door de strot van het publiek willen duwen, maar gewoon in een stief halfuurtje je 6 á 8 sterkste tracks op hen afvuren. Leave'em wanting more. En het werkt: ik wil méér Jimmy Barock en het liefst zo snel mogelijk. Daarom is het zo jammer dat ze maar weinig optreden. Niet alleen uit eigenbelang, maar het zou de band zelf ook een boel goed doen. Niet dat het zo al niet van het podium spat, maar zieltjes winnen doe je niet door in de oefenruimte prachtige nummers te bedenken. Daar moet je vervolgens wel wat mee doen en, zie bijvoorbeeld Face Tomorrow, gewoon de provincie in en elke boerenschuur en jongerensoos proberen te veroveren. En als Jimmy Barock vanavond één ding wist te bewijzen is het wel dat dát geen probleem voor ze moet zijn.
Saturday, June 15, 2002 / /
Als 88 Circles Above niet binnen twee jaar op Pinkpop staat eet ik m'n toetsenbord op. Een fanclub hebben ze in ieder geval al: drie niet al te hippe heren die helemaal uit het oosten des lands deze donderdag naar de Volta in Amsterdam zijn afgereisd om de hits - Shotgun Wedding, A Way Out -
woordelijk mee te zingen maar vooral om alle bewegingen van zangeres Wendel (en een paar van gitariste Peggy) fotografisch vast te leggen. De visuele aantrekkingskracht van dit viertal uit Haarlem/Amsterdam is overduidelijk, maar gelukkig doet de muzikale kant daar weinig voor onder. 4 x 1 exponent van de jeugd-van-tegenwoordig, die hun gezamenlijke voorliefde voor bands als Tool, de Deftones en Incubus, na eerst alle klagerige
pretentieusheid te hebben vervangen door stralende onbevangenheid, hebben samengesmolten in een half dozijn pakkende rocksongs met de potenties van een 12-jarige Johan Cruijf. Zangeres Wendel stroomt bijna over van de starquality en zingt bovendien in plaats van - waar
hun muziek tot zou kunnen uitnodigen - te krijsen of te schreeuwen. Want dat dat helemaal niet hoeft bewijst ze door met een aantal subtiele stembuigingen meer dan genoeg spanning in haar melodieen aan te brengen. Hier en daar klinkt ze een beetje als Marg van Seedling en dat misstaat niet. Waarschijnlijk zien ze zichzelf als een ferme punkband, maar daarvoor klinken ze te zachtaardig en, wel, te commercieel. Laten we het de Krezip-factor noemen. Natuurlijk missen de huidige nummers misschien een beetje diepgang en is het allemaal nog een beetje onervaren, maar 88 Circles Above hebben het stadia 'beginnend' en 'veelbelovend' gewoon overgeslagen. Dit is een sure thing. Springrain had helaas ter elfder ure afgezegd en in plaats daarvan opende North (met de bassist van Springrain, aan hem kan het dus niet gelegen hebben). Een niet onaardige hardcorebandje: een lading stevige riffs, een paar vlotte breaks, een handvol aanstekelijke meebrulrefreinen en vijf paar hippe trainers, maar met behalve de als een ADHD meets straight-edge versie van David Lee Roth voor het podium heen en weer rennende en karate-trappende zanger weinig toegevoegde waarde voor niet-die hard-liefhebbers van het genre.
Friday, June 14, 2002 / /
Ik kon de postbode bijna wel zoenen vanochtend. Niet alleen bracht hij de nieuwe editie van Careless Talk Costs Lives maar ook een pakketje uit Malmö met daarin Even Penguins Get The Blues, een door het fanzine Revolution #9 uitgegeven verzamelaar boordevol hele obscure, hele leuke Zweedse indiepop. Namen? Die zeggen je toch niets. Les Nipples. The Concretes. Forest & Crispian. Corduroy United. The Winston Solution. Ik had je gewaarschuwd. Referentiepunten: Belle & Sebastian en de Smiths natuurlijk. Maar dan breekbaarder en ingetogener. Denk bijvoorbeeld aan The Clientele. En de ene popsong nóg mooier dan de andere.
Ook altijd gevonden dat de White Stripes wel een basgitarist konden gebruiken? Steven McDonald van Redd Kross in ieder geval wel en die is op de Redd Kross website begonnen met het Redd Blood Cells project, waarbij hij alle nummers van hun hitalbum White Blood Cells heeft voorzien van een extra baspartij. Elke week kun je twee nummers downloaden. Momenteel zijn dat I'm Finding It Harder To Be A Gentleman en Fell In Love With A Girl (en als dit alles één ding aantoont is het wel dat laatste nummer in ieder geval géén extra bas nodig heeft). (via Grunnen Rocks)
Thursday, June 13, 2002 / /
Club Lek, de wekelijkse rock-, talk- en danceshow op 3FM van de VPRO, kun je zoals bekend bijwonen in Desmet in Amsterdam, naar luisteren op de radio en bekijken op 3voor12. Die laatste mogelijkheid is sinds een paar weken uitgebreid met een charmante chat(-achtige) functie, waarbij je met medebezoekers van de site commentaar (en biertjes) kunt uitwisselen of gewoon fijn een potje virtueel kunt pogoën. Erg gezellig. Probeer dus eens Club Quek op woensdagavond tussen 10 en 1. Met deze week een Nederhopspecial - in het kader van het hiphop-project van het NPI - met onder meer Pete Philly, Space Kees & TeRilekst en de fabuleuze Represailles (die om onverklaarbare redenen niet vertegenwoordigd zijn op de als onderdeel van dit project verschenen verzamel-cd Homegrown. Schande!).
Dat je zodoende John Peel op BBC Radio 1 zou missen is vandaag de dag geen excuus meer. Met de BBC Radio Player kun je sinds een paar dagen een hele rits specialistische programma's van zo'n beetje álle BBC radiokanalen gedurende de week na uitzending on demand beluisteren. De interface is niet echt handig - een tijdsindicatie ontbreekt en je kunt sowieso nauwelijks binnen een uitzending voor- of achteruitspoelen, dus het in délen beluisteren van een bepaald programma is zo goed als onmogelijk - maar programma's als die van John Peel, Goldfinger, Steve Lamacq en Tim Westwood kun je nu dus beluisteren wanneer het jóuw uitkomt.
Jockrock - over alles wat Schots en indie is - heeft nu ook een Jockblog.
The Poet And The Princess - Gabriel García Márquez over Shakira. (Het artikel stelt helaas weinig meer voor dan een aangekleedde biografie, maar wou het wegens curiositeitswaarde zeker niet onvermeld laten. Zeg nou zelf, zou Harry Mulisch überhaupt wéten wie de Venga Boys zijn?)
Seeing The Beat - Simon Reynolds over techno en electronic dance videos door de jaren heen.
Wednesday, June 12, 2002 / /
Een fragment uit de beschrijving van It Takes More van Miss Dynamite bij de playlist van 3FM:
Ontdekking van Stenders die het nummer op een van de clipstations zag en helemaal uit z'n dakkie ging.
Het is toch triest gesteld met de hip- en bijdetijdsheid van de muziekpolitie als je een ontdekking doet door simpelweg naar TMF te kijken. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het gebruik van de uitdrukking 'uit z'n dakkie gaan'. Zegt de jeugd van tegenwoordig dat echt? Nog een citaat, nu uit de column die Dolf Jansen uitsprak bij de inontvangstneming van de Nipkow Schijf:
Hoewel het pas veel later bij mensen zal dagen hoe schokkend het is een politicus neer te schieten, als je de belangrijkste muzieksamensteller van 3FM voor je loop hebt.
De nieuwe, 12e editie van Modular staat online, met onder meer interviews met Fosca, Le Hammond Inferno en een handvol Braziliaanse indiepopbandjes, Ninja Tune- en Aberdeen-downloads, recensies en meer. Met bonuspunten qua schattigheid voor het niet uit elkaar kunnen houden van Norwich en Norwegian.
Het begeleidende mailtje was erg formeel gesteld maar het nieuwe Nederlandse (muziek)weblog Blue Log zelf ziet er veelbelovend uit, met op het moment onder meer een verslag van het recente Amstelfestival.
Coparck lijkt het goed te doen bij onze oosterburen. Filling Holes, van hun nog immer prachtige debuutalbum Birds, Happiness and Still Not Worried is vandaag (dinsdag) MP3 Des Tages bij tonspion.
Tuesday, June 11, 2002 / /
Om in ieder geval een (klein) gedeelte van m'n schuldgevoel over het feit dat ik al máánden behalve m'n wekelijkse lijstje met favoriete plaatjes verder geen constructieve bijdrage aan de website van de Subjectivisten heb geleverd af te kopen, heb ik maar een handvol MP3-tips in de download-afdeling gedumpt. Waarvan akte.
Gisteren tussen de bedrijven door toch nog een flink deel - een dik half uur - van het optreden van Flip Kowlier op het Nesplein in het kader van Pop Nes Expo kunnen zien. Nogal een wonderlijk lokatie trouwens, zo'n kil betonnen pleintje dat lijkt te zijn ontstaan doordat er toevallig wat ruimte over bleef na het neerplempen van een handvol moderne kantoorgebouwen. De twanggitaar in het instrumentale openingssurfnummertje galmt dus lekker, maar bepaald gezellig wil het maar niet worden. Naast een handvol toevallige voorbijgangers lijkt het grootste deel van het publiek te bestaan uit cultureel verantwoorde dertigers en veertigers met belangrijk uitziende pasjes om hun nek, gekleed in Brakke Grond-jasjes of met kleine kinderen in het kielzog. Niet bepaald een rock'n'roll-sfeertje dus, en dat heeft zo z'n gevolgen voor de muziek van Kowlier want die krijgt - ook door het gebruik van staande bas en de algehele competent- doch saaiheid van de rest van z'n begeleidingsband - iets vervelend kleinkunsterigs. Wat in de intimiteit van de studio vertederend mooi is - Kwestie Van Organisatie is een goed voorbeeld - krijgt in deze setting iets lolligs en lijkt soms zelfs uit te nodigen tot inhaken en meedeinen. En daar kunnen die prachtliedjes van Ocharme Ik dus niet tegen. Kowlier lijkt het nog wel te proberen, maar het gierende rockeinde van Moeder Lieve Moeder slaat onherroepelijk dood tegen de achterkant van het gebouw van de Fortis Bank aan het Rokin. Dieptepunt is wat mij betreft het reggaedeuntje Verklout, op plaat al een twijfelgeval, maar in zo'n festivalsfeer helemaal tenenkrommend. Gelukkig moet ik tegen die tijd weg wegens verplichtingen elders.
Bij Bunsenstraat - het weblog van de (Belgische) zanger van de White Broncos - trouwens een verslag van de bands die op Donderdag in hetzelfde kader op hetzelfde podium stonden.
Saturday, June 8, 2002 / /
Het is dat er al een interessant onderzoeksproject op me ligt te wachten voor als ik straks in September aan de slag ga als aio - bij Creed, niet de verlepte grungeband, maar het Center For Research in Experimental Economics and political Decision Making aan de Uva - maar anders had dit me erg leuk geleken : C90, twee Hamburgse wetenschappers die onderzoek doen naar mix-tapes.
Op zoek naar meer informatie over het concert van We Vs Death en Jimmy Barock volgende week vrijdag in de "Voormalige Filmacademie" in Amsterdam, stuitte ik op RADAR, een concert- en activiteitenoverzicht van allerhande kraakpanden en andere alternatieve concertzaaltjes - het soort lokaties waar het steevast krioelt van de loslopende honden, zeg maar - in Nederland en Daarbuiten. De twee bands zullen, zo blijkt, optreden op een festival ten bate van Radio 100 in Academie ot301, inderdaad de voormalige Amsterdamse Filmacademie.
Eigenlijk hoef je, na het lezen van het wekelijkse Britse popbladen overzicht van No More Rock'n'Roll Fun, de NME zelf helemaal niet meer te kopen. Vakkundig wordt het blad elke week ontleden en van commentaar voorzien. XRRF is sowieso een van m'n favoriete muziekweblogs en een dagelijks bezoekje meer dan waard.
MP3 Van De Dag: Yoshimi Battles the Pink Robots pt. 1, een voorproefje (en een van de twee titelnummers) van het halverwege volgende maand te verschijnen nieuwe album van de Flaming Lips.
