Nog zo'n fijne (in dit geval her-) ontdekking via indie.nu: Hemingway van Blue Clocks Green. Rete-obscuur synthpop-singeltje uit 1989. Met een ieder die níet bij het tweede keer dat het refrein langskomt luidkeels - 'and if I want to die just like Hemingway, I put a pistol in my mouth and blow my head away - staat mee te huppelen wil ik nóóit meer vriendjes zijn.
Reünie-nieuws waar ik eigenlijk niet echt op zat te wachten: bis is weer bij elkaar. Die laatste paar platen waren al ruk en nu beloven ze ons ook nog een 'a harder, stronger Bis with a drummer'. Waarom toch?
Tuesday, February 22, 2005 //
Mijn favoriete album van het moment is I Was So Unpopular In School And Now They're Giving Me This Beautiful Bicycle van Billie The Vision And The Dancers. Ik zou, in het kader van deze aanbeveling, kunnen strooien met referentie-punten als Belle & Sebastian, de Decemberists en misschien zelfs Bright Eyes, maar eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat op deze plaat kabbelende country-pop van het Radio 2-achtige soort eigenlijk gewoon de overhand heeft. Zelfs Sgt. Petter klonk stoerder en eigenzinniger dan dit Malmöse zestal. Het begin van City klinkt potdorie zelfs als Blöf. Maar het is die typisch Zweedse directheid die de muziek zo bijzonder maakt. Muzikale directheid - de refreintjes kun je de eerste keer al meeneuriën - maar vooral ook tekstueel. Net als bijvoorbeeld Jens Lekman weet Billie The Vision het feit dat Engels hun tweede taal is in hun voordeel om te buigen. Grammaticaal klopt het allemaal redelijk maar een échte Engelsman zou een zin als 'The world was the Hitler and we were the Jews' nóóit uit z'n pen weten te krijgen laat staan, uit hetzelfde nummer, 'Can I tell them why you stuck the biscuit up my as (sic)?', zonder dat het leuk wordt. Die Zweden blijven gewoon klinken alsof het normaalste zaak van de wereld is. Ik kan ook erg genieten van een zin als 'So meet us there at the Nobel Square if you want to change the world with us'. Gewoon, vanwege die letterlijke vertaling van Nobeltorget. Dat slaat namelijk nergens op maar daar trekken ze zich niets van aan. Geen idee of ze het expres doen - ik weet ook niet of die Dr. Phil-verwijzingen in het laatste nummer ironisch of oprecht zijn - maar ik word er wel heel, heel erg blij van. De plaat is in z'n geheel (maar helaas ook slechts in 80kpbs) hier te downloaden. En voor de mensen die bij het lezen van het woord country in de tweede regel zijn afgehaakt, op dezelfde pagina staat ook een remix van het nummer Jackass - 'So have mercy on me I’m in a jackass phase' - voor je dagelijkse dosis Freezepop-achtige synth-pop.
Meer Zweeds vanavond in mijn radio-programma want 50% van het Zweeds-Amsterdamse duo Mustafa Et Monique komt langs in de studio van Radio Mortale. Luister, tussen 8 en 9, hier online of, in de buurt van Amsterdam, via de radio (88.1fm op de kabel of 106.8fm in de ether).
Monday, February 21, 2005 //
Komt-ie weer met een wagonlading concertverslagen. Het is heus niet dat ik élke avond aan de boemel ben, hoor. Ik zit meestal gewoon de hele avond op de bank met de kranten van het vorige weekend of de japanse puzzel uit de Intermediar in afwachting van Law & Order: Criminal Intent op Net5, maar daar is het zo lastig leuke stukjes over schrijven. (Ben overiges ooit begonnen aan een psychologische analyse van Detective Goren als de ultieme nerd-held. Wellicht dat ik ooit nog eens afmaak. Tot die tijd zul je het híer mee moeten doen).
Woensdag. (Bijna) vaste prik: Club 3voor12. Wilde deze keer met name (de?) Doves zien. Zelfs semi-akoestisch klinken hun songs wijds en meeslepend. Net als Embrace hebben ze eigenlijk maar één nummer dat ze steeds net iets anders aangekleed en met een andere titel de wijde wereld insturen. Zelfs als je hem, zoals in het geval van de huidige single Black & White Town, een jurk aantrekt en laat doen alsof-ie Diana Ross is klinkt-ie nog hetzelfde maar dat ene nummer is dan ook een heel erg goed nummer. De twee andere bandjes maar gelaten voor wat ze waren. Heb er verder niet zo goed op gelet, maar bij de VPRO zo bijdetijds dat ze naar alle waarschijnlijkheid wel iets van LCD Soundsystem hebben gedraaid.
Donderdag naar Cafe Pakhuis Wilhelmina. De eerste band die ik meepik bestaat uit een tweetal Duitsers die op luidruchtige wijze erg ingewikkelde dingen op gitaar en drums. Meer dan luidruchtig en ingewikkeld wordt het helaas nergens. De Bigger Beef Bonanzas is een gelegenheidsbandje van een paar Skidmarks en een Stiletto die zich vergrijpen aan het oeuvre van de legendarische Devil Dogs. Om eerlijk te zijn is die band een beetje aan mij voorbij gegaan temidden van het hele Crypt-gebeuren (ik was al heel tevreden met m'n New Bomb Turks-plaat) maar zelfs in de handen van een slechts vijf keer gerepeteerd hebbend zooitje ongeregeld klinkt de garagerock-songs als een - opzwepende - klok en bij de ballad moet ik zelfs een beetje op m'n onderlip bijten in een poging de opwellende traan in m'n ogen te onderdrukken. Zou zonde zijn als dit, zoals beloofd, echt het enige optreden van de BBB's is. Maar aan de andere kant schijnt er achter de schermen al aan een volgend project gewerkt te worden met nu, geloof het of niet, het werk van de Cats als uitgangspunt. Hierna jaagt Spider Rico op de hun typerende wijze in sneltreinvaart door hún repertoire. Weinig nieuws onder de zon of het moest zijn dat de drummer hier en daar van die typische, in 2005 helemaal hippe, hoekige punkfunk ritmes naar binnen smokkelt. En als de zanger met een doodssmak van het podium, plat op z'n gezicht, het einde van het optreden inluidt zet de DJ van dienst maar eens plaatje van LCD Soundsystem op.
Vrijdag eindelijk The Heights eens gezien. En ze zijn nóg leuker dan op hun demo's ook! Frisse gitaarpop die doet denken aan, bijvoorbeeld, Magnapop en Jonathan Richman. Niet hip of modern maar wel een hoop verschrikkelijk leuke liedjes en lekker rammelend en met veel pa-pa-pa's van een enthousiast met z'n tamboerijn wapperende Dave. Verder op deze Radio Mortale-avond in de Winston de Sykosonics, die in grote lijnen dezelfde muzikale opvoeding lijken te hebben gehad als de Heights, maar daar iets venijnigere dingen mee zijn gaan doen. Vervolgens doet Pfaff wat Pfaff doet en is het al weer tijd voor de disco. Je kunt zeggen wat je wilt over de voorspelbare platenkeuze in de Winston - I Love Rock'n'Roll, Fight for Your Right To Party, 9 to 5; ze kwamen allemaal weer langs - maar ik heb de hele avond geen LCD Soundsystem gehoord en dat is voor de verandering ook wel weer eens leuk.
BandToBand.com: zoekt, als een
muzikale six degrees of Kevin Bacon, de snelste verbinding tussen twee totaal
verschillende bandjes. Wist jij dat je in 20 stappen van Crowded House naar de Cro Mags
kunt komen? Het aanbod is nogal aan de rockige kant, dus hoe ver Britney Spears verwijderd is
Ali Farka Touré zul je hier vooralsnog niet te weten komen. Trouwens wel opvallend dat het,
bijna, niet uitmaakt op welke bands je klikt je gaat, bijna, altijd via de Germs. Zelfs als je
van Gwar naar Jethro Tull wilt.
De mensen van WFMU (college radiostation vanuit New Jersey; Zea is er kind aan huis) bloggen ook.
Tuesday, February 15, 2005 //
De Casa Rosso aan de Oudezijds Achterburgwal. Ik was er, daar kan ik heel eerlijk in zijn, nog nooit geweest en een bezoekje aan dit theater stond ook niet echt op m'n to-do lijstje voor de nabije danwel verre toekomst. De presentatie van het debuutalbum van Jack Stafford was dan ook een goede gelegenheid om dit instituut toch eens van binnen te kunnen bewonderen. En dat dachten wel meer mensen die, net iets na tweeën op zondagmiddag, een beetje beschaamd in de rij voor de ingang stonden te wachten tot ze naar binnen konden. Nee, die Stafford - en z'n reclame-vriendjes - weet wel hoe hij zichzelf moet verkopen. En met succes: niet elke debutant scoort één Oor-hoofdredacteur en een razende reporter van de Nieuwe Revu op z'n release-feestje. De muziek? Die was zeker okay. De band is rockender dan op plaat. Jack zelf iets valser. Z'n zangstijl is even 'vertellerig' met als added bonus dat je er op zo'n podium dan ook de juiste armbewegingen en gezichtsuitdrukkingen bijkrijgt. Ben zelf vooral gecharmeerd van z'n meer New Order-achtige nummers, de singles Toy Boy en The Hard Way met name, en haak een beetje af wanneer z'n Britse pop al te kleinkunsterige vormen aanneemt. Ik zie Jack Stafford ooit nog wel eens de stap naar een (écht...) theater-podium zetten. Hij lijkt me, op een of andere manier, meer geïnteresseerd in het verhaal (en het concept), weliswaar in de vorm van aanstekelijke liedjes, dan in popliedjes die puur voor het gevoel gaan. Tot die tijd blijft zo'n zitconcert een tikkeltje ongemakkelijk. En niet alleen omdat die stoelen wel héél erg dicht op elkaar staan maar ook omdat het doordat je niet van je plaats kunt een nogal statische bedoening blijft. De fotograaf van de Nieuwe Revu heeft ook een geslaagde middag als er in het laatste nummer twee heuze paaldanseressen hun acrobatische kunsten komen vertonen en in hun ondergoed diverse ledematen rakelings langs synthesizers en microfoonstandaards laten draaien.
Het De Zeven Beren Festival, afgelopen zaterdag in Zaal 100, was trouwens ook een zeer geslaagd gebeuren. Zowel publiek als de line-up bestonden weer voor een groot deel uit de usual suspects, vandaar. Het bij-bandje van Caesar's Sem Bakker, Alpaca, mocht openen en deed dat met een portie fijne Beatle- en Weezer-eske gitaarpop. Beetje vrijblijvend maar leuke melodietjes, hoor. Boots was dus niet Jaap maar een Nancy Sinatra-cover-band bestaande uit een handvol oudgedienden uit het Amsterdamse muziekwereldje. Met de nadruk op oud. Het tempo was dan ook van de gezapige en alhoewel Norma Jean's Jan Schenk gezegend blijkt met een bijna écht Lee Hazlewood-achtige bromstem wilde het nergens echt sexy worden en op d'n duur juist knullig. En er speelde nog een boel bandjes. Pfaff, bijvoorbeeld. Want Pfaff speelt altijd (aanstaande vrijdag bijvoorbeeld weer; op een Radio Mortale-avond in de Winston). En toen de bandjes op waren draaide DJ Wiertz plaatjes. Vet Geluid staat er trots op z'n kaartje maar hij draaide vooral veel LCD Soundsystem (en Radio 4) en maakte mij erg blij met die jungle-remix van Fools Gold.
Monday, February 14, 2005 //
MP3 Van De Dag: Love Punch van de Chalets (scroll naar 7.01.05). Een van de eerste namen voor de eind april te houden nieuwe editie van het London Calling-festival. Ook op de radar: de Kaiser Chiefs, I Am X en de New Rhodes.
Friday, February 11, 2005 //
Het is te merken dat ik het iets rustiger heb op m'n werk (of, meer bepaald, dat er geen deadline dichtbijgenoeg ligt om z'n schaduw te doen laten voelen) want ik ben weer een stuk minder kieskeurig in de bandjes die ik zie. Omdat de band van een van m'n collega's van de radio meedeed - en ik geen kaartje voor Club 3voor12 had - stond ik afgelopen woensdag bijvoorbeeld opeens in het AMP bij een van de voorrondes van hun befaamde Battle Of The Bands. Eerste band die ik zie is Pigs In Space: beetje flauwe stonerrock met een zangeres. Jammer genoeg is zij er eentje van het typische Lokale Muzikanten-soort. Zo'n type dat met enige regelmaat van familie-leden krijgt te horen dat ze zo'n Dijk van een Stem heeft. Ze staat flink stoer te wezen tussen de gitarist en bassist maar vocaal beperkt ze zich helaas tot voorspelbare uithalen. Antlers is de volgende band. Dit viertal doet in Moderne Indierock - ik durf te wedden dat je in hun bio namen als At The Drive-In en Tool zult tegenkomen - en doet dat zeker niet verkeerd. Goed, wat als dreigend bedoeld is, is niet altijd even spannend en wat overweldigend moet zijn is af en toe gewoon geschreeuw zonder wol en de verschillende onderdelen waar zo'n Modern Indierock-epos uit dient te bestaan hangen soms een beetje als los zand aan elkaar, maar voor zo'n voorronde van een lokale bandjeswedstrijd klinkt het eigenlijk heel behoorlijk. Bovendien is het erg aardig om te zien hoe de zanger zo lijkt op te gaan in de muziek dat hij met enige regelmaat de controle over een aantal van z'n ledematen - met name z'n linker-elleboog en rechter-onderbeen - lijkt te verliezen. Laatste band is Gentlemen. Beetje zouteloze pop-rock - denk aan een veel te 16 Downerige poging tot de Afghan Whigs - die door z'n presentatie van een zeer nare en hardnekkige nasmaak wordt voorzien. Die lollige stropdas-t-shirts kunnen we nog door de vingers zien maar de narcistische arrogantie van de zanger is bijna stuitend te noemen. Een flinke dosis zelfverzekerdheid is nooit weg op een podium maar deze jongen is vooal heel erg blij met zichzelf en de manier waarop hij tegen z'n gitaar staat aan te rijden is eigengeilerij van het weerzinwekkendste soort. Gelukkig had ik het hele eind terug van het Java-eiland naar Oud-West wind tegen, zodat tegen de tijd dat ik thuis kwam ik dat ranzige gevoel voor het overgrote deel al weer kwijt was...
Thursday, February 10, 2005 //
Met een uitgesproken poppy, en zoals altijd bere-gezellige, editie revancheerde K-Tsjoem zich afgelopen maandag voor een, naar mijn bescheiden mening, muzikaal nogal tegenvallende aflevering een maandje terug. Melys was gelukkig al bezig in de bovenzaal van de Paradiso toen ik binnenkwam. Tussen mij en dit Welshe post-Britpop vijftal heeft het nooit zo geboterd en wat ik er vandaag van meepikte klonk eigenlijk nog best aardig maar ik word er verder warm noch koud van. Nee, ik kwam vooral voor John Wayne Shot Me, want eigenlijk, zo kwamen we tot de conclusie, gewoon de leukste band van Nederland. De referentie-punten zijn in al die jaren gewoon dezelfde gebleven - vooral Grandaddy en Jonathan Richman - en het rammelt nog steeds aan alle kanten. Dit laatste wordt deze keer extra geholpen door een inval-toetsenist die niet mee heeft gerepeteerd en ritmisch, laten we zeggen, niet altijd even goed kan meekomen. Sowieso ligt het gevaar op de loer dan de band iets te ver gaat in z'n knulligheid; die kruimeldief-solo gaat nog maar de aan- en afkondigingen tussen de nummers zijn bijna tenenkrommend onbeholpen. En dat is toch eigenlijk nergens voor nodig. Maar hun nieuwe album The Purple Hearted Youth Club staat weer vol Betuuwse lo-fi pareltjes en met een nummer als Do As Dan Did - een ode aan Daniel Johnston - bewijzen ze dat ze nog steeds heel goed weten dat de leukste popliedjes niet per se langer dan een halve minuut hoeven te duren. Als we voor vanavond, behalve het poppy karakter van de bands, nog een overkoepelend thema mochten willen verzinnen is 'een tikkeltje váls zingen' een hele aardige. Haar van Melys kan er aardig net iets naast snerpen en Hem van John Wayne Shot Me weet hem ook niet altijd even goed te raken en, laten we eerlijk zijn, ook Zij van Persil, de laatste band van de avond, staat niet bekend om haar toonvastheid. En sommige dingen veranderen nooit. Andere dingen weer wel. Misschien komt het wel gewoon omdat Zijn gitaar iets harder staat dan anders maar Persil klinkt vandaag een stuk rockiger en onbehouwener dan normaal. Dat zou ook iets met de nieuwe bassist te maken kunnen hebben, Bas van Pfaff. Op papier tenminste, want ik heb Bas nog nooit zo ingehouden zien musiceren als vanavond en alle energie en herrie kwam volgens mij toch echt van de andere kant van het podium. Er komt binnenkort weer een nieuwe ep aan van de band en de nieuwe nummers klonken, wel, nog niet zo leuk als hun oudere werk, maar dat zal allemaal wel goed komen. Anyway, als de spreekwoordelijke toef slagroom draaide Martijn Thinksmall allerhande kekke plaatjes (South Ambulance!).
MP3 Van De Dag: Finding Out True Love Is Blind van Louis XIV. Een tikkeltje minder seksistisch dan de Bloodhound Gang; iets meer diepgang dan de Electric 6; de gitaren een stuk beschaafder dan AC/DC, maar minstens zo aanstekelijk als alledrie tezamen. Jawel, we hebben hem: de eerste zomer-hit!-Hit!-HIT!!! van 2005. (Jammer alleen van de fade-out. Zomer-hit!-Hit!-HIT!!!'s hebben in de regel geen fade-out, maar goed).
Tuesday, February 8, 2005 //
Geen tijd voor jetlags! Zaterdag meteen weer de hort op om de David Gilmour Girls te zien in Pakhuis Wilhelmina. Het optreden was, of in ieder geval: leek, aan de korte kant en een beetje ongestructureerd. Het eerste nummer had iets weg van Led Zeppelin met een drumcomputer. Dit ging bijna naadloos over in hun hit Crack House Warming Party (helaas nog steeds zonder de Medium Medium-sample). Waarna het alweer tijd was voor de eind-freak-out. Het moet gezegd worden: de aanwezigheid van een échte, levende bas geeft dit soort punk-electro een meer dan significante dosis extra slagkracht. Vooral live. Van het optreden van Comtron heb ik vervolgens niet veel meer meegekregen dan wat electrofunk gepiel op zo'n retro-hippe draagbare synthesizer. Een en ander was in het kader van de lancering van de eerste verzamel-cd op het Blacklabel (hier geïnterviewd door 3voor12 Amsterdam) van Kid Goesting, die zelf tot in de kleine uurtjes achter de draaitafel te vinden was en vooral veel Kylie en LCD Soundsystem bij zich had. Geen slechte zaak natuurlijk.
MP3 Van De Dag: Rub The Sleep Out van Souls She Said (met verschillende Icarus Line-rs in de gelederen). Kort maar krachtig.
Monday, February 7, 2005 //
Ik begon me een beetje zorgen te maken over het kapitalisme daar in het uitgestorven Financial District van Manhattan afgelopen weekend maar gelukkig barste op maandagochtend het gewoel weer los en stroomden er uit de verschillende metro-stations rondom Wall Street duizenden handlangers van het grootkapitaal op weg naar hun werk, of de gym, en kon je, als je goed luisterde, het greed is good !!! met enige regelmaat uit de wolkenkrabbers horen neerdalen en kwam alles toch nog op z'n pootjes terecht. Was zondag nog met een paar collega's bandjes wezen kijken. Bij gebrek aan bekende namen op goed geluk iets uit de Village Voice geplukt. Met succes. Vooral het eerste bandje, Like Summer, was de wandeltocht naar de Delancey, aan de voet van de Williamsburg Bridge, best waard: Starsailor-esque gitaarpop maar dan Amerikaanser, met net iets meer Counting Crows-erigheid, zeg maar. Weinig nieuws onder de zon maar het had uitstraling en goeie nummers en het zat allemaal gewoon prima in elkaar. Tweede band, Heth, was een stuk minder. Een duo met bas en (akoestische) gitaar en veel electronische effecten. Aan het begin van elk nummer klopte de zanger/gitarist even op z'n instrument dat vervolgens geloopt, de drumpartij vormde. Verder veel galm en stoned gejam. Het leek allemaal net iets te veel op Bill & Ted - the Singer/Songwriter years en ik weet niet of de wereld daar ooit aan toe zal zijn. M'n eigen presentatie op dinsdag ging goed. De overige dagen vooral gewoon veel rond gelopen. Chelsea, Meatpacking District, Chinatown, Soho en ja, ook diverse platenzaken (en boekwinkels, niet te vergeten) van binnen gezien. Speciaal voor de trendwatchers: de iPod staat inmiddels in, de design-afdeling van, het Moma.
