Playlist: AM60 - Just A Dream Beta Band - Won Bob Dylan - Blonde On Blonde Boyracer - We Are Made Of The Same Wood Ian Van Dahl - Castles In The Sky Mongrell - Cooler Than Cool New Order - Crystal So Solid Crew - 21 Seconds Spiritualized - Stop Your Crying White Stripes - Fell In Love With A Girl
Aaliyah omgekomen bij vliegtuigongelijk. Da's verschrikkelijk zonde.
Sheep heeft een interview met de hipste band van het moment, de Strokes.
Windows RG: ik ben waarschijnlijk de allerlaatste die hier naar linkt maar het is ook zo ongelooflijk herkenbaar. Heb van de week weer herhaaldelijk op Bill Gates lopen vloeken omdat Word om onverklaarbare redenen om de haverklap m'n computer deed crashen. (via Swish Cottage)
MP3 Van De Dag/1: Silly Girl van het nieuwe live-album van de Descendents (een split-album met All, zie hieronder).
MP3 Van De Dag/2: Fairweather Friend van het nieuwe live-album van All (een split-album met de Descendents, zie hierboven).
Thursday, August 23, 2001
Uit de recensie van het concert van Xzibit, in het NRC van afgelopen dinsdag:
Op de cd zijn de instrumentaties al sober, en live waren ze nog minimaler. (...) Temidden van deze kaalslag is Xzibit zelf de rots in de branding. Zijn ruige stem heeft zo'n wiegende cadans dat je er ter plekke zeebenen van krijgt.
Eh?? Ik weet dat ik via deze pagina geregeld bergen kromme zinnen en onbedoeld onbegrijpelijke nonsens de wereld de wereld inslinger, maar a) ik wordt er niet voor betaald en b) maak het zelden zo bont als Hester Carvalho hier. Waar slaat dit op?? Xzibit is een rots temidden van kaalslag?? Een wiegende rots??
Nick Hornby luistert naar de album top 10 (en slaagt er vooral in als een enorme ouwe lul over te komen), een hééééél lang artikel over Radiohead, Robert Christau die een boek over Nirvanarecenseert en meer van zulks in de muziek-special van de New Yorker. Volgens mij weet Hester Carvalho niet eens wat ontological betekent.
It's The Premiership Strip. Sportjournalistiek volgens The Sun: Nicola, Melanie en Jessica trekken de shirts van álle clubs in de Premier League uit.
MP3 Van De Dag: Telegram van Kids Near Water. Van Extended Play One, de debuut-ep van deze lokale (= Exeterse) emo-helden. Zijn deze week een On-band in de NME en uit de bijbehorende foto blijkt dat ik bij de zanger/gitarist geregeld m'n cd'tjes heb lopen afrekenen, want werkt bij de lokale onafhankelijke (maar minder goed gesorteerde en zelden goedkopere dan Virgin...) platenzaak. Support your local scene.
Wednesday, August 22, 2001
Ik had het natuurlijk veel professioneler kunnen aanpakken en op zaterdagmiddag (of eigenlijk liever vrijdagnacht, meteen na afloop) al een recensie moeten schrijven van die eerste avond, want op zaterdag speelden er nóg meer bandjes. Maar zoiets ligt natuurlijk té voor de hand en bovendien ben ik daar gewoon veel te lui voor. Het probleem is dat ik nu zo'n overload aan obscure - doch uiterst charmante - indiecombo's over me heen heb gekregen dat ik me eigenlijk alleen nog kan herinneren dat ik het afgelopem weekend naar Bristol ben geweest voor de Pop Frenzy van het Mobstar label. Ik heb er net tien minuten over gedaan om een lijstje te maken van de 14 bands die ik verspreid over deze twee avonden aanschouwd heb en ik weet nóg niet helemaal zeker of ik ze allemaal in goeie volgorde heb staan, laat staan dat ik nog weet hoe ze klonken, hoe ze d'r uitzagen en of ze überhaupt de moeite waard waren. De organisatoren maakten het de gemiddelde bezoeker ook niet makkelijk, want veel bandjes en projectjes bestonden uit mensen die ook in andere bandjes dan wel projectjes optraden. Het inteeltquotiënt was hoog. Zo maar uit de losse pols een paar voorbeelden: opener op dag één, Tall Boy, was op zaterdag gitarist in Boyracer wiens zanger op vrijdag z'n ding al gedaan had als Steward en momenteel verloofd is met Jen Turell die op vrijdag een optrad én de bas beroert in voornoemde Boyracer. Er staat een nummer van Jen Turell op een recente compilatie op het label dat wordt gerund door de jongen die op vrijdag als Pernath optrad. Bent u daar nog?? Een van de hoogtepunten op zaterdag was het reunie-optreden van de Groove Farm waarvan we al een paar (ex-)leden op vrijdag hadden kunnen bewonderen in Kyoko en Girlboy Girl terwijl de gitarist van die laatstgenoemde de zaterdag opende als Hewas. Dat bedoel ik. Alhoewel ik me misschien niet elk detail van elk optreden voor de geest kan halen, kan ik overigens niet anders dan tot de conclusie komen dat ik erg veel leuke muziek gezien en gehoord heb en het reuze naar m'n zin heb gehad.
Dag één vond plaats op een geheime lokatie en dat bleek Terminal Electric Works te zijn, normaliter de studio-schuine streep-repititieruimte van Mobstar. De eerste twee optredende artiesten vielen beide in de categorie Schuchtere Jongeman Speelt Gevoelige Liedjes Met (Versterkte) Gitaar. De Tall Boy grapte dat-ie zichzelf op Billy Bragg vond lijken. Maar daar zat wel degelijk een kern van waarheid in. Meest typerende tekstregel: give a shy boy a stage for a moment and you won't be able to shut him up. Charmant en aardig desalniettemin. Helemaal uit België was vervolgens Wim LeCluyse (tevens van het Morc Tapes label) over gekomen om als Pernath een paar liedjes te komen spelen. Normaliter bestaat de band uit twee personen, maar z'n drummer, Karel, kon er om een of andere reden niet bij zijn, maar Wim had foto's meegenomen die hij tussen de nummers door uitgebreid aan het publiek liet zien, onderwijl constant herhalend dat het zo'n aardige jongen was. De liedjes waren aardig, maar de uitvoering liet nogal te wensen over. Een beetje vals is niet lelijk zegt een bekend spreekwoord, maar dit was net iets te erg. Ik had hier het gevoel dat de paar noten die wél zuiver z'n strot uitkwamen dat geheel en al toevallig deden. Girlboy Girl was de eerste band van het festival. Lieve indiepop, mooie liedjes. Ik kan me herinneren dat ik even aan onze eigen Bettie Serveert heb lopen denken, om vervolgens tot de conclusie te komen dat het daar niet echt op leek. Jen Turrell deed vervolgens een aardige variatie op het man-met-gitaar thema door van het andere geslacht (en Amerikaans) te zijn en - dat mag ik denk ik wel zeggen - mooiere liedjes te hebben die ze lief op haar gitaar tokkelde. Hierna was het tijd voor het afscheidsoptreden van Kyoko. En dat is jammer. Dat het hun afscheidsoptreden was. Mooie, langzaam gespeelde, soulvolle countrypop. Lambchop wordt er wereldberoemd mee, Kyoko dus niet. Dat is jammer dus. Tot slot mocht Steward nog z'n kunstje vertonen en - ondersteund door een cd-speler die een stortvloed aan overstuurde electronische geluiden en op hol geslagen drumcomputer beats voortbracht, een speelgoedmegafoon, een aan z'n knieën gebonden sampler en een feedbackende gitaar met volume op elf - z'n My Bloody Valentine-achtige popliedjes de wereld in te sturen met hier en daar een knipoog naar Paul Weller (This Is A Modern World), Nena (99 Luftballons) en Donna Summer (I Feel Love). Een hele belevenis... Na de alleraardigste, goed bedoelde, maar om eerlijk te zijn soms wat weeige gebeurtenissen eerder op de avond was ik hier wel aan toe.
De zaterdag vond plaats in een soort van aula van een buurthuis-achtige zaal (maar mét een echt podium, in tegenstelling tot gisteren toen de bands gewoon in een hoekje van de zaal stonden) ergens anders in de stad. Ik kon nog net de laatste twee nummers van Hewasmeepikken: meer lieve liedjes maar nu op akoestische gitaar. Vervolgens deden de Big Striptease uit London hun uiterste best om heel erg op de Smiths te lijken. Inclusief zanger met rockabilly-kuif (soort van) die heel eng met heupen en schouders kon zwaaien, briljante gitarist en gezichtsloze drummer en bassist. Het is een beetje de vraag wie hier iets aan heeft maar het is in ieder geval een geruststelling dat niet iedere puber te wijdde broeken draagt en een rode baseballpet achterstevoren op z'n hoofd zet om op derderangs Rage Against The Machine-klonen op en neer te springen maar dat er ook gefrustreerde tieners zijn die zich met dikke boeken van obscure Franse filosofen op hun kamer opsluiten en dan wanneer ze student zijn een bandje beginnen.
De Signal was op hun beurt een vreemde eend in de bijt want géén pop, maar beetje saaiïge, instrumentale wiskunde-rock. Zo maar twintig minuten lang vier dezelfde akkoorden blijven herhalen en hier en daar je effectpedaal indrukken maakt je nog geen Mogwai. Lunchbox deed vervolgens heel leuke indie-, noise- en rammelpop in Amerikaanse stijl. Het kwam wat moeilijk op gang, maar toen de vaart er eenmaal inzat vlogen de aanstekelijke popsongs ons om de horen. En net als je denkt dat je van al die neuzelende jongemannen die een beetje gevoelig met hun gitaar lopen te doen af bent worden we getrakteerd op Gravenhurst: twéé jongemannen die gevoelig lopen te doen met een (akoestische) gitaar, een xylofoon en één engelachtige stem. Waar de voorgaande exponenten van dit genre bleven steken in de goede bedoelingen valt hier plots alles op z'n plaats en is dit prachtig en hartverscheurend en bloedmooi. En fluisterzacht. Zelfs Kings Of Convenience is meer dan Limp Bizkit dan dit duo. Na zoveel - okay, een nummertje of vier - moois komt Forest Giants als man-met-gitaar een beetje als de spreekwoordelijke mosterd na de maaltijd en het publiek - nog onder de indruk van Gravenhurst - weet er met moeite een paar beschaafde applausjes uit te persen. Als we het over indiepop in Bristol hebben kunnen we - zo schijnt het - niet om de Groove Farm heen; de soort van godfathers van de huidige scene ie zo ongeveer elk bandje dat op het festival optrad leek tenminste één van hun voormalige leden te bevatten. Speciaal voor deze gelegenheid kwamen ze dus nog één keer, 11 jaar na dato, op één podium samen. Vooral leuk voor hen die er destijds bijwaren (volgens mij zag ik een aantal ouders in het publiek rondlopen...) voor niet ingewijdden was het niet meer dan aardige gitaarpop á la de Wedding Present. Het rammelde behoorlijk aan verschillende kanten, maar dat mag ook wel na zo'n lange tijd. Stewart van Boyracer begon hun optreden met de mededeling dat de Groove Farm een belangrijke reden is geweest om zelf een bandje te beginnen en de sporen daarvan zijn de daaropvolgende 30 minuten punk-y popsongs met een beetje fantasie inderdaad nog wel te ontdekken. Er is zojuist een best-of verzamelaar van Boyracer verschenen (en ze zijn eigenlijk ook een beetje aan een reunie-toer bezig) en men schotelt het publiek dan ook een fijne selectie kneiter-aanstekelijke hits voor. Fantastische afsluiting van een fantastisch weekend.
Tuesday, August 21, 2001
Geloof, hoop, liefde. Bloed, zweet, tranen. Een zanger/gitarist met een versleten cowboyhoed, een My state is bigger than your country t-shirt, bakkebaarden groot genoeg om een paar warme wintertruien van te breien en een evenredig luide gitaar die bovendien galmt alsof-ie midden in de Sint Pieter staat te spelen. Een bassist die door zou kunnen gaan voor de tweelingbroer van de Grateful Dead's Jerry Garcia. Midden vooraan het podium staat een gitaarversterker waar - pardon my ignorance - op een of andere manier onderdelen van een wasmachine in lijken te zijn verwerkt want er draait van alles in de rondte; indrukwekkender is de schedel van een buffalo (inclusief horens) die bovenop deze versterker ligt. Zo zou Dinosaur Jr klinken als ze dachten dat ze Mogwai waren die probeerden een gregoriaans koor na te doen en een album zouden maken over het feit dat Texas het Beloofde Land zou zijn. De Lift To Experience live-ervaring - zoals gisteren in de Exeter Cavern - is, om kort te zijn, niet minder dan indrukwekkend. And Texas is the reason.
In het publiek tevens het twee-na-coolste t-shirt van het jaar gezien: het logo van Muse maar dan in spiegelbeeld, soort van, en met een e er achter geplakt zodat er Use Me staat. Het coolste t-shirt van het jaar is het properbloodyindie t-shirt dat ik van het weekend kocht op het Mobstar Indiefestival in Bristol, waarover (hopelijk) morgen meer.
Thursday, August 16, 2001
Ik heb het er helemaal zonder kleerscheuren vanaf gebracht en dat schijnt op zich al een hele prestatie te zijn. De voetbal van gisteren werd hier niet op een van de terrestrial zenders vertoond maar op betaalkanaal Sky Sports en dus moest ik naar de pub om iets te kunnen zien. Een pub vol Engelsen dus. Ben maar ergens in een achterafhoekje gaan zitten en heb me heel erg stil gehouden en vooral niet lopen juichen toen Van Bommel en Van Nistelrooij scoorden. Om eerlijk te zijn heb ik die twee goals helemaal niet gezien: ik knipperde even met m'n ogen en voor dat ik het wist stond het 2-0. De rest van de wedstrijd heb ik m'n glimlach maar achter m'n pint Stella verborgen gehouden.
Afgelopen week is nmeradio.com, NME's online radiostation, van start gegaan. Om te kunnen luisteren heb je een Windows Mediaplayer nodig, maar wat ik tot nu toe gehoord heb valt me erg tegen. De playlist is een nogal slappe mix van wat r&b en andere hippe dingen als Tahiti 80 en Royksopp plus een boel fantasieloze mainstream rommel. Om U2 en Rui Da Fucking Silva te horen hoef ik zo nodig het internet niet op. Zelfs de playlist van BBC Radio1 is spannender. Zonde.
Is u meer van de gitaren dan is Kerrang! Radio wellicht een interessant alternatief; veel punk, nu-metal en neo-grunge en dergelijke. Bovendien worden de plaatjes, in tegenstelling tot de non-stop computer van de NME, ook echt aan- en afgekondigd. Men zend momenteel namelijk met een tijdelijke vergunning uit in de omgeving van Manchester - waarschijnlijk in het kader van de Kerrang! Awards die aan het eind van de maand plaats vinden, alhoewel die gewoon in London gehouden worden - en dankzij de wonderen der techniek (en Kerrang.com) kun je thuis achter je computer dus ook meegenieten.
MP3 Van De Dag: Gravity Is Bringing Us Down van Beulah, een voorproefje van hun nieuwe album The Coast Is Never Clear.
Wednesday, August 15, 2001
Heb gisteravond eindelijk de knoop doorgehakt en kaartjes besteld en een hotel geregeld: ik ga dit weekend naar Bristol voor de Pop Frenzy, een tweedaags indiepop festival met een boel obscure bandjes dat wordt georganiseerd door de mensen van Mobstar Records. Het merendeel van de bands zegt zelfs míj helemaal niets. Maar de bands die ik wél ken hebben me toch overgehaald. Met name Boyracer heb ik altijd al eens willen zien en dit zal hun enige Britse (en Europese?) optreden van hun reunie-toer zijn. Verder heb ik ook wel eens wat gehoord van Lunchbox, Steward (=het huidige project van Stewart van Boyracer), Movietone en Kyoko en dat lijkt me allemaal ook wel aardig. Verder vang ik vooral positieve geluiden op over Jen Turrell en schijnt The Groove Farm een piepklein beetje legendarisch te zijn geweest in hun tijd (en was een voorloper van de Beatnik Filmstars die ik dan weer wél ken) en zo'n eenmalig reunie-optreden dus ook wel een beetje bijzonder. Hopelijk op zondag een uitgebreid verslag alhier dus.
MP3 Van De Dag: Total Recovery van de nieuwe, titelloze cd van de Chicago Underground Quartet. Een heuze postrock supergroep!!! Met mensen die ook spelen in bands als Isotope 217, Brokeback en Tortoise en klinkt dus als experimenteel voortneuzelende jazz!! Joepie!!
Tuesday, August 14, 2001
Na het succes van de series over de jaren zeventig en de jaren tachtig begint de BBC aanstaande zaterdag met I Love The 1990's. Zou het niet beter zijn om daar nog even mee te wachten?? De jaren '90 liggen nog niet eens twee jaar achter ons en dat is volgens mij toch echt te kort om een en ander tot een weloverwegen nostalgische terugblik van de juiste proporties te kunnen verwerken.
De Nieuw-Zeelandse indie-scene lijkt de afgelopen jaren een beetje te zijn uitgedroogd, zeker als je het vergelijkt met de hoogtijdagen van het Flying Nun label met bands als de Clean, Tall Dwarfs, de Chills, The Straitjacket Fits en de Verlaines. Er blijkt desalniettemin nog genoeg te gebeuren daar aan de andere kant van de aardkloot. Noizyland houdt je op de hoogte met nieuws, recensies, interviews en iedere dag een nieuwe MP3.
Nadat ik zaterdag weer eens Chris Goldfinger's Dancehall Nite op Radio1 had meegepikt, ging ik op zondagochtend op zoek naar een MP3 van Elephant Man's geweldige single They Call Me. Die specifieke song heb ik helaas nog niet gevonden maar ik kwam wel een heel aantal interessante sites boordevol de allernieuwste (illegale) ragga en dancehall MP3's tegen: Skrewfacemp3 bijvoorbeeld, waar de verschillende nummers per riddim geselecteerd staan. Da's handig, want alle nummers die op eenzelfde riddim gebaseerd zijn klinken eigenlijk allemaal hetzelfde, met uitzondering van de vocalen - van mensen als Tony Rebel, Beenie Man, Mr Vegas etc - natuurlijk. Bij Strayaland kun je terecht voor geripte tracks van de diverse Greensleeves verzamelaars en, als bonus, de laatste Panamese hits. Mocht je naast Dancehall bovendien geïnteresseerd zijn in de heetste Soca-tracks van het moment dan is Bumbaclart de place to be.
MP3 Van De Dag: Six O'Clock van de Rondelles van hun nieuwe plaat Shined Nickels and Loose Change, zojuist verschenen bij K.
Monday, August 13, 2001
Normaliter is 'eenvoudig' niet het eerste woord dat je te binnen schiet als je een nummer wilt beschrijven dat klinkt alsof het is opgenomen met behulp van een gospelkoor, een blaaskapel, minstens anderhalf symfonie-orkest en een compleet regiment mariniers (naast meer vertrouwde ingrediënten als gitaar, bas, drums en piano). Maar Stop Your Crying, de eind augustus te verschijnen nieuwe single van Spiritualized, klinkt ondanks alle poespas - alhoewel dat van die mariniers wellicht ietwat overdreven is - als een eenvoudig liedje. Bijna simplistisch. Het lijkt slechts uit een paar noten te bestaan. En het contrast tussen Jason Pierce's verveelde, half slaperige zang en de majestueuze, meeslepende instrumentatie had eigenlijk niet groter kunnen zijn. Stop Your Crying is het nummer dat Blur in gedachte had toen ze Tender opnamen. Spiritualized is het wél gelukt. Luister naar het nummer in streaming windows media op de website.
MP3 Van De Dag: Nothing Special, het openingsnummer van Someday My Blues Will Cover The Earth, het nieuwe album van His Name Is Alive. Warren Defever blijkt na een stapel albums - waarvan een handvol voor 4ad - te hebben volgeknutseld met z'n experimentele interpretatie van traditionele folk en lofi indiepop nu de moderne r&b van Timbaland en Destiny's Child ontdekt te hebben. Futuristische soulballad met een hier en daar aan Macy Gray en Kelis refererende zangeres. Stijlvol.
Saturday, August 11, 2001
London Loves Us: de Detroit Metro Times over de plotse aandacht van de Britse pers voor lokale helden de White Stripes en, in diens slipstream, bands als de Dirtbombs, Detroit Cobras en Come Ons. Met links naar aparte pagina's gewijd aan de genoemde bands met, in een aantal gevallen, bovendien MP3's.
1 Augustus jongstleden bestond MTV precies 20 jaar. Misschien kijk ik op de verkeerde plaatsen - ik lees eigenlijk alleen Engelse kranten en hier in Europa bestaat MTV natuurlijk iets korter en is het dus niet zo'n hot item - maar dit leek me een uitstekende gelegenheid voor een paar mooie diepgravende artikelen over de betekenis en invloed van MTV op de muziek (en cultuur in het algemeen?) in de afgelopen twee decennia. De oogst is vooralsnog schamel. Ik vond wat in de Washington Post, van Jim DeRogatis verscheen een artikel in de Chicago Sun-Times dat nu alleen nog op z'n eigen website te lezen is en verder alleen nog een nogal voorspelbare column - centrale en enige punt: MTV draait veel te weinig muziek-video's - bij Sp!ked.
Antifolk.net: site gewijd aan de Antifolk scene, waar onder meer de Moldy Peaches uit voort zijn gekomen (en voor de rest niet zo heel veel, van de lijst artiesten op de site herken ik er, buiten de Moldy Peaches, zelfs geen één...).
MP3 Van De Dag: Broke Juvenile van Britney Shakespeare. Vond ik onder het kopje Spaanse indie bij Vitaminic. Er wordt bitter weinig verdere info bij geleverd maar bij het zien van de naam was ík in ieder geval al fan. Claimen uit Albanië te komen dus het is onmogelijk te zeggen of hun synthipop zo ongelooflijk jaren 80 klinkt uit retro-overwegingen of dat de platen van Orchestral Manoeuvres In The Dark nu pas Tirana bereiken. Weet op een of andere manier tegelijkertijd koel, deprimerend en oostblok te klinken en toch zo aanstekelijk te zijn dat je d'r onmogelijk níet vrolijk van wordt.
