now playing: Mansun live vanuit Cardiff op Radio One

Sunday, October 22, 2000 - 10:48 p.m.
Gisteravond de Webb Brothers gezien in de Cavern. Maar laten we bij het begin beginnen, want ik heb me eerst door maar liefst dríe voorprogramma's heen moeten worstelen. Kwantitatief krijg je misschien wel waar voor je geld, kwalitatief niet bepaald. Dollybird was al bezig toen ik binnenkwam. Twee dames en drie heren zich die qua leeftijd ruim aan de verkeerde kant van 30 bevinden doen iets wat klinkt als Sleeper, maar dan over een jaar of 25: als ze het Golden Oldie circuit afstruinen met nog één origineel lid. Er is nog een vleugje van de ouwe speelse Britpop in te herkennen maar het is voor de de rest uitgewoonde rock. Het ergste was nog wel dat de band - en vooral de zangeres - het allemaal bloedserieus opvatten. In het laatste nummer kwamen ze zelfs nog met een megafoon op de proppen. Hoogst curieus op het lachwekkende af. Hierna kwam Saaie Amerikaanse Lul Met Akoestische Gitaar Julian Coryell z'n ding doen. Je ziet overduidelijk wat z'n platenmaatschappij in hem ziet - iedereen z'n eigen Jeff Buckley - maar het is bloed- en bloedsaai. De vier nummers die hij doet lijken wel een eeuwigheid te duren. De Vegastones vervolgens - da's trouwens Vegas-tones en heeft dus niets te maken met stenen voor vegetariërs (als in: Vega-stones) zoals ik aanvankelijk dacht - lijken op een missie om het Americana-genre op te fleuren met een flinke dosis glamrock: een peroxideblonde bassiste met glitterende cowboyhoed (inderdaad, net zoals Madonna) en feather boa, zanger met spijkerjack, keyboardist met mijnwerkershelm inclusief lampje, een tweetal volautomatische diaprojectors en een halfuurtje aan nummers die zó door zouden kunnen gaan voor Dandy Warhols b-kantjes. Professioneel, maar niet meer dan onderhoudend. En tot slot zoals gezegd de Webb Brothers. De gebroeders Justin en Christiaan Webb dus, zoons van de jaren '60 songschrijver Jimmy Webb, en achter het keyboard zit nog een James Webb ook. En, potdorie, daar hebben we die Saaie Julian ook weer, nu op bas en iets minder saai want in de jurk van de bassiste van de Vegastones. Tsja, het is het laatste concert van de Britse toer, dus het gaat allemaal wat feestelijk en losbandig aan toe. Muzikaal is voor de Webb Brothers de tijd ergens begin jaren '70 stil blijven staan: 60's powerpop gekoppeld aan ouwerwetse classic rock. Op z'n best klinkt het als een kruising tussen Teenage Fanclub en Urge Overkill (wat zou er eigenlijk met hen gebeurd zijn?), tijdens de meer ingetogen momenten als de Eagles. Was trouwens met voorsprong het drukst bezochte concert dat de afgelopen weken in de Cavern heb meegemaakt. Volgende datum op mijn concertagenda is aanstaande woensdag wanneer Her Space Holiday en Bright Eyes (plus een aantal voorprogramma's, naar alle waarschijnlijkheid..) hier zullen optreden.

MP3 Van De Dag: Prince With A Thousand Enemies (3.3mb) van ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead. Staat al een tijdje op m'n harddisk maar verschijnt binnenkort ook op zo'n leuke verzamel dubbel 7" single op Fierce Panda, samen met nummers van meer Amerikaanse bandjes. Is te downloaden bij mp3.com. De komende Europese toer van ... And You Will Know Us By The Trail Of Dead is trouwens afgelast. De band heeft wat schrammen en kneuzingen opgelopen bij een gevecht met het publiek tijdens en na een concert in San Antino. De band is bovendien het merendeel van z'n instrumentarium kwijt, want dat werd gebruikt als wapens om zich te verdedigen tegen de op hol geslagen kudde rednecks. Niet dat ze hier in de buurt zouden komen optreden, maar ze zouden aanstaande donderdag live vanuit Cardiff te horen zijn in het kader van Radio One's One Live In Cardiff. Dat gaat dus niet door, maar er blijft nog genoeg leuks over, onder meer Gorky's Zygotic Mynci, Leftfield, Idlewild, Mansun, Soulwax en PJ Harvey.

now reading (wel, niet nú natuurlijk, nú ben ik aan het tikken, maar je begrijpt wat ik bedoel): David Cavanagh - The Creation Records Story: My Magpies Are Hungry For The Price

now playing: Kathryn Williams - Little Black Numbers

Saturday, October 21, 2000 - 09:07 p.m.
Heb me gistermiddag even lopen uitleven bij de lokale Virgin Megastore waar ze een aantal bakken '3 voor 10' (pond, dus) hebben staan. Dus voor ongeveer 12 gulden per stuk de volgende cd'tjes aangeschaft:

* Melt Banana - Charlie (1998)
Ultrapunk. Met wiskundige precisie gecreëerde chaos. Freejazz-noise met gillende vocalen. Het soort plaat dat je maar op zeer zeldzame momenten voor je plezier kunt opzetten (vandaar dat ik m'n andere Melt Banana en Boredoms etc cd's thuis heb gelaten).
Beste Songtitel: Circle Jack (Chase The Magic Words, Lego Lego)

* Beat At Cinecittà Volume 3 (1999)
Ja ik weet het: easy-tune - en soundtracks van Italiaanse porno- en andere exploitationfilms in het bijzonder - is qua trend al een paar jaar over en we zitten nu allemaal tussen de kussens te loungen op slappe cocktailjazz, maar dat komt er nou van als je je platencollectie uit de uitverkoopbakken haalt. En toch blijft dit lekker.
Beste Songtitel: Kill Them All!

* Delfonics - The Definitive Selection (1997)
Zwijmelsoul - met zangers met hoge stemmen die tot hun oksels in de strijkers staan - uit eind jaren '60, begin jaren '70. Wel een beetje boel zwoel en glad - een beetje meer pit had hier en daar wel gemogen - maar erg mooi. Vooral bekend van het origineel van de Fugees' Ready Or Not.
Beste Songtitel: La-La Means I Love You

* France Gall - 1968 (1967)
Briljante Franse jaren '60 pop. Fantastische nummers, geweldige stem, rijkelijk georkestreerd (inclusief sitar in Chanson Indienne en pseudo-Arabische geluiden in Nefirtiti), onverstaanbaar en onweerstaanbaar. De verdorvenheden der rock'n'roll had Frankrijk tijdens de tweede helft van de jaren '60 klaarblijkelijk nog lang niet bereikt.
Beste Songtitel: Teenie Weenie Boppie

* Jane Birkin - Ex Fan Des Sixties (1978)
De enige echte tegenvaller van deze 6. Had eigenlijk zoiets verwacht als bij France Gall - Birkin is een Britse actrice die vooral bekend is van Je T'Aime Mais Non Plus met Serge Gainsbourg - maar ik had niet naar het jaartal gekeken. Dit komt namelijk uit 1978 en klinkt nogal synthetisch en níet knus jaren '60 en behoorlijk fout. Ook de nummers zelf - hoewel allemaal geschreven door de al eerder genoemde Gainsbourg - weten nergens de bijbehorende glimlach te bewerkstelligen.
Beste Songtitel: Apocalypstick

* V/VM Test Records Present: Aural Offal Waffle Ten Pints Of Bitter And A Bag Of Pork Scratchings
Verzamelaar samengesteld door V/VM. Dubbelcd met 2x 26 avantgardische electronica tracks van artiesten als V/VM, Jansky Noise, Kid 606 en, eeeh, David Hasseloffalwaffleoff. Desalniettemin staan er maar twee verschillende nummers op: de ene bestaat uit een xtal minuten gierende of pruttelende white noise, de andere klinkt als het op het onderwater, op een walkman met lege batterijen afspelen van een nummer van iemand anders - Last Christmas, Agadoo (sp?), een fanfare-orkestje, slappe cover van Louis Armstrong's Wonderful World etc - meer smaken zijn er niet (alhoewel ik moet bekennen dat ik cd2 nog niet helemaal heb afgeluisterd: het is namelijk erg vermoeiend...). Interessant?
Beste Songtitel: There's A Guy Works Down The Chipshop Swears He's Merzbow

En het blijft maar gratis cd'tjes regenen: bij dansblad Muzik zit Unlocked, een mixverzamelaar van 2Step-label Locked On met het voor élke zichzelf respecterende verzamelaar in het genre verplichte Neighbourhood van Zed Bias en 10 andere, merendeels vocale, UK Garage dingetjes. Vanochtend zat bij de post het Barfly Sessions cd'tje dat je - als je in de UK woont... - kunt aanvragen bij Channel Fly. 5 audiotracks van Action Spectacular, de Delgados, Elbow (de nieuwe Coldplay; hadden we die al nodig dan?), JJ72 en Soulwax en het is ook iets cd-rom-erigs, maar dat ging mis toen ik het probeerde te installeren. Misschien dat we dat nog een andere keer proberen. En bij de krant hadden we vandaag de keuze tussen iets van Texas bij de Times en iets van Richard Ashcroft bij de Independent. Ben maar voor die laatste gegaan. 4 nummertjes - live dan wel akoestisch - waaronder The Drugs Don't Work en A Song For The Lovers.

now playing: de Radio 1 Rap Show met Tim Westwood

Tuesday, October 17, 2000 - 04:59 p.m.
Ik hááát het wanneer er in een weblog (oid) alleen maar een link staat en geen begeleidend commentaar ofzo. Maar in dit geval kan het eigenlijk niet anders: eBay item 4694417. (Via New York London Paris Munich)

Een popquiz bij The Unbearable Lightness Of Being. Merendeel geluidsfragmenten en songteksten. Micro$oft Explorer aanbevolen, want in Net$cape verdwijnen op een of andere manier de tekstjes van de vragen. Voor wie nog niet genoeg had aan de quizzen van Doornroosje (ik sta 7e, vooral omdat een week net bij de laatste vraag m'n computer vastliep en je kunt maar een keer per week meedoen) en Volders (ik sta 24ste).

Seedling ging op toer door Duitsland en hield voor de website van de VPRO een dagboek bij.

now playing: Yo La Tengo - And Then Nothing Turned Itself Inside-Out

Monday, October 16, 2000 - 10:55 p.m.
It sounds like Maarten was really sick when he recorded this & he puked over his equipment: welkom in de wondere wereld van Orange Socks Fanzine, dat vanuit Rotterdam/ Vlissingen rapporteert over de Nederlandse (en internationale) underground electro/ digital hardcore/ gabbercore/ experimentele lofi/ noise scene. Interviews met onder meer Bomb 20 en Hyperdriver - een van de vaste vragen: do you think music should hurt? - en vooral véél recensies. Aantal bekendere namen ter referentie: Legowelt, Aphex Twin (en Rephlex in het algemeen), DJ Scud, Zombie Nation en natuurlijk zowat elke aan Digital Hardcore geliëerde artiest met Alec Empire voorop, maar 90% zegt zelfs míj helemaal niets. De schrijfstijl is wat simplistisch, hier en daar struikel je over wat krom Engels, alle pagina's van het fanzine zijn gewoonweg ingescand als .jpg-jes en ik kom er niet achter van wanneer een en ander dateert (ik gok ergens begin dit jaar dan wel eind 1999), maar het enthousiasme en de vele onbekende nieuwe namen die we tegenkomen maken veel goed.

UK Garage Hit Van De Week: Mas Que Nada (realaudio clip) van Colour Girl. Inderdaad een 2Step-versie van de gelijknamige jaren '60 Brazilipop klassieker. Enige minpuntje is dat je tot het einde van het nummer zit te wachten op de moddervette baslijn, maar die heeft waarschijnlijk z'n bus gemist want komt niet. Was vorige week de Single Van De Week bij de Dreem Teem in hun programma op BBC Radio 1.

MP3 Van De Dag: Big Pink Candyfloss Haircut (3.7mb) (maar je moet eerst je e-mail-adres afgeven) van Helen Love. Heb gisteren m'n eigen downloadboycot toch maar even verbroken - ik kan altijd nog zeggen dat ik alleen maar even aan het kijken was hoe snel het netwerk was, en nee, meneer ik zal nooit meer het universiteitsnetwerk gebruiken voor het downloaden van mp3-tjes voor eigen gebruik etc - want bij vitaminic.co.uk hebben ze twee nummers van Helen Love's debuutalbum in de aanbieding. Qua gratis (de rest kun je downloaden voor 75p per stuk). Vooral dit Big Pink Candyfloss Haircut is onweerstaanbaar als direct meefluitbaar Venga Boysiaans instrumentaaltje.

now playing: Lamacq Live (met een concert van Reprazent rechtstreeks vanuit London's Shepherds Bush als ik het wel begrepen heb)

Sunday, October 15, 2000 - 11:17 p.m.
Tailgunner - afgelopen zaterdag nog te zien in de Cavern in Exeter - werd aanvankelijk gepresenteerd als de nieuwe band van Oasis' Noel Gallagher. In werkelijkheid is het vooral het project van producer Mark Coyle, die achter de knoppen zat bij de opnames van de verschillende albums van Oasis (alhoewel ik dacht dat Owen Morris de producer van, in ieder geval, de eerste twee albums was, maar goed). Een soort volgende Garbage of Shellac dus. Op de plaat, die komende week verschijnt, is Noel wél te horen als drummer, maar hij doet live niet mee. Naar eigen zeggen is hij zelfs ontslagen. De connectie met Die Band Waarvan De Bandnaam Begint Met Een O Maar Die Ik Nu Niet Meer Ga Noemen is er overigens nog wel via Paul Stacey, die voorheen live-keyboardist was bij Die Band. Maar goed, het concert. Tailgunner doet in rock. Groovy rock, maar vooral toch rock. Led Zeppelin meets Stone Roses. En qua fundering is dan ook alles koek en ei en kannen en kruiken. Geldt trouwens ook voor de songs an sich. Niets mis mee. Hier en daar wat virtuoos gitaargeweld van Mark Coyle of de Andere Gitarist, maar functioneel, weet-je-wel. Tot zover prima, dus. (Alhoewel je je kunt afvragen of de wereld zit te wachten op een stonerrock versie van Oasis.) Waar Tailgunner echter genadeloos de bocht uit vliegt is met Mark Coyle als zanger. In z'n hoofd is-ie John Lennon - qua melodieën klopt het aardig en de bijbehorende galm is er - maar in werkelijkheid komt er een gegrom uit z'n strot waar zelfs Sesamstraat's Koekiemonster het Spaans benauwd van zou krijgen. Als gevolg (?) - het kan ook zijn dat ze teleurgesteld zijn dat Noel Gallagher niet achter de drums zit - vlucht het overgrote gedeelte van het publiek al tijdens het eerste nummer richting de bar. Zonde, want op Mark's stem na, was het best aardig, maar andere kant miste men qua visueel spektakel niet veel. Totdat op het eind er een paar bekkens en een gitaar met behulp van wat aanstekervloeistof in de brand werden gestoken dan. Rock'n'roll! Er waren weer twee voorprogramma's: de Pop Vandals bleken een soort van lokale helden, maar in de ogen van een, zeg maar, objectieve buitenstaander was het niet veel soeps: populistische, oppurtunistische rock met wat van de Black Crowes gestolen gitaarriffjes aangelengd met wat Blink 182-achtige punkpop neigingen (en gekke bekken van de gitarist). Inclusief totaal onironische Fuzzy Dice aan de microfoonstandaard van de zanger. Allemaal heel vervelend eigenlijk. Eerste bandje de Receivers was wél leuk: goudeerlijke gitaarpop met melancholieke inslag. Bands als Buffalo Tom en Eugenius gingen dit drietal jaren geleden al voor, maar dit zat verrassend fris en degelijk in elkaar. Ondanks dat de bassist er uit zag alsof-ie na afloop van het optreden meteen weer achter het stuur van z'n taxi zou kruipen en de zanger - toch al behept met een Darren van Hefner-achtig stemgeluid - niet bepaald de toonvastste was, toch een kleine ontdekking.

Ik kon hier vanuit m'n kamer afgelopen zaterdagmiddag trouwens uitgebreid meegenieten van de wedstrijd van Exeter City - momenteel ergens achterin de derde divisie bivakkerend - aan de hand van de supportersgeluiden vanuit het stadion, dat hier om de hoek ligt. Het was goed te horen dat Exeter in de laatste minuut gelijk kwam - tegen lijstaanvoerder Chesterfield - als gevolg van een penantie. Keeper van Exeter is trouwens de Nederlander Arjan Van Heusden.

now playing: gratis Moby-cd'tje dat vandaag bij The Observer zat. Een soort mini Greatest Hits dingetje met een 8tal tracks - afkomstig van z'n reguliere albums - zoals Go en Porcelain en verder wat minder bekende dingen.

Friday, October 13, 2000 - 08:20 p.m.
Wat me tot nu toe het meest is tegen gevallen hier in Exeter zijn de platenzaken. Van de grote chainstores - HMV, Virgin, Waterstones - had ik zowiezo al geen hoge verwachtingen, en terecht, want duur en qua aanbod vooral voor het grote publiek. Daar is in principe niets mis mee, want daar zijn die winkels voor, maar helaas zijn er daarnaast weinig alternatieven. Solo Music is - voor zo ver ik weet - de enige independent platenzaak en is over het algemeen weliswaar een paar pond goedkoper, maar heeft een wel heel magere selectie. Verder heb ik zover welgeteld één tweedehands platenzaak gevonden, een kleintje, maar misschien goed voor af en toe een verrassing. (Dat viel me trouwens erg op in Zweden: daar stierf het namelijk van de tweedehands platenzaken. Zowat de helft van de winkels die ik kende in Göteborg. Misschien ligt het aan de landsaard: dat Zweden sneller geneigd zijn hun plaatjes de deur uit te doen dan Nederlanders of Britten.) Oh, en d'r is hier ook nog een dancezaak, maar dat is zo'n winkel waar ze alleen een stuk of 4 whitelabels aan de muur hebben hangen en verder niets. Daar wordt ik altijd ongelovelijk nerveus van en ik heb bovendien geen platenspeler bij me. Bij Solo Music hadden ze gelukkig wel de nieuwe Broadcast ep (een volledige recensie volgt als het goed is binnenkort, maar het is allemaal weer erg mooi) en het J. Mascis album - bleek na navraag - verschijnt pas aanstaande maandag. Ik hoop dat ze dan ook de nieuwe Hefner hebben, maar ik ben bang dat ik Helen Love's Love & Glitter, Hot Days & Music of de nieuwe van de Microphones toch echt op een andere manier zal moeten proberen te bemachtigen. Misschien dat ik dan toch maar m'n plaatjes via de post moet gaan kopen, bij Rough Trade ofzo.

Women In Music: An Exploratory Economic Analysis. Was eigenlijk op zoek naar een ander artikel van deze S. Cameron - namelijk The Unacceptability Of Money As A Gift And It's Status As A Medium Of Exchange. Dat kan ik natuurlijk ook gewoon in de bibliotheek vinden, maar ik dacht laat ik eerst het werelwijde netwerk der computers eens proberen en kwam dit artikel dus tegen op Dr Cameron's homepage.

now playing: Pizzicato 5 - Remix album

Thursday, October 12, 2000 - 10:09 p.m.
Gisteravond nog net de laatste editie van All Back To Mine op Channel 4 mee kunnen pikken. Da's een programma waarin artiesten worden geïnterviewd over hun favoriete muziek en de plaatjes die ooit iets speciaals voor hen betekend hebben. Simpel doch effectief concept. Te gast was Moby en die vertelde over (en er werden stukjes vertoond van) onder meer Public Image Ltd, KC & The Sunshine Band, New Order, Roxy Music (de enige band waarvan Moby álle releases had) en Proud Mary van Creedence Clearwater Revival (het eerste plaatje dat hij zich kon herinneren). Later op de avond was er trouwens ook nog een aflevering van de Barfly Sessions - met live-opnamen van Soulwax en de Regular Fries - en een interview met Goldfrapp in 4Play maar dat begon pas om kwart voor twee en dat vond ik iets te veel van het goeie...

Now That's What I Call Valid: gratis, internet only verzamel-album van het Artists Against Succes label. Dwz een handvol mp3's ter uwer downloading van bands als de Cuban Boys, de Fighting Cocks, Saloon, Stumble en Pala. Het nummer van Johnny Domino was eigenlijk bedoeld als de bijdrage voor de verzamelsingle met onder meer John Wayne Shot Me op het Octane Foil label waarover ik een paar dagen geleden al meldde, maar wegens auteursrechtelijke redenen viel dit nummer af. Canadian National Anthem is naar verluidt namelijk een speciale versie van Bryan Adams' Summer Of 69. Overigens staan nog niet alle tracks online, maar dat komt als het goed is vóór maandag in orde. Ik moet bekennen dat ik er zelf nog niets van heb gehoord. Ik heb dan wel een aansluiting op het netwerk van de universiteit op m'n kamer, maar in de bijgeleverde paperassen werd er nogal de nadruk op gelegd dat het toch vooral voor academische doeleinden gebruikt diende te worden en dat alles via speciale servers gaat en dat er wordt bijgehouden wélke sites je bezoekt en dergelijke. Ik heb geen idee hoe serieus ik zoiets moet opvatten, maar ik hou me om te beginnen maar een beetje in en ga zeker niet als een dolle allerhande mp3-tjes lopen downloaden. Maar misschien dat de MP3 Van De Dag feature over een tijdje weer in volle glorie terug zal keren. Helaas lijkt het er ook op dat ik niets streamends kan beluisteren - behalve de studentenzender Ure FM in MP3 via het lokale netwerk, want het is alleen op de campus zelf uit de lucht te plukken is (en, ondanks de naam, alleen op AM...); ik zit meer in het centrum van Exeter - dus helaas geen 3Voor12 of Langs De Lijn ofzo. Heb de voetbalwedstrijden van het Nederlands elftal dus via teletekst moeten volgen. Op zaterdag, tegen Cyprus, was ik er heilig van overtuigd dat ook daar iets mis mee was, want het stond tot ver in de tweede helft 0-0....

Was het eigenlijk al officieel dat Pavement uit elkaar is?? D'r waren een boel geruchten naar aanleiding van hun meest recente toernee, maar als ik het me goed herinner was het officiële verhaal de hele tijd dat de band gewoon een tijdje rust zou nemen en was het géén afscheidstoernee. In ieder geval, op de site van ORGAN (scroll een stukje naar beneden voor het nieuws van 8 oktober) staat dat Scott Kannberg (aka Spiral Stairs) op XFM - waar hij te gast was om wat plaatjes te promoten van z'n eigen Amazing Grease label - heeft bevestigd dat Pavement niet meer is, dus.

now playing: John Peel (met vanavond een solo-sessie van Ant, normaliter de drummer van Hefner)

Wednesday, October 11, 2000 - 07:47 p.m.
The Alternative Nation Fights Back: staat er pontificaal op de cover van de Melody Maker van deze week. Omdat het nu maar eens afgelopen moet zijn met al die manufactured girl- dan wel boybands en dat hele UK Garage-gebeuren en dat alleen echte bands met echte instrumenten echte muziek kunnen maken. Of iets dergelijks. Ze geven 50 manieren waarop de Alternative Nation terugvecht - Napster, Badly Drawn Boy die de Mercury Music Award wint, King Adora, Fierce Panda, de afro's van At The Drive-In etc - maar schieten zichzelf in de voet door als 33ste manier het cd'tje Born To Do It Better dat deze week gratis bij het blad zit op te voeren. Want erg blij wordt ik er niet echt van: laten we hopen dat aftandse metal- en punkbands als A Perfect Circle, Vast, Papa Roach, Wilt en Raging Speedhorn in godsnaam níet de toekomstige top van het alternatieve genre belichamen. Doe mij dan maar Britney Spears of Zombie Nation. Zelfs het nummer van Hundred Reasons - volgens de verhalen uit de bladen dé Britse nu-metal hoop van het moment - valt tegen. At The Drive-In en Brassy kenden we natuurlijk al. Lauren Laverne is aardig, maar klinkt vooral als Belly en andere begin jaren '90 bands en de Dilated Peoples doen in prima maar weinig opzienbarende hiphop. King Adora en, in mindere mate, My Vitriol zijn de weinige lichtpuntjes.

Er waren de afgelopen week trouwens meer bladen met gratis cd'tjes: Select kwam met de tweede aflevering van Revolutions. Met nummers van onder meer Add N To (X), Kathryn Williams (mooi ingetogen folky in de trant van Delgados en Belle & Sebastian), David Holmes, Wookie (nieuwe single) en V-Twin (geweldige glamrock á la Gary Glitter meets MC5). Ik heb die cd nou al een week geregeld gedraaid maar kan me absoluut niet herinneren hoe het nummer van Lowgold nu eigenlijk klinkt. Dat zegt wel genoeg, dacht ik. De Q doet het op z'n gemakkie met ouwe meuk - Oasis' Half The World Away en de Massive Attack remix van Milk van Garbage - afgewisseld met nog ouwere meuk - Fairport Convention, Bowie en Nick Drake - en hier en daar iets nieuws van bijvoorbeeld Grandaddy en Goldfrapp. Maar, je moet het ze nageven, it does what it says on the box: het doet de titel Chill Out eer aan, het is allemaal erg rustgevend. The Wire heeft maar liefst 2 cd's vol avantjazz, neo-klassiek gepingel op piano's, vage hiphop en nog vagere electronische bliepjes in de aanbieding. Inclusief een track van het nieuwe album van The Fall. Uncut tenslotte doet wat je de afgelopen jaren van ze gewend bent geraakt op hun nieuwste Unconditionally Guaranteed. Qua nieuw zijn vooral Echoboy, Add N To (X) (ook hier dus, op deze manier hoeven we hun nieuwe album zodirekt helemaal niet te kopen), Cinerama (nieuwe band van David Gedge van de Wedding Present), J.Mascis en Brave Captain interessant. Maar vond om eerlijk te zijn de track van Dusty Springfield pas écht geweldig. Betekent dit nu dat ik een ouwe lul geworden ben?

Waarom zijn er in Nederland geen muziekjournalisten als Everett True?? (Of Stephen Dalton of Keith Cameron of Simon Reynolds (zie bijvoorbeeld z'n uitgebreide recensie van Radiohead's Kid A in de Uncut van deze maand) of Steven Wells of Victoria Segal for that matter). Zomaar een vraag die in je op zou moeten komen na het lezen van de meest recente editie van Everett's column op de site van Domino Records. Gewoon een prachtig stukje over Daniel Johnston. Nogal persoonlijk misschien, met hier en daar wat overbodige name-dropping en niet specifiek aktueel ofzo maar wel bevlogen en enthousiasmerend - zowel ten bate van de muziek van Daniel Johnston als om zelf ook zó over muziek te willen schrijven. Dat heb ik nou nooit als ik de Oor doorworstel...

Kelley Deal's Homepage: met info over al haar muzikale bezigheden - er zal vooralsnog géén album verschijnen van The Last Hard Men, haar project met Jimmy Chamberlin van de Smashing Pumpkins en Sebastian Bach van Skid Row; en ook nog geen nieuws over een nieuw Breeders album - maar vooral een bezoekje waard vanwege het aanbod zelfgebreëen wollen handtasjes.

now playing: The Tell-Tale Signs Of Earworm