Playlist: Aroah - Cuando Termines Con Todo Habrá Terminado Contogo Cornershop - Lessons Learned From Rocky I To Rocky III Diff'rent Strokes - This Isn't It Gold Chains - I Come From SF Human League - Dare (cd) Timo Maas - To Get Down Mina - From A To B (cd) New Flesh - Stick & Move Outkast - Whole World Princess Superstar - Bad Babysitter
Voor de verzamel-cd The Funky 16 Corners reisden Peanut Butter Wolf en Egon van het Stones Throw label van kust tot kust dwars door Amerika op zoek naar de meest obscure rare funk platen én naar de muzikanten die eind jaren '60, begin jaren '70 die platen hadden gemaakt. Naar verluidt stond Peanut er bovendien op dat ze overal waar ze langs kwamen de lokale bowlingbaan met een bezoekje zouden vereren. Het muzikale resultaat kun je momenteel in de platenwinkel vinden. Op de bijbehorende website vind je meer info over en interviews met veel van de betrokken artiesten, zoals bijvoorbeeld Spider Harrison en Craig Green van de Kashmere Senior High School Stage Band en 3 MP3's als voorproefje.
Eigen nieuwsgaring: onlangs vroeg ik me op het messageboard van het Guided Missile label af, of Donkey momenteel nog ergens mee bezig waren. Afgelopen weekende antwoordden Pim en Ajay van de band zelf, dat ze zich inderdaad een tijdje rustig hebben gehouden - hun album Stroke My Wings Gently verscheen in 1997 - maar dat ze net een aantal nieuwe nummers hebben geschreven en wellicht binnenkort de studio ingaan.
Thursday, February 21, 2002
Bleedmusic is uit z'n winterslaap ontwoken met een splinternieuw design, recensies van onder meer de So Solid Crew (mix-cd) en Sigur Ros (live in Reykjavik), een paar verlate hippe tips voor het komende jaar en een voorproefje van Phillip Mlynar's interview met de Wu Tang Clan uit de Hip Hop Connection van volgende maand.
Sites om naar te kijken: muziekfotografie van Perou en Steve Gullick en graffiti van Part2, producer van de nieuwste Britse hiphop sensatie New Flesh.
Tuesday, February 19, 2002
Herinnert u zich de Unbelievable Truth nog? Dat was de band rondom Andy Yorke, de broer van Thom Yorke inderdaad. Ondanks een paar mooie liedjes nooit echt wat mee geworden en de wereld stopte dan ook niet met draaien toen ze vorig jaar aankondigde uit elkaar te gaan. Andy Yorke schijnt momenteel (weer) in Rusland te wonen. De voormalige drummer van de band, Nigel Powell, drumt vandaag de dag bij het punkpopcombo Dustball én doet z'n eigen ding als The Sad Song Co.. In die hoedanigheid doet hij onder meer Living Room Shows, optredens (akoestisch) bij mensen thuis in de huiskamer. In Maart of April wil hij graag naar het Europese vasteland komen en via een handig formulier op z'n website kun je hem bij je thuis uitnodigen. Op de site zijn een aantal MP3'tjes te downloaden.
In de nieuwste editie van Uzine interviews met de Hives, de Undertones (bassist Michael Bradley) en Dead Man Ray. Die Daan Stuyven is trouwens een druk bezet man. Hij heeft recentelijk niet alleen een solo-album opgenomen en meegewerkt aan allerhande soundtracks en theatervoorstellingen, maar zit momenteel met z'n band Dead Man Ray in Chicago in de studio met Steve Albini. Op de website van Dead Man Ray kun je een demo-opname van een van de nieuwe nummers downloaden. Daan's eigen website is nog onder constructie.
Het in Maart in Haarlem te houden Toonfestival - met zoals gezegd optredens van onder meer Kid 606 en Porter Ricks - zal online worden verslagen door Cut Up, waar men ondertussen dan ook al met het voorbeschouwen begonnen. Zie bijvoorbeeld ook de artikelen over Techno Animal en Fennesz.
Ik was gelukkig niet de enige die het was opgevallen: in het NRC in een recensie van het concert van Shaggy wordt beweerd dat:
Ragga, de mengvorm van rap en reggae die begin jaren negentig opgang maakte, als muziekstijl geen lang leven beschoren was.
Blijkbaar heeft men in Huize Vollaard nog nooit van artiesten als Elephant Man, Mr. Vegas en Beenie Man gehoord. Het zal natuurlijk ook wel aan mijn persoonlijke voorkeuren liggen, maar ik heb juist de indruk dat er momenteel ongelooflijk veel interessante dingen gebeuren in Jamaica. Je zou zelfs kunnen argumenteren dat veel van de hortende en stotterende beats in de hedendaagse r&b - bijvoorbeeld veel van de producties van Timbaland - rechtstreeks geïnspireerd zijn door wat er de laatste jaren in de dancehall gebeurt.
Een goed muziekartikel mag objectief zijn, als de feiten maar subjectief zijn.
Eh?? Overigens is het heel goed mogelijk dat de schrijver van het artikel in kwestie bij het teruglezen van z'n aantekeningen niet helemaal goed meer wist wat nu ook al weer het verschil tussen objectief en subjectief was. Perstribune Online is namelijk een uitgave van studenten journalistiek van de Hogeschool Windesheim en die hebben blijkbaar nog veel te leren. Mijn hemel, als dit het niveau van de gemiddelde opleiding journalistiek in Nederland is. Die hele special rammelt echt van alle - argumentatie, taalgebruik, spelling - kanten.
Saturday, February 16, 2002
Schaamteloze Zelfpromotie: ik ben eigenlijk al dik een maand aktief bij Radio Mortale, maar tot nu toe was het steeds nog maar de vraag op welke momenten ik nou precies een uitzending deed. Nou staat een en ander nog steeds niet vast, maar ik weet in ieder geval wel dat ik deze vrijdagavond tussen 8 en 10 m'n ding zal doen. Zoals al eens eerder gemeld is Radio Mortale een zo goed als dagelijks - elke werkdag behalve dinsdag - radioprogramma op de Amsterdamse kabel geheel gewijd aan muziek van Nederlandse bandjes en artiesten. Vrijdag, ijs en weder dienende, tracks van onder meer Bong Ra, Oil, de Young Pilots, Jonas The Plugexpert en veel meer.
Dik een half jaar na het verschijnen van het album komt er in Maart dan eindelijk toch ook een single van Coparck, met clip zelfs. Into Routine is de uitverkorene. Bepaald geen slecht nummer (kan ook haast niet, Birds, Happiness & Still Not Worried is een geweldig album), maar nogal aan de rockende kant en niet bepaald representatief voor de rest van het album. Ik ga er van uit dat band en platenmaatschappij weten wat ze doen.
Wat is Popbitch toch een verschrikkelijke leuke site. Niet alleen vanwege de wekelijkse mailing - deze week onder meer over Ryan Adams die onlangs een concert in Melbourne onderbrak omdat er iemand om Summer Of '69 liep te roepen - maar ook vanwege het messageboard. Met vandaag bijvoorbeeld een gezellige anekdote over de Britse band A en hun ervaringen in een Belgische studio met een aantal antieke microfonen. A loopt trouwens al een paar jaartjes mee als punkbandje zonder al te veel succes - een tweederangs Feeder was het eigenlijk altijd - maar het lijkt er op dat ze op de nu metal trein zijn gesprongen en met hun nieuwe single Nothing een dikke hit zullen gaan scoren.
Thursday, February 14, 2002
Achter de schermen wordt natuurlijk hard gewerkt aan een nieuwe DIY MP3 CD. Hij is zo goed als af: alle tracks zijn geselecteerd en ik hoef ze alleen nog in een aangename volgorde zetten en er wervende beschrijvingenkjes bij verzinnen. Één band staat er in ieder geval niet op: de Libertines. Als ik me niet vergis wordt dit binnen afzienbare tijd dé volhgende Britse sensatie. De NME heeft er volgens mij nog niet rechtstreeks een artikel of recensie aan gewijd, maar op een of andere manier kom ik deze naam de laatste weken in hun kolommen steeds vaker schijnbaar toevallig in allerlei bijzinnetjes tegen. Meestal als voorbeeld van een jong opwindend bandje dat het binnenkort helemaal gaat maken. Ze hebben intussen getekend bij Rough Trade (het label, ook bekend van de Strokes) en in hun laatste mailing noemde Rough Trade (de platenzaak) ze de beste Londonse band sinds de Kinks en de Clash. Misschien heb ik dan simpelweg het verkeerde MP3'tje gedownload, maar Walking Away heeft vooral veel weg van een tweederangs Symposium. Frisse maar vooral erg doorsnee (en veel te lange) poppy punk. Het kan natuurlijk ook dat er verschillende Libertines in Groot-Britannië rondlopen. Er blijkt bijvoorbeeld ook aan het eind van de jaren '80 al een Libertines te hebben bestaan, met de broer van de zanger van de Wonder Stuff als zanger/gitarist.
Ik mag er trouwens graag op wijzen dat de huidige single van de week bij de VPRO, Bobby Conn's Winners, al in December op de MP3 CD stond. Ik weet dus waar ik het over heb....
Wednesday, February 13, 2002
Het concert van Cornershop gisteravond viel me erg mee. Het was zelfs heel leuk, eigenlijk. Het spetterde nergens maar het was in ieder geval niet zo rommelig als ik verwacht had en nieuwe nummers als Lessons Learned From Rocky I To Rocky II en Staging The Plaguing Of The Raised Platform waren goed voor een brede glimlach. Lees het uitgebreide verslag bij de Subjectivisten. De lancering van de nieuwe site van de band wordt overigens gevierd met de integrale uitzending van de 24-uur durende remix van de track Spectral Mornings van hun binnenkort te verschijnen album. Een vermelding in het Guiness Book Of Records (en zo veel mogelijk media-aandacht voor hun nieuwe album natuurlijk) is het doel. Een en ander is dinsdagavond om 8 uur Nederlandse tijd begonnen dus je hebt naar waarschijnlijkheid nog wel even de tijd om een stukje mee te pikken. Op het origineel wordt trouwens meegespeeld door Noel Gallagher.
De posters in de hal van de Paradiso leverde me trouwens ook weer twee nieuwe namen voor het halverwege Maart te houden London Calling festival op: AM60 en Jakob Golden. Die laatste is een singer/songwriter op het Rough Trade-label. AM60 was verantwoordelijk voor mijn op 47 na favoriete single van het afgelopen jaar, Just A Dream. Het soort nummer waar vandaag de dag de beschrijving Beckachtig op wordt toegepast: geinig popliedje met een hiphopbeat. Ze komen uit New York, hun platen verschijnen bij Shifty Disco en de drummer heeft als ik het me goed herinner ooit in de Fun Lovin' Criminals gezeten. Alles is natuurlijk onder voorbehoud. Het in eerste instantie genoemde Clearlake lijkt al weer te zijn afgevoerd en Jakob Golden is nog op zoek naar een gitarist voor z'n komende toernee.
Tuesday, February 12, 2002
Er zijn eigenlijk twee verschillende typen bands waarbij ik met een meer dan gemiddelde interesse uitkijk naar hun volgende release. Bij het ene type is dat omdat in grote lijnen bekend is wat ik kan verwachten. Op grond van hun tot nu toe verschenen platen weet ik hoe ze zullen klinken. Het geluid zal geen grote verrassing zijn. Enige variabele is de kwaliteit van de songs en ervaring leert dat het wat dat betreft meestal wel snor zit. Denk hierbij aan: de Delgados, Belle & Sebastian, Mogwai, Daniel Johnston, de Wu-Tang Clan, Pavement (rip), de Microphones en, ondanks dat ze zich voordoen alsof ze in de tweede categorie behoren, de Beta Band.
Want dat tweede type is de zich steevast vernieuwende band. De band (of artiest) die op elke plaat weer anders klinkt. En dan gaat het me in eerste instantie niet om de zich langzaam maar zeker in een bepaalde richting ontwikkelende band - bijvoorbeeld van meer dan gemiddeld spannende rockgroep tot zichzelf veel te serieus nemende jazzfröbelaars , zoals Radiohead - maar juist om de artiesten die plots en radicaal het roer om te kunnen lijken gooien. Vaak klinkt er een duidelijk fascinatie voor het een of het ander in dergelijke gedaantewisselingen door. Dat hoeft niet altijd - zoals bij Madonna of David Bowie - per se de laatste hippe trend te zijn. De Charlatans waren op hun twee meest recente platen duidelijk in de ban van respectievelijk Bob Dylan en Curtis Mayfield. Primal Scream wilde in z'n begindagen duidelijk de Byrds zijn, dachten later dat ze de Stones waren en zijn nu een tweetal platen in de waan dat ze een cyber-uitvoering van de Stooges zijn. De Scream is, voor mij, een band van muziekliefhebbers. Een paar mensen constant op zoek naar nog wildere, wereldvreemdere, obscuurdere klanken en steeds opnieuw gegrepen door een nieuwe archeologische vondst. Misschien vindt Bobby Gillespie volgende week wel een paar Human League-platen op de rommelmarkt en klinkt hun volgende plaat wel als Dare!.
Ik heb het gevoel dat bij Cornershop het kameleontische eclecticisme juist het gevolg is van een algehele desinteresse voor wat er zich (muzikaal) in de rest van de wereld afspeelt en ooit afgespeeld heeft. Dat een soort aan verveling grenzende drang tot onconventionaliteit er toe leidt dat de band ooit luidruchtige, schreeuwerige statements maakte (England's Dreaming) en daarna minstens net zo luidruchtige Fall-achtige non-punk (Hold On It Hurts) en momenteel net zo postmodern als Beck wordt geacht en op hun meest recente album, When I Was Born For The 7th Time, luie pseudo-hiphop en zwalkende composities voor beats en breaks afwisselde met countrydeunen als It's Good To Be Back On The Road Back Home Again en een Indiaase uitvoering van Norwegian Wood van de Beatles.
Van hun binnenkort te verschijnen nieuwe album, Handcream For A Generation, zijn er tot nu toe twee singles verschenen: Motion The 11, een dronken over de weg slingerend maar verder helemaal authentiek klinkende dubtrack, en Lessons Learned From Rocky I To Rocky III, een poepeenvoudige recycling van een Stones-riff. Het maakt mij érg nieuwsgierig waar de band daarnaast nog mee op de proppen is gekomen. Het lijkt er in ieder geval op dat ze hun spanwijdte nóg verder hebben verbreed.
Cornershop staat vanavond in de bovenzaal van de Paradiso. Ik ben er van overtuigd dat dat een slecht concert zal zijn. Diezelfde ongeïnteresseerdheid in het maken van platen die er van ze verwacht wordt zorgt er natuurlijk ook voor dat ze straks met totale desinteresse op het podium zullen stappen en met frisse tegenzin tracks van hun nieuwe album ten gehore zullen brengen eventueel afgewisseld met hier en daar een ouwetje (6 AM Jullandarshere zou leuk zijn). En daarom ga ik toch maar. Om een paar maanden voordat die plaat in de winkel zal liggen toch al vast een glimp te kunnen opvangen van wat ik straks kan verwachten.
Monday, February 11, 2002
2002 wordt het jaar van...? vraagt VPRO's 3voor12 zich af. En ja, ik link hier naar omdat ik er zelf in geciteerd wordt als iemand die er verstand van heeft (Alacran trouwens ook).
Elke week een nieuwe MP3-track uit het archief op de site van de Dandy Warhols. Deze week bijvoorbeeld CCR (Crack Cocaine Rager), ooit een b-kantje van de tour-versie van de Not If You Were The Last Junkie On Earth single. Goed om te zien dat Vodafone - voorheen Libertel - nu ook de reclamespot met de Warhols' Bohemian Like You in hoge rotatie vertonen. Op een of andere manier kan ik maar niet genoeg van dat nummer krijgen. Deze spot liep vorig jaar ook al in Engeland, maar zelfs nu, na al die maanden, zet ik de TV nog steeds harder als hij langskomt.
Concerttip: Radio Mortale, een (bijna) dagelijks programma geheel gewijd aan Nederlandse bandjes op de Amsterdamse lokale radio, is na een lange rustperiode weer begonnen met het organiseren van concertavonden. Een en ander vind nu plaats in de Volta aan de Houtmankade in Amsterdam. De eerste editie van dit jaar is op 21 februari en er zal opgetreden worden door Brown Feather Sparrow, Damer en Ballerina Liberation Front.
