links:
3voor12
KindaMuzik
Subjectivisten
Think Small
Alacran
Blue-Log
Luister
Mortale
SFM
Zebra
Dlask
Vido Liber

Dankzij Yaccs en

STEREO is een project van My Science Project Mediaproducties.

Niet dat het er allemaal toedoet natuurlijk, want Popjustice toont op wetenschappelijke wijze aan dat Nederland geen schijn van kans maakt.

Het Oostenrijkse FM4 blijkt tóch online te beluisteren via deze pagina. FM4 is bepaald apart te noemen. Zit nu een een half uurtje te luisteren en ik heb platen van Sole, Coldplay, Fat Gadget en de Cure langs horen komen, het nieuws gepresenteerd in het Frans én een interview met een Oostenrijkse hiphoppert over Ice Cube (die vandaag blijkbaar jarig is) en dat alles af- en aangekondigd in het Engels, met een sterk Duits/Oostenrijks accent. Waarom? Geen idee, maar het lijkt me dat het niet snel zal vervelen.

Zoals wellicht bekend bivakkeert Voicst momenteel in New York in verband met de opnames van hun langverwachte debuutalbum. Het fotoblog van bassist Sven/Sely gunt je een soort van kijkje achter de schermen.

kathryn williams
heb deze moderne (en vrouwelijke) tegenhangster van Nick Drake sinds het fenomenale Little Black Numbers eerlijk gezegd niet écht meer gevolgd, maar haar nieuwste release Relations is een cover-album waarop ze zich onder meer vergrijpt aan All Apologies (Nirvana), Spit On A Stranger (Pavement) en Candy Says (Velvet Underground). Op heur website kun je fragmenten beluisteren en om eerlijk te zijn hou ik het zelfs bij dertig seconden van haar versie van Broken In A Dream niet helemaal droog.

hot chip
hun album Coming On Strong is zojuist verschenen op Moshi Moshi en op grond van wat ik er tot nu toe van gehoord heb verwacht ik een heerlijk wereldvreemde mix tussen de Beta Band en Prince.

mirah black
vind het een beetje vervelend om een sympathieke en eigenzinnige singer/songwriter als Mirah het brood uit de mond te stoten, maar ik moet ook een beetje om m'n eigen portemonnee denken en ik heb net een paar weken geleden (het overigens weer fantastische) C'Mon Miracle aangeschaft en nou blijkt er dus al wéér een nieuwe plaat te zijn, deze keer een samenwerkingsverband met iets dat zich het Black Cat Orchestra noemt.

ratatat mixtape

tlahoun
volledige naam: Tlahoun Gessesse. M'n wishlist loopt een beetje achter want inmiddels heb ik de cd Ethiopiques. vol 17 al gewoon gekocht en het is alles wat ik er van verwachte en dan dubbel zo goed. Tlahoun is een soort van Ethiopische James Brown of Sly & The Family Stone met hier en daar een snufje Otis Redding. Dat de tweede helft van de jaren zestig en de eerste helft van de jaren zeventig de Gouden Eeuw van de Ethiopische popmuziek waren was me al bekend, maar dat het zó goed kon klinken wist ik nog niet. Het lijkt alsof ze in Ethiopië, net als in Jamaica, hun geheel eigen interpretatie van Westerse soul en funk maakten. Met hun eigen instrumenten en eigen toonsoorten en eigen stembuigingen maar, net als bij ska, zonder het popliedje uit het oog te verliezen. Dit is niet, zoals veel wereldmuziek, van dat eindeloos doorgroovende geëmmer, maar swingend, opwindend, meeslepend en verschrikkelijk poppy.

like tim
om precies te zijn: de ep Bass Girl van Like A Tim samen met Gina V. D'Orio (van Ec8or en Cobra Killer) waarop een handvol uitgekleedde, unheimische electro-covers van jaren zestig girlgroup-klassiekers als Leader Of The Pack.

Twisted Nerve Sampler 01: met gratis (mp3-)tracks van Hassle Hound, Alfie, Team LG en Planning To Rock.

Where's Your Suedehead At: een Morrissey-quiz in de Guardian.

Vervolgens is het even wachten op Midlake, de enige Buitenlandse, want Texaanse, inbreng van de avond. De podiumopstelling (veel orgels) en het uiterlijk van de band (veel baarden) beloven iets Grandaddy-achtigs en het vijftal stelt hierin niet teleur. Mooie gedragen, psychedelische pop met, alhoewel een stuk kleiner, af en toe zelfs dat zalvende van de Polyphonic Spree en verder vooral veel redenen om aan de Flaming Lips te denken. De filmpjes die op het beeldscherm achter het podium worden vertoond doen vermoeden dat de band een conceptplaat heeft gemaakt, want ballonvaarten - zie ook de titel van dit nummer - en mannetjes met hoge zwarte hoeden en een monocle in een soort rijdende theekopjes lijken terugkerende thema's. What does it all mean?.

Weinig tijd om ons dit af te vragen, want beneden staat Blues Brother Castro al een tijdje hun getergde noiserock - denk aan de meer duistere momenten uit het oeuvre van de Pixies - op de behoorlijk gevulde Grote Zaal af te vuren. De band lijkt zich, zowel letterlijk als figuurlijk, soms een beetje te overschreeuwen en kan wel wat meer subtielere momenten als Dress gebruiken maar het rockt als de neten en het is jammer dat het schema geen ruimte overlaat voor een toegift, want dat hadden ze aan de uitzinnige reactie van het publiek te merken, dubbel en dwars verdiend.

Zaterdag 26 juni vindt de 15e editie van VPRO's Amstel Festival plaats in de Desmet Studios in Amsterdam. Met deze keer, naast de mij verder ook onbekende Amute en Adrian Crowley, het Schotse aan de Beta Band gerelateerde Lone Pigeon en het Franse uit de hoek van bands als M83 komende Cyan & Benn. Van die laatste band kun je hier een recente radio-sessie downloaden.

Built To Blast: de Guardian interviewt de Concretes.

Ik schaam me er niet voor een muzieknerd te zijn en in de spaarzame momenten dat het me tóch iets te veel wordt troost ik me met de gedachte dat ik tenminste geen stripnerd - of nog erger: een star-treknerd - ben. Dat zijn pas écht zielige mensen hou ik me dan voor. Zonder enig bewijs daartoe te hebben natuurlijk. Een groot verschil tussen muziek- en stripnerds, weet ik sinds afgelopen zondag, is dat stripnerds een stuk vroeger opstaan dan muzieknerds want als we in de loop van de middag de Grote Markt van Haarlem opwandelen om de plaatselijke Stripdagen met een bezoekje te vereren, lijken de meeste échte die-hards al weer naar huis. Het is een stuk rustiger dan verwacht. Misschien dat we toch iets van die stripnerds kunnen leren, want het moet gezegd worden dat ons op deze manier niet al te veel tijd overbleef om alles te kunnen bewonderen, alhoewel het voor een relatieve stripobeet als ik eigenlijk precies genoeg was. Als niet-verzamelaar zijn al die uitstallingen van de diverse stripwinkels een beetje overweldigend. Als je nergens specifiek op zoek naar bent, doen al die bakken vol vergeelde Suske en Wiskes en Guust Flaters je weinig. Dan zijn de standjes van de uitgevers een stuk interessanter. Mijn DIY-hart gaat vooral sneller kloppen van het ruime aanbod in eigen beheer uitgaves en dito magazines. Waar binnen de muziek de thuisknutselaars - zowel muzikant als liefhebber - in grote getale het internet hebben opgezocht met z'n mp3's en weblogs, heeft de stripwereld natuurlijk als voordeel dat er altijd nog een meerwaarde zit aan een fysiek product. Als nieuwkomer is het door de bomen een beetje moeilijk het bos te zien en hou je het bij de dingen die je al kent, zoals de nieuwe Zone 5300.

Download Kim Wilde, de debuutsingle van Charlotte Hatherley (haar van Ash) hier voor nop.

Gratis tracks van Joanna Newson, Thirteen Senses en My Red Cell met dank aan de NME. Net als hierboven moet je je even inschrijven maar dat loont in dit geval zéker de moeite want het lijkt er op dat ze élke week een aantal tracks op deze manier beschikbaar maken.

Het Zweedse mp3-label Race Will Begin blijft ons verblijden met verassende (en gratis) muziek. Meest recente release is een twee-track single van operette-electro crossover-band The Kid.

State-X New Forms: 2 en 3 juli in Den Haag met onder meer Savath & Savallas, No Means No, Ikara Colt, Tortoise, Shadow Huntaz en Alice Donut. Eigenzinnig programma maar of ik het 40EURO, voor een passepartout, waard vind waag ik te betwijfelen.

Alias is een van de centrale figuren binnen het Anticon-label en in die hoedanigheid (mede)verantwoordelijk voor sommige van de meest verontrustende en persoonlijke hiphop van de laatste jaren. Op het podium van de Ekko blijft het behoorlijk afstandelijk. Want geheel instrumentaal, bijvoorbeeld. Vanachter een kleine batterij samplers en andere electronische snuisterijen construeert Alias - zwetend dankzij diep over z'n ogen getrokken wollen muts - laagje voor laagje z'n duistere triphop soundscapes: een paar vage geluiden, een wankele beat, nog een paar vage geluiden en verder, tsja, verder niet zo veel. Af en toe wordt er een melodietje toegevoegd, maar deze blijven over het algemeen hangen in Jean Michel Jarre-achtige fladderigheid. Vaker houdt het op een gegeven moment gewoon op, om plaats te maken voor een andere collectie vage geluiden en vijf-benige beats. Noem me ouwerwets maar zo zónder - zonder écht liedje, zonder raps, zonder enige vorm van houvast - blijft het optreden van Alias 45 minuten behoorlijk ingewikkelde koffieshop-muziek.

Dirty Pretty Things: Malcolm McLaren over de New York Dolls.

Poptones Download Van De Week: twee tracks van de Real Losers (wat ik er van begrijp een nieuw project van Billy Childish).

Meer Alan McGee: de voormalig Creation-baas presenteerde afgelopen donderdag weer een aflevering van Death Disco op BBC Radio 1.

Sincerity Has No Place In Popular Music, Any More Than It Has In Cooking: de Onion A.V. Club interviewt Stephin Merritt.

Vooralsnog blijven het slechts onbevestigde geruchten maar het schijnt dat Swinstead Publishing, de uitgevers van Sleaze (voorheen Sleazenation) en Jockeyslut, kopje onder gegaan is.

Je kunt je weer inschrijven voor de Summer Burn 2004.

Playlist: Stephin Merritt over de Delays, de Killers, Morrissey en Miss Kitten.

Junior Seniority: Eye Weekly interviewt de Junior Boys.

1. (-) J-KWON - TIPSY (single)
Is het U ook opgevallen dat die Amerikaanse rappers - vooral de meer southern types - steeds meer als de Swedish Chef uit de Muppets gaan klinken? Het begon volgens mij met Chingy en diens Right Deurhr, maar J-Kwon maakt het vooralsnog het bontst van allemaal: eurhrybody in the club getting tipsy.!!

2. (-) SCOUT NIBLETT - UPTOWN TOP RANKING (single)
De Langzame, Akoestische Versie is een van de bekendste disciplines binnen het coverwezen. Net als bij de Uptempo, Opgepunkte Versie - samen vormen ze, zeg maar, de degen en floret van dit hoekje van de muziekwereld - geldt dat hoe onverwachter de combinatie des te leuker het resultaat. Scout Niblett's gestripte versie van Althea & Donna's reggaeklassieker is overigens veel meer dan leuk wegens - zie bijvoorbeeld ook Cat Power's versie van Satisfaction - zodanig mentale onstabiliteit dat dit eigenlijk nooit als grap bedoeld kan zijn en dus ook niet zo moet worden opgevat.

3. (-) GRAHAM COXON - BITTERSWEET BUNDLE OF MISERY (single)
Van die laatste Blur-plaat was ik niet echt onder de indruk, maar Coxon's solo-carriere is er in ieder geval wél stukken op vooruit gegaan sinds hij uit die band is gestapt. Z'n eigen materiaal hoeft niet meer zonodig experimenteel en tegendraads. Hij hoeft zich niet meer af te zetten. Pop mag weer! Die vorige single was een beetje een domme rocker - Coxon wist nog niet helemaal wat hij met al die vrijheid aan moest - maar Bittersweet Bundle Of Misery is een heerlijk terloops popliedje dat herinneringen oproept aan de Kinks, de Dandy Warhols en Coxon's eigen Coffee & TV.