Peacock Johnson is een Glasgows blufgozertje dat naar Amerika ging om een stampende house-versie van Glen Campbell's Rhinestone Cowboy op te nemen. En ik beloof het je, dit wordt een hit. Wel, misschien niet. Peacock Johnson is namelijk de hoofdpersoon van The Peacock Manifesto, de nieuwe roman van Stuart David (ex-Belle & Sebastian, nu: Looper). Op deze site kun je - onder het genot van een fijn stukje midi-behang - meer over het fenomeen Peacock Johnson (en The Wife, Bev) te weten komen, als voorproefje het eerste hoofdstuk uit het boek lezen en Fuck Stuart David t-shirts bestellen.
MP3 Van De Dag: Het is de dames en heren van Shifty Disco wéér gelukt. Na Beulah, Jack Drag en Elf Power zijn The For Stars de volgende unieke Amerikaanse band die ze naar Engeland en Europa importeren. Drijvende kracht achter de band is songschrijver Carlos Forster en hier en daar worden ze bijgestaan door mensen van Beulah. Muzikaal klinken ze meer in het verlengde van een band als Low. Vooralsnog is er op Shifty Disco pas een single verschenen maar ik reken erop dat ze in de nabije
toekomst ook wel tenminste één van hun tot nu 4 in Amerika verschenen albums zullen uitbrengen. Check zelf bijvoorbeeld eens het aardverschuivend mooie Cowboys Lost At Sea van hun titelloze debuut. Omdat er in deze moderne tijden soms niets gaat boven een zanger die een beetje gevoelig loopt te doen met een akoestische gitaar.
Friday, April 20, 2001
Ik ben hipper dan de NME. It's official!!!. In de NME van deze week namelijk een grote special over hoe cool New York wel niet is op het moment. Terwijl ik denk van, New York, da's toch zó twee weken geleden, darling..... Want het is natuurlijk wel een beetje lullig dat ze met allerhande artikelen op de proppen komen over in welke bars je moet wezen, waar je moet winkelen, welke bands je moet zien en waar je het beste drugs kunt scoren precies een week nádat ik terug kom uit de Big Apple. Desalniettemin blijk ik het er niet slecht van te hebben afgebracht. Van de bands die ze tippen heb ik er in ieder geval één live gezien, Interpol, en over The Strokes heb je hier in het verleden al kunnen lezen. Van de andere bands die ze noemen ben ik persoonlijk vooral geïnteresseerd in Moldy Peaches. Daar doet men al een tijdje druk over en het wordt in de regel omschreven als Royal TruxmeetsSouth Park en op de begeleidende foto's gaan de twee leden steevast gekleed in een konijnenpak (zij) en een Robin Hood outfit (hij). Hun debuutsingle heette Who's Got The Crack. Ik kan helaas nergens op het net een (legaal) MP3'tje van ze vinden maar 't maakt me eigenlijk niet meer uit, ik ben nú al fan. Van een aantal van de andere bands die ze noemen heb ik wel wat tracks kunnen opsnorren. Doe er uw voordeel mee: Radio Four (even naar beneden scrollen), Mooney Suzuki (en nog een keer), de Rye Coalition (en nog een keer en nog een keer) en tot slot de French Kicks. Ik heb er zelf nog niets van kunnen downloaden, dus kom achteraf niet bij mij klagen als het allemaal rommel blijkt te zijn.
Jammer dat Loverocket níet de Duitse inzending voor het Eurovisie Songfestival zal zijn. Ziet er namelijk, ahum, veelbelovend uit.
Thursday, April 19, 2001
Op 30 april verschijnt Rock Action, het nieuwe album van Mogwai, en bij Vitaminic hebben ze al een heel aardige special online staan met een interview en het dagboek dat de band bijhield tijdens het recente SXSW-festival. Bovendien kun je het nummer You Don't Know Jesus als voorproefje vast downloaden. Rock Action is het eerste album van Mogwai dat zal verschijnen op hun eigen Southpaw Recordings label. Van de, vooralsnog, enige andere band op het label, de Zephyrs staat er ook een album, hun debuut, op stapel.
Met dank aan The Magnetic Fields Guitar Tablature Site heb ik gistermiddag een hele tijd Washington DC zitten te spelen in plaats van te werken aan een paper over postmodernisme en consumer behaviour dat ik volgende week af moet hebben, maar waar ik vooralsnog dus geen woord voor op papier heb. Double You, ASH, ING, TON, baby, DC!!. Ik kan het me haast niet voorstellen, maar als je je door het complete oeuvre van Stephin Merritt heen heb gewerkt zou je eventueel kunnen beginnen aan dat van de Lucksmiths. Jammer genoeg staat er op die pagina (nog) niet de gitaar-tab van Wyoming, mijn persoonlijke favoriet van het A Good Kind Of Nervous album.
En als je je dan nóg verveeld kun je bij worldonline een Robbie Williams-game downloaden en kun je hier lezen hoe je je eigen nu metal-band kunt beginnen.
Wednesday, April 18, 2001
In een verloren kwartiertje op zoek naar wat eventuele verdere informatie over de bánd One Inch Punch stuitte ik - naast een heleboel Bruce Lee-pagina's - op oneinchpunch.org.uk, de site van een lábel dat zich One Inch Punch noemt. Belangrijkste (en zo te zien enige) band op het label: Point Break. Tot zo ver niets interessants, dus ik hing al met m'n muis over de back-knop toen mijn oog viel op het zinnetje: consists of the three original song-writers from the band the Gyres en, zoals je kunt begrijpen, ik verslikte me prompt in m'n thee. The Gyres!!! In al die jaren dat ik trouw naar het London Calling festival ben geweest is er waarschijnlijk geen band me zo bijgebleven als de Gyres. Een handvol Schotse straatschoffies die in een zo goed als lege grote zaal van de Paradiso deden alsof Oasis wilde over-Oasisen. Er zat werkelijk geen greintje originaliteit in hun muziek, maar ze brachten het met zoveel arrogantie (en zoveel volume) dat je wel onder de indruk móést zijn. Ondanks dat hebben ze het nooit ver geschopt: ze hadden één semi-hitje (waarvan ik de titel natuurlijk al lang vergeten ben) en er deden verhalen de ronde dat ze wereldberoemd in Japan waren. Dat werk. Enniewee, deze pagina is al een tijdje niet meer ge-update. Ongeveer een jaar geleden schijnt er een ep te zijn verschenen (waarvan je de tracks bij mp3.com kunt downloaden, en gelukkig klinken ze nog steeds als vroeger) en ze blijken met Bernard Butler op toernee te zijn geweest. Is het niet gek dat als het er op aankomt die verloren kwartiertjes altijd veel langer dan 15 minuten duren?
Damon heeft de Gorillaz, Graham z'n eigen solo-plaatjes én het Transcopic label en Alex doet het in z'n vrije tijd met Keith Allen en Damien Hirst als Fat Les. En Dave, de drummer, wel, Dave maakt animatiefillumpjes op z'n computer met z'n bedrijfje Nanomation. Op de site vind je onder meer de promo die hij maakte voor MTV en het puzzelspelletje I-Cube.
Festivalnieuws: de line-up van State X (5 mei, Den Haag) - met The Ex maar ook Incense, Soft Posh en een boel artiesten uit de stal van Bunker Records - lijkt vooral uit te willen schreeuwen dat er op het moment interessante dingen gebeuren in de Haagsche underground. Een paar weken later is Eindhoven the place to be want het Virus Festival (20 mei) heeft onder meer Bertrand Burgalat, Kid 606, Das Pop, Coparck, de Young Gods en, als klap op de vuurpijl, Jan Vayne op de affiche staan.
Who let the wolves out??: Nick Hornby over de Los Lobos-boxset in de New Yorker. Zelfs interessant om te lezen als je, zoals ik, weinig met Los Lobos hebt. Kenmerk van een goeie schrijver, lijkt me.
Tuesday, April 17, 2001
Blur zong het al: Bank Holiday comes six times a year, days of enjoyment to which everyone cheers. Kortom, het was gister een uitgelezen gelegenheid om eens een bandje te gaan bekijken waar ik weliswaar een boel interessante dingen over had gelezen maar nog nooit een noot muziek van had gehoord. Maar eerst natuurlijk een voorprogramma. Ooh, mijn god, niet het voorprogramma!!! De eer, deze tweede paasdag, was voor M.E.R.K., die ondanks hier en daar wat nu metal-neigingen (wat geschratch op de achtergrond, een belabberde cover van Papa Roach's Last Resort etc) en dat ene nummer dat in de verste verte een heel klein beetje op Placebo leek niet konden verhullen dat ze in hart en nieren een stel doorgewinterde metalheads waren. Motley Crue, Europe, Bon Fucking Jovi, dat werk. Niet zozeer Old metal, als wel Prehistoric Metal. Ze hadden nog net geen leren broeken, maar wél lang haar dat af en toe eens flink geschud diende te worden en t-shirts met zonder mouwen en de gitarist had zelfs een bandana om z'n hoofd geknoopt (alhoewel het meer uitzag alsof hij een grote zwart-wit gestreepte onderbroek op z'n hoofd had). Het begon nog veelbelovend met de introtape: 5 minuten lang een kale, snoeiharde old skool hiphopbeat. Maar het daarop volgende halfuur was verschrikkelijk. Het contrast met de hoofdact, Ben's Symphonic Orchestra, kon eigenlijk niet groter. Ik heb grote twijfels over de geestelijke gesteldheid van de persoon die de line-up van deze avond in elkaar heeft gezet. Ben is de Parijzenaar Benoit en met z'n twee eveneens fransoze collega's maakt hij beschaafde, sophisticated muziek. De meer ingetogen nummers klinken als Divine Comedy als zij platen zouden maken voor het Bungalow-label (het Braziliaans getinte Brazil). De meer puntige, up-tempo nummers klinken soms als een speelgoeduitvoering van Nemo (Schoolgirl) of als Grandaddy bevangen door het lentegevoel (Melody). Het is vooral erg Europees en misschien wel iets té sophisticated. Het merendeel van de nummers zit zo gecompliceerd in elkaar dat het af en toe moeilijk is de aandacht er bij te houden en ik meer dan eens gedacht 'goh, dat was een leuk nummer' waarna er nog een coda van een paar minuten bleek te volgen. De technische problemen met snoeren en effectpedalen en gitaren die er plots mee ophielden, hielpen niet echt, maar de band sloeg zich er met een flinke dosis humor doorheen (bassist tegen Benoit die op z'n hurken z'n gitaar aan de praat probeert te krijgen: come on, you French bastard en later nadat Benoit het volgende nummer heeft aangekondigd als I'm Just A Boy: 'No, you're just a frog. Ja, dat kunnen die Engelsen wel waarderen).
Geld over? Lege plekken aan je muur? Surf eens naar This Is Real Art waar je limited edition afdrukken kunt bestellen van werken van kunstenaars wiens naam je misschien niets zegt maar wellicht wél in je platenkast hebt staan. Zo heeft Blue Source cd-hoezen gemaakt voor onder meer Leftfield, de Chemikal Brothers en Pulp, Intro voor Primal Scream, Luke Slater en Stereolab en Tony McFarlane Pond voor Goldie en Björk.
Monday, April 16, 2001
The Late, Great Joey Ramone: een handvol mensen - waaronder Mike Watt en Corin Tucker van Sleater Kinney - haalt herinneringen op over Joey Ramone, die van het weekend overleed. (Via In Review)
Monday, April 16, 2001
Skam is een webzine dat je tot je neemt in de vorm van een aantal (schokkerige, krakende) video'tjes in Quicktime formaat. In het actuele nummer is het hoofdbestanddeel een interview met drum'n'bass-ers van London Elektricity met hier en daar ogenschijnlijk random fragmenten van Pepe DeLuxe, Skinny, Star Wars, de Avalanches en veel meer.
Je moet je overigens wel eerst inschrijven voor Skam voordat je een en ander kunt zien, maar dat is op zich best de moeite waard, want in de nieuwsbrief die ik ontving staat onder meer een recensie van de nieuwe single van Bomb The Bass. Een hele ep zelfs, met vocale bijdrage van de Duitse zangeres Lali Puna. Tim Simenon leeft nog!! Sterker nog: hij schijnt vandaag de dag in Amsterdam te wonen en is hij onlangs een eigen label begonnen, Electric Tones. Maar op de site kun je vooralsnog niet meer dan je e-mail-adres achterlaten. Hetzelfde geldt trouwens voor bombthebass.com. Voor meer info kun je waarschijnlijk het best bij Brainwashed langs fietsen. Had ik dit eigenlijk al een keer gepost?? Iemand die probeert de complete text van Bug Powder Dust te interpreteren. Als iemand trouwens weet waar Justin Warfield vandaag de dag mee bezig is, laat het me even weten. Hij was niet alleen fantastisch op Bug Powder Dust en Candyman (van Cornershop) maar vooral Tao Of The One Inch Punch van z'n project One Inch Punch is een van m'n favoriete albums ever en ik ben erg benieuwd of hij in de tussentijd nog wat gedaan heeft dat ik zeker moet gaan beluisteren of dat er in de nabije toekomst nog iets van hem te verwachten staat....
Sunday, April 15, 2001
De Stereo Top 10 van week 15:
1. (-) Sugababes - Run For Cover
2. (10) Destiny's Child - Survivor
3. (4) Ash - Burn Baby Burn
... cheerleaders!!!
4. (-) Kings Of Convenience - Toxic Girl
5. (1) Daft Punk - Aerodynamic
6. (7) Avalanches - Since I Left You
7. (3) Donna's - 40 Boys In 40 Nights
8. (2) Gorillaz - Clint Eastwood
9. (-) Starsailor - Good Souls
10. (-) I, Monster - Daydream
Hier in Exeter heb ik'm niet kunnen vinden, maar recentelijk is op het Damaged Goods label de eerste single van The Kitchen verschenen. Voor niet ingewijdden: The Kitchen is een project van Manda van Bis samen met haar vriend Ryan, die vroeger in Discount zat. De NME beschrijft het als een kruising tussen Sleater Kinney en Atari Teenage Riot en dat maakt mij alleen maar extra nieuwsgierig. Een nieuw album van Bis staat er als het meezit na de zomer aan te komen.
Beter laat dan nooit, zal ik dan maar zeggen: de Momus Awards 2000. Wat waren volgens Momus - een indiepop legende - de beste platen, beste websites, beste tijdschriften en dergelijke van vorig jaar.
Saturday, April 14, 2001
VPRO's 3voor12 zal vanavond (zaterdag) uitgebreid verslag doen van het London Calling festival in de Amsterdamse Paradiso. Om alvast in de stemming te geraken vind je bij Vitaminic een drietal MP3's van de Superheroes (uit Denemarken), bij hun label, City Slang, een MP3 van Bang Bang Your Dead van de Experimental Pop Band en leer je de tekst en akkoorden van de prijsnummers To You en Twist (there's blood on your legs; I love you) in Quicktime op de site van I Am Kloot. Als je hebt opgelet de afgelopen tijden had je de tracks van Elf Power (één op hun eigen website en één bij die van hun label) en Ladytron (bij Emperor Norton) natuurlijk al binnengehaald. Ik wil mezelf niet te veel op de borst kloppen, maar dat laatste nummer tipte ik al augustus vórig jaar en op dit moment, meer dan een half jaar later, staat het album van Ladytron nummer één in de moordlijst. Toegegeven, ik zit er ook erg vaak naast en ik heb in de tussentijd talloze andere bandjes aangeprezen waar je nóóit meer wat van zult horen, maar hier zat ik (en de oplettende lezertjes van deze pagina, dus) er goed bovenop...
Op het internet is niets irritanter dan pagina's die al maanden zoniet jaren niet meer zijn ge-update, alhoewel het in sommige gevallen ook kan leiden tot een interessant kijkje terug in de geschiedenis. Van het zine Telegraph verschenen er - in 1994 - slechts 3 nummers, maar doordat die als internetpagina's bewaard zijn gebleven geven ze een aardige indruk (soort van...) van de indiescene van die dagen.
DJ Nights - Hiphop Sessions: flashgame waarin je het moet proberen te maken als hiphop-dj. Koop de juiste platen, zorg ervoor dat je genoeg slaapt en draai op zoveel mogelijk feestjes op zoek naar respect en geld (om nieuwe platen te kunnen kopen, natuurlijk). Een nieuw account openen lukt op een of andere manier niet, maar je kunt het gewoon in de guest mode spelen (maar dan kun je niet je eigen stoere dj-naam verzinnen).
When My Baby Smiles At Me, I Go To Rio, het tweede album van het sympathieke Arnhemse indiebandje de Furtips heeft wat vertraging opgelopen omdat het met de financiën nog niet helemaal rond is. Op hun site doen ze dan ook een oproep om de cd alvast te bestellen zodat ze genoeg centjes bij elkaar kunnen verzamelen om hem ook werkelijk te laten drukken.
