AAARRRGGGHHH!!! Ben me vandaag langzaam maar zeker door m'n gisteren aangeschafte stapel cd's heen aan het werken (Blumfeld: poëtisch en dwars en erg goed; Papas Fritas: net iets te slim om echt leuk te zijn; 6ths: wonderbaarlijk dat alle gastvocalisten - zoals Lou Barlow en de zangers van Superchunk en Luna en dergelijke - op een of andere manier tóch stuk voor stuk precies als Stephin Merritt klinken; Beta Band: geweldig natuurlijk, alhoewel wellicht een beetje aan de slome kant; Velvet Underground: raar maar waar: Sister Ray smoort opkomende hoofdpijn in 17 minuten in de kiem; etc; etc), maar bij Scott Walker aangekomen blijkt de snuggere jongen van de platenzaak de cd Works Project LP van de bánd Scott 4 in het hoesje te hebben gedaan in plaats van het álbum Scott 4. Het is vast ook een best aardig cd (die eerste van Scott 4 is dat per slot van rekening ook weet ik uit ervaring) maar het is potdikkie natuurlijk niet de bedoeling. Wat nu?? Ik heb het bonnetje nog maar die platenzaak zit helemaal in Bristol en daar kom ik niet bepaald elke dag. Ik zal eerst maar eens kijken of een en ander per e-mail valt op te lossen...
De Nationale Popquiz, zoals die afgelopen maand in de Zaandamse Kade werd gehouden, is nu ook online te spelen. Ik heb net de eerste ronde geprobeerd maar ik zit nog met zoveel witte vakjes dat ik'm eigenlijk niet durf in te sturen. Maar ja, ik zal wel moeten als ik de goeie antwoorden wil weten.
Nieuwe singles update: deze week géén leuke nieuwe singles.
Alhoewel ik nog eventjes heb getwijfeld over de nieuwe van Cast, want op Desert Drought lijken zij hun druilerige, dertien-in-een-dozijn, typische merseyside gitaarpop voor een iets frissere en met dank aan de blazers, bijna soul-achtige versie te hebben ingewisseld.
Ik weet weinig van échte kunst, maar - om maar eens een cliche uit de kast te halen - ik weet wat ik leuk vind. Zo vind ik het werk van Layla Curtis er erg interessant uitzien. Er is zo op zo'n website helaas maar een fractie van de subtiele details van deze gedeformeerde kaarten te zien, maar je krijgt hopelijk een beetje een idee. Haar werk wordt momenteel tentoongesteld bij Rhodes + Mann in London.
Wednesday, July 18, 2001
Ben vanmiddag plaatjes wezen scoren in Bristol. Kwam er toch langs, had een paar uur over en van een kleine beetje regen is nog nooit iemand slechter geworden, dacht ik zo. Ik was er een maand of wat geleden ook al eens geweest - voor een sollicatatie-gesprek - maar volgens mij heb ik toen precies de verkeerde straten te pakken gehad want Bristol is wel degelijk een zeer mooie stad met aardig wat groen en vooral veel moderne architectuur gebroederlijk naast imposante antieke gebouwen op de diverse gezellige havenkade's en statige pleinen. En ondanks dat jungle en triphop allang dood en begraven zijn - alhoewel die laatste momenteel in sterk verwaterde vorm nog langs de Amsterdamse grachten spookt als lounge - lijkt Bristol me ook een ongelooflijk hippe stad. Als ik mag afgaan op de hoeveelheid design-café's en -restaurants die ik onderweg ben tegengekomen tenminste. Ik had van te voren alleen een lijstje met adressen van platenzaakjes - met dank aan onder meer knowhere.co.uk - gemaakt, maar ik was te gierig om een stratenboekje te kopen, dus heb toch nog het grootste deel van de tijd een beetje doelloos in het rond gelopen. De universiteitsbuurt lag er ook mooi bij. Alhoewel die baan niet helemaal in mijn straatje paste is het wellicht toch jammer dat dat sollicatatie-gesprek geen succes was want ik was hier eigenlijk wel graag naar toe verhuisd.
Qua platenzaken leek het epicentrum zich aan Park Street te bevinden. Daar vinden we onder meer Replay en Imperial, soort van de lokale Get en Boudisque, alhoewel met een opmerkelijk hoger percentage dance in het assortiment. Maar zonder het afschrikwekkende - voor een doorgewinterde indie-kid als ik - van een échte dance-zaak. Ik krijg het altijd spaans benauwd en begin aan alle kanten te zweten in zo'n winkel waar alleen een handvol 12"'s aan de muur achter de balie zijn gespijkerd. Hier heb ik zelfs nog even met de nieuwe single van Wagon Christ in m'n handen gestaan. Peel draaide'em ergens vorige week: een fantastische parodie (eerbetoon??) aan de vroege rave van eind jaren '80. Om eerlijk te zijn zat ik al een tijdje te wachten op een revival van James Brown's oooh!!... yeah!!... sample, maar ik had nooit gedacht dat dat weer zo geweldig zou klinken. Maar ik heb hier helemaal geen platenspeler, dus zou het maanden gaan duren voordat ik het ding zelf zou kunnen draaien en dat leek me de moeite niet. En er was meer te beleven op Park Street. Fopp bijvoorbeeld, lijkt me een uitstekend adres voor koopjes. Voor 5 pond het stuk trakteer ik mezelf op VU's White Light White Heat, Scott Walker's Scott 4 (alhoewel ik Scott 2 nogal vond tegenvallen), Closer van Joy Division en Songs From Northern Britain van de Teenage Fanclub. De Beta Band's Hot Shots II gaat hier voor 10 pond, maar dat blijkt later de gangbare prijs voor dit betreffende album in Bristol (dit gaat helaas niet op de nieuwe van Aaliyah en die heb ik dan dus ook nog niet). Meteen aan de overkant zit Rival Records, een tweedehandszaakje met een hele muur vol '1 voor 1.99, 3 voor 5'. Blessed Ethel, Molly Halfhead, Bandit Queen en Rub Ultra laat ik allemaal links liggen maar dat geldt niet voor Done Lying Down (John Austin Rutledge), Dub Narcotic Sound System (Industrial Breakdown), Blumfeld (L'Etat Et Moi), Papas Fritas, Brainpool en de 6ths (= Stephin Merritt plus voor elke track een andere vocalist). En zo zat ik dus om 6 uur moe maar voldaan, vele ponden lichter, maar met een rugtas vol verse cd'tjes in het boemeltje terug naar Exeter. Nu moet ik alleen nog ergens de tijd vandaan zien te halen om ook nog eens naar al die dingen te luisteren.
En dan ook nog... Alex James van Blurbeantwoordt vragen van lezers in de Independent... David Bowieconverseert met Tracey Emin in de Guardian, vooral ter promotie van bowieart.com... in mei van dit jaar deed Caesar een aantal Europese optredens in het voorprogamma van Stephen Malkmus, lees hier Roald's toerdagboek (en bekijk de foto's).
Tuesday, July 17, 2001
Christie Malry's Own Double Entry: dat Luke Haines (van de Auteurs en Black Box Recorder en Baader Meinhof) de muziek voor deze film heeft gedaan wist ik, dat de film geproduceerd werd door een Nederlander wist ik niet. Het boek van BS Johnson ligt momenteel bovenop m'n nog-te-lezen stapeltje.
Voor de Rob Stenders-fans: bij Mojo - muziekblad voor oudere jongeren - zit deze maand een cd van Ace Records boordevol knetterende ouwe soul en funk, waaronder ook Eddie Floyd met Big Bird. Er staan meer juweeltjes op van onder meer Otis Redding, Sly & The Family Stone en Funkadelic maar ook Take Yo' Praise van Carmille Yarbrough en Ike's Rap 2 van Isaac Hayes, die de iets moderner ingestelde muziekliefhebber overigens kent als respectievelijk Fatboy Slim's Praise You en Portishead's Glory Box.
MP3 Van De Dag: Four Damaged Lemons. Matt Elliott - oftewel Third Eye Foundation - remixt Amedeo & Simone Pace en Kazu Makino - oftewel Blonde Redhead. Hartverscheurend mooi piano-liedje met onheilspellend sfeertje (en ditto geluidseffecten).
Monday, July 16, 2001
Verstappen werd gisteren tiende in de Grand Prix van Groot-Brittannië. Leuk voor hem natuurlijk, maar het hoogtepunt van z'n weekend viel ongetwijfeld al op zaterdag want toen kwamen de jongens en meisjes van Hear'Say langs bij het Orange Arrows team. (Helaas kan ik er nergens fotografisch bewijs van vinden noch bij Arrows noch bij Hear'Say noch bij Verstappen. Wat is het nut van zo'n promotie-actie als er nergens iets over te zien is??)
Voor fanzines die poëzie afdrukken ben ik in de regel op een ongelovelijke manier allergisch maar Stolen Kisses maakt het goed met (korte) artikelen over onder meer de Kings of Convenience en de Clientele en een Best of 2000 feature.
MP3 Van De Dag:Get Me Away From Here I'm Dying. In het kader van de Monthly Flavour doet Bettie Serveert - dat zojuist heeft aangekondigd een jaartje rust te nemen - Belle & Sebastian. Op bettieserveert.com en te downloaden tot 11 augustus.
Sunday, July 15, 2001
AAARRRGGGGHHHH!!! Ik wordt een ouwe lul. Ik zeg het vaker, maar dat is nu juist het probleem: dat er zich steeds vaker gelegenheden voordoen waarbij ik het kán zeggen. Zag gisteren op tv - tijdens Blues Brothers op ITV - een reclame voor de cd Unbelievable, waar de hoogtepunten van het hele baggy-gebeuren van eind jaren '80, begin jaren '90 op twee schijfjes bijeengebracht worden: Stone Roses, Charlatans, Jesus Jones, Pop Will Eat Itself, twee keer Inspiral Carpets - twee keer!! -, de Wonder Stuff, de Mock Turtles en vele anderen. Zelfs Candy Flip's versie van Strawberry Fields Forever staat er op. Als bewijs dat echt álle klassiekers uit die tijd vertegenwoordigd zijn. En dan moet je je dus écht zorgen gaan maken; als genres die je nog van de eerste keer kent een nostalgische comeback maken. De jaren 80 rage van Les Rythmes Digitales en Ladytron en dergelijke kon ik nog wel aan, want dat verwees grotendeels naar een periode die net iets vóór mijn tijd was, maar deze nieuwe ontwikkeling is stukken beangstigender. Veel van deze nummers héb ik al. Op single of album of op toendertijd gekochte of van de bieb gekopieerde verzamelaar (de Indie Top 20 cd was altijd een goeie bron van fantastische muziek). En deze cd is niet het enige: de Wonder Stuff deden recentelijk een handvol reunie-optredens waar een live-cd van gemaakt is en ook Ned's Atomic Dustbin en EMF zelf schijnen weer bij elkaar te zijn. Als dat alles je je niet schreeuwend en huilend onder je bed doet verstoppen ben je of a) rijp voor een psychiatrische inrichting of b) te jong om het je te herinneren.
Bad Stuff: Nieuw-Zeelandse live-MP3'tjes. Onder meer The Clean, Martin Philips (van de Chills, hier solo), Neil Finn, Straitjacket Fits en de Jean Paul Sartre Experience.
Saturday, July 14, 2001
Jump The Shark is een site geheel gewijd aan dát ene moment waarop een tv-serie in één ogenblik over z'n hoogtepunt heen is. De term verwijst naar de aflevering van Happy Days waarin Fonzie met z'n motor over een haai in een watertank heenspringt. Met de serie kon het daarna eigenlijk alleen nog maar bergafwaarts gaan. Bij Rolling Stone Magazine de muzikale variant waar je kunt discussiëren over wanneer Pink Floyd, de Pixies, de Dire Straits en vele anderen veranderden van Hip in Hopeloos Achterhaald (in het laatste geval was dat volgens mijn bescheiden mening het precieze moment dat Mark Knopfler voor de allereerste keer een gitaar oppakte). (via Sheep)
Van te voren dacht ik dat er deze week eigenlijk maar één single was verschenen die ik zou willen kopen. Maar je weet hoe dat gaat; dan sta je daar in de winkel, voor het grote rek met nieuwe releases en dan blijken er nog zo veel leuke dingen te zijn uitgekomen dat je, voordat je het weet, met vier stuks weer buiten staat.
Wat ik in ieder geval niet gekocht heb is de nieuwe single van Ash, Sometimes - want staat ook op het album en is bovendien een nogal slappe ballad - of Pop van N'Sync, dat ondanks de hippe - naar verluidt door 2-Step geïnspireerde - productie het qua perfecte popsong gewoon niet haalt bij een If Ya Gettin' Down, een Everybody (Backstreet's Back) of een Everything Changes. Daar kan zelfs dat pseudo ge-human beatbox aan het eind niets aan helpen.
Die ene single waar ik in eerste instantie de deur voor uit ging is Animal Cannabus van de Mull Historical Society. Hun debuutsingle Barcode Bypass was een indrukwekkend opus over de strijd tussen de ouderwetse dorpswinkel en een hypermoderne supermarkt. De opvolger, I Tried, was minder, maar hier lijken ze hun oude vorm weer gevonden te hebben. Een prachtig meeslepend, ergens tussen de Lightning Seeds en Grandaddy vertoevend werkje boordevol toeters en bellen en wiebelende orgeltjes en een majestueus refrein dat je al ver van te voren aan de horizon ziet verschijnen maar elke keer als het daadwerkelijk weer langs komt er toch weer voor zorgt dat je - nee, echt - helemaal warm van binnen wordt.
Maar ja, dan zie je dat de debuutsingle van de Preston School Of Industry ook uit is. Dat is de nieuwe band van Scott Kannberg oftewel Spiral Stairs uit Pavement. Maar net als met het overgrote deel van dat album van Stephen Malkmus is dit niet meer dan aardig; beleefd voortkabbelende gitaarpop die je eigenlijk terstond weer vergeten bent als het betreffende nummer is afgelopen. Jammer. Zou ex-drummer Gary Young dan écht het genie achter het geluid van Pavement zijn geweest??
En omdat je daar dan toch staat neem je de singles van de Super Furry Animals en de Avalanches ook maar mee. Ondanks dat die eerste, Juxtapozed With U, me vooral doet denken aan de achtergrondmuziekjes van de Loveboat terwijl zanger Gruff klinkt alsof hij de vocoder van Cher heeft ingeslikt en die tweede dus ook gewoon op het album staat. In de hoop dat er een beetje leuke b-kanten op staan dus (respectievelijk: 'niet echt' en 'best aardig') en omdat op dat album van de Avalanches alle tracks in elkaar over lopen is zo'n radio-edit wel handig voor mixtapes en dergelijke.
MP3 Van De Dag:The Public Pool van Suki Takahashi, een aangenaam vervreemende kakafonie van gemuteerde beats - zowel Braziliaans getint als jungle-achtig - en jazzy licks, bassen en geluidseffecten. Lounge waar het - wegens significante mate van avant gardisme - moeilijk op lui op de bank zitten is. Wordt St.Paul, Minnesota het nieuwe Frankrijk??
Thursday, July 12, 2001
Dit voorjaar toerden de Bingo Trappers door Amerika. Daar aan de overkant van de Grote Plas werden ze door verschillende bandjes en labels geholpen en zowel Will Simmons van het Bees Make Honey label als Phil Nunally van Benelux Music hielden ieder hun eigen tourdiary bij.
Recensies van onder meer Weezer, Low + Dirty Three, Tool, New Pornographers, Herbert, de TIndersticks en een opmerkelijke hoeveelheid onbekende bandjes uit Noorwegen plus een interview met de Black Crowes in de juli-editie van het webzine Luna Kafé.
Het Hoogspanning Festival gaat dit jaar niet door maar desalniettemin staat er dit weekend een boel interessants te gebeuren op het Lichtfabriekterrein in Haarlem. Onder de noemer Lunchclub zullen onder meer Seedling, Suimasen, Dress, Legowelt & Orgue Electronique en de Chimney Brothers optreden en zijn er dj's. Een en ander wordt georganiseerd door Nieuwe Vide, Freezone Dept en Muze Records en de toegang is gratis.
MP3 Van De Dag: Finger Us van The Pattern. Omdat ouwerwetse rock'n'roll weer mag anno 2001. Kijk maar naar het succes van bands als de Strokes en White Stripes. Bij Wichita Recordings, waar een dezer dagen ook hun (Europese) debuut-ep zal verschijnen.
Wednesday, July 11, 2001
De sessie die Belle & Sebastian onlangs opnamen voor het BBC Radio 1 programma van John Peel - bestaande uit vier nieuwe, nog nergens verschenen nummers - kun je nu op z'n site als MP3'tjes dowloaden.
Monday, July 9, 2001 (cont.)
Downloaded For Love: vanaf vandaag bij de NME elke dag een nieuwe exclusieve MP3-track van Bent te verkrijgen, zodat je na 10 dagen een compleet internet only album op je harddisk heb staan. Tenminste, als je snel bent, want alle tracks zijn slechts voor een dag downloadbaar en voor vandaag heb je op moment van posten nog maar een paar uur. Opschieten dus.
Monday, July 9, 2001
Appliance had zich hun thuiswedstrijd - vorige week maandag in de Exeter Cavern Club - waarschijnlijk iets anders voorgesteld. Toegegeven, het is geen hele grote naam of publiekstrekker maar het is wel de enige lokale band met enige landelijke bekendheid en echte platen op een echt label (Mute) die in de NME gerecenseerd worden enzo (Muse komt uit het nabije Teignmouth). Maar in hun hometown weet de band niet meer dan een net niet halfvolle zaal te trekken. Een man of honderd; met overigens een significant hoger gemiddelde leeftijd (en daarmee gepaard gaande verschuivende haarlijnen) dan bij de een doorsnee avondje punkrocken. De muziek van Appliance is dan ook niet helemaal van deze tijd. Alhoewel het 'sonisch' weliswaar een stuk modernistischer klinkt met dank aan de voortschrijdende techniek enzo, hebben de klanken die door het drietal worden voortgebracht nog het meeste weg van de jaren '70 synthesizermuziek van Kraftwerk, gecombineerd met een doom-y, industrieel kleurtje dat we in de jaren '80 bij artiesten als Shriekback en Mark Stewart vonden. Ik moet op een gegeven moment zelfs even aan Depeche Mode denken. De band had zelf ook al ingezien dat het geen geboren podiumbeesten waren - vooral de bassist leek alsof hij elk ogenblik in slaap kon vallen - en hadden een filmscherm meegenomen waarop zwart-wit beelden van een aquarium werden getoond. Aardige muziek, alhoewel een beetje saai en koud en intellectualistisch en je kunt je afvragen wat binnen het huidge electronische muziekgebeuren - denk bijvoorbeeld aan de minimale dub van Pole, de koffietafel-kitsch van Air, de gemuteerde kindermelodietjes van Dat Politics of de kinky glam van Add N To X - de meerwaarde is van de zinsnede 'klinkt alsof het ergens halverwege de jaren '80 in Oost Europa gemaakt is'.
Voorprogramma Bridge And Tunnel doet wel nieuwe, spannende dingen. Dit combo uit New York - en dus op het moment sowieso al verschrikkelijk hip natuurlijk - trakteert ons op de Next Generation in Stonerrock, want met electronische invloeden. De omschrijving 'een kruising tussen Portishead en Queens Of The Stoneage' klinkt wellicht wat ongewoon, maar als het viertal het podium op stommelt is er niets logischer: drie rednecks - ongekamd haar, tattoos, versleten jeans, zwarte t-shirts met Sam Hein opdruk, pet met camouflage print, bakkebaarden, kortom het hele arsenaal aan cliches - op (bas)gitaren en drums en in een hoekje van het podim zit een boomlange, beetje studiebollerige gozer met gemillimeteerd haar achter een batterij synths met een laptop op z'n knieen. En zo klinkt het dus ook: vuige gitaarmuren met electronische omlijsting. Aktuele single Nothing Is Sacred (down te loaden bij Vitaminic) komt waarschijnlijk nog het meest in de buurt van hun Sour Times of Feel Good Hit Of The Summer, want combineert de riff uit Brood's Saturday Night met een hiphop-beat. Maar over het algemeen zijn idee en aankleding vooralsnog beter dan uitvoering. Met de gitaarkant van het verhaal zit het best snor, maar de bliepjes en elektrieke geluiden komen misschien nogal wat knullig en gedateerd over.
Via een opmerkelijke u-bocht-constructie kun je Job De Wit's recensie van het nieuwe album van Aaliyah - dat in de volgende Oor zal komen te staan - nu al lezen, in het Engels, bij New York London Paris Munich.
Het tweede nummer van het fanzine Monograph zal een dezer dagen van de kopieermachine rollen. Op de website een aantal artikelen uit het eerste nummer, zoals een interview met ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead en een Brief History of Emo-Core.
Uitgekeken op je gewone radio?? Via het internet kun je zoals bekend in realaudio naar duizenden alternatieven luisteren. Voor de liefhebbers van minder voor de hand liggende klanken zijn vooral de Amerikaanse college radiostations aan te raden. De meeste stations zenden weliswaar uit via het net, maar dan moet je ze wel eerst vinden. Bij Nibblebox een handige pagina waar je in een moeite door de keuze uit tientallen zenders hebt (inclusief de belofte dat er binnenkort nog meer stations zullen worden toegevoegd).
