Playlist: Aphex Twin - Drukqs David Bowie - Low Garbage - Cherry Lips
Lo Fidelity Allstars - Lo Fi's In Ibiza (Lo Fi's Dub) Microphones - The Glow Pt2 No Doubt - Hey Baby DJ /Rupture - Gold Teeth Thief So Solid Crew - They Don't Know Soundtrack Of Our Lives - Extended Revelation for the Psychic Weaklings of the Western Civilization. Meindert Talma - Leave Stumper
Radiotip (1): aanstaande zaterdag in het programma Urban Revolution op Kink FM een één uur durende mix van Freddy Fresh met maar liefst 187 tracks.
Radiotip (2): in het kader van het vijftig-jarig bestaan van de NME presenteert Stuart Maconie een vierdelige serie over de Britse muziekpers op BBC Radio 2 (The Most Listened To Station In The UK...). Deel één was ik helaas zelf ook vergeten, maar deel twee wordt aanstaande woensdag om 11 uur uitgezonden. (11 uur 's avonds, om 11 uur 's ochtends krijg je op BBC Radio 2 volgens mij Terry Wogan voor je kiezen en dat is geen prettige ervaring). Maconie's ándere programma - The Critical List, over klassieke albums, elke zaterdagavond om 10 uur - is trouwens ook erg de moeite waard.
Popjustic is sinds korte tijd ook een weblog. Met momenteel onder meer nieuws over de nieuwe single van de Pet Shop Boys, een vooruitblik op de Brit Awards en alles over de toekomstige carriere als pornoster van Lee van Steps. Al iets ouder (maar nog steeds erg leuk) is het schokkende nieuws dat er ergens op het internet een website van een artiest op een major-label tegen alle verwachtingen in blijkt te zijn geupdate.
Toazted.com: downloadbare interviews (MP3) met allerhande bands en artiesten zoals de Roots, Charlatans, dEUS, Mike Patton en Leftfield.
De Originele muziekquiz en de Teksten quiz laten even op zich wachten maar bij Boneless kun je vanaf nu in ieder geval weer je muzikale kennis testen aan de hand van de Intro quiz.
Friday, January 18, 2002
Alsof we nog meer bewijzen nodig hadden dat Nederland niet weet wat ze met een band als Stereo Total aanmoeten stond het duo uit Berlijn afgelopen zaterdag samen met S.I. Futures, Llorca en Jamie Lidell op een festival voor electronische muziek in de Amsterdamse Paradiso. Toegegeven, de muziek van het Berlijnse duo kent duidelijke electro-invloeden en op het podium stond inderdaad slechts een plankje met wat electrische apparaatjes en een half drumstel, maar Stereo Total zou met hetzelfde gemak ook op een garagerock-avond of een old skool hiphop-festival kunnen staan. Wel, bij wijze van spreke van dan. Dat wat de pop-potpourri van dit tweetal bijeenhoudt lijkt in eerste instantie een flinke dosis - al dan niet postmodern en/of ironisch bedoelde - lullig- en knulligheid, maar is in werkelijkheid een combinatie voor een voorliefde voor eenvoudige, naieve melodieën in de traditie van Franse chanseuses als Françoise Hardy en France Gall en een door een lichte vorm van onbeholpenheid gemankeerd enthousiasme. De mannelijke, Duitse helft van het duo - Brezel Göring, die er overigens uitziet als een kruising tussen John Disco van bis en Walter Matthau en de stem heeft van Serge Gainsbourg - staat afwisselend achter bovengenoemd plankje met electrische apparaatjes de samples en drumcomputer aan te sturen en de doeltreffende keyboard-melodietjes te spelen óf produceert springend rauwe akkoorden op z'n gitaar (een groot woord voor wat letterlijk niet meer is dan een zo te zien zelf in elkaar geknutselde plank met snaren). De vrouwelijke, Franse helft - Françoise Cactus - zingt meestal en beeldt tegelijkertijd de betekenis van de liedjes uit: Schön Von Hinten zingt ze met de rug naar het publiek; tijdens Kleptomanie zakkenrolt ze haar tegenspeler; etc. Bij een paar liedjes drumt ze ook, in een stijl die zelfs door Moe Tucker als elementair zou worden omschreven. Zelfs het überhippe Amsterdamse publiek blijkt niet ongevoelig voor zoveel ontwapenende charme en na het zaakje de eerste paar nummers met een nors gezicht en de armen over elkaar te hebben aangekeken, smeken en gillen en fluiten ze na afloop om nóg een toegift; de één-minuut durende versie van Salt'n'Pepa's Push It - mét bijbehorende bewegingen - was niemand genoeg. Persoonlijk moest ik zijwaarts de uitgang van de kleine zaal door. Mijn glimlach was zo breed dat ik niet door de deur pastte.
Bij de VPRO kun je het concert van Stereo Total op Eurosonic beluisteren.
Thursday, January 17, 2002
Het concert van God Speed You Black Emperor in April in 013 in Tilburg is afgelast. Volgens een verklaring op de site van 013 omdat de programmeur van de Eindhovense Effenaar richting de band heeft lopen klikken dat 013 een gesponsorde zaal is, iets waar onze Canadese vrienden klaarblijkelijk principiële problemen mee hebben. Het concert is verplaatst. De band speelt nu in de Effenaar.
Indie Hits: de Britse indiecharts van de jaren 80 nader bekeken. Allerhande voor een normale sterveling geheel nutteloze lijstjes als: artiesten met de meeste nummer één singles, artiesten met de meeste nummer één albums etc.
Vent is het zojuist gelanceerde messageboard van Kindamuzik.
Jaarlijstjes (slot, hopelijk): de favorieten van 2001 van mensen van indiepopbandjes als de Lucksmiths en Sportique bijeengebracht bij Matinée Recordings. Het verder mij ook onbekende bandje de Snowdrops kiest Exeter St. Davids tot Beste Britse Treinstation. Geen idee waarom. Zo'n bijzonder station is het volgens mij niet.
Live-opnames van hun optreden in de Melkweg plus een paar mixen en een flinke handvol unreleased tracks van Monaco - het zijproject van New Order's Hookey - op hun officiële website.
Friday, January 11, 2002
Traditiegetrouw wijdt de NME een groot gedeelte van haar eerste editie van elk jaar aan het introduceren van een sloot nieuwe bandjes die het volgens de medewerkers het het komend jaar helemaal gaan maken. Dit jaar presenteert men - onder de ietwat voor de hand liggende titel 2002: The New Batch - maar liefst tien next big things, alhoewel Black Rebel Motorcycle Club (tevens op de cover), The Streets (van de 2step hit Has It Come To This) en Fischerspooner (die in Emerge vorig jaar meer als New Order klonken dan New Order zelf) voor de iets meer dan gemiddelde muziekliefhebber al als bekend verondersteld mogen worden. Verder worden genoemd: The Vines (uit Australië), British Sea Power (ook al getipt door de Guardian), Gold Chains (electronica uit de hoek van Kid 606), Ms. Dynamite (meer tweestap), The Coral (jeugdige psychedelica, zie ook The Music) en The Parkinsons (punkrock uit Portugal). De grootste verrassing is wat mij betreft het Zweedse Soundtrack Of Our Lives, die per slot van rekening al jaren bezig zijn (oudere jongeren herinneren zich wellicht nog Union Carbide Productions, daar is TSooL een vervolg op), maar hun platen schijnen nu pas in Engeland te worden uitgebracht. Nooit gedacht dat een band die nummers titels meegeeft als Embryonic Rendezvous, Confrontation Camp, Interstellar Inferiority Complex en, m'n persoonlijke favoriet, Magic Muslims en z'n albums bijvoorbeeld Extended Revelation For The Weaklings Of The Western Civilization noemt ooit hip kon worden.
En alsof dat allemaal nog niet genoeg was worden er op pagina's 22 en 23 nog eens 24 min dan wel minder nieuwe namen gedropt. Want ook in de muziekjournalistiek gaat de Wet van de Grote Getallen op: zorg ervoor dat je zoveel mogelijk verschillende bandjes noemt, zodat je aan het eind van de rit het minstens één keer bij het rechte eind had (ik ken het gevoel). Hier komen we bands tegen als Hell Is For Heroes (een aantal voormalige Symposium-leden aan de nu-metal), Leaves (uit IJsland, staan ook op Eurosonic), Petey Pablo (Nelly-achtige southern rapper, al veelvuldig op de vaderlandse clipzenders te zien) en Zwan (Billy Corgan's nieuwe project, met onder meer David Pajo). De enige Nederlandse inbreng komen we tegen bij Adult. (Chicks On Speed-achtige technopunk wiens plaat op het Rotterdamse Clone is verschenen). De Pay As You Go Cartel wordt gepresenteerd als de nieuwe So Solid Crew. Na een handvol 12"'s verschijnt binnenkort hun eerste échte single bij Sony, maar op hun website zijn de ringtones alvast verkrijgbaar (je moet ze alleen wel zelf intoetsen...). De prijs voor de beste bandnaam - indrukwekkendst, in ieder geval - gaat echter naar The Eighties Matchbox B-Line Disaster. Waar ik vooralsnog het meest nieuwsgierig naar ben geworden is Hoggboy. Op het eerste gehoor - download bijvoorbeeld de versie van hun single So Young, zoals ze die opnamen voor het programma van Steve Lamacq - duidelijk in de lijn van de Strokes, maar losser en onstuimiger.
Om te kijken hoeveel waarde we nou aan die voorspellingen moeten hechten heb ik de eerste NME van vórig jaar er ook even bijgehaald. Onder de kop 2001: An Ace Odyssey worden in eerste instantie vooral Starsailor, Outkast, The Avalanches, Elbow, Boom!, Bilal en Papa Roach gepresenteerd als de smaakmakers voor het afgelopen jaar. De enige uit dat rijtje die écht geflopt is, is Boom, maar dat was dan ook een soort Steps in elkaar gezet door de mensen achter East 17. In de kantlijn werden toen namen als Nerd, OPM, The Strokes, D-12 en Vincent Gallo genoemd. Je kunt je natuurljk afvragen in hoeverre Outkast, Nerd, D-12 en Papa Roach toen nog wel nieuwe namen waren en voor het succes van Starsailor en de Strokes is vooral de NME zelf in grote mate verantwoordelijk.
Wednesday, January 9, 2002
Probe Music is een Londons listings magazine met behalve een concertagenda ook een hoop recensies en in het meest recente nummer, #6, zelfs een interview met onze vaderlandsche trots Zea. Op de site kun je een exemplaar van het blad als pdf-file downloaden. Komend weekend, 12 januari, verschijnt het volgende nummer.
Kevin Tihista wordt door Alternative Press getipt als een van de artiesten om het komende jaar in de gaten te houden en Uncut zette z'n meest recente album op nummer 19 in hun jaarlijst over 2001. Hij klinkt een beetje als het zweverige neefje van Elliott Smith en op z'n site beloofd hij elke week een nieuwe MP3 ter downloading aan te bieden. Momenteel draait het om de rockversie van het nummer Sucker.
Bij Mundane Sounds kun je elke week (ongeveer) zelfs meerdere verschillende nieuwe tracks downloaden. Momenteel zijn dat bijvoorbeeld nummers van Jad Fair & Daniel Johnston (die nieuwe dimensies aan het begrip kinderlijk lijken toe te willen voegen) en Nice System (Noorse easy listening met links naar Remington Super 60).
En of dat allemaal nog niet genoeg was kun je je ook nog steeds tegoed doen aan de kerstcadeautjes van MP3-boer Icrunch, waaronder I'm Waking Up To Us, de nieuwste single van Belle & Sebastian.
En voor tijdens al dat downloaden: het dagboek van de recente Britse/Ierse toer van Feverdream.
Tuesday, January 8, 2002
Het zit niet echt mee met de tweede editie van de Stereo DIY-cd. Nadat eerder Cylob z'n site van het net had gehaald, blijkt nu ook I Am Robot And Proud een aantal dingen op hún pagina te hebben veranderd, waaronder de als MP3 aangeboden tracks. Het door mij geselecteerde Independent Woman lijkt niet meer aanwezig, maar gelukkig staat de file zelf nog wel gewoon op het internet. Klik hier (3MB) als je hem nog niet had gedownload. Overigens kan ik niet overal anderen de schuld van geven. De band Sparta presenteerde ik als het nieuwe project van het beafrode gedeelte van At The Drive-In en daarmee had ik dus precies het verkeerde eind. Sparta is de nieuwe band van de overige drie leden: gitarist Jim Ward, bassist Paul Himojos en drummer Tony Hajjar. Het duo Cedrix Bixler en Omar Rodriguez - die van die kapsels en respectievelijk zanger en gitarist van At The Drive-In - doen momenteel hun ding onder de noemer Mars Volta. Ook van die band kun je trouwens een aantal MP3'tjes downloaden, namelijk bij het Gold Standard Laboraties, het label waar ook de platen van hun ándere, al langer bestaande band, het meer dubby De Facto, verschijnen.
Sietse's Place: homepage van muziekjournalist Sietse Meijer met een flinke selectie artikelen, interviews en recensies die hij de afgelopen jaren schreef voor de NRC en het Parool.
De muziek van de Microphones - het alter ego van Phil Elvrum - wekt de indruk dat het door een wonderbaarlijke samenloop van omstandigheden op band is beland. Gitaren worden achteloos betokkeld, af en toe slaat er eens iemand op de drums en op bepaalde momenten waaien er flarden van de bij de overburen repeterende blazerssectie van het lokale orkest binnen of drukt er iemand per ongeluk de distortion-knop van de versterker in of vind ergens onder het stof een steeldrum of een aftandse piano. De nummers die op deze manier tot stand komen missen zo goed als elk spoor van een traditionele structuur, bestaan uit een paar schijnbaar toevallig naast elkaar terecht gekomen stukjes hemelse melodie en lijken elk moment uit elkaar te kunnen vallen. Waar andere singer/songwriters met een vergelijkbare lofi/diy-benadering in de regel kiezen voor een trieste en/of melancholieke toon, klinkt Elvrum dromerig. Over de jaren - en verspreid over vele verschillende teeps, singles en volledige cd's - lijkt de muziek van de Microphones gelijdelijk verzorgder en meer toegankelijk te worden maar zelfs als gevorderde luisteraar raak je op The Glow Pt.2 af en toe nog wel eens de draad kwijt, maar dat is slechts zelden en maakt al die overige momenten waar alles wél op z'n plaats lijkt te vallen nog net iets mooier.
Vincent Gallo - When (Warp) Maximilian Hecker - Infinite Love Songs (Kitty Yo)
Twee platen die in principe weinig met elkaar te maken hebben. Hecker is Duits, begin twintig en z'n muzikale bagage bestaat uit het op straat spelen van Oasis-covers. Gallo komt uit New York, wordt dit jaar veertig en speelde in de jaren '80 in allerlei bandjes in het New Yorkse kunstcircuit (onder andere samen met Jean Michel Basquiat) en werkte mee aan een aantal soundtracks. Hecker verdiende tot voor kort z'n geld als model. Gallo is vooral bekend als acteur. En juist daar zit wat mij betreft de overeenkomst. Beide platen zijn wellicht met de beste intenties gemaakt, maar wekken bij mij allebei de indruk een pose te zijn. Alsof Gallo en Hecker de rol van muzikant spelen. Vincent Gallo kruipt in de huid van doorleefde jazzheld van het type Coltrane of Chet Baker. Niet dat hij er het stemgeluid voor heeft of dat z'n nummers veel meer zijn dan een ellenlange herhaling van minimale, eenvoudige figuurtjes. Het stelt allemaal niets voor. Nauwelijks melodie, nauwelijks ideeën, slechts een heleboel rokerige sfeer en allemaal h-e-e-l l-a-n-g-z-a-a-m gespeelde klanken. Zelfingenomen geneuzel van een stuk sjagrijn die zichzelf veel te serieus, eigenlijk. Maar Gallo leeft zich zo in in z'n rol dat je dat je er als luisteraar ook helemaal in opgaat. Maximilian Hecker doet zich voor als romanticus. Op Infinite Love Songs staan twaalf suikerzoete, tot in de puntjes verzorgde, in en in kitscherige lovesongs. Hecker's hijgerige, hoge stem wordt omfloerst door stemmige akoestische gitaren en zich bescheiden opstellende maar alom aanwezige electronica. Het resultaat is een soort door een heel team van stylistes bij elkaar gedesignde versie van Coldplay. Op een enkele uitzondering gebeurt het allemaal in hetzelfde zwijmeltempo, is alles aalglad en alles bloedmooi. Zowel Hecker als Gallo bewijzen dat goeie nep nog altijd te preferen is boven integere rotzooi.
En dan wou ik nu de vraag graag doorspelen naar Northern Lake om te vieren dat-ie weer terug is.
Saturday, January 5, 2002
Omdat de Rock Star Game al een paar weken op z'n gat ligt, heb ik m'n inloggegevens van Popex maar weer eens afgestoft. Popex is een virtuele aandelenmarkt voor popsterren. Als je je inschrijft krijg je 5000 pond waarmee je aandelen in allerhande bands en artiesten kunt kopen. Aan het eind van elke week worden er dividenten verdeeld al naar gelang wat de betreffende bands en artiesten de voorafgaande 7 dagen hebben uitgespookt (stand van de hitparade, covers van magazines, optredens in tv-shows etc) en net zoals bij een échte aandelenmarkt verandert de prijs van het aandeel door het aan- en verkopen en ook daar kun je geld mee verdienen. Waar het dus op neer komt is dat je een beetje moet proberen in te schatten wat er binnenkort hip en populair zal worden en dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb recentelijk m'n hoop (en een flink deel van m'n kapitaal) gevestigd op No Doubt, vanwege die fantastische nieuwe single, maar de prijs van het aandeel is sindsdien alleen maar gedaald. Misschien komt dat omdat, ondanks dat de video hier in Nederland al veelvuldig op TMF en The Box is te zien, het nummer in Engeland (waar de site gebaseerd is) nog niet is opgepikt. Met dat soort dingen moet je dus ook een beetje rekening houden. Als je trouwens bij het inschrijven als mentorcode 55237 invult, profiteer ik voor een bepaalde periode gedeeltelijk van de divident die jij verdient en dat stel ik natuurlijk zeer op prijs...
Terwijl we met het laatste bodempje champagne de overgebleven oliebollen en de laatstejaarlijstjes wegspoelen is het op het moment vooral de tijd om vooruit te kijken. De Guardian bijvoorbeeld, werpt een blik in de glazen bol aangaande het komende muziekjaar en tipt British Sea Power, The Coral en The Music (de 21ste in de Paradiso), voorspelt verder grootse dingen voor 2-Step (en The Streets in het bijzonder) en vraagt zich af of er nog wel een plaats is voor Oasis. Mijn persoonlijk tip voor het komende jaar is Ikara Colt. Van deze Londonse variant op de Strokes - met punk en new wave doordrenkte retrogitaarpop gespeeld door stijlvol gekleedde jonge mensen, maar dan een stukje aggresiever en rauwer - verschijnt in februari een derde single, waarna er nog voor de zomer een album gepland staat.
Het begin van het nieuwe jaar is bovendien een uitgelezen gelegenheid om je website weer eens in het nieuw te steken, zoals het roemruchte Duitse muziektijdschrift Spex bijvoorbeeld heeft gedaan.
1. Andrew WK - Party Hard
2. S Club 7 - Don't Stop Moving
3. Donna's - 40 Boys In 40 Nights
4. So Solid Crew - 21 Seconds
5. Spiritualized - Stop Your Crying
6. Daft Punk - Aerodynamic
7. Destiny's Child - Survivor
8. Dandy Warhols - Bohemian Like You
9. Sum 41 - Fat Lip
10. Ladytron - Playgirl
11. Atomic Kitten - Whole Again
12. Ian Van Dahl - Castles In The Sky
13. Missy Elliott - Get Ur Freak On
14. Mull Historical Society - Animal Canibus
15. The Shins - New Slang
16. D12 - Purple Hills
17. Johan - Day Is Done
18. Human League - All I Ever Wanted
19. Jay Z - Izzo
20. Kurupt - It's Over
21. Eve ft. Gewn Stefani - Let Me Blow Your Mind
22. Cornershop - Motion The 11
23. Aaliyah - More Than A Woman
24. Quasi - It's Raining
25. Nivea - Don't Mess With The Radio
26. Moldy Peaches - Who's Got The Crack
27. QB's Finest - Oochy Wally
28. Mercury Rev - The Dark Is Rising
29. I Monster - Daydream In Blue
30. Bran Van 3000 - Astouned
31. Strokes - Hard To Explain
32. P.Diddy - Bad Boy For Life
33. Lowgold - Counterfeit
34. Outkast - Ms Jackson
35. Farin Urlaub - Sumisu
36. MOP - Cold As Ice
37. Britney Spears - Slave 4 You
38. New Order - Crystal
39. Ikara Colt - Sinking Venice
40. Jennifer Lopez - I'm Real
41. 4Hero - Les Fleur
42. Stephen Malkmus - Jennifer & The Ess-Dog
43. Par T One vs INXS - I'm So Crazy
44. Squarepusher - Red Hot Car
45. Gorillaz - Clint Eastwood
46. White Stripes - Hotel Yorba
47. Basement Jaxx - Romeo
48. AM60 - Just A Dream
49. Chocolate Puma - I Wanna Be U
50. Black Rebel Motorcycle Club - Whatever Happened To My Rock'n'roll
Beste B-kant: Beta Band - Won
En wat zegt zo'n lijstje dan over de toestand van de muziekwereld anno 2001? Niets natuurlijk, behalve dan dat het wat mij betreft vooral een heel goed popjaar was. Die drie rockplaten in de top 10 lijken daar vooral vanwege hun novelty-waarde. Andrew WK's Party Hard deed me ondanks alles vooral denken aan Trouble van Shampoo en Sum 41's Fat Lip is simpelweg de overtreffende trap van de puistjespunk van Blink 182 met een vleugje Nee! Ik Wil M'n Kamer Niet Opruimen!!-angst á la Korn en Limp Bizkit en maakt daarmee die drie genoemde bands in een paar minuten totaal overbodig. En dat valt alleen maar toe te juichen.
Eigenlijk zegt zo'n lijstje natuurlijk helemaal niets. Het kan simpelweg nooit een welover- en afgewogen keuze van alle het afgelopen jaar verschenen platen zijn. Zo'n persoonlijk ranglijstje hangt natuurlijk erg af van wat ik dit jaar gekocht (of, in sommige gevallen, gewonnen of gekopieerd) heb, wat dan weer rechtstreeks gerelateerd is aan wat ik in de bladen gelezen, op de radio gehoord en van het internet gedownload heb en tevens van wat er beschikbaar was in de diverse platenzaken. Kortom, dat deze plaat van Roots Manuva op mij het meeste indruk heeft gemaakt, zou bijvoorbeeld ook heel goed kunnen betekennen dat ik volgend jaar gewoon meer hiphop-albums moet kopen.
2 Avalanches - Since I Left You
3 Ladytron - 604
4 Daft Punk - Homework
Mijn hemel, vier gitaarloze platen - met uitzondering van de gierende solo in Daft Punk's Aerodynamic natuurlijk - bovenaan. Wie had dat ooit gedacht.
5 Coparck - Birds, Happiness & Still Not Worried
6 The Shins - Oh, Inverted World
Een plaat die - op een enkele uitzondering na - door alles en iedereen over het hoofd is gezien. En dat is zonde. Het is geen plaat die het in zich had de wereld eens grondig te veranderen, maar is wel een hoogst plezierige verzameling prachtige gitaarpopliedjes met een beetje psychedelische knipoog naar de jaren '60 (Beatles, Beach Boys etc), maar zonder het wijdloperige en uitgebreid aangekleedde van een Olivia Tremor Control, een Apples In Stereo of elk willekeurig ander Elephant 6-bandje. Simpel en doeltreffend en dat in iets meer dan 30 minuten.
7 The Strokes - Is This It
8 Destiny's Child - Survivor
9 Donna's - Turn 21
10 Johan - Pergola
11 Low - Things We Lost In The Fire
12 Microphones - The Glow Pt 2
13 Aaliyah - Aaliyah
14 Maximilian Hecker - Infinite Love Songs
15 Super Furry Animals - Rings Around The World
En dan zijn er nog een paar platen waarvan het feit dat ze juist níet in mijn lijstje zijn opgenomen wellicht interessant om te vermelden is. Het album van de Gorillaz bijvoorbeeld, dat toch iets minder lang houdbaar blijkt dan het in eerste instantie leek. Air's 10.000Hz Legend was een album waar ik veel van verwachtte, maar een behoorlijke teleurstelling bleek. Natuurlijk is het moeilijk iets te maken dat aan de ene kant lijkt op het fantastische Moon Safari, maar aan de andere kant ook weer nieuwe wegen in slaat. Het Franse duo heeft een wat in eerste instantie redelijk geslaagde poging daartoe lijkt vakkundig en schijnbaar geheel bewust naar de knoppen geholpen door, bijvoorbeeld, overal met lullige vocoderstemmen doorheen lopen te zieken. De bijdragen van Beck waren bovendien ook niet bepaald geïnspireerd te noemen. Het kwartje van de White Stripes' White Blood Cells is bij mij ook nog niet helemaal gevallen. Op een (flinke, dat moet ik toegeven) handvol kneiters - Hotel Yorba, Little Room, Fell In Love With A Girl, We're Going To Be Friends - lijken er net iets meer vormloze, weinig opzienbarende bluesy rockers op te staan.
1 Mogwai, Paradiso, Amsterdam
2 Steward, Mobstar Indieweekend, Bristol
3 Life Without Buildings, Cavern, Exeter
4 The Fall, Kade, Zaandam
5 The Convocation Of..., Brownie's, New York
Eigenlijk smokkel ik een beetje met die vijfde plaats, maar ik vond het wel stoer staan om in zo'n lijstje vijf concerten te noemen in vijf verschillende steden in drie landen op twee continenten. Vandaar dus The Convocation Of.... Alhoewel ik me eerlijk gezegd niet erg veel van het concert kan herinneren. De optredens van Melt Banana en Les Savy Fav in de bovenzaal van de Paradiso hebben wat dat betreft een diepere indruk achter gelaten. Over Mogwai valt overigens niet te twisten. Overweldigend, overdonderend, oorverdovend. Steward was op een andere manier overdonderend: een maniakale schreeuwlelijk die met behulp van een overstuurde gitaar en een cd vol op hol geslagen electronica popliedjes probeert te spelen. Een perfecte afsluiter van een avondje sympathieke maar beschaafde indiepop in Bristol. Life Without Buildings was vooral een zeer aangename verrassing: springerige, wavey, punky indiepop met nog springerige zangeres. Op CD wellicht net iets te veel van het goeie, maar live precies balancerend tussen op je zenuwen werkend (en je volle aandacht opeisend) en aanstekelijk. The Fall was strak en basic en heel erg rock'n'roll.
Morgen (onder voorbehoud): mijn 15 favoriete albums van het jaar, en overmorgen (onder nog meer voorbehoud): mijn 50 (!!) favoriete singles.
