MP3 Van De Dag: The High Party van Ted Leo & The Pharmacists. Van Hearts Of Oak, een van mijn favoriete albums van het jaar tot nu toe.
Thursday, July 17, 2003 //
Gisteravond. OCCII. Amsterdam. Krawattenklup part deux. In chronologische volgorde: Sal is behoorlijk vals en hun waverock gedijt sowieso slecht in deze tropische omstandigheden. Na drie nummers nemen de jongens van Voicst het podium over en blazen in een paar minuten alle door de opener achtergelaten spinnewebben richting het Vondelpark om vervolgens hun gitaren uit hun handen gegrist zien worden door het Rotterdamse Mono. Die ook maar twee nummers spelen en dus niet de kans krijgen langdradig te worden. Tussen al deze gretige jonge honden is het pijnlijk duidelijk dat de ouwe lullen van Ninginkata, wel, een stelletje ouwe lullen zijn. Hun bijdrage als onderdeel van deze lopende band aan lokaal talent lijkt ook veel langer te duren dan al die andere. Het optreden van afsluiters van dit gedeelte van het programma Oil daarentegen is veel te kort. Jammer, maar er staat nog veel meer op het programma. Een film bijvoorbeeld, in de bovenzaal, die ik verder niet gezien heb omdat ik even buiten wat frisse lucht ben gaan scheppen. Enon, vervolgens, opereert niet op volle oorlogssterkte. Toko Yasuda kan er, wegens imigratiedienstperikelen, helaas niet bij zijn en dus moeten we het doen met Enon als gitaar-en-drums-duo. Van de puntig- en poppyheid van de band blijft er op deze manier helaas weinig over. Het klinkt nog het meest alsof de White Stripes nummers van Enon staat te coveren. Is waarschijnlijk alleen écht leuk als je bekend bent met de originele versies. Vervolgens de trap op want in de piepkleine bovenzaal mag Jaap Boots met z'n rug naar het open raam poëzie voordragen. Zijn gedichten zijn - niet alleen vanwege de onderwerpen: Keith Richards, de bassist van Zita Swoon, Martha & de Vandellas - heel erg rock'n'roll. Misschien wel meer rock'n'roll dan de Cherry Valence, waar ik verder weinig van heb meegekregen omdat ik op de gang met wat mensen stond te praten, maar van weer andere mensen die wél vooraan stonden hoorde ik dat het goed was. Hoogtepunt wat mij betreft is de post-apocalyptische hiphop van Dälek. Zijn teksten zijn eigenlijk niet verstaanbaar maar waarschijnlijk even grimmig en zwaarmoedig en onheilspellend als de muzikale begeleiding.
MP3 Van De Dag: Darts Of Pleasure van Franz Ferdinand. Frisse, jonge, Schotse wavepop - zie ook: de Futureheads - die recentelijk onderdak heeft gevonden bij Domino. Demo-versie van wat wel eens hun voor ergens September in de agenda gepencilde debuutsingle zou kunnen worden. Mijn tóptip voor een volgende editie van London Calling.
Wednesday, July 16, 2003 //
Fatcat DIY Resource: het label achter, onder meer, Múm, Black Dice en Sigur Ros laat zich in de kaarten kijken. Alles wat je altijd wilde weten over het opzetten van een eigen label maar nooit durfde te vragen. Inclusief interviewtjes met DIY-labels als (K-RAAK-K)3, Anticon en 555.
MP3 Van De Dag: Fashion van de Robocop Kraus. Een van de hoogtepunten van het recente Metropolis-festival.
Tuesday, July 8, 2003 //
Het is minstens vier jaar geleden dat ik voor het laatst een heus openlucht festival bezocht. Afgelopen zondag bij Metropolis in het Rotterdamse Zuiderpark bleek dat er in de tussentijd weinig veranderd is. Het rook nog precies hetzelfde. Maar goed, het was gezellig en er waren genoeg muzikale traktaties om de diverse ontberingen met goed gevolg te helpen doorstaan.
Mono opent op het Vera/Waterfront-podium en hun indierock klinkt gedreven en intens als altijd. Ook net als altijd gaat de spanning een beetje verloren in de lange intro's van de nummers; openen met een instrumentaal nummer is prima, maar dan moet je in het tweede nummer wél meteen het publiek bij z'n strot grijpen. Het nieuwe nummer dat ze spelen laat onverwachte disco-op-een-wave-y-vroege-u2-soort -van-manier invloeden horen. Ben benieuwd wat dat allemaal op gaat leveren.
In de Robocop Kraus heeft ook Duitsland z'n eigen Liars/Radio 4/Hot Hot Heat. Niet bijster origineel - maar een matrozenpakje zoals van de zanger hadden we nog niet eerder gezien - maar een fijn opwindend orgeltje en sterke, enthousiaste songs. De Duitse gründlichkeit herkennen we in het laatste nummer als de zanger het drumstel alvast begint te ontmantelen en de drummer, slechts spelend op z'n snare, vervolgens backstage leidt. Erg leuk.
Voor de zeecontainer waar Voicst vervolgens in mag aantreden staan één of meerdere leden van zo'n beetje élk interessante Nederlands bandje van het moment (van Zea tot Solex tot Mono tot Caesar). Ons kent ons. De band wordt wat geplaagd door technische storinkjes maar slaat zich daar manmoedig doorheen en is en blijft de beste fucking rockband van Nederland.
Na veertig minuten tevergeefs op de Thermals te hebben gewacht toch maar teruggehobbeld naar diezelfde zeecontainer voor Pfaff. Die creatief met de niet bepaald luxueuze omstandigheden omspringt door op het eind het publiek in z'n container uit te nodigen en zelf op het (natte...) dak te gaan zitten. Muzikaal heb ik het truukje nu wel gezien (dan is plaat beter want, soort van, verfijnder).
Weer terug bij de Rotown/Ekko/Paradiso-tent blijkt dat de Thermals stuivertje hebben gewisseld met de dj's van Reject Club. Fijn dat dat dan ook wordt aangekondigd. Anyway, de Thermals rocken. Meer dan op de plaat. De vraag of ze nou meer op Guided By Voices of de Strokes lijken is niet meer van toepassing, dit zijn de nieuwe Undertones! Gelukkig mét dat gespannene dat More Parts Per Million zo opwindend maakt en zonnige, bijna Fountains Of Wayne-achtige popsongs. Het is de eerste band die - met No Culture Icons (hardly art, hardly starving) - er in slaagt het refrein van Pass The Dutchie uit m'n kop te krijgen, dat daar in rondspookte sinds ik er een paar halve flarden van hoorde van de Nicaruagaanse (??) reggaeband op het hoofdpodium toen ik daar langs kwam onderweg van het een naar het ander. Het is ook de eerste band waarbij het publiek vooraan in beweging komt (alhoewel dat op rotzooi uitloopt, op een of andere manier is het bij Metropolis altijd knokken op een gegeven moment). Bonuspunten voor de schattigste bassiste sinds Kim Deal.
De doom-y rock van Interpol ziet er misschien wat potsierlijk uit in het daglicht (die in-en-in bleke bassist helemaal) en de basdrum lijkt zo te zijn afgesteld dat ze hem in Amsterdam ook kunnen horen, maar Interpol is een waardige afsluiter. Ben nog steeds niet helemaal overtuigd dat zo'n gratis festival in de buitenlucht de beste manier is om nieuwe bandjes te presenteren of te ontdekken - ik voel me meer op m'n gemak in kleine, rokerige, donkere achterafzaaltjes - maar het is in ieder geval goed dat Metropolis weer terug is.
Monday, July 7, 2003 //
Zelfs zonder de Spookrijders, die op het laatste moment afzeggen (lees: niet komen opdagen), was het afgelopen vrijdag in de Fantasio, de zaal van het Popinstituut, een zeer veelzijdige avond. Jammer dat het publiek niet bepaald in grote getale was op komen dagen. De doodse stiltes tussen applaus en het volgende nummer maken (vooral) de dames van Seesaw een beetje giebelig en dat contrasteert nogal met de onderkoelde, shoegazer-y pop van het vijftal. Nog meer dan op plaat - Violent Elegance, out now op Transformed Dreams - is Seesaw live een soort van speelgoed-versie van My Bloody Valentine. Uit Spartaanse melodielijnen wordt op bijna Sonic Youth-iaanse wijze spannende muren gitaarnoise getrokken met de roffelende drumpartijen als een continue bombardement van speelse speldeprikken en de verleidelijke zangmelodieën Asta Kat als, letterlijk, de icing on the cake.
Tegen de tijd dat het podium is leeggeruimd en RA-X achter z'n náást het podium geplaatste instrumentarium is gekropen is er van het weinige publiek helemaal bijna niemand meer over, met als gevolg dat Vincent Koreman, in het dagelijks leven gitarist van de Travolta's, voor een zo goed als lege zaal zijn stevige electro ten gehore staat te brengen. Hij begint met z'n versie van Wasted Years, zoals die ook te horen is op de binnenkort op z'n eigen Angelmaker2000-label te verschijnen electro-tribute ter ere van Iron Maiden. De typische electro-sequencers blijken een verrassend goed alternatief voor de gebruikelijke arpeggioënde heavy metal gitaarlicks. Koreman's robotachtige vocoder-vocalen dienen ter verhoging van het semi-ironische gehalte. De rest van de set bestaat uit afwisselend instrumentale, meer traditionele electro en meer nummers die, in ieder geval klinken alsof het Hair Metal-covers zijn (ik ben niet bepaald een kenner van het genre). En na afloop was het nog geruime tijd erg rustig aan de Prins Hendrikkade.
Voor diegene die een paar maanden geleden de eerste - legendarische - Krawattenklup hebben gemist: dinsdag 15 juli is er een herkansing. In de OCCII zal de presentatie van de 2e editie van That Dam Magazine gepaard gaan met optredens van Dälek, Voicst, Oil, Enon, Sal en Ninginkata en verscheidene films en andere dingen.
Voor de rest gebeurt er de komende maand niet zo erg veel op live-gebied in Amsterdam. Zaterdag de 12e staan de Groovie Ghoulies in de Winston, maar die heb ik eind mei al gezien in de Melkweg en ik krijg niet de indruk dat het het soort band is dat in de tussentijd veel veranderd zal zijn. Bovendien zullen ze spelen met Closet Monster, een band die staat aangeprezen als featuring ex-members of Sum 41. Dat bedoel ik. Donderdag 17 juli staat Sweatmaster in de bovenzaal van de Paradiso. Garagerock uit Finland. De Helsinki Hives, zeg maar. Stonden desbetreffende avond óók in de Melkweg trouwens. Heb je, als je toen in de Paradiso bij de White Stripes stond, wel degelijk wat aan gemist. Zie dit als je herkansing. Tenslotte staat Tullycraft op woensdag de 30e in de OCCII, maar daar kun je alles over lezen op Think Small.
Sunday, July 6, 2003 //
Even wat lokaal Amsterdams nieuws: Radio Nationaal is ermee opgehouden. Nadat ze een maand geleden géén etherfrequentie wisten te bemachtigen, wilde men in eerste instantie gewoon op de kabel verder, maar dat verhaal lijkt nu ook over. Nou maar hopen dat ze bij de programmaraad in Amsterdam een beetje op zitten te letten. Radio Nationaal zit hier namelijk op de kabel en dus lijkt het me dat er frequentie over is en dus dat ze BBC Radio 3 gewoon terug kunnen halen zonder dat ze BBC Radio 1 er af hoeven te gooien. Maar ja, kabelmaatschappijen move in mysterious ways.
(Overigens kun je je afvragen of het zo heel erg zou zijn zonder BBC Radio 1, met uitzondering van John Peel, door het leven te moeten. Begin deze week maakte Zane Lowe z'n debuut als presentator van wat voorheen Steve Lamacq's Evening Session was. Wat een drama. Hij is Nieuw Zeelander maar is dat een excuus voor dat dikke schreeuwerige Amerikaanse accent? Ik dacht eerst dat het soort van parodie op Tim Westwood - onbedoeld hilarische hiphop-presentator op Radio 1 - was, maar driekwartier later verliepen alle af- en aankondigingen nog in dezelfde bombastische toon).
De Peel-sessie van Seedling zal trouwens op 23 juli worden uitgezonden. De band heeft ook een aantal jingles en stationcalls opgenomen die eventueel al daarvoor langs zouden kunnen komen.
MP3 Van De Dag: Pononee Girl van Infinite Livez. Brithop. Niet on-Roots Manuva-achtig. (Nummer verscheen paar maanden geleden dan ook bij Big Dada als single. Een album volgt binnenkort.)
Thursday, July 3, 2003 //
De stand in (brits) muziekbladenland:
* Muzik stopt ermee. Op hun website kun je overigens nog wel gewoon stemmen voor de Top 100 Beste Dancesingles Allertijden.
* Nieuw is Trash, een lifestyle-magazine uit de koker van Ministry Of Sound.
MP3 Van De Dag: I Don't van Spider Rico; onbehouwen, opwindende garagerock uit Den Haag.
Wednesday, July 2, 2003 //
Een van de leukste platen van het jaar tot nu toe is het debuut van de Postal Service, oftewel Jimmy Tamborello (Dntel en Figurine) en Ben Gibbard (Death Cab For Cutie). Give Up is een prachtalbum vol gevoelige electronische popliedjes met de nadruk op Pop. En op Liedje. En op Gevoelig en Electronisch. En, voor de zekerheid, nog wat extra nadruk, met slingers en balonnen, op Popliedje in z'n geheel. Met een beetje fantasie is het te plaatsen in de buurt van het snijvlak tussen de Delgados, Spinvis en de Pet Shop Boys. Zo hoort popmuziek anno 2003 te klinken. Melancholiek en intiem maar ook niet bang voor een 4-to-the-floor-beatje op z'n tijd. Maar wat op plaat klinkt als een subtiele combinatie gaat live - zoals afgelopen donderdag in de kleine zaal van de paradiso - gebukt onder z'n eigen tweeslachtigheid. Waar het op neer komt is dat het een beetje body mist. Het ouderwetse bandjes-gevoel blijft achterwege omdat het meeste uit de computer komt en de bijdragen van de gitaren bescheiden zijn, terwijl er ook electronisch nooit voluit wordt gegaan. Het had wel wat meer van het een of het ander mogen zijn. Elke keer als Gibbard achter het drumstel klimt stijgt er voorzichtig gejuich op uit de zaal. Terwijl er aan de andere kant een lichte teleurstelling is te voelen als een up-tempo, disco-y nummer als We Will Become Silhouettes vermoeid naar z'n einde toesukkelt. Breng die beat eens terug! Doe eens wild! Gooi er eens een lekker lang doorstormende 12"-versie tegenaan! Laat die emo-kids maar dansen, hoor. De toegevoegde live-waarde beperkt zich dus tot wat vage geluiden tussen de nummers door, videoprojecties op het scherm achter de band en dat Gibbard's weeïge stem nu gecomplementeerd wordt door dito beweginkjes om die lok haar zo nu en dan uit z'n ogen te vegen. Het blijft dus vooral bij levende beelden bij een plaat; een verschrikkelijk goede plaat, dat dan weer wel. Hoogtepunt, net als op de plaat, want het Pull The Wires From The Wall voor het nieuwe millennium, is Nothing Better waarop Gibbard en zangeres Jen Wood om elkaar heen draaien en elkaar uitdagen als waren zij Kylie en Robbie in de video van Kids.
Niet vergeten: dit weekend vindt het Glastonbury Festival plaats. De uitzendingen op BBC 2 - als het even meezit met John Peel in laarzen, traditiegetrouw is het al begonnen met regenen - begint vanacht om half één. Check dit overzicht voor alle BBC-zenders, radio en televee, die de komende dagen aandacht aan Glastonbury zullen schenken (zelfs de radio-soap de Archers lijken er een speciale aflevering aan gewijd te hebben...). Het officiële online-verslag wordt verzorgd door Playlouder. Maar ook de Guardian en de NME doen semi-rechtstreeks verslag.
MP3 Van De Dag: Docklands van de Heights, een van de leukste nieuwe rammelpopbandjes van Nederland. Met de voormalig zangeres van Seesaw en de drummer van Norma Jean (tevens tekenaar van de strip Spekkie Big).
Friday, June 27, 2003 //
Van 5 tot en met 10 juli is het in de Paradiso de Week van de Kleine Zaal. Bij AUB, Get en Boudisque zijn voor 15EUR passepartouts te koop die geldig zijn voor alle optredens die gedurende deze periode in de kleine zaal plaats vinden. Om precies te zijn gaat het om de optredens van: de Black Keys en Lo-Lite (za 5), de Black Heart Procession (zo 6), de Warlocks (ma 7), de Thermals (di 8), de Twinemen (ex-Morphine) (wo 9) en de Buffseeds (do 10). Vooral interessant voor mensen die níet naar Metropolis gaan, maar sowieso een erg sympathiek initiatief.
Isn't/Is: Everett True over de nieuwe single (!!!) van Dexy's Midnight Runners.
En, wie had dat gedacht, Shaun Ryder leeft niet alleen nog, hij heeft ook een nieuwe plaat gemaakt.
MP3 Van De Dag: Never Afraid van Entrance. Voormalig bassist van noise-band de Convocation Of..., nu man-alleen-met-gitaar-en-een-boel-triestige-beetje-bluesy-liedjes. Aanstaande zaterdag te zien op het Amstel Festival.
Thursday, June 26, 2003 //
Onder de nogal bescheiden naam Benny Sings verscheen eerder deze maand het debuutalbum, Champagne People, van de Dordtse hiphop-producer en conservatorium-student Benny. Bescheiden, want Benny zingt niet alleen, hij heeft tevens zo goed als het hele album in z'n eentje ingespeeld en in elkaar geknutseld. Het resultaat is een leuke, compacte plaat vol loom jazzy funkliedjes met een electronisch randje en een intieme knip-en-plak-sfeer. Live, zoals gisteravond tijdens de officiële presentatie in Bitterzoet, zingt Benny inderdaad alleen maar en laat het musiceren over aan een competente, ondanks een hier en daar scratchende dj, nogal kleurloze band. Van die aparte sfeer blijft op deze manier niet heel veel meer over, maar de liedjes zijn en blijven goed en aan het, overigens in grote getale opgekomen, hippe publiek gaat het grootste gedeelte van het optreden sowieso onopgemerkt voorbij wegens a) een erg laag podium en b) voornamelijk met elkaar bezig zijn. Eén, opvallend, pluspuntje is dat ondanks de muziekstijl en conservatoriale geschooldheid het geneuzel en gesoleer tot een minimiem beperkt blijven. De nummers worden nu eens níet met een boel eindeloos gepiel tot ver over hun zwaartepunt opgerekt. En zo is na een minuut of 40 de hele plaat gespeeld en draait de dj nog een paar hiphop-plaatjes.
Stephin Merritt aan de tand gevoeld over het nieuwe Future Bible Heroes-album in de Independent.
MP3 Van De Dag: The Coincidence van Criteria. Nieuwe band van voormalig zanger/gitarist van Cursive. Opererend vanuit Omaha, Nebraska en dus met leden van Bright Eyes en Desaparecidos. Drie keer raden hoe het klinkt.
Wednesday, June 25, 2003 //
Het is niet elke dag dat je voorprogramma bestaat uit een rijdende krentenbol. Voor - Essent Award-winnaars!! - Voicst is het afgelopen vrijdag waarschijnlijk ook de eerste keer. Om eerlijk te zijn, is dit ook geen normaal optreden. De band maakt deel uit van het kunstproject A van de kunstenaar Martijn Sandberg ter gelegenheid van de opening van de nieuwe art-space P/////AKT in Amsterdam-Oost. Gekleed in spierwitte outfits - shorts, sokken, t-shirts, zweetbandjes - met fel oranje smiley-prints en dito zonnekleppen speelt de band een instrumentale set van ongeveer een kwartier - het is niet bepaald Voicst op z'n best: ik stel me zo voor dat de band zo klinkt als ze in de oefenruimte een beetje aan het warmspelen zijn. We herkennen stukjes Porn en We Are On A Chemical Push en verder is het verschrikkelijk luid (en ben ik m'n oordopjes weer eens vergeten) - slechts verlicht door een tweetal blacklight-lampen. De a uit de titel komen we tegen op de fluorescerend oranje bierviltjes die in ruime getale op de vloer liggen en op de bassdrum. Je zou het kunstwerk wellicht kunnen zien als een soort van commentaar op de inwisselbaarheid en nadruk op uiterlijk vertoon binnen de popwereld. Het project is al een paar keer eerder uitgevoerd, steeds met andere muzikanten en de gezichten van de bandleden zijn nauwelijks te herkennen. Maar volgens mij is de hedendaagse popwereld zelfbewust genoeg om dit soort commentaar zélf te kunnen leveren. Het ultieme voorbeeld is natuurlijk S Club 8, die eerst als junior-uitvoering van S Club 7 werden gelanceerd en na hún uiteengaan als het ware hun plek hebben overgenomen. In z'n uitleg van het werk beschrijft de kunstenaar het zelf als een instrument or metaphor for the distribution of energy and anarchy on various locations, maar ik heb geen idee wat dat betekent.
Maar goed, jullie zijn natuurlijk razend benieuwd naar die rijdende krentenbol. Wel, ook dat is kunst. Het duo de Koekenbakkers B1 (oid) uit Groningen had uit krentenbollendeeg een carrosserie gebakken. Een uit glaswol opgetrokken constructie die midden in de zaal stond blijkt een heuze oven en om een uur of tien is het ding klaar (gaar?) en vindt de onthulling plaats. De carrosserie wordt op een onderstel geplaatst en daarmee rijdt het tweetal - in koksoutfits - de gallerie uit en vervolgens een paar keer de straat op en neer. Wat ik zeg, kunst. Er is overigens nog meer te beleven. Zo hangen er bijvoorbeeld alleraardigste fluffige toiletmatten met Nintendo of Playstation-logo's aan de muur en in een van de zijkamertjes bevindt zich een alternatief reisbureau dat reizen naar de parallele wereld aanbiedt. Erg leuk is de lo-fi-uitvoering van het klassieke computerspel Pong, dat bestaat uit twee tl-buizen (de rackets) en een zaklamp (de bal). Maar mijn favoriet is toch wel de schrijn ter ere van Caesar: ergens aan een pilaar is een rood-witte, met Caesar-stickers volpgeplakte, gitaar vastgebonden samen met een Caeasar-t-shirt en een paar concertfoto's. Ervoor staat een tafeltje met een ghettoblaster-met-koptelefoon waarop het nieuwe Caesar-album te horen is. Geen idee wat het te betekenen heeft, maar, zoals gezegd, dat gevoel had ik wel vaker deze avond.
Saturday, June 21, 2003 //
Mooie documentaire gisteren bij Studio Sport. Erg jammer dat Exeter City volgend jaar in de Conference speelt - als ze komend seizoen überhaupt nog bestaan - maar het was leuk om het stadion waar ik bijna een jaar vlak bij heb gewoond en waar ik zo goed als elke dag langsliep van en naar de universiteit weer eens te zien (wat een bouwval...). Maar het moet gezegd worden: Swansea had betere spreekkoren. Alhoewel hun versie van de Monkees Daydream Believer ook niet bepaald origineel was te noemen. footballchants.org is een fantastische site waar duizende Engelse voetbalsongs per club zijn verzameld. Vooral leuk om die van aartsrivalen als Plymouth Argyle, Torquay United en Exeter City te vergelijken. Er zijn meerovereenkomsten dan de supportersgroepen waarschijnlijk zouden durventoegeven.
Vanavond om kwart over negen op Nederland 2 de documentaire That Final Day over twee clubs in de onderste regionen van het Engelse betaalde voetbal en hun strijd tegen faillissement en degredatie nog verder naar beneden. De clubs in kwestie: Swansea City en het mij nog steeds na aan het hart gelegen Exeter City oftewel de Grecians. Wie niet van te voren wil weten hoe het eindigt, moet niet hier kijken. (PS. Exeter City heeft zonder twijfel een van dé opmerkelijkste besturen van een voetbalclub ooit, met onder meer Uri Geller, Michael Jackson en Dave Prowse aka Darth Vader.)
Alleen via het net uit de as herrezen Ammo City is de Odditorium - een online art-gallery (soort van) van de Dandy Warhols - te bezoeken.
MP3 Van De Dag: Love Interest van Solbakken. Track afkomstig van hun actuele prachtalbum Klonapet.
Wednesday, June 11, 2003 //
Sacred Identity: Tangents interviewt de Hidden Cameras. En op de website van Dickon Edwards - vroeger: zanger van Orlando, nu: zanger van Fosca - een uitgebreid verslag van hun recente concert in London.
MP3 Van De Dag: Back Off Man, I'm A Scientist van Cat On Form. Relatief nieuw Brits indierockbandje. Ergens tussen Fugazi en Trumans Water.
Tuesday, June 10, 2003 //
Je kunt natuurlijk het hele weekend gaan lopen mopperen over de saaie en veilige programmering van Pinkpop, je kunt er ook wat aan doen. Onder de naam State X vond er afgelopen zaterdag in het Korzo Theater in Den Haag een festival(letje) plaats voor de meer avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber die er niet voor terugdeinst om eens af en toe z'n grenzen te verleggen. Het begint gezellig, kwart over negen precies, met de gooi-smijt-gil&krijs-core van Malkovich. Dat gezellige slaat overigens alleen op de aankleding van het podium - luie bank, schemerlamp - want de muziek van het Rotterdamse vijftal is allesbehalve. Snoeihard gebeuk en niets ontziende gitaarexplosies gaan door voor songs, die er met zo veel energie uitgeperst worden dat het een wonder is dat het bij die luie bank horende koffietafeltje heelhuids het eind van het optreden haalt. Dat elke vierkante millimeter volgepropt is met herrie doet de songs een beetje eenvormig klinken, maar indrukwekkend is het zeker. In de grote zaal blijkt het Italiaanse Verdena inmiddels al een tijdje bezig te zijn met haar Muse/Radiohead/Nirvana-achtige gitaarrock. Het klinkt zeker niet verkeerd, maar de toegevoegde, grensoverschrijdende waarde is laag. Het is het soort bandje dat fantastisch klinkt als je het ontdekt op vakantie in Toscane tussen alle andere lokale rommel op de radio. Misschien zelfs wel zó fantastisch dat je, als souvenir, een cd van ze mee naar huis neemt (heb op die manier nog ergens een album van Jovanotti liggen), maar door zo'n band in z'n geheel hier naar toe te halen verstoor dat proces. En daar schiet niemand eigenlijk wat mee op.
Het op het papier interessante programma kan niet voorkomen dat her en der de verveling een beetje toeslaat. De soundscapes van AU zijn saai (alhoewel dat altijd nog een slagje beter is dan op plaat; daar zijn ze saai en doen ze me altijd erg ongemakkelijk voelen) en BHE Jazzcore is overbodige doodserieuze gitaargepieljazz. De laptopelectronica van L'Usine is een klein lichtpuntje: verknipte (jungle)beats, kille flarden melodie en vooral heel veel bas, maar het is niet speciaal genoeg om in de Grote Zaal (ongeveer net zo groot als de Paradiso) écht tot z'n recht te komen. Het optreden van de veelbelovende lokale knoppendraaier Nynack is helaas op het laatste moment afgeblazen wegens gecrashte computer en dus krijgen we de ijskoude gevoelloze ambient van Bananila voorgeschoteld, maar dat heb ik na een paar minuten ook wel gezien. En dus gaan we net als half hip Zuid-Holland - we spotten mensen van onder meer Feverdream, Face Tomorrow, Spider Rico, Mono en Incense - maar aan de bar hangen, wachten tot er ergens iets bijzonders gaat gebeuren.
Wel, bijzonder is de 90 Day Men in ieder geval. Het is per slot van rekening niet elke dag dat je een indierock (soort van) kruising tussen Jeff Buckley en Curtis Mayfield tegenkomt. Aan de andere kant, dat zou misschien wel geholpen hebben in het begrijpen van de jazzy pianorock (soort van) van het viertal. Als 90 Day Men-newbie ging het me allemaal een beetje boven de pet. Ja sorry hoor, het is niet mijn bedoeling zo negatief mogelijk over te komen. Ik heb me verschrikkelijk vermaakt en veel nieuwe, interessante dingen gezien, maar muzikaal hadden we met Malkovich aan het begin van de avond het hoogtepunt al gehad. Ook het Meterman maakt weinig indruk met hun nogal ouwelijke, simplistische noiserock-met-gitaar-op-standje-Echo-&-the-Bunnymen. Het is een beetje onduidelijk waarom dit helemaal speciaal uit Nieuw Zeeland moest komen. Helaas lijkt dat, ondanks alle goede bedoelingen, een beetje typerend voor het hele festival. Na in ieder geval nog een stukje van de dj-set van DJ Rupture - zware dancehall, jungle en hiphop, hier en daar stevig verknipt of voorzien van langsvliegend stukje wereldmuziek - te hebben meegepikt, besluiten we iets voor tweeën dan ook maar de nachttrein te pakken en naar huis te gaan.
Monday, June 9, 2003 //
Bright Eyes. Zo. Hebben we dat meteen gehad. Cursive - zoals afgelopen donderdag te zien in de bovenzaal van de Paradiso - komt niet alleen ook Omaha, Nebraska en brengt z'n platen uit bij het Saddle Creek label, zanger/gitarist Tim Kasher heeft precies dezelfde geëxalteerde manier van zingen én een minstens zo buitenissige opvatting over het concept harmonie als Conor Oberst en ook qua muzikale aankleding zijn er behoorlijk wat overeenkomsten (die volgens mijn theorie trouwens terug te voeren zijn op het fantastische en zwaar ondergewaardeerde Lullaby For The Working Class: Ted Stevens speelt nu gitaar in Cursive en doet dat ook met enige regelmaat op de albums van Bright Eyes, Mike Mogis produceerde recente platen van beide bands. De CD I Never Even Asked For Light van Lullaby For The Working Class is een van mijn all time favourites en kom ik met enige regelmaat, en geheel ten onrechte, tegen in diverse uitverkoopbakken). Jammer genoeg moet ik er dan ook meteen bij vermelden dat Cursive niet zo goed is als Bright Eyes. Het is vooral een kwestie van songschrijverij. Conor Oberst is nu eenmaal de nieuwe Dylan en Tim Kasher niet. Hij heeft nogal rockopera-neigingen en stopt z'n songs vol soms bijna symfo-achtige breaks en intermezzo's. Het resultaat is regelmatig té onbegrijpelijk en ongrijpbaar om er van onder de indruk te raken. De band komt het best tot z'n recht in de meer doorsnee, emo-achtige rocksongs. Het melancholieke geluid van de cello en de kermisachtige geluidseffecten uit de geheimzinnige koffer van de tweede gitarist voorzien dit soort nummers van meer dan genoeg kleur. Aan het eind van het optreden wordt het hele publiek uitgenodigd mee te gaan naar een karaoke-bar even verderop; Tim Kesher verklaart van plan te zijn zich in ieder geval aan Joan Jett en de Pretenders te wagen (maar hij heeft dan ook in de afgelopen 40 minuten bijna een halve fles Jack Daniels soldaat gemaakt). Een aanlokkelijk aanbod, maar ik besluit toch maar gewoon naar huis te gaan.
MP3 Van De Dag: Purgory van Macondo. Voorproefje van de begin volgende maand, op het Angelmaker 2000 label, te verschijnen Powerslaves, An Electro Tribute to Iron Maiden.
Saturday, June 7, 2003 //
De video voor Given Ground, nieuwe single van de Italiaanse post-rock-band Giardini Di Miro is gemaakt door Craig Flipflopflyin (bekend van de minipops). Bekijk het resultaat hier. Er is sprake van dat er ergens in Juli ergens in Amsterdam ook een tentoonstelling met schilderijen van dezelfde jongen zal plaatsvinden.
Indulging In Dutch: Incendiary presenteert een A to Z of Music in the Netherlands by your friendly buitenlander.
Zaterdag 28 juni vindt in de Desmet Studios in Amsterdam de 12 editie van het Amstel Festival. Naast het mij verder onbekende Ursula uit Spanje en de Franse laptoppert Davide Balula deze keer in ieder geval twee erg interessante namen op de affiche: het Groningse Audiotransparent en Iron & Wine uit Florida. De toegang is zoals gewoonlijk gratis, maar je moet wel even reserveren, bijvoorbeeld door te mailen naar amstel-festival(at)vpro.nl.
Voor straks: Gilles Peterson had gisteravond, laat, Dizzee Rascal te gast voor een live-sessie. Als het goed is kun je dat vanaf ergens later vandaag gewoon naluisteren vanachter je computer.
MP3 Van De Dag: Prozac vs. Heroin. A-kant van een recente limited edition single van Brian Jonestown Massacre. Voor wanneer de nieuwe Dandy Warhols je niet druggy genoeg is.
Thursday, June 5, 2003 //
I Wanna Be On Your Radioshow: Liesbeth Esselink - aka Solex - zal vanavond, tussen 8 en 9, als gastpresentatrice aantreden bij Radio Mortale en in die hoedanigheid haar favoriete Nederlandse plaatjes aan- en afkondigen. Radio Mortale is te ontvangen in en rondom Amsterdam op 88.1fm (kabel) en 106.8fm (ether). Later deze zomer zullen ook Roald van Caesar en Merel Roze de rol van gastpresentator vervullen.
Radio Radio: wat is het toch verschrikkelijk frustrerend dat van alle radiozenders ter wereld nou net het Oostenrijkse FM4 een van de weinige is die níet online te beluisteren zijn. Kijk - en watertand - nou eens naar die playlist: op een doorsnee dinsdagochtend draaien ze in een half uur gewoon Blur, Dead Prez, Herbert, de Cure en een handvol dingen waar ik nog nooit van gehoord heb, maar die ik waarschijnlijk heel erg graag wíl horen.
This Is A Broadcast: is de titel van een door mij samengestelde en vakkundig aan elkaar gemixde webradio-aflevering bij Kindamuzik. Met tracks van onder meer Hot Hot Heat, de Fat Truckers, Solex en Lisa Maffia.
Radio 4: elke zaterdagmiddag opent alt.country diva Laura Cantrell voor drie uur haar Radio Thrift Shop op een tweetal radiostations - WFMU in Jersey City, NJ en WXHD in Mount Hope, NY. Oude uitzendingen kun je op je gemak hier naluisteren.
Wednesday, June 4, 2003 //
Ik heb helaas geen jaarkaart van de Melkweg, dus kan ik niet gratis naar de Donna's vanavond. Nou lijkt het me sowieso geen band die je moet zien voor een zaal die vol staat met mensen die toevallig hun laatste album bij de Fame hebben gekocht (want dat is de enige andere manier om aan kaartjes te komen). En dus begint Juni als live-maand voor mij op donderdag de 5e in de bovenzaal van de Paradiso bij Cursive, meer cathartische rock uit Omaha, NE.
Wat er verder in mijn concertagenda voor de komende maand staat? Funny you should ask. Vrijdag de 6e, bijvoorbeeld, staat Since By Man - een Amerikaanse neo-hardcore band die wel met groepen als de Blood Brothers en Milemarker wordt vergeleken - in de Winston. De dag daarop vindt het State X Festival plaats in het Korzo Theater in Den Haag met onder meer de 90 Day Men, Legowelt en DJ/ Rupture.
Woensdag de 11e dienen er keiharde keuzes gemaakt te worden met Nimbus en Ninginkata in de Paradiso en Trapdoor Fucking Exit (de nieuwe J.R. Ewing?) in de OCCII. Donderdag de 12e is het punkpoppen geblazen met de Mallrats, de Backwood Creatures en de Lulabelles in de Cave. Terwijl ik vrijdag de 13e het noodlot tart door níet naar Echo & The Bunnymen-voorman Ian McCulloch in de Paradiso nóch naar de in het oud-Egyptisch gorgelende deathmetallers van Nile in de Kade te gaan, doch kies voor het legendarische Trumans Water in de OCCII.
Dan leven we inmiddels op zaterdag de 14e en is er een groots opgezet Radio 100 benefietfestival in verschillende Amsterdamse zaaltjes maar ik wil toch ook wel erg graag het Amerikaanse indierockbandje Ten Grand zien en die spelen - samen met onder meer het Brabantse Fetch - in Q-Bus helemaal in Leiden.
De tweede helft van de maand lijkt het wat rustiger te worden. De Burning Brides staan woensdag de 18e in de Paradiso, maar ondanks de hype vond ik hun album nogal tegenvallen. Zaterdag de 21e wil ik zeker Sage Francis, Sole en Themselves niet missen in de Melkweg (alhoewel Herman Dune op hetzelfde moment in de Paradiso staat) en hetzelfde geldt voor de Postal Service op donderdag de 26e in de Paradiso.
Monday, June 2, 2003 //
Eigenlijk is Mogwai de nieuwe Grateful Dead. Albums of songs doen er eigenlijk niet meer toe, we zijn louter geïnteresseerd in de volgende eindeloze gitaar- cq bassolo schuine streep monumentale gitaareruptie. Bovenstaande observatie wordt afgelopen donderdagavond in de melkweg nog eens extra bevestigd door het bovengemiddelde aantal stoners in het publiek. Misschien dat ik zelf ook iets sterkers dan cola had moeten nemen. Waar het aan ligt - het steriele van de grote zaal van de Melkweg, rumoerig publiek (op een gegeven moment beklaagt Stuart Braithwate zelf er zelfs over), een nogal oneven geluidsmix waarin vooral veel bassdrum te horen is - weet ik niet, maar Mogwai weet nergens het magiese niveau van vorige optredens te bereiken. Het hakkelt allemaal een beetje en het komt nergens goed van de grond. Het lijkt er op dat de Schotten een beetje uitgekeken zijn op zacht-ietsjesharder-HÉÉLERRUGHARD-structuur waar ze beroemd - en berucht, ik ben het afgelopen jaar nogal wat mensen tegengekomen wiens oren sinds Mogwai's vorige optreden in de Paradiso nooit meer hetzelfde zijn geweest - mee zijn geworden. Die paar nieuwe nummers die vanavond gepresenteerd worden zijn ingetogener dan voorheen en reguliere knallers als Xmas Steps en My Father, My King ontbreken. Het is een mooie manier om hun zonder enige twijfel aanwezige melodische kwaliteiten, die vroeger nog wel eens ten onder gingen aan volume en effectpedalen, in de schijnwerpers te zetten, maar helaas lijkt men het ook noodzakelijk te hebben gevonden er vervolgens wat zweverige, door de vocoder gehaalde, Star Wars-achtige zanglijnen overheen te draperen; als een soort van omgekeerde vlag op een modderschuit. De zelfgecreeërde kans voor open doel tot revanche - zelden zo'n voorspelbare toegift gezien - schieten de heren met opzet naast door nóg twee rustige songs te spelen.
Voorprogramma Part Chimp was leuk om eens te zien, maar niet meer dan dat. Klonk een beetje alsof de Jesus & Mary Chain die dachten dat ze Metallica waren. Heb vandaag het album Halfway Between San Juan & Mendoza van Ligament, waar Part Chimp soort van het vervolg op is, maar weer eens uit de kast gehaald en dat is toch eigenlijk een keer of drie, drie-en-een-half, scherper en spannender.
De DJ-Set die Mogwai's Stuart Braithwaite recentelijk opnam voor het BBC Radio 1 programma The Breezeblock is tot ergens begin volgende week nog hier na te beluisteren en de tracklisting vindt je daar.
