Alle nummers van eenmans cd-man-electro-punk-pop-band de Impossible Situations gaan over sex. Daar heb ik verder geen problemen mee - de live-opnamen van z'n optreden op Club 3voor12/Utrecht die je hier kunt nabeluisteren zijn verschrikkelijk grappig - maar ik moet wel zeggen dat ik het behoorlijke prestatie vind om zelfs een gabber-versie van Annie MG Schmidt's Dikkertje Dap bijna geil en eigenlijk zelfs een tikkeltje ranzig - 'mag ik niet eens even bij je, stiekum van je nek af glijden'... - te doen klinken. Volgens z'n website staat Impossible Situations aanstaande vrijdag, in het kader van de Koninginnenacht, ergens op een podium van de Universiteit van Amsterdam aan/op/langs het Rokin. Nadere informatie ontbreekt helaas.
Bling Bling Bling: die fantastische Destiny's Child-achtige track uit de Hi-reclame als volledig nummer te downloaden bij mixin.nl. Wel weer typisch dat er wél wordt gemeld wie er verantwoordelijk is voor de beats (Knowhow), die muppet van dat computerspelletjesprogramma op de Box die een paar regels raps heeft geleverd ook bij naam genoemd wordt maar de zangeres van het nummer verder anoniem blijft.
Nog meer MP3's van eigen bodem: All You Can Hear is een nieuwe track van Solex. Zo te horen een outtake van haar meest recente album, The Laughing Stock Of Indierock, want die Australische brombeer zit er weer doorheen.
Tuesday, April 26, 2005 //
Wat is er eigenlijk terecht gekomen van So Solid Crew?, vraagt de Observer Music
Monthly zich af.
Indie MP3 heeft info over en een voorproefje uit een boek over de Festive Fifty.
Listening
Party: Amazon interviewt John Darnielle van de Mountain Goats.
Onder de naam La Luna hebben een drietal boekingskantoortjes (die overigens meestal doen in bandjes van christelijke signatuur) de handen ineen geslagen en vinden er momenteel op diverse plekken in het land interessante concertavondjes plaats. Afgelopen donderdag streek het hele gebeuren neer in de Amsterdamse Winston, inclusief een gezellige presentatrice, dito lampekappen, bloemstukjes, een ruime verzameling afbeeldingen van huilende zigeneurjongentjes die, om eerlijk te zijn, in het toch al kitsch-y decor van de Winston niet echt opvielen, en toch nog een behoorlijke boel publiek. Omdat er in de Winston op donderdag al om tien uur gediscood moet worden, wordt er vroeg begonnen. Rond half acht beklimt het eerste bandje, Anti-Kraft, al het podium, maar sta ik nog een paar honderd meter verderop tegen de bakken Dance Alternative van de Fame geleund, waar Voicst een dagje video-clip opnemen uit hun systeem werkt met een lekker ballorig in-store optreden. Ik haak dus pas aan bij Caspian, een behoorlijk provinciaals - een oogverblindend glimmende rode basgitaar, rechttoerechtaan gedrum, gitarist met stekeltjeshaar, een niet onprettig ogende maar verder weinig bijzondere zangeres - en eigenlijk beetje overbodig gitaarpop-combo. Nee, dan is Zundapp een stuk leuker. Lekker opwindende, stuwende en bijna Killer-eske synth-rock. Met behalve twee knorrende Korgs én de juiste kapsels ook een leuke gimmick: de hele band is gekleed in korfbal-tenues. De zanger - die ons aan het begin een 'prettige wedstrijd' toewenst - in scheidsrechter zwart-wit, de rest van de band in het blauw met witte korte broeken cq rokjes. Helaas neemt de lolbroekerij nogal de overhand. De zanger ziet er al uit als (een broer van) die ene uit de Vliegende Panters maar struint ook over het podium als een tweederangs cabaretier die een parodie van een rockster doet en overschreeuwt zich nogal in de grappig bedoelde teksten. En da's erg zonde, want muzikaal zit dit echt verschrikkelijk leuk in elkaar. Afsluiter van de avond is de Amerikaanse band Decibully die, alhoewel met z'n vijfen, rijkelijke beïnstrumenteerd ten tonele verschijnen: ik spot meerdere keyboards, ergens in een hoekje zelfs een laptop, een accordeon, diverse percussie-instrumenten en een ruime verzameling gitaren en gitaar-achtige attributen (waaronder een hele dunne met slechts drie snaren). Ondanks dit alles klinkt hun dik aangezette alternatieve pop met jazzy en theatrale trekjes weinig, wel, overtuigend. Nou is dat een woord dat ik in de regel niet gebruik als ik het over muziek heb, maar me hier wel van toepassing leek. De heren van Decibully lijken, na een verleden in indierock-bandjes als de Promise Ring, Pele en Camden, íets te willen vertellen maar van een ruim intstrumentarium en een af en toe als Chris Martin uithalende zanger worden je alledaagse melodietjes niet ineens interessant.
Friday, April 22, 2005 //
Wegens Opladen Tijdelijk Gesloten: Jaap Boots over waarom hij momenteel niet op de radio te horen is (en waarom z'n nieuwe plaat Afkuil wéér is uitgesteld).
Ik heb niet bepaald een fantastische week achter de rug. Het begon ziek en toen ik daar zo'n beetje van bekomen was, verraste de belastingdienst met op een brief die me klauwen met geld gaat kosten (lang verhaal dat onder meer langs de belastingkamer van de Amsterdamse rechtbank voert; zonder happy end dus), daarbovenop kwam zoals gezegd die akelige Patrick Wolf en toen meer vervelend gedoe en op zaterdag nóg een rekening van mijn goede vrienden van de belasting. Kortom, voor mij hoefde het niet meer zo nodig. Ik had het wel een beetje gehad met de Boze Buitenwereld. Als het aan mij had gelegen was ik zondag, en in principe ook de dagen daarna, diep weggestopt onder m'n dekbed gebleven. Maar gelukkig was Jens Lekmanin town en dus vermande ik me, wist nog ergens schone kleren vandaan te toveren en toog van huis. In eerste instantie naar Get Records waar de Zweedse crooner, staand op twee krukjes gewapend met een ukelele met plastic bloem, voor de zoveelste keer mijn hart stal met z'n wonderschone, naieve liefdesliedjes. En de liedjes van anderen. Hij vertelde hoe hij bij dit soort in store optredens altijd graag covers speelt zodat mensen eventueel meteen het origineel kunnen kopen en zo werden wij onder meer aangeraden onder R naar een cd van Arthur Russell te zoeken of anders onder de H naar Cowboy In Sweden van Lee Hazlewood (dit naar aanleiding van een fabelachtige uitvoering van Vem Kan Segla, dat een authentiek Zweeds volksliedje schijnt te zijn). Ook zijn eigen A Sweetsummernight On Hammer Hill onderbrak hij nadat hij hierin aan Regulate van Warren G refereerde (te vinden onder de G). Een kort optreden, maar verschrikkelijk mooi. Een paar uur later stond Jens op het podium van de kleine zaal van de Paradiso met volledige band (toetsen, bas, viool, cello, staande drum; op de violist na allemaal dames). Het klonk fantastisch; soms bijna Northern Soul-achtig.
Waarschijnlijk wegens het op het laatste moment georganiseerde Wally Tax-memorial was het matinée-programma ernstig ingekort en dat betekende helaas ook hier een erg kort optreden. Om de pijn te verzachten beloofde Jens dat we gewoon buiten op de stoep verder zouden gaan en, inderdaad, na afloop was hij op het trappetje aan de zijkant van de Paradiso te vinden, mét z'n ukelele, om nog een handvol nummers ten gehore te brengen. Je zult begrijpen, na zo'n middagje in het gezelschap van Jens Lekman heeft het leven weer zin en kan ik er, in ieder geval voor een poosje, weer helemaal tegen.
Monday, April 18, 2005 //
Lycanthropy was een van de opmerkelijkste, avontuurlijkste, eigenzinnigste platen van de afgelopen paar jaar. Wonderkind Patrick Wolf combineert hierop op fabuleuze wijze excentrieke grote stadsfolk met spannende electronica. Zijn theatrale, bijna operette-achtige kant wordt prachtig in balans gehouden door middel van knallende synth-beats met als resultaat een album vol dramatische maar tegelijkertijd aanstekelijke póp. Z'n nieuwste, Wind In The Wires, is een beetje mwah. Alles is een beetje minder: minder electronische effecten, minder goeie nummers. Een handvol aardige tracks, maar vooral heel veel onopmerkelijke middelmaat. Z'n optreden afgelopen donderdag in de, overigens behoorlijk drukke, bovenzaal van de Paradiso was nog verder verwijderd van Lycanthropy en, wat mij betreft, niet met succes. Geen electronica, slechts een grof meemeppende drummer en vooral veel Patrick Wolf. Op mini-gitaar, of achter de piano; hij kon z'n histrionie in ieder geval de vrije loop laten. En wat een verschrikkelijke aansteller is die jongen eigenlijk. Ik kon het niet helpen te moeten denken aan Jack uit Will & Grace maar dan zonder humor en verkleed als vogelverschrikker. Een drama.
Zaterdag trouwens voor het eerst even langsgeweest bij het zojuist verhuisde Distortion. Het is er in ieder geval een stuk ruimer dan de ouwe locatie en, vooralsnog, een tikkeltje opgeruimder. Alhoewel, om eerlijk te zijn, niet veel. Er liggen nog steeds overal niet thuis te brengen stapels vinyl. Maar er valt nu in ieder geval beweging te krijgen in de bak met Just Arrived en, voor mij van levensbelang, de vinyl-singeltjes liggen niet meer in torenhoge stapels, die al omvallen als je er naar kijkt, op de toonbank maar hebben hun eigen bakjes. Goed, tijd om een en ander uit te zoeken is er nog niet geweest, dus de nieuw binnengekomen 7"'s staan kriskras tussen de ouwe, maar het is een begin.
Visbakfestival: zondag 5 juni, Johan, Voicst, ET Explore Me en meer, op het strand van Wijk Aan Zee.
Rasta-dichterBenjamin Zephaniah heeft een gedicht geschreven ter gelegenheid van de laatste aflevering van de MTV-serie The Osbournes.
Sunday, April 17, 2005 //
Stemadvies van Noel Gallagher voor de komende Britse verkiezingen: stem Labour want als de Tories winnen zou Phil Collins wel eens terug kunnen verhuizen en wellicht zelfs zijn muzikale carriere weer nieuw leven inblazen.
Niet genoeg aan 3|12's Luisterpaal? Touch & Go / Quarterstick Records - Supersystem, Shipping News, Enon, Pinback - biedt Quicktime-streams van haar recente releases.
The Virtues Of Vice: de Columbia Spectator interviewt de mensen achter Vice Recordings (op wiens site, namelijk hiero, ook het hele Annie-album te beluisteren is).
Ook Data Panik (= de reincarnatie van Bis) heeft een account bij flickr.com.
En de Decemberists hebben hun eigen hoekje bij purevolume.com, waar je een kleine handvol b-kanten en rarities kunt downloaden. Klik trouwens hier voor de video van hun hit (?) 16 Military Wives.
Wednesday, April 13, 2005 //
Góed nieuws uit de inbox: Jens Lekman doet aanstaande zondag (de 17e) een akoestisch en gratis toegankelijk optreden in Get Records (wiens site, zie ik nu, ook ineens actief is). Jens staat later die middag, tegen betaling, in de bovenzaal van de Paradiso.
Old Boy Entertainment: een door een aantal Britse kenners - waaronder Phil Mlynar, nog steeds een van mijn favoriete muziekschrijvers - gerund blog over niets dan Southern US Hiphop. Vooral veel al op andere plekken verschenen recensies en interviews zo te zien. Zie hier voor een korte introductie.
Speakers From The Night is een nieuw indie-labeltje uit Arnhem. Eerste wapenfeit is het nieuwe album van de Furtips maar er staat meer op stapel. Check de website voor een geheel gratis te downloaden sampler met nummers van allerhande bandjes waar je waarschijnlijk nog nóóít van gehoord hebt.
Vanavond in mijn radioprogramma - tussen 8 en 9 in Amsterdam via 106.8fm (ether) en 88.1fm (kabel) en daarbuiten hier - naast natuurlijk iets van de Outsiders naar alle waarschijnlijkheid dus ook één of twee tracks van dit nieuwe label. Daarnaast een interview met en een akoestische sessie van Theux. Zij staan aanstaande vrijdag, samen met Orange Glow en Clemm, op de Mortale live-avond in de Winston.
Monday, April 11, 2005 //
Het was me weer een drukdrukdruk weekendje. Het begon allemaal op vrijdagvond bij Muziek Kapot Moet in de OCCII. Op het programma onder meer twee freejazznoiserock combo's. Allereerst het Noorse Morthana en dan het lokale de Reizende Verkoper. Het valt me op dat, ondanks dat er toch de pretentie van experiment en buiten de gebaande paden gaan aanvast zit, dit soort muziek toch erg voorspelbaar is: de drummer doet continu dat nerveuze getik en geroffel en de saxofonist beperkt zich in grote mate tot willekeurige notenbrij-explosies. De Reizende Verkoper ligt het makkelijkst in het gehoor wegens meer structuur (met dank aan de gitaarhals van Razorblade Jr. die steeds aangeeft dat er wat te gebeuren staat). De Noren zijn spannender want intenser; vooral de manier waarop de saxofonist af en toe door z'n instrument staat te grommen en de schreeuwen is indrukwekkend. Na al dit van de hak op de tak gespring gaat de samplepop met happy én digital hardcore invloeden van About er net zo makkelijk in als een walsje van André Rieux. Maar dat is slechts relatief. Het klinkt allemaal niet on-Zea-esque maar tegelijk poppier én ingewikkelder. Het eerste nummer, met de fantastische openingszin I want to be Eric Satie, heeft wel iets van de Postal Service maar tegelijkertijd staat het hele optreden stijf van de maten met net iets te veel tellen en onverwachte wendingen. Alhoewel naar mijn weten About vooral een project is van Rutger Hoedemaekers doet vanavond Marg (Seedling, Gram) mee op zang, gitaar en zelfs dwarsfluit. Fantastisch optreden en ik kijk dan ook erg uit naar plaatwerk van About.
Zaterdagochtend zat ik al weer redelijk vroeg op de fiets richting Haarlem om een middagje aan cultuur te doen: de schunnige foto's van Damien Hirst in De Hallen, de vier voor tien euro bak van Sounds in de Grote Houtstraat maar vooral het (gratis) dagprogramma van het )Toon) Festival. In dit kader, bijvoorbeeld, doet Scanner een optreden in de plaatselijke V&D. Gewoon naast de roltrappen. Her en der in het warenhuis heeft hij microfoontjes opgehangen en de geluiden die hij daar mee opvangt - kassa-gerinkel, een voorbij rijdende bus maar vooral veel onduidelijk gestommel en gerommel - mengt hij met z'n ijle ambient-achtige klanken. Z'n optreden wordt via het omroepsysteem door de hele winkel verspreid maar het staat helaas wat te zacht om er tussen het door de rekken snuffelende menigte veel van mee te krijgen. Daarvoor moet je toch echt beneden, nonchalant tussen de modiueze hoedjes en tassen staand, wezen. Het is trouwens opvallend hoe ánders Gewone Mensen zich gedragen ten opzichte van optredende muzikanten dan Ervaren Muziekconsumenten. Die laatste waren te herkennen aan het beschaafde afstandje waarop ze van Scanner stonden, terwijl de eerste groep geheel zonder gêne voor meneers neus ging staan of zelfs óver z'n laptop bogen om nou eens goed te kijken wat er allemaal gebeurde. Eigenlijk een best verfrissende aanpak. Maar even later in het Patronaat zit ook iedereen weer op eerbiedwaardige afstand van de aldaar optredende artiesten. In het kader van een zogenaamde laboratoriummiddag staan er een handvol experimenteel electronische acts van eigen bodem geprogrammeerd. Van Auricular pik ik slechts het laatste staartje mee. Het optreden van Wrikken zie ik wel in z'n geheel: twee mannen achter een tafel met apparatuur - onder meer een heuze joystick én een platenspeler waarvan de arm veel weg had van een chirurgisch instrument - die vage en onvoorspelbare dingen doen met gekke geluidjes. Ik weet niet of het een goed teken is dat de twee heren zélf met enige regelmaat verschrikt opkijken van de klanken die ze voorbrengen. Erectromorph hierna is een cello/laptop-duo. Ook vanmiddag valt me weer op dat, voor artiesten die zich er op voorstaan experimenteel en vooruitstrevend bezig te zijn, er zoveel van dezelfde geluiden en ideeën langskomen. Altijd die knisperende clicks'n'cuts; altijd die stem-samples.
Je zult begrijpen dat ik na al deze, interessante toch, moeilijkdoenerij op zaterdagavond toe was aan wat rechttoerechtaan rock'n'roll. Gelukkig was er een Subbacultcha-avond in de Nieuwe Anita die precies hierin kon voorzien. Openers zijn Fat Pete & The Sherpa's, een Skidmarks-zijproject dat doet in bijna stonerachtige hardrock. Het rockt, maar moet duidelijk z'n meerdere erkennen in de nieuwste Haarlemse sensatie ET Explore Me. Dit drietal - met bekende gezichten uit andere Haarlemse bands als El Camino - rockt in het kwadraat. Ze zijn niet bang voor een cliche meer of minder - een Bo Diddley-riff of dat nummer dat op twee druppels water lijkt op Ace Of Spades - maar staren zich ook niet vast op de regeltjes der garage-rock. Het is fris, het raast, het is leuk en als ze in de toekomst in meer nummertjes van dat kekke orgeltje gebruik gaan maken dicht ik ze grootse dingen toe. Net als de voorgaande keer loopt het optreden van Nancy Sinatra-coverband The Boots voor mij uit op een uitgebreide discussie met m'n buurman over waarom het nou net niet klinkt. En volgens mij zijn we er uit: waar in de orginelen de Lee Hazlewood-melodieën voor de sfeer zorgden en de country-deining pas achteraf en toevallig lijkt te zijn toegevoegd, wekt dit veelkoppige gezelschap van doorgewinterde Amsterdamse muzikanten de indruk juist die deining als uitgangspunt te hebben genomen en toen pas de liedjes is gaan spelen. Het resultaat is een stuk knulliger en lulliger dan de bedoeling. Maar goed, het kost afsluiters Blues Brother Castro slechts een enkele venijnige gitaarriff om eventuele nare nasmaken weg te spoelen. Want, het mag als bekend worden verondersteld, Blues Brother Castro rockt. En krijst. Als een tiet.
Sunday, April 10, 2005 //
Uit de inbox:
"The Delgados, influential figures in Glasgow's independent music scene for over 10 years, have announced that they are to amicably disband. The reason has been put down to the departure of their bass player Stewart Henderson who informed the band in the New Year that he did not wish to make another album. The Delgados have always been known as uniquely collaborative songwriters and as such, it was decided that the band could not continue without all of its original members.
The Delgados leave behind them 5 critically acclaimed albums including The Great Eastern, Hate and last year's Universal Audio. Their two principal songwriters Emma Pollock and Alun Woodward will be pursuing individual projects and drummer Paul Savage will continue production duties at the band's Chem19 Studios in Hamilton.
The four friends will continue to run their record label Chemikal Underground in this, its 10th Anniversary year, with releases scheduled for Malcolm Middleton, Mother & The Addicts and Arab Strap. They are extremely grateful to everyone who has supported The Delgados over the course of their career.
We would especially like to thank all of our fans for your wonderful support. Don't be too upset everyone...get a massive carry out, turn the stereo up and play your albums at full volume."
Friday, April 8, 2005 //
Mijn voornemen meer aan Kunst te doen liet zich afgelopen zaterdag op aangename wijze verenigen met het zonnige lenteweer. Onder de naam Landfall (de bijbehorende website is nog steeds niet online) plaatsten twee Amsterdamse kunstenaars een tiental grote foto-panelen op en rondom de Zuidas, zeg maar het gebeid aan weerskanten van het zuidelijkste deel van de randweg A10. Het betreft panoramafoto's van het IJslandse eiland Surtsey; het nieuwste eiland ter wereld, want ontstaan na een vulkaanuitbarsting in 1963. Het eiland is niet bepaald groot, in een uurtje kun je het helemaal rondom lopen. Surtsey is qua omvang te vergelijken met het Zuidas-gebied en de foto's zijn op geografisch gezien de juiste plekken ten op zichte van elkaar geplaatst zodat je lopend van foto-panel naar foto-panel als het ware het eiland op het gebied rondom Station Zuid/WTC geprojecteerd ziet. Het contrast tussen het rotsige en kale Surtsey en de Zuidas met al z'n kantoortorens (zoals Rafael Viñoly's splinternieuwe Mahler 4 op het Gustav Mahlerplein) is overigens minder groot dan de kunstenaars waarschijnlijk bedoeld hebben, realiseer ik me als ik langs de zoveelste zanderige, en kale, bouwput struin. De titel van het project verwijst naar een scheepvaartterm die het fysieke gevoel beschrijft dat zeevaarders ondergaan als ze voor het eerst weer land zien na weken zonder vaste referentiepunten op zee te hebben gedobberd. Daar is hier aan de rand van Buitenveldert natuurlijk weinig kans op, maar op een bepaalde manier werken de Landfall-foto's wel desoriënterend. Het landschap van Surtsey is zo kaal - slechts rotsen met hier en daar beetje gras - dat de foto's geen enkel dimensionele houvast bieden. Op eentje zie je een paar meeuwen en op een ander kun je aan de hand van de golven van de zee een beetje de proporties inschatten maar eigenlijk valt uit de foto's op bijna geen enkele manier af te leiden hoe groot dat eiland nou eigenlijk is (en in hoeverre de foto's zijn opgeblazen).
Another Nice Mess, Marcelle van Hoof's wekelijkse radio-programma op DFM (het oude Radio 100 zeg maar) heeft nu ook een website met onder meer de mogelijkheid de laatste uitzending on demand na te luisteren.
Oh, en als iemand toevallig een kaartje over heeft voor de Wedding Present maandag in de Paradiso - wie zet zo'n band dan ook in de Kleine Zaal? - dan houdt deze eigenlijk-meer-een-Cinerama-fan-maar-toch zich van harte aanbevolen.
)
