Alhoewel pas 25 begin ik tot mijn schrik steeds meer ouwelullensymptomen te vertonen. Afgelopen week was het tweede opeenvolgende keer dat ik het maandblad Mojo kocht. Niet dat míjn smaak zich aanpast in de richting van de muziek waar Mojo in de regel over schrijft - niet dat ik me bewust ben in ieder geval - maar het blad komt plots met artikelen over mijn soort bandjes. Vorige maand schreef David Cavanagh uitgebreid over de Pixies, deze keer een omslagartikel over de Smiths (inclusief eerste Morrissey interview in eeuwen. Een nieuw album ligt zo goed als op de plank, meneer zoekt nu alleen nog een platenmaatschappij die het uit wil brengen). En eigenlijk is dat nog veel erger: mijn soort bandjes behoren plots tot vroeger.

De Stereo Top 10 van week 11:
1. (1) Daft Punk - Aerodynamic
2. (2) Gorillaz - Clint Eastwood
3. (3) Donna's - 40 Boys In 40 Nights
4. (4) The Shins - New Slang
5. (6) Avalanches - Since I Left You
6. (8) Gay Dad - Now Always And Forever
7. (7) The Bees - No Trophy
8. (5) M.O.P - Cold As Ice
9. (-) Ash - Burn Baby Burn
... meer van hetzelfde eigenlijk.
10. (10) Snow Patrol - One Night Is Not Enough

Fastforward naar zomaar een zaterdagavond in 2021. Iets na negenen, op BBC2, het programma I Love 2001, een hoogbejaarde Stuart Maconie (of Johnny Vegas nu met nóg minder kin): Nostalgiashows, eh?? What was that all about, eh??.

Saturday, March 17, 2001

Ik woon letterlijk op een steenworp afstand van dé bioscoop van Exeter - het maakt niet uit naar wélke pub we gaan, als we om 11 uur (sluitingstijd...) naar buiten strompelen kunnen we altijd zó zien waar we heen moeten: het blauwe logo van de Odeon torent boven de stad uit en is overal vandaan te zien - maar ben om onverklaarbare redenen sinds ik hier ben toch nog pas drie keer naar de fillum geweest. Nummer drie, gisteren, was Enemy At The Gates. All is fair in love and war had trouwens ook een toepasselijke titel geweest. Het verhaal speelt zich af in Stalingrad halverwege de tweede wereldoorlog. Van Geschiedenis op de middelbare school wist ik me nog te herinneren dat dit een van de twee keerpunten is waar de, zeg maar, uitbreidingsdrift van de Duitsers tot staan wordt gebracht. Maar voor het zover is hebben schotelt Enemy At The Gates ons een hoop gedoe met scherpschutters die door de ruïnes van Stalingrad sluipen plus een beetje voorspelbare liefdesontwikkeling voor. Het verhaal is zeker onderhoudend, maar de aankleding ietwat over the top. Dat de muziek constant bombastisch is, is begrijpelijk, maar de drie hoofdrolspelers zien er tussen al die bombardementen en de daaruitvoorkomende puin en rommel veel te oogverblindend uit - en dan hebben we het natuurlijk met name over Rachel Weisz - en de totale cast heeft voor wat voor Russen en Duitsers door moet gaan een hoogst opmerkelijke mengeling van Amerikaanse en Britse accenten (het hielp qua geloofwaardigheid trouwens ook niet dat Jude Law op en of andere manier erg op The Young Ones' en Bottom's Rik Mayall lijkt). Toegegeven, Boy George zei het het best toen hij zong War Is Stupid, maar mijn grootste probleem met (historische) oorlogfilms als dit is het gebrek aan kleur. Ook Enemy At The Gates is een dikke twee uur niets dan modderbruin, legergroen, grauwgrijs en hier en daar wat onheilspellend donkerblauw of nachtelijk pikzwart. Het is een rare gewaarwording als de felrode nazi- respectievelijk hamer&sikkel vlaggen voor de - kleuristisch gezien - vrolijke momenten zorgen.

Thursday, March 15, 2001

Het is klaarblijkelijk komkommertijd bij nme.com want iemand heeft de tijd gehad een heel artikel te wijden aan het gebruik van leestekens in bandnamen door de jaren heen. Van a-Ha tot Therapy? en T'Pau. Dit alles natuurlijk naar aanleiding van het fenomenale succes van Hear'say (de snelst verkopende plaat sinds Elton John's Candle In The Wind).

Deze pagina is eigenlijk alleen nuttig als je in Engeland woont, want een overzicht van de muziek in diverse reclamespotjes op televisie, Engelse televisie dus. Helaas niet helemaal bijdetijds en ik weet als gevolg nog steeds niet wat nou dat punknummer is in die Reebok-reclame waar iemand achterna wordt gezeten door een immense bierbuik. Ik ben er dankzij deze site eindelijk wel achter dat het de New York Dolls zijn met Here Comes My Girl die zijn te horen in het Wrigleys Extra spotje.

Oh, vooruit dan, ik kan het gewoon niet laten: een interview met Gay Dad in de Guardian van vandaag.

Wednesday, March 14, 2001

Weinig inspiratie vandaag dus gewoon maar een paar andere weblogs geplunderd. Via De Leeskamer vond ik bijvoorbeeld dit interview met Will Oldham aka Bonnie 'Prince' Billy door Deus' Tom Barman in de Standaard. Northern Lake is in een nieuw jasje gestoken en is bovendien voorzien van de nieuwe rubriek Afgestoft waarin Wilco in z'n platenkast duikt en een oud plaatje recenseert. Deze keer (week? maand?): Every Good Boy Deserves Fudge van Mudhoney. En om het af te maken linken we ook maar weer eens naar de Guardian: We Are Not Control Freaks. We Are Freedom Freaks, een interview met Daft Punk. Heb de afgelopen dagen geprobeerd m'n Daft Card - het plastic kaartje dat je bij hun nieuwe album, Discovery, krijgt - te aktiveren, zeg maar. Heb de speciale software gedownload maar nog niet aan de praat gekregen. De registratie lukt steeds niet en da's waarschijnlijk weer omdat ik hier achter een erg hoge firewall zit. Album is trouwens zeker de moeite waard. Met name de eerste helft - Aerodynamic, Harder, Better, Faster, Stronger en het soort van carnavaleske Crescendolls - is geweldig, daarna zakt het wat in. Misschien in de nabije toekomst nog wel eens een échte recensie in dit theater.

Ik kijk trouwens net even op de 25 Years of Rough Trade site en ze hebben aantal artikelen online staan uit een speciale, aan het 25-jarig bestaan van Rough Trade gewijdde editie van het fanzine Artrocker. Het fanzine zelf heeft trouwens ook een website. Artrocker dient overigens niet verward te worden met de Hobbyrocker, het blaadje van Meindert Talma.

Tuesday, March 13, 2001

Ik lees toch elke dag iets na drieën trouw de/het NRC online (vooral vanwege Fokke & Sukke natuurlijk) maar het is me nu pas opgevallen dat ze een muziekarchief hebben, waarin we een aantal cd-recensies vinden - deze week bijvoorbeeld Turin Brakes - inclusief een paar geluidsfragmentjes. Niets wereldschokkends, maar er gebeurt zo weinig leuks in het Nederlands qua muziekjournalistiek op het internet dat elk initiatief dient te worden toegejuigd.

Verder, nieuwe ronde, nieuwe prijzen bij de popquiz van Dotmusic. Pas op, erg verslavend. Kijk er niet van op als je een uur later nog steeds zit te klikken.

Monday, March 12, 2001

Heb gisteren niet veel meer gedaan dan kranten gelezen - de Observer, want m'n favoriete zondagskrant en de Independent On Sunday, want zat een gratis Divine Comedy cd'tje bij - en om mezelf toch een beetje het gevoel te geven dat ik m'n zondag nuttig heb doorgebracht: Gorillaz In Our Midst, een interview met Damon Albarn en Jamie Hewlett (bekend van Tank Girl). Het album van de Gorillaz verschijnt 26 maart - er wordt onder meer op meegewerkt door Ibrahim Ferrer van de Buena Vista Social Club, Miho Hatori van Cibo Matto en mensen van de Talking Heads cq Tom Tom Club naast, zoals bekend, Damon Albarn, Del Da Funky Homosapien en Dan The Automator - en er schijnt in de nabije toekomst ook een 7-delige cartoonserie te worden uitgezonden op Channel 4. In de tussentijd kun je natuurlijk altijd nog je ogen en oren trakteren op gorillaz.com. (Op zoek naar meer info over die tv-serie stuitte ik alleen op dit korte interviewtje met wildcat, de mensen die die Gorillaz site in elkaar hebben gezet).

Ondertussen op het internet: een interview met Zea bij Tripleee en is Ghost Tropic voor de derde keer in korte tijd in een nieuw jasje gestoken.

Sunday, March 11, 2001

De Stereo Top 10 van week 10:
1. (1) Daft Punk - Aerodynamic
2. (2) Gorillaz - Clint Eastwood
3. (3) Donna's - 40 Boys In 40 Nights
4. (5) The Shins - New Slang
5. (7) M.O.P - Cold As Ice
6. (4) Avalanches - Since I Left You
7. (-) The Bees - No Trophy
... ben er nooit geweest maar volgens mij zijn er weinig overeenkomsten tussen het Isle Of Wight en Jamaica, behalve dan dat het allebei eilanden zijn. Toch klinkt dit lome rocksteady-deuntje akelig authentiek. Op We Love You.
8. (-) Gay Dad - Now Always And Forever
... weinig verschil met hun vroegere werk; misschien ietsjes meer T-Rex. Het is eigenlijk opvallend dat een zo mode- en imagobewuste en zich zo (post-) modernistisch voordoende band zulke in wezen nogal traditionele muziek maakt.
9. (6) Ugly Duckling - Did It Like This
10. (-) Snow Patrol - One Night Is Not Enough

Wat is Engeland toch een fantastisch land... Gisteren had de Guardian (een serieuze krant van beetje moderne, linksige signatuur; soort van Volkskrant of Parool) een heus hoofdredactioneel commentaar gewijd aan de geruchten rondom het vertrek van Mel C uit de Spice Girls. Toegegeven, het was het derde (en kortste) van drie onderwerpen en er werd gewoon begonnen met een analyse van het Hammond-raport over de kwestie Peter Mandelson, maar toch. Overigens dreigt het nieuws rondom het eventueel uiteengaan van de Spice Girls totaal overschaduwd te worden door de berichtgeving rondom de zojuist gestarte Celebrity Big Brother. Afgelopen vrijdag was het een van de onderwerpen waar het in de regel erg high brow kunstpanel over discussieerde in Newsnight op BBC2 en toen ik zaterdagochtend wakker werd met nieuws- en sportzender Radio5 Live hadden ze het er potdorie wéér over.

Saturday, March 10, 2001

Waarom is Stumble nog niet wereldberoemd? Of, om het iets bescheidener te houden, waarom stond er eergisteren slechts een handjevol bezoekers voor het podium van de Cavern in Exeter?? Muzikaal doet Stumble in zeer aangenaam springerige punkpop met een rafelig Nirvana-achtig randje en ze zien er uit als uiterst sympathieke jongens. Misschien is het hem dat wel juist. Stumble klinkt te blij om voor teenage angst door te kunnen gaan maar aan de andere kant weer te intelligent om de doorsnee punker te kunnen bekoren. Desalniettemin schotelde ze dat kleine beetje publiek dat de moeite had genomen zich van de bar los te weken een zeer onderhoudend halfuurtje propvol prettig in het gehoor liggende melodieën, stevige gitaren, aanstekelijke refreinen en Pixies-eske baslijnen voor en zouden ze wat mij betreft niet misstaan als opener in de kleine zaal op een volgende editie van het London Calling festival. Twee voorprogramma's. Eerste heette als ik het wel heb Maria, kwamen rechstreeks van de middelbare school (en hadden al hun klasgenootjes meegenomen), hebben hoogstwaarschijnlijk wel eens naar plaatjes van Korn en At The Drive-In geluisterd maar zo te horen naar nog meer foute metalplaten en hebben nog een lange weg te gaan (maar dit zag er uit als hun eerste, echte optreden - ie níet op een schoolfeest ofzo - dus is het niet zo gek om dat te concluderen). Brat heb ik alleen vanuit de bar gehoord, want volgens mij had ik ze al een keer eerder gezien en ze klonken nog steeds punk met wat hardcore invloeden en een tekort aan talent. Wat wél leuk was, was dat er een soort van vete tussen de aanhang van verschillende bandjes binnen de Exeterse punkscene lijkt te woeden. Tussen de nummers door werd er door (een gedeelte van) het publiek herhaaldelijk uit volle borst 'Brat suck!! Brat Suck!!' gescandeerd.

Thursday, March 8, 2001

Nog even terugkomend op At The Drive-In (met dank aan Anette): de bandleden die hier zijn achtergebleven deden dat omdat ze volgende week een aantal optredens doen met hun project Defacto - dat naar verluidt allesbehalve ATD-I klinkt maar in dubreggae doet - en er is mij verzekerd dat de band hun geplande optredens écht niet kon afmaken, ze zaten er helemaal doorheen en de overige leden zijn wél rechtstreeks naar huis gevlogen en na een paar koppen kruidenthee meteen met een warme kruik onder de wol gekropen (bij wijze van spreken). Dus die Defacto optredens gaan gewoon door: 10 maart Kontich, 13 maar Paradiso, 14 maart Waterfront.

Nieuwe pagina's vliegen om mijn oren: het ultracoole Invicta Hifi label uit Liverpool heeft sinds vandaag eindelijk ook een website die bij die ultracoole status past. Okay, de nieuwspagina is momenteel nog leeg maar je vind er wel MP3's van DHK, Haley's Cake en Ladytron (momenteel nummer 16 in de Moordlijst)... ook op recentelijk gerenoveerde pagina van Feverdream vind je een handvol MP3's (in de discografie) naast de gebruikelijke elementen als biografie, laatste nieuws en concertagenda. In de titelbalk staat trouwens feverdream homopage. Zou dat bewust zijn of een Freudiaanse vertieping?

Ik was in principe helegaar niet van plan aandacht te besteden aan de nieuwe MP3-site outloud.nl, want is helemaal niet nieuw maar gewoon peoplesound.nl in een iets ander jasje. Maar ik moest erg lachen om deze zin op de pagina van het punkbandje Stumble:

Ze zijn nog jong, maar de revues van de muziekbladen zijn lovend.

Volgens MusicFrom is outloud.nl een initiatief van onder meer Spits en de Oor. Maar een redactie met meer dan nihile kennis van de Engelse taal kon er blijkbaar niet van af. Hoe Stumble live klinkt kan ik je hopelijk morgen vertellen want ze staan hier vanavond in de Cavern.

Wednesday, March 7, 2001

Artikelen over de juridische kant van het Napster-verhaal in overvloed op het wereldwijde netwerk der computers. Maar de verhalen over de gebruikers zijn zoveel leuker. Recente stukken in Writers Block en de Brown Daily Herald (via Bleeding Ears) gaan allebei over het feit dat de schrijvers in kwestie Napster vooral gebruiken voor het downloaden van muziek uit hun jeugd. Napster als nostalgiatrip. Kan ik me overigens helemaal in vinden. De eerste nummers die ík downloadde toen ik het geïnstalleerd had waren vooral eind jaren 80, begin jaren 90 hiphop dingen als Biz Markie (Just A Friend), Digital Underground (Dowatchulike) en allerhande deuntjes van 3rd Bass.

Ondertussen in de wondere wereld der legale mp3'tjes: een voorproefje van nieuwe album van My Morning Jacket op de site van het sympathieke Darla label.

Gisteren toegevoegd aan het lijstjes met links, ehm, links: Sheep, want dit Nederlandse doch Engelstalige muziekwebzine is veel te leuk om alleen maar af en toe naar te verwijzen en uw bezoekje eigenlijk elk moment van de dag waard. Qua vers de afgelopen week album-recensies van onder meer de Pixies, Sugababes en Ladytron, JJ72 en Seedling live en in de nieuwsrubriek het opvallende nieuws dat de leden van At The Drive-In zijn gespot in het publiek bij een optreden van Solbakken in Amsterdam een kleine week nadat ze - uitgeput en overspannen - de resterende data van hun Europese toer hadden afgezegd en naar verluidt rechstreeks terug naar El Paso, Texas waren gevlogen.

Tuesday, March 6, 2001

Frank Black & The Catholics - Dog In The Sand (Cooking Vinyl)
Pixies - Complete 'B' Sides (4AD)
In een of ander interview ten tijde van z'n eerste soloplaat verklaarde Frank Black voortaan albums te willen maken zoals een regisseur films maakt: elke keer een ander genre. Soms een western, dan weer een drama of een science fiction. Een interessant uitgangspunt. Het is alleen jammer dat Black de laatste jaren lijkt te zijn vastgeroest in het muzikale equivalent van goedkope rechtstreeks-op-tv b-kwaliteit politiedrama's. Dit is z'n derde of vierde album live in de studio op 2 tracks opgenomen met de Catholics en het voegt nog minder aan z'n oeuvre toe dan al die vorige. De titel van het openingsnummer, Blast Off, klinkt veelbelovend. Jammer genoeg is het in werkelijkheid niet meer dan een beroerde rocker, die bovendien 7 minuten durft te duren. In z'n hoogtijdagen met de Pixies wist hij er in hetzelfde tijdsbestek minstens drie pareltjes uit te persen. Het wordt hierna helaas ook niet veel beter. Met moeite is er een handvol aardige momenten op het album te ontdekken. St. Francis Dam Disaster is een lekker voorthobbelend countrydeuntje. Robert Onion en If It Takes All Night zijn degelijke rocknummers. De rest is nogal flauw, nietszeggend en langdradig. Frank's solo-carriere begint een beetje een zielige vertoning te worden. Dit album wordt aangeprezen als de grote hereniging met Joey Santiago (voormalig Pixies gitarist) en de enige reden dat mensen nog naar z'n concerten gaan is omdat hij weer een paar oude nummers van de Pixies op z'n repertoire heeft staan. Het begon veelbelovend. Albums als Franck Black en Teenager Of The Year waren natuurlijk 'niet zo goed als...' maar klonken in ieder geval verfrissend en anders. De Frank Black van vandaag is helaas niet meer dan een burgerlijke rock-singer/songwriter. Ik wist dat het er een keer van moest komen, maar dit is het laatste Frank Black album dat ik ongehoord heb aangeschaft. Debaser was per slot van rekening ook al weer een jaar of twaalf geleden. Het is extra lullig dat Dog In The Sand bijna tegelijkertijd veschenen is met de Pixies b-kanten verzamelaar. Complete 'B' Sides is ook geen meesterwerk (duh, het zijn b-kantjes), maar een prima overzicht. Zelfs voor fans: in plaats van verspreid over een handvol verschillende cd-singeltjes heb je het hier allemaal handig en in chronologische volgorde op één schijfje staan. De Pixies deden overigens niets revolutionairs op hun b-kanten: wat alternatieve versies van bestaande nummers (bijv: Letter To Memphis nu instrumentaal, Wave Of Mutilation nu iets langzamer, Vamos nu live), een paar covers (bijv: 2x Neil Young maar Theme From Narc komt uit het gelijknamige computerspelletje en In Heaven uit de film Eraserhead), wat live-tracks en een flinke handvol tot nu toe voor de doorsnee luisteraar misschien verborgen pareltjes. Into The White, Manta Ray en Make Believe (gezongen door drummer David Lovering) zijn wat onspannener en meer uit de losse pols dan wat de Pixies normaal deden, maar juist door die pretentieloosheid zeker de moeite waard. Als bonus krijg je niet alleen de video's van Here Comes Your Man en Allison (op de middenstip van het Olympisch Stadion in Amsterdam! Met de band in leren motoroutfits!!) er zo maar bij maar bovendien vertelt Frank Black in de liner notes kort wat over elk nummer. Zo gaat Make Believe over Debbie Gibson en is Manta Ray gek genoeg een not-so-classic quickie.