Playlist: Andrew WK - Party Hard Beulah - A Good Man Is Easy To Kill Cylob - Cut The Midrange, Drop The Bass P.Diddy - Diddy Elephant Man - E.L.E.P.H.A.N.T Jennifer Lopez - I'm Real Pink - Get This Party Started P3 Pop Farin Urlaub - Sumisu Weezer - Pinkerton
God straft wie rocker in Holland wil zijn, zong Jan Rot in een grijs verleden. En dan heb je het als rocker volgens mij nog redelijk makelijk, want zweet en bier en mensen die geluid voortbrengen met behulp van houten planken met ijzerdraadjes: dat begrijpt de gemiddelde kaaskop tenminste. Maar wee die genen die het iets avontuurlijker en verfijnder willen aanpakken. Bands als Bauer bijvoorbeeld, die afgelopen zaterdag in BukBuk in Heiloo voor het deprimerende aantal van 15 bezoekers hun kunsten kwamen vertonen. Dan is het nog een geluk dat er een extra rand aan het podium moest worden gebouwd omdat anders al hun apparatuur er niet op paste. Dit maakte het zaaloppervlak iets kleiner en iets minder leeg. Veel helpt het allemaal niet, het blijft verschrikkelijk hol klinken en de lichte architectuur van BukBuk (of vergeten ze gewoon de zaallichten uit te doen?) maakt het ook niet bepaald gezelliger. Berend Dubbe ziet er de humor wel van in en verwelkomt het handjevol écht geïnteresseerden (dwz de mensen die niet van de organisatie zelf zijn) bij deze openbare repetitie van Bauer en nodigt ons uit tot het stellen van vragen tussen de nummers door. Over culinaire aangelegenheden bijvoorbeeld, maar over muziek mag ook. En zo komen we onder meer te weten dat er 12 nummers op band staan voor een nieuw album en dat Baueresk een mogelijke titel voor het eindresultaat is. Ze spelen ook twee nieuwe nummers. De eerstvolgende single, waarop Dubbe als een echte crooner klinkt en de drums iets industrieels hebben, en Schwag (?) dat een hiphop-achtige beat heeft en mooie papapa-ende vocale stukjes. De rest van het optreden wordt dus gevuld met nummers van Bauer's twee tot nu toe verschenen albums. Ik kan begrijpen dat het doorsnee publiek er wat moeite mee zou kunnen hebben: intelligente, verfijnde popsongs, merendeels electronisch, tikkeltje ironisch, af en toe heen en weer slingerend tussen lounge-y en progrock, maar meestal erg beschaafd en erg mooi. Daar moet je misschien iets beter je best voor doen dan bij het zoveelste luidruchtige rockbandje, maar het is het dubbel en dwars waard. Al die keyboards en samplers en andere zwarte doosjes maken de podiumpresentatie wellicht wat statisch. Berend Dubbe wil nog wel eens op staan van z'n krukje om z'n Korg even flink te laten gieren en Sonja, de andere helft van Bauer (alhoewel ze live met z'n vieren zijn), hangt geregeld zo'n synthesizer-gitaar om, maar qua visueel spektakel blijft het daarbij.
De nieuwe, achtste editie van het Braziliaanse en in zowel Portugees als Engels te lezen, indiepopzine Modular staat online. Met interviews met onder meer Magoo, DJ Me DJ You en A Camp, het tweede deel van een uitgebreide kijk op de stand van zaken in de Duitse popscene van het moment (deel 1 stond in editie 7) en meer.
Kindamuzik interviewt Michael Azerrad, schrijver van het boek Our Band Could Be Your Life, over jaren '80 indierockbands als Black Flag, Mission Of Burma en Beat Happening.
Begin dit jaar werd de Nederlandse Poppersprijs toegekend aan fotograaf Anton Corbijn. Tijdens zijn dankpraatje uitte hij naar verluidt allerhande kritiek op de Nederlandse muziektijdschriften en Oor in het bijzonder. In plaats van deze kritiek simpelweg ter kennisgeving aan te nemen en zich te realiseren dat Corbijn natúúrlijk zal zeggen dat er meer aandacht zou moeten zijn voor het visuele aspect en dat Corbijn wellicht niet zoveel verstand heeft van muziekjournalistiek, hebben de mensen van Oor hem een gast-redacteurschap aangeboden. Het daaruit voort gekomen nummer, de jaarlijkse kersteditie, ligt momenteel in de winkels. In de colofon komen we z'n naam tegen onder het kopje Art Direction & Vormgeving, maar Corbijn heeft ook op andere gebieden een duidelijke vinger in de pap gehad.
En, het moet gezegd, worden, het ziet er prima uit. De nieuwsrubriek oogt iets anders en er lijkt iets meer ruimte voor grotere foto's, maar kwalitiatief ziet de opmaak er niet significant beter uit dan normaal. De laatste kosmetische ingreep van Oor was sowieso erg geslaagd te noemen. De invloed van Corbijn vinden we dan ook vooral in de inhoud. Naast het maken van die stemmige, beetje bruinige zwartwit foto's van interessant kijkende bekende mensen heeft Corbijn namelijk nog een talent: een indrukwekkende kennissenkring. Vanaf de inhoudsopgave op de twee pagina begint het schaamteloos en inhoudsloos namedroppen al: Bono, Brian Eno, Thom Yorke, Michael Stipe etc. Het is een bekend rijtje. De visuele bijdragen van die laatste twee zijn echter van een bedroevend niveau. De computerfröbeltjes van Yorke zien er nog wel aardig uit, maar dienen slechts als kapstok zodat Corbijn kan laten merken dat hij het e-mail-adres van de Radiohead-zanger in z'n adresboek heeft staan. De foto's van de aardappel en het daarbij behorende gekrabbel van Stipe zijn ronduit een belediging voor de intelligentie van de Oor-lezer. Klaarblijkelijk leeft bij Corbijn de gedachte dat als je er maar een grote naam op plaakt het vanzelf wel interessant wordt. Niet dus. Dat Stipe de afgelopen jaren een paar aardige deuntjes heeft gezongen betekent nog niet dat de piepers uit z'n achtertuin meteen tot kunst verheven dienen te worden.
Muziekfotografie is inderdaad vaak een onderschoven kindje. De indruk bestaat dat het niet zo moeilijk is om zelf een plaatje te schieten van een paar mannen met gitaren en ik moet bekennen dat alhoewel ik uitgesproken voorkeuren heb voor deze of gene schrijvende muziekjournalist ik zelden let op wie de bij het stuk behorende foto heeft gemaakt. Corbijn maakt z'n vakgebied niet bepaald geloofwaardiger door zo hijgerig achter al die beroemde mensen aan te lopen. Ik begrijp dat je als (muziek)fotograaf een beetje moet hielen likken omdat je de allermooiste foto's kunt maken, als je onderwerp niet bekend genoeg is zal geen hond er geïnteresseerd in zijn, maar Corbijn lijkt al die interessantdoenerij van die celebrities écht te geloven; lijkt er zelfs op te geilen dat hij ook een beetje mee mag doen met de stoere jongens. Ik heb zo het vermoeden dat hij tijdens de conference call met Bono en Captain Beefheart met een harde plasser aan zíjn kant van de telefoonlijn zat, maar de rest van de wereld schiet er geen zier mee op dat ze nu kunnen lezen wat er tijdens dit geforceerde babbeltje tussen twee wereldvreemde, langs elkaar heen pratende types gezegd werd.
Wednesday, December 12, 2001
Limp Bizkit Game: je kunt je natuurlijk afvragen in hoeverre het mogen kunnen horen van tracks van hun nieuwe album een incentive is om goed je best te doen.
Jaarlijstjes (2): Het Living Room label vroeg verschillende mensen - zoals leden van de Furtips, Damer en John Wayne Shot Me - naar hun 5 al dan niet muzikale hoogtepunten van het afgelopen jaar. De 100 best verkochte albums van 2001 bij de toonaangevende Londonse platenzaak Rough Trade.
Sumisu van Farin Urlaub (klik hier voor onder meer de video in Quicktime en/of RealVideo) klinkt als de Smiths. Niet een beetje. Of beïnvloed door. Nee, het is een angstaanjagend exacte kopie. De huppelende en toch melancholieke akkoorden van de bas, de niet van echt te onderscheiden Marriaanse gitaarlicks, de ik-vs-de wereld-snik in de stem van de zanger. Alles klopt. Wel, behalve de tekst dan. De toon is weliswaar spot-on, de taal niet:
und immer, wenn wir traurig waren
(und traurig waren wir ziemlich oft)
gingen wir zu dir nach hause
und da hörten wir die smiths
In het coda wordt de destijdse muziekconsumptie ietsjes uitgebreid.
manchmal auch the cure oder new order -
aber größtenteils die smiths
Je moet er toch niet aandenken dat er over 15 jaar een paar Duitsers, die nú puber zijn, iets gelijkaardigs maken met een handvol gerecyclede Limp Bizkit of Korn-riffs...
Out There: nieuwe rubriek bij Kindamuzik waarin met enige regelmaat gelinkt wordt naar interessante downloadbare danwel stromende geluiden en sites. Lijkt potdorie wel een weblog.
Monday, December 10, 2001
De Turner-prize is gewonnen door de lege kamer met uit- en aangaand licht van Martin Creed. Het NRC meldt: Creed speelt ook in een punkband die een nummer op het repertoire heeft dat een paar seconden duurt. Volgend jaar de Turner-prize dus voor Melt Banana, Napalm Death of Bob Fosko??
Bar 911: niets is heilig voor de verknipte geest van grappenmaker Chris Morris (ik neem tenminste aan dat die achter deze advertentie zit). Onderdeel van Smokehammer.
Deel één van het interview met ex-dEUS gitarist Craig Ward kon je ook in de papieren editie van Mao Magazine lezen. Deel twee vind je alleen online.
Het is eigenlijk verbazingwekkend hoeveel leuke bandjes de Zuid-Californische stad San Diego in de loop der tijd heeft voortgebracht. Denk aan Trumans Water, aMiniature, de Black Heart Procession, Pinback, Drive Like Jehu en natuurlijk Rocket From The Crypt maar ook aan meer electronisch werkende (en momenteel overigens vanuit San Fransisco opererende) artiesten als Lesser en Kid 606. Atomjack is een MP3-station gewijd aan alleen maar bandjes en artiesten uit San Diego. Met als bonus het uiterst handige Incest In SD, een uitgebreide database waarin je in een miniem aantal oogopslagen kunt zien hoe al die bandjes met elkaar verbonden zijn.
Wordt het ooit nog wat met dat internet?? Knikkers is een alleraardigste column van Frank Kalshoven (volgens mij heb ik nog wel eens college van hem gehad. Geschiedenis van de Economie ofzo) in de zaterdagse Economie-bijlage van de Volkskrant. Elke week staat er trouw de URL van de bijbehorende forum-pagina onder: http://www.volkskrant.nl/knikkers. Wat dat oplevert kun je zelf natellen: ongeveer één reactie per week.
De Zijdeur: nieuwe rubriek in Zone 5300 waarin wordt nagegaan in hoeverre een vergeten bandje uit het verleden terécht vergeten is. In deze eerste aflevering de punk-band Angst. Ze krijgen 7 punten (alhoewel niet duidelijk wordt uit hoeveel en wat het nu precies betekent). Het maakt mij in ieder geval reuze-nieuwsgierig naar (de eerste twee) platen van deze band, dus wat dat betreft is de missie geslaagd.
911, de collaboratie tussen Gorillaz, D12 en Terry Hall is sinds gisteren, zoals beloofd ook te downloaden. Op de sites van de Gorillaz en D12 helaas alleen als Windows Media, maar bij mp3.com gelukkig ook als MP3.
Keiharde onderzoeksjournalistiek bij Kassa, het consumentenprogramma van de Vara. Voor tien actuele populaire cd's vergeleken zij de prijs bij een aantal verschillende platenzaken. Het niet bepaald verrassende resultaat: de Mediamarkt en cd-top100.nl zijn het goedkoopst, de V&D en Free Record Shop veruit het duurst.
Jaarlijstjes (1): de vijftig albums van het jaar volgens de NME en de top 100 van de critici van Amazon. Soms moet je er zelf ook nog wat voor doen. Bij Popscene - een programma op de lokale Arnhemse radio - kun je kiezen uit 76 singles in het kader van de Top 15 van 2001 die vervolgens op 8 januari zal worden uitgezonden (je kunt het programma ook in realaudio beluisteren). Radio Mortale - een programma op de Amsterdamse kabel - wil graag weten wat jouw favoriete Nederlandse platen van het afgelopen jaar waren. Je kunt je top 5 of 10 of 3 opsturen naar info@radiomortale.com. Je maakt kans op een platenbon van 50 gulden. De uiteindelijke lijst wordt uitgezonden op vrijdag 28 december.
Wednesday, December 5, 2001
Careless Talk Costs Lives: volgende week verschijnt het eerste nummer van dit door Everett True, Steve Gullick en Stevie Chick opgezette muziektijdschrift (zie ook New York London Paris Munich). In deze editie - wonderbaarlijk genoeg 'issue 12' genoemd - onder meer artikelen over Mogwai, de Dirtbombs, Electrelane, Daniel Johnston, Belle & Sebastian in Brazilië en Le Tigre. Er is vooralsnog geen sprake van een professionele dsitributie omdat men eerst ondergronds een eigen following wil creeëren, maar je kunt via de website het magazine wel bestellen of zelfs een abonnement nemen. Vanuit Nederland wordt dat natuurlijk allemaal iets moeilijker en duurder maar het lijkt mij zeker de moeite waard. True's manifesto werd toendertijd al uitgebreid besproken op I Love Music.
Studio Brussel kun je buiten België niet alleen rechtstreeks horen via het internet maar een aantal van de meer specialistische programma's kun je ook naderhand, on demand beluisteren. Zodat je bijvoorbeeld de vage gitaarrock en -pop van Duyster van de zondagavond of Hang The DJ, het programma van de broertje Soulwax op de vrijdagavond, tot je kunt nemen op een tijdstip dat het jou wellicht beter uitkomt.
De legendarische Amerikaanse rockcriticus Robert Christgau blijkt overigens ook een eigen website te hebben.
The Indierockreport - met al het laatste nieuws uit de wereld der Amerikaanse indierock - wordt niet meer eens in de zoveel tijd per e-mail verzonden maar heeft onderdak gevonden bij The Scout. The Scout is een site op zoek naar nieuw, nog onbekend en ongetekend (Amerikaans) alternative rock-talent. Nieuwe punk-, indie-, emo- bandjes dus; met MP3's.
Nieuwe Nederlandse (muziek-) weblogs vliegen om mijn oren: Oog- en oorlog is een gezamelijke inspanning van een aantal nl.muziek-regulars. De naam is in ieder geval erg leuk gekozen. Extravolt is ook nieuw.
Festive Freebies: een soort van MP3-adventkalender. De hele maand september elke dag een gratis nummer te downloaden bij ICrunch. De afgelopen dagen bijvoorbeeld tracks van Fug en Norken.
Friday, November 30, 2001
Speelde ze eerder deze maand nog voor uitzinnige, uitverkochte zalen in onder meer New York en San Fransisco, afgelopen donderdag stond Solex gewoon weer in een afwachtend en nog niet eens halfvol Patronaat in Haarlem. Alhoewel ook op haar meest recente album de muziek van Solex weer zo goed als helemaal uit samples is opgebouwd is Solex op het podium een driekoppige band met naast Liesbeth Esselink achter de toetsen en sampler, een drummer en een gitarist, die een en ander een net iets voller geluid meegeven. De liedjes van Solex blijven natuurlijk onnavolgbaar. Soms lijkt het een beetje dat er ingewikkeld wordt gedaan om het ingewikkeld doen - niet alleen huppelen de diverse samples allemaal een andere kant op maar eronder ligt bovendien een hoekige drumbeat en eróver zingt Liesbeth een melodie die uit een paar willekeurig uit de lucht gegrepen noten lijkt te bestaan - maar in de regel levert het een in ieder geval resultaat op. Persoonlijk hou ik het meest van de speelse momenten zoals Mere Imposters en Look... No Fingerprints van haar nieuwste of een ouwetje als Solex All Licketysplit, waarvan ik eigenlijk al weer een beetje vergeten was hoe leuk het is. Erg rock'n'roll is het natuurlijk niet - Esselink is alhoewel eigenlijk middelpunt erg aan het plaatsje achter haar instrumentarium gebonden en met het af en toe flink schudden van je stervormige tamboerijn en een rookmachine die vooral doet suggereren dat het drumstel in de fik staat wordt het natuurlijk ook nooit wat in die richting - maar dat is waarschijnlijk ook helemaal niet de bedoeling en fascinerend is het wel. Alhoewel Solex' nieuwste album Low Kick And Hard Bop er zeker mag wezen is het - met ruime voorsprong zelfs - mooiste album van Nederlandsche bodem van het afgelopen jaar wat mij betreft toch Coparck's Birds, Happiness & Still Not Worried. In bloedmooie songs combineert de band tegendraadse pop á la dEUS en Grandaddy aan een glad en verzorgd jazzy geluid dat we momenteel ook terugvinden bij eighties-revisionisten als Modjo en Phoenix. Live - zoals vanavond bijvoorbeeld als voorprogramma - doet men het met staande bas en een fanatieke toetsenist. De eerste helft van het optreden bestaat geheel uit natuurgetrouwe uitvoeringen van nummers van het album. Mooi, maar zonder duidelijke meerwaarde. De tweede helft bestaat zo goed als geheel uit onbekende nummers, waaronder in ieder geval één nieuw nummer dat een heel klein beetje iets weg heeft van Muse en eentje dat, dankzij blues-sample, in de verste verte iets Mobyïgs heeft. Het wordt ook wat losser en spannender. Vooral de toetsenist gaat helemaal op in de muziek en heeft steeds meer moeite om gewoon op z'n pianokrukje te blijven zitten. Al met al betekent het wel dat de band bijna een uur op het podium staat. Dat is zelfs langer dan Solex en eigenlijk te veel van het goede. Desalniettemin een avond om je een beetje trots bij te voelen. Omdat er gelukkig ook in Nederland briljante, unieke en eigenzinnige muziek gemaakt blijkt te worden. Dat er dan toch maar zo weinig publiek komt is een schande. Maar ja, het is nu eenmaal zwemmen tegen de stroom in. Vergeet de bouwfraude. Dat een Insert Space of een Filling Holes of een The Wrong Title For The Right Song van Coparck niet op de dagplaylist van 3FM staan is pas écht aanleiding voor een parlementaire enquete, of toch minstens een paar stevige kamervragen.
Thursday, November 29, 2001
Eh?? Sinds wanneer draait 3FM - op een doodenkele keer bij de VPRO na - de Delgados?? Overigens is de correcte tekst: I would never really know what to say, until it's been said; uit Everything Goes Around The Water van hun vórige album Peloton.
Wednesday, November 28, 2001
MP3voor12: mijn MP3 DoeHetZelf verzamel-cd van een paar weken geleden is nu ook verkrijgbaar via VPRO's 3voor12. Met een ander, door een échte ontwerper gedesigned downloadbaar hoesje (pdf-file). Dat ziet er natuurlijk een stuk beter uit dan het oorspronkelijke hoesje, maar de echte kénner herken je dus wél aan het door mij in elkaar geflanste dingetje. Een tweede aflevering staat overigens al in de steigers. Daarover binnen een paar weken hopelijk meer. Ik mag trouwens graag benadrukken dat echt het de moeite loont de door mij getipte MP3's uit te checken, ook als je de band in kwestie níet kent. Aktueel bewijs: twee bands die momenteel in de Moordlijst staan - de Black Rebel Motorcycle Club en Lali Puna - tipte ik al begin vórig jaar. BRMC had op dat moment zelfs nog geen contract bij een platenmaatschappij. Stereo was toen nog een (ongeveer) maandelijks verschijnend e-mail-tijdschriftje maar toevallig werd de MP3-rubriek precies die tweekeer ook al overgenomen door de VPRO.
Tevens bij de VPRO: het toerdagboek van het recente bezoek van Solex aan de VS en Canada. Een hoop geëmmer over versterkers en transformatoren, maar ik blijf dit soort dingen fascinerend om te lezen vinden.
En als toetje: drie Andrew WK mp3'tjes - waaronder de fenomenale single Party Hard - bij de NME (en als je geen zin hebt om je e-mail-adres achter te laten volg je gewoon deze link).
