Overigens was niet álles vroeger - vroeger... - beter. In de regel was het op London Calling niet bepaald druk en deze keer was het, zelfs met het Crossing Border festival op minder dan een steenworp afstand, zelfs vanaf het eerste bandje dringen geblazen. Niet dat Kournakova het soort bandje is dat enige vorm van gedrang waard is. Niet onaardige - maar zeker niet meer dan dat - Britpop met rockrandje ergens halverwege, laten we eens gek doen, Coldplay en Bush (bovendien inclusief kale gitarist). Degelijke songs, een lekker klagerig snerende zanger maar je wordt er verder niet bepaald warm of koud van.

Baxter Dury is de zoon van Ian Dury. Niet dat je dat in z'n muziek terug hoort. Dury Jr. kan bijvoorbeeld zingen. Met z'n uitgebreide band en z'n traditionalistische, handgeknoopte songs heeft het nog het meeste weg van een band als de Beautiful South. Niet dat het klinkt als, maar het past dezelfde typisch Britse traditie van geharde working class Britten - ook in de band van Dury zitten weer een hoop kaalgeschoren mannen, zoals de twee extra zangers, die er uitzien alsof ze in hun vrije tijd de voetbalhooligan uithangen - die zich gewijd hebben aan tijdloze, soulvolle popmuziek. Knappe songs, maar een nogal statisch en braaf geheel.

De zanger van Obi, vervolgens, ziet er uit als een verlopen hippie. Ook hier weer kalme, overdachte, ingetogen muziekjes. Met een beetje goede wil zou je er iets van een band als I Am Kloot in kunnen zien, maar dan zonder de humor en met een extra dosis Dylanesk mondharmonica geblaas. Dat de Frames uit Ierland komen is vervolgens niet alleen aan hun accent te horen. Ondanks de België-connectie - Craig Ward produceerde hun vorige plaat en schijnt vanavond zelfs te hebben meegespeeld; ik herkende hem niet - zijn hun Keltische roots in de nogal dik aangezette rock met een af en toe irritant folkende viool makkelijk herkenbaar. De eventuele mooie, sferische momenten kunnen niet opboksen tegen het hardnekkige Levelleriaanse pommetje horlepiep-gevoel dat de band uitstraalt. Het feit dat ik ze aanstaande donderdag tijdens Tombola 2004 wéér zal gaan zien vervuld mij niet bepaald met blijdschap.

Om een lang verhaal kort te maken, het is weer eens doorbijten geblazen. Maar gelukkig kun je er op het London Calling-festival altijd wel van op aan dat er één of twee bandjes staan die al deze ontberingen waard zijn (en ik kan het weten, want in m'n recensie over de vorige editie schreef ik precies hetzelfde). Het is een beetje jammer als dat dan ook simpelweg de bands zijn waar je dat van te voren van verwacht. Ik wordt namelijk graag verrast en pas graag m'n van te voren aanwezige vooroordelen aan, maar het waren gewoon de Apples In Stereo en de Libertines die deze avond de moeite waard maken.

De Apples In Stereo zijn zo'n beetje de eerste band van de avond waarbij geglimlacht mag worden. Sterker nog, de bassist geeft het goeie voorbeeld. Ik geloof dat er geen moment is geweest waarop we z'n tanden níet konden zien. De muziek van de Apples geeft hier ook alle reden toe. Ronkende, energieke - en ja, behoorlijke Beatleske - powerpop met een overdaad aan papapa-ende koortjes, zonnige refreinen en teksten over regenbogen en aardbeien. To-the-point, blij, pretentieloos en zo verschrikkelijk leuk dat we ze terstond vergeven Amerikaans te zijn.

MP3 Van De Dag: Oxazepam van Dawn Of Awakening. Indrukwekkende screamocore uit Utrecht met supersnelle gitaarlicks waar een gemiddelde speedmetal band zich niet voor zou hoeven te schamen en een zanger die zo'n keel kan op zetten dat die jongen van The Spirit That Guides Us in vergelijking plots klinkt als Cliff Richard.

Florent Luykx, momenteel general manager van Zomba Records (bekend van Britney, de Venga Boys en Faithless), wordt de nieuwe zendercoördinator van 3FM. VPRO's Erwin Blom lijkt niet echt onder de indruk.

Popjustice meldt dat de nieuwe single van Justin Timberlake de diverse ringtone-aanbieders tot wanhoop drijft. Welk stukje uit het nummer moeten ze in hemelsnaam gebruiken?

Peter Zoon, die twee keer per week op Kink FM de Japanse muziek-rubriek Everything Zen verzorgt, heeft nu ook een eigen weblog: Zenlog.

Have I Got News For You zal nooit meer hetzelfde zijn: presentator Angus Deayton is ontslagen omdat z'n prive-leven zó spraakmakend blijkt te zijn dat het de rest van het programma begon te overschaduwen. Komende week zal het programma worden gepresenteerd door Paul Merton, normaliter panellid. Naar verluidt - lees: volgens de geruchten op Popbitch - wordt Clive Anderson de nieuwe vaste presentator.

Wat me tijdens m'n rondje langs de Amsterdamse platenzaken nog meer opviel - het was per slot van rekening een hele tijd geleden - is dat sommige recentelijk verschenen cd's in een nieuw (?) soort hoesjes zitten. Ik zag het bij Radio 4's Gotham! en het nieuwe J. Mascis-album, dus het lijkt me een aktie van het City Slang-label. Het in eerste instantie meest in het oog springende aspect zijn de afgeronde hoeken. Het blijven nog steeds vervelende steriele plastiek ondingen, maar op een of andere manier is de uitstraling nu íets vriendelijker dan bij de reguliere (hoekige) hoesjes. Het grote wennen begint bij het openen van de doosjes. De boven- en onderrand zitten niet meer aan de deksel vast maar aan het onderstel. Met de normale cd-hoesje-open-maak-handeling kom je derhalve al snel in de knoei: met je duim en vingers van je ene hand pak je normaliter de respectievelijk onder- en bovenkant van de deksel beet om die vervolgens op te liften, maar in deze nieuwe constructie is dit dus niet meer mogelijk want je probeert dingen te bewegen die niet kunnen bewegen. In plaats daarvan moet je met de toppen van je vingers voorzichtig het hoesje een beetje los proberen te plukken. Niet écht handig en het lijkt er op dat de fabrikant van het hoesje dit ook door heeft gehad maar vervolgens geen slimmere oplossing kon bedenken dan de deksel gewoon een stuk minder goed vast te klemmen. Grootste pluspunt is dat de scharniertjes van het dekseltje een stuk breder zijn dan bij de standaardhoesjes. Misschien dat het een persoonlijk probleem is, maar bij mij breken die dingen met enige regelmaat af. Het cd-boekje blijft - in vergelijking met de ouderwetse elpee-hoes - een flodderige dingetje en het lijkt me dat ook bij dit nieuwe hoesje het terugstoppen van een boekje met meer dan een paar pagina's weer een frustrerend geprop en gewurm gaat opleveren. Wat dat betreft dus weinig verbeteringen. Tsja, dat komt er van als je weinig tijd hebt om naar muziek te luisteren, dan ga je uit pure armoede cd-hoesjes recenseren...

Het ironische van Muziekmania's oliedomme rant over Raymzter's Kut Marokkanen?!? is dat het de strekking van het nummer alleen maar onderstreept.

The Fire Theft is de nieuwe band van een drietal voormalige leden van Sunny Day Real Estate (waaronder William Goldsmith en Nate Mendel die, respectievelijk, als drummer en bassist ook bij de Foo Fighters aktief was/nog steeds is). Het in de audio section van hun website te downloaden It's Over is overigens niet een bepaald indrukwekkend visitekaartje te noemen.

De Independent interviewt Kathryn Williams, in het kader van haar nieuwe album Old Low Light (klik hier om fragmenten te beluisteren)