Het blijkt maar weer dat het de moeite loont de krant hélemaal uit te lezen. Zo vond ik gisteren bijvoorbeeld op de een na laatste pagina van de sportkatern - dwz ná de cricket, ná de rugby en ná de paarden - een aflevering van de rubriek I Was There When... waarin deze keer John Peel herinneringen ophaalt aan die keer dat Liverpool de Europa Cup won in Parijs: I can honestly call it the best moment of my life - right up there with getting married and the births of my kids.
Looking On The Bright Side: eerste aflevering van nieuwe column van Neil Kulkarni (ex-Melody Maker) voor Bleedmusic.
En onze hartelijke felicitaties gaan natuurlijk uit naar Manda van Bis en Ryan (voorheen) van Discount die een paar weken geleden getrouwd zijn. (via april)
Ter herinnering: je hebt nog tot zondag om Northernlake's verdomd moeilijke popquiz op te lossen en in te sturen.
Monday, May 14, 2001
Gisteren aan een heuze pubquiz meegedaan. Had eigenlijk thuis moeten blijven om hard te studeren maar ik vond dat ik niet een jaar in Engeland gewoond kon hebben zonder tenminste één keer aan een pubquiz te hebben deelgenomen. Niet dat we (= ik + m'n amerikaanse huisgenoot) enige kans maakten om te winnen, maar het gaat natuurlijk vooral om de gezelligheid. Ik geloof dat we uiteindelijk zo'n 40 van de mogelijk 90 punten hebben gescoord. Persoonlijk zit het me nog het meeste dwars dat ik niet wist dat Jennifer Lopez momenteel met Play in de hitlijsten staat (ze was potdorie van de week nog te zien bij Top Of The Pops). Gelukkig wist ik wel dat Blondie scoorde met Denis, de Commoderes met Still en Three Times A Lady, dat Crystal Palace op de laatste dag van de competitie níet degradeerde naar de tweede divisie en dat Nigella Lawson de tv-chefin is wiens recepten volgens onderzoek te moeilijk om gewoon thuis na te maken zijn. Overigens is er elke zondag een quiz in de Bowling Green dus we hadden ook volgende week kunnen gaan, maar elk excuus is goed genoeg.
MP3 Van De Dag: I Want Heroes For Dinner van Zea. Downloadbaar in het kader van VPRO 3voor12's Op Weg Naar Stadskanaal project maar ook te vinden op de 7" die bij het tijdschrift Fake zit (met daarop verder nummers van Kubin, Price en het fantastische Fonda 500).
Sunday, May 13, 2001
Quiet Riot: zoveelste artikel over de New Acoustic Movement, dit keer in de Guardian eerder deze week. Maar hier wordt, bijna terloops, een interessant punt op tafel gegooid: bijna ieder zichzelf respecterend dance-label heeft vandaag de dag ook een of meer gitaarbandjes in de gelederen. Ga maar na: Turin Brakes en Kings Of Convenience zitten bij Source, South bij Mo'Wax, XL doet het dankzij banden met Twisted Nerve met Badly Drawn Boy en Wall Of Sound heeft via We Love You een geheel non-dance zusterlabel dat onder meer de platen van I Am Kloot uitbrengt. Is dit het einde van de house-rage of zijn deze labels gewoon slim en zien een tot nu toe braak liggend gat in de markt: vermoeide housers die na een weekendje stappen helemaal geen zin hebben in drukte aan hun hoofd en liever wat ouwerwets geneuzel op een akoestische gitaar tot zich nemen?
MP3 Van De Dag: in het kader van de Deutsche Monat coverden Benjamin B deze week Kraftwerk's Autobahn en het resultaat kun je downloaden van hun website. Opvallendste kenmerk van deze versie - behalve dat het nu met gitaren in plaats van synthesizers wordt gespeeld natuurlijk - is het feit dat-ie 10x zo snel klaar is als het origineel.
Een van de bands die volgende week op het verjaardagspartijtje van Excelsior Recordings speelt is de mysterieuze X-Group. Een soort van supergroep met leden van vaste Excelsior bands als Daryll-Ann en Scram C Baby is míjn voorspelling. Fanatiekelingen zouden de - zo goed als onherkenbaar gemaakte - foto's op de officiële website van de band aan nader onderzoek kunnen onderwerpen.
Rechenzentrum is creatief met flash en electronische bliepjes en clicks en beats in deze variant op het aloude Pong. Goed voor minstens een paar minuten Pret Met Het Internet.
MP3 Van De Dag: The Notes Destroy The Book van Joan Of Arse. Moet ik het met zo'n bandnaam - en het feit dat het afkomstig is van een 7" die verscheen op het Julius Geezer label - nog verder uitleggen?? Okay dan: prachtig, zich langzaam voortslepende gitaarpop in de traditie van een band als Low, maar dan uit Ierland. De band heeft net een nieuw album opgenomen met Steve Albini dat ergens in de zomer zal verschijnen en er staat ook een samenwerking met Songs: Ohia in de planning.
Tuesday, May 8, 2001
Deze week niet in de Stereo Top 10: Hash Pipe van Weezer. Het debuutalbum was een klassieker, Pinkerton was misschien niet zo'n succes als er van verwacht maar schijnt in bepaalde kringen hogelijk gewaardeerd te worden, en persoonlijk vond ik dat album van de Rentals (= het project van ex-bassist Matt Sharp) ook erg leuk. Kortom, voor dat nieuwe album heeft de band in principe aardig wat goodwill achter de hand, maar met zo'n fout semi-Papa Roach-achtig niemendalletje met helemaal niet stoere of ophef wekkende songtitel vegen Cuomo c.s. alles in een klap van tafel. Zonde.
Son Of Samba: Drum'n'bass is niet dood. Drum'n'bass leeft. In Brazilië.
MP3 Van De Dag: Mass Romantic van de New Pornographers (= Neko Case plus nog wat mensen uit de Vancouverse alt.country scene). Aanstekelijke powerpop meets country rock. Klinkt zoals je altijd hoopte dat de Walkabouts zouden klinken, maar dat nooit deden.
Monday, May 7, 2001
Alhoewel je er MP3's (en overigens ook plaatjes en filmpjes) kunt uitwisselen gaat het wat ver om filepile.org een vervanger voor Napster te noemen. Op hele kleine schaal misschien. Er staan op elk moment namelijk maar 10 verschillende tracks die je kunt downloaden. Je kunt er zelf eentje toevoegen, maar dat betekent dat er ook een zal afvallen*. Die beperkte keuze is eigenlijk ook meteen de kracht van Filepile: je kunt weer verrast worden. Napster was/is handig als je op zoek was naar een bepaald nummer, maar je kwam er haast nooit iets onverwachts tegen. Maar met dank aan Filepile heb ik de afgelopen weken onder meer tracks van Hope Sandoval (ex-Mazzy Star), Autechre en de Soggy Bottom Boys (= George Clooney et al uit Oh Brother, Where Art Thou) lopen downloaden. Dingen waar ik nooit specifiek op zoek naar zou zijn gegaan op Napster, maar wel erg blij mee ben. Geldt trouwens helemaal voor Built To Spill's (live) uitvoering van I Try van Macy Gray. Een nummer waar ik sowieso niet van wist dat het bestond, laat staan dat ik er naar op zoek was.
*Niet helemaal waar: er blijkt ook een archief te zijn waar alle tracks van de laatste twee dagen te vinden zijn.
TV's 100 Greatest Characters: zoals voted for by het Britse publiek en afgelopen weekend te zien was op Channel4. In de onderste regionen veel troosteloze Britse jaren '70 en '60 meuk (en, schandalig laag op de 98ste plek, Buffy) maar met de top 20 - B.A., Basil Fawlty, Blackadder, Homer Simpson, The Fonz, Alan B'Stard en dergelijke - kun je het moeilijk oneens wezen. Opvallende ontbrekende namen: Kitt en Neighbours' Harold Bishop. Je kunt je natuurlijk afvragen wat de waarde is van een top 100 samengesteld uit 100 mogelijke keuzes.
De Stereo Top 10 van week 18:
1. (1) I Monster - Daydream
2. (3) Lowgold - Counterfeit
3. (2) Destiny's Child - Survivor
4. (-) Decomposed Subsonic - Blaue Löwen (mp3-fragment)
5. (4) Moldy Peaches - Who's Got The Crack?
6. (7) Ash - Burn Baby Burn
7. (8) Kings Of Convenience - Toxic Girl
8. (6) Starsailor - Good Souls
9. (10) Beta Band - Squares
10. (5) Sugababes - Run For Cover
Saturday, May 5, 2001
Het Experience Music Project is een museum gewijd aan de geschiedenis van de rock'n'roll met duizenden stukken memorabilia ter tentoonstelling waaronder, omdat het zich in Seattle bevindt, natuurlijk heel wat Hendrix en Cobain (maar ook minder bekende, regionale helden als Beat Happening en Unwound). Je kunt een en ander thuis van achter je computer bekijken in de digitale collectie. Maar er is meer interessants te lezen en te doen op site zoals een Riot Girrrl Retrospective , een kijkje in de studio bij Built To Spill en de Gitaarlick Van De Dag.
In Your Face: Zoe Ball (aka Mevrouw Fatboy Slim) schrijft al een paar weken een beauty column voor het zaterdagse Weekend magazine van de Guardian.
Friday, May 4, 2001
18.7 Megabyte, maar dan heb je ook wat. Vreselijk leuke popquiz bij Northernlake. Knap lastig ook. Weet niet zeker of ik ga insturen, want ik zit vooralsnog met een paar beschamende witte plekken en van sommige dingen die ik wél weet ben ik er niet echt trots op dát ik het weet.
Op de site van Kitty Yo - Duits label met onder meer To Rococo Rot, Tarwater, Peaches en Gonzalez in de portefeuille - kun je niet alleen mp3's van betreffende bands downloaden maar tevens, in Shockwave, luisteren naar hun complete, meest recente albums. Bij deze wil ik dat u in het geval van Kante's Zweilicht (adembenemend mooie gitaarpop met avant-gardistisch, post-rockerig randje, Duitstalig) en Surrogat's Rock (overrompelende gitaarrock, ook Duitstalig) van harte aanbevelen.
Thursday, May 3, 2001
De Red Eye gaat dicht. Dat zal waarschijnlijk weinig mensen interesseren, want een pub in London waar avond aan avond onbekende unsigned bandjes spelen en bovendien zal de Red Eye later dit jaar terugkeren op een andere lokatie. Hun huidige accomodatie is verkocht en wordt een modern appartementencomplex. Ik ben er één keer geweest, zo'n 2 1/2 jaar geleden. Wat ik me er vooral nog van kan herinneren is dat het een bere-end lopen was vanaf het dichstbijzijnde metrostation, King's Cross, en dat het er absoluut niet uitzag als een hippe concertvenue; midden in een woonwijk en de uitstraling van een lokale pub. Ik wilde eigenlijk Idlewild zien - op dat moment hadden ze pas een paar singles uit - maar daar aangekomen bleken die te zijn afgelast. We zijn toch maar naar binnen gegaan en hebben het iets meer dan twee bandjes uitgehouden. Muzikaal stelde het allemaal niet zoveel voor. Alleen het eerste bandje had wel wat en klonk een beetje á la Radiohead ttv The Bends. Het enige dat me verder is bijgebleven is de pauzemuziek tussen de optredens door. Normaliter als je naar een bandje gaat kijken draait de dj plaatjes van bandjes die een beetje in het verlengde van de optredende bands liggen. Niet hier. Hier werd doodgewoon een Now That's What I Call Music volume X opgezet en het publiek werd aldus getrakteerd op een verfrissende sloot eurohouse en Take That. Verfrissend, want ik vind de pauzemuziekjes normaliter zo verschrikkelijk voorspelbaar. Als je naar London Calling gaat krijg je tussen de bedrijven door steevast wagonladingen Bripop voorgesteld en als je een punkbandje gaat bekijken neemt de diensdoende dj in de regel alleen maar z'n punkcd'tjes mee van huis. Ik ben vóór meer afwisseling. Toegegeven, de Backstreet Boys gaan misschien iets te ver, maar toen ik een paar jaar geleden Morrissey zag werd er in de pauze alleen maar ouwe soul en ska gedraaid, terwijl Suede in de Paradiso een paar jaar dáár weer voor er op stonden dat er voor het optreden een cd'tje van Prince zou worden opgezet. Dat soort dingen dienen vaker te gebeuren.
Interview met John Wayne Shot Me bij Gamesen.nl, inderdaad een games-site, dit onder meer naar aanleiding van het nummer My Nintendo + Me van hun nieuwe plaat Fortran Catapult, dat je bij het artikel tevens kunt downloaden als MP3.
Wednesday, May 2, 2001
Gevarieerd leesvoer voor de woensdagmiddag... de minst favoriete platen en genres en artiesten muzikale en ontwikkelingen van 2001 volgens Simon Reynolds (via NYLPM)... bij Tangents weer nieuwe dagboekaantekingen van Everett True online. Juni 2000 is momenteel aan de beurt... Geluid is de niet bepaald onlogische naam van de muziekrubriek van het nieuwe belgische tijdschrift Mao. In de onlineversie een handvol cd-recensies, interviews met Mogwai (kort), Daniel Johnston (iets langer) en Mauro (heel erg lang) en video-opnames van Bonnie 'Prince' Billy... Stripwax: albumrecensies in stripvorm. (Via Monosyllabic)
Tuesday, May 1, 2001
Uit de inbox:
Belle & Sebastian return with a new EP, entitled 'Jonathan David', on June 18th 2001. It includes three previously unreleased tracks, 'Jonathan David', 'Take Your Carriage Clock and Shove It' and live favourite 'The Loneliness of a Middle Distance Runner'.
Deze week níet in de Stereo Top 10: Deep Down And Dirty van de Stereo MC's. Alhoewel het op een bepaalde manier ook erg knap is dat ze er 9 jaar over gedaan hebben om precies hetzelfde te klinken als toen. Ik zat heus niet te wachten op een plotse bekering tot de 2-step, een verlate omhelzing der big beat of het nieuws dat ze Timbaland zouden hebben ingehuurd als producer, maar een beetje acknowledgement van het feit dat we momenteel in het jaar 2001 leven en niet meer in 1992 had van mij wel gemogen. Waarom - met Destiny's Child, Outkast, de Avalanches, Dr. Dre en dergelijke in het achterhoofd - zouden we hier vandaag de dag nog opgewonden van moeten raken? To the left, to the right, step it up, step it up, it's alright.
Excelsior Recordings bestaat vijf jaar. Tijd voor een feestje (17 mei, Tivoli, Utrecht) en een labelspecial (bij VPRO's 3voor12, naar het schijnt het eerste in een reeks specials over Nederlandse labels). Op de Excelsior-site kun je bovendien een nummer van Pergola, de nieuwe plaat van Johan downloaden als MP3.
Als John Woo, in plaats van dure Hollywood blockbusters, goedkope stick figure flashfilmpjes zou maken, zou het er misschien uitzien als Xiao Xiao (no3). Wat is het internet toch een fantastische uitvinding.
Monday, April 30, 2001
Ik had naar de Cavern kunnen gaan om daar het mogelijk interessante postrockgroepje Woe te zien (met ex-leden van hardcore schuine streep punkpop combo Understand). Ik had thuis kunnen blijven om een wellicht leuke documentaire over militias in de Verenigde Staten en daarna de eventueel onderhoudende fillum The Fan te bekijken op Channel 4. Ik had zelfs thuis kunnen blijven om, ik noem maar een dwarsstraat, te een beetje te studeren. Maar nee, ik ging gisteravond naar One Night At McCool's in de bios. Nou, dat zijn ook meteen 90 minuten uit m'n leven (en niet te vergeten 4 pond 40) die ik nooit meer terugzie... John Goodman, Paul Reiser en Matt Dilon spelen drie mannen die alledrie op hol zijn geslagen door dezelfde vrouw (Liv Tyler) en dat leidt tot een hoop gedoe en gehannes met criminele inslag. Het verhaal wordt verteld vanuit de drie verschillende perspectieven in flashbacks in de hoop op wat post-Pulp Fiction-achtige hipheid, maar daar zit het allemaal lang niet snugger en intelligent genoeg voor in elkaar. Wat overblijft is een slappe screwball komedie met een veel te lage grapdichtheid, een handvol verleidelijke Liv Tyler scenes en een paar geinige 70's verwijzingen (Michael Douglas' personage, de Village People), waar het lastig warm voor lopen is.
De jongeman van de platenzaak keek vandaag niet eens raar op toen ik de nieuwe albums van Mogwai en Destiny's Child kwam afrekenen. Hij vroeg alleen of ik mee wilde doen aan een loterij die ze hielden waarbij ze een gitaarpedaal van Mogwai gingen weggeven. Je begrijpt, dat wilde ik wel. Bij Destiny's Child hoorde blijkbaar geen loterij. Het is dan ook een plaat met weinig gitaren.
