Concerttip (1): morgen, begin van de avond, speelt Like A Tim op het Westergasfabriekterrein in het kader van het All I Know Is The Way I Feel, When It's Real, I Keep It Alive wat, zoals ik het begrepen heb, het meer geluidsgerichte gedeelte van Kunstvlaai is, wat weer de alternatieve, experimentelere tegenhanger van de momenteel gehouden Kunstrai is. Ik betwijfel het overigens of Tim veel tracks zal spelen van z'n nieuwste ep Bass Girl, waarvan je op z'n site een aantal erg spannende fragmenten kunt beluisteren, want dat lijkt vooral om de verleidelijke zang van Gina D'Orio van Cobra Killer te draaien.
Concerttip (2): ook morgen maar later op de avond in Bitterzoet een speciale aflevering van Goesting met het Amsterdamse podiumdebuut van Comtron en allerhande Commodere64-achtige videodingetjes.
De Independent interviewt Donna Matthews (ex-Elastica, nu: Klang).
Friday, May 14, 2004 //
Listed: Travis Keller (van Buddyhead) en Fred Thomas (van Saturday Looks Good To Me) over hun favoriete plaatjes van het moment.
Stuff We're Listening To These Days...: de mensen van het Self-Starter Foundation-label zetten ongeveer eens per maand een gevarieerd mix-cd'tje online - zowel te streamen als per losse track downloadbaar, en dus niet 100% legaal - met favoriete tracks van de afgelopen tijd. Deze keer is de selectie sterk geïnspireerd door een recente toernee met Clearlake. Bevat nummers van de Pixies, de Thermals, Marvin Gaye en Billy Bragg.
Listening Station: Stephin Merritt en Sufjan Stevens bediscussieren pop.
Ripping Yarns: de Guardian laat een heuze Literature professor de nieuwe plaat van de Streets analyseren. En luister in de tussentijd hier naar de Futureheads-remix (!!!) van 'smans recente single én de verherinterpretatie van hetzelfde nummer door talentvolle britrappers Kano, Donae'o, Lady Sovereign and Tinchy Stryder. Beide tracks schijnen te vinden te zijn op CD2 van de single, die bij deze met superstip bovenaan mijn boodschappenlijstje is beland.
Tegenvaller Van De Week: I Can See Clearly Now van Seelenluft - het album is te beluisteren bij 3voor12's Luisterpaal - is géén cover van het Jimmy Cliff-nummer. Het leek me zo fantastisch om Jim Reid, die op het nummer de vocalen verzorgt, in de rol van Lee Towers te horen. Misschien een volgende keer.
Elk jaar doet Yo La Tengo een fundraiser voor het radiostation WFMU. Dit bestaat er uit dat de band live in de uitzending covers speelt die door de luisteraars, tegen betaling, kunnen worden aangevraagd. Hier kun je het resultaat van de meest recentie editie (april jl.) downloaden. Mijn favorieten: We Didn't Start The Fire (met stukjes Rock The Casbah en Cortez The Killer en meer), Hey Ya maar vooral Build Me Up Buttercup, want, zo te horen, met een handvol buurmeisjes als gastzangers.
In ander Outkast-nieuws: Andre 3000 is gevraagd door Cartoon Network ideeën aan te leveren voor een nieuwe animatie-serie.
Monday, May 10, 2004 //
I Choose Something Else: Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam (SLAA) organiseert Vrijdag 28 mei een avond over Literatuur en Popmuziek in de Balie met bijdragen van onder meer Roel Bentz Van Den Berg, P.F. Thomése en Micha Wertheim.
Biff! Bang! Pow!: BBC Radio 2 vertelt het verhaal van Creation Records. Zie ook hier.
The Roots Of Spacemen 3: Sonic Boom over de 22 platen die het unieke geluid van Spaceman 3 hielpen bepalen (en zoals die nu samengebracht zijn op een verzamelaar op Munster Records).
Wat ons verder opviel in de Lichtstad:
* de Sacre Coeur, de Eiffeltoren, het Panthéon, de Obelisk, het Louvre, de Notre Dame, de Sorbonne, de Moulin Rouge, Quartier Latin; het staat er allemaal nog. Aangaande de staat van de Arc De Triomphe ben ik het niet helemaal zeker, die hebben we alleen van grote afstand gezien.
* Picasso is indrukwekkend, maar Miró is helemaal de bom. Ook al besloeg de tentoonstelling in het Centre Pompidou slechts een klein gedeelte van 'smans oeuvre - 1917 tot 1934 om precies te zijn - ben ik er toch nog niet helemaal van bekomen.
* Arjan Ederveen was er ook. Sterker nog, we hadden sterke vermoedens dat hij ons achtervolgde. Maandagmiddag kwamen we hem tegen in een heerlijk zonnig Jardin Du Luxembourg en dinsdag zagen we hem wéér, nu in Palais De Tokyo, dat helaas gesloten was, maar waar je wel ongelooflijk hip kon zitten wezen in het cafetaria.
* In de spaarzame minuten die we wel doorbrachten in platenzaken heb ik natuurlijk m'n collectie door Benjamin Biolay geproduceerde Franse zuchtmeisjes op peil gebracht en via de luisterpaal tevens Helena, en in het bijzonder haar nieuwe album Née Dans La Nature, ontdekt. Niet zo mooi als Biolay - maar goed, die is dan ook getrouwd met de dochter van Catherine Deneuve en Marcello Mastroianni en zal het op pure klasse dus altijd winnen en bovendien hijgt Helena lang niet zo lekker als Keren-Ann of Coralie Clément - maar het is ook weer zo'n hele fijne collectie onschuldig ogende neo-chansons die klinken als wuivend riet en bevat bovendien een cover van Kylie's Can't Get You Out Of My Head. Geilneef achter de schermen heet hier Philippe Katerine.
* Von Dutch is zo over. Hun truckerscaps waren op elke straathoek te verkrijgen - de going rate is 50EURO - en daar kun je je dus met de beste wil van de wereld niet meer in vertonen. Het is maar dat U het weet.
Saturday, May 8, 2004 //
Bij de NME kun je gratis en voor niets tracks van de Constantines, Amplifier en de behoorlijk angstaanjagende Trachenburg Family Slideshow Playersdownloaden.
The Mack heeft trouwens een handig overzichtje van alle(?) Kanye West-producties.
Thursday, April 29, 2004 //
Fuck democratie! Alhoewel een ruime meerderheid recentelijk
te kennen gaf dat ik me naar de Ekko in Utrecht zou moeten begeven voor een concert van de Bronx, ben ik gisteravond gewoon lekker naar Moneybrother in de Melkweg gegaan. Fuck de meerderheid! Zeker als die meerderheid het bij compleet het verkeerde eind heeft. Van garagerollbandjes als de Bronx gaan er namelijk minstens dertien in een dozijn. Toegegeven, slechts weinigen weten op zulke smakelijke wijze de riffs van de Hives te koppelen aan de vunzigheid van Guns'n'Roses maar het is eigenlijk niet meer dan een accentverschil, een kwestie van gradatie. Bands als Moneybrother heb je op het moment gewoonweg verder niet. Moneybrother is uniek. Eigenlijk de enige andere artiest met wie je ze vandaag de dag een beetje zou kunnen vergelijken is Ted Leo. Maar dan toch helemaal anders. Om de muziek van Anders Wendin en z'n kornuiten te omschrijven kun je niet anders dan gebruikmaken van combinaties waar je normaliter alleen maar van zou kunnen dromen. Moneybrother klinkt, op hun fantastische debuutalbum Blood Panic, als de Clash die een hartverscheurend soul-album hebben proberen te maken; als Dexy's Midnight Runners met een gebroken hart; zoals een non-Boss-kenner als ik hoopt dat die nog nooit beluisterde platen van Bruce Springsteen klinken. Stoere-doch-gevoelige-mannenmuziek; bezielde rock met het punkhart op de juiste plaats en dan is Moneybrother bovendien gezegend met dat fijnzinnige gevoel voor gemakkelijk in het gehoor liggende popsongs dat Zweden op een of andere manier met de paplepel lijkt te worden ingegoten. Die stoere-doch-gevoelige-man-act speelt Anders op het podium trouwens met verve. Op dramatische wijze praat hij zelf de intros vol van de zinderende zwijmelnummers waar de set aanvankelijk vooral uit lijkt te bestaan. Even later stort de complete band ter aarde tijdens het slotakkoord van een van de meer opzwepende songs. En net als je denkt dat het allemaal wat overdreven is, gaan ze nóg een paar stapjes verder: in een van de laatste nummers doet Anders na het eerste couplet alsof het hem allemaal te veel is geworden en gaat hij met z'n hoofd in z'n handen op de rand van het drumpodium zitten, waarna de rest van de band hem troostend op z'n rug slaat, hij z'n gitaar weer vastpakt en met dubbele inzet het nummer tóch afmaakt. En het werkt. Juist omdat het allemaal zo dodelijk serieus en consequent wordt doorgevoerd kun je, ondanks dat het muzikaal misschien wat minder vet klinkt dan je eigenlijk gehoopt had, niet anders dan meegesleept in het verhaal van Moneybrother.
Wednesday, April 28, 2004 //
In aflevering 10 van het MTV2-programma This Is Our Music staat Amsterdam (lees: Nederland) centraal. Met interviews met onder meer Legowelt, Viewlexx, Comtron en Clone.
Tracks van Kaito, de Mutts en Kill Kenada in de April-editie van Playlouder's Singles Club.
Mijn 'dj-carriere' (let op de aanhalingstekens) in een notendop: afgelopen vrijdag mocht ik, als Radio Mortale, weer eens plaatjes draaien in de Amsterdamse Winston voor, tussen en na de bandjes die daar die avond ten bate van onze verenigingskas hun ding stonden te doen. Nou is het anderen lastig vallen met mijn muzikale smaak een van mijn favoriete bezigheden, maar ik ben er inmiddels achtergekomen dat dit genoegen niet altijd wederzijds is. Nou is het nog lang niet zo erg dat de mensen zodra ik een plaatje opzet naar de uitgang rennen, maar het is regelmatig voorgekomen dat zodra de échte dj van de Winston het om een uur of half-twaalf van me overneemt de mensen het plotsklaps op een dansen zetten terwijl ze een paar minuten daarvoor, bij míjn plaatjes, nog verveeld met een biertje in hun hand voor zich uit stonden te staren. Dat wil ik dus ook, bewegende menzen op mijn muziek, en ik doe hier sindsdien erg m'n best voor maar ik ben blijkbaar gewoon te eigenwijs. De DJ die het afgelopen vrijdag van me over kwam nemen legde de vinger op de gevoelige plek: de plaat die ik op had staan toen ik mijn koptelefoon uitplugde en zij de hare in, was Call Me van Blondie. Een bekend deuntje, toch? Iedereen kent Blondie, toch? 'Wat een goed nummer is dit', zegt ze, 'heb ik ook wel eens gedraaid, maar iedereen stond meteen stil'. Als zout in de wond draaide ze later op de avond The Tide Is High en bleef iedereen gewoon dansen. Je zult begrijpen dat Call Me desalniettemin een prominente plek heeft gekregen op Meccanik Dancing, het verzamel-cd'tje dat ik maakte voor de Ik Dans Alleen Op...-cd-r-cirkel van de Subjectivisten.
Garagerockers de Mooney Suzukivertellen over hun samenwerking met producersteam de Matrix (bekend van Avril Levigne en Liz Phair) in Rolling Stone.
Franz Ferdinand speelde maandaag de rol van gast-hoofdredacteur van het tweede katern van de Guardian, G2.
De recensies van het eerste reunie-concert van de Pixies druppelen binnen. De Twin Cities Pioneer Press (even registreren) was als lokale suffertje het eerst en de NME heeft de complete setlist. Omdat ik alleen over my dead body ga kamperen op Pinkpop was ik, me welbewust van het concept cognitieve dissonantie, van plan die hele Pixies-reunie met een paar stevige argusogen links te laten liggen, maar het feit dat ik al kippenvel kreeg van deze brakke en rommelige versie van Gigantic door de Breeders samen met Joey Santiago, live in Spaceland (LA?) eind vorige maand, voorspelt weinig goeds voor mijn geestelijke gesteldheid als eind mei de band daadwerkelijk deze kant op komt.
De Solo Man Only zijn vanavond te zien in OCCII. Dat geeft je nog een paar uurtjes om hun debuutalbum Hot Shit! gratis en voor niets te downloaden en uit je hoofd te leren.
Een paar aanvullingen op Vido's verder uitstekende uitagenda voor Amsterdammers Met Een Avontuurlijke Muzieksmaak:
* Zaterdag 17 April: Hutspot, hippe avond in de Paradiso onder meer georganiseerd door het Klakson Label met onder andere een optreden van Aux Raus.
* Zondag 18 April: Gala Fraropa III met Mr. Quintron & Miss Pussycat, zZz, Franco Formica en een paar koele dj's vanaf acht uur bij/in/op Fraropa en da's ergens voorbij Camping Zeeburg.
* Donderdag 30 April: de line-up van Scram C. Baby's Eenmalige Uitbarsting begint langzaam maar zeker vorm te krijgen met The Bees, D-men, Scram C Baby, Hallo Venray, Bettie Serveert, Bingo Trappers, Pfaff, El Rio Trio, De Spades, zZz, Gem, Spider Rico, LPG, Represailles, PJ Roggeband, Halifax, DJ Sandeman, DJ Solex en DJ St. Paul. Met zo'n uitgebreid programma - en het gerucht gaat dat er nog meer namen zullen worden toegevoegd - is het geen wonder dat een en ander al vanaf vier uur des middags loos gaat.
Update: Zaterdag de 17e gebeurt er meer moois want de David Gilmour Girls - een soort van discopunk-project van twee leden van Oil - gaan hun ding doen op een feestje in Pakhuis Wilhelmina in het kader van de lancering van een of ander nieuw fotografie-tijdschrift.
En in het kader van Leesvoer Voor Tweede Paasdag:
* Het Evangelie van een Arrogante Geit: 8Weekly interviewt de Mountain Goats.
* Planet Rock: Jockey Slut introduceert de Concretes.
* Lowtones interviewt de LCD Soundsystem.
Monday, April 12, 2004 //
Kombuistaal Rock: Vice-Magazine met een artikel over de Zuid-Afrikaanse rockerKoos Kombuis. In het Afrikaans. (Oh, wacht, het is onderdeel van een serie waarin verder dit artikel over een Chinese zangeres en deze over Gisli (de IJslandse Beck). In het Chinees en IJslands, dus.)
Luister naar It's All Around You, het nieuwe album van Tortoise, hier. Quicktime.
Wednesday, April 7, 2004 //
Comeback - Die Grosse Chance is een soort Idols voor uitgerangeerde b-artiesten van vroeger op de Duitse commerciële zender Pro Sieben. Dat Coolio z'n gedwongen vertrek uit het programma afreageerd door een kleedkamer te verbouwen is vooral een beetje sneu. Wat mij vooral opviel is dat een van de overgebleven kandidaten iemand van de Nederlandse boy-band Caught In The Act is. De winnaar krijgt een door hippe producers begeleidde comeback in de schoot geworpen. U bent gewaarschuwd.
Ik Dans Alleen Op...: de Subjectivisten organiseren een nieuwe cd-r-cirkel. Je kunt je nú inschrijven.
Thursday, April 1, 2004 //
After
The Surprising Conversions: een studiodagboek van John Darnielle van de
Mountain Goats. (en aangezien die plaat nu af en uit is, heeft Darnielle ook de
tijd gehad om de eerste drie maanden van het muzikale jaar 2004 eens uitgebreid door te nemen
in Last Plane To Jakarta.)
Phoenix Radio: luister naar het complete nieuwe album van Phoenix in RealAudio.
Mr. Agreeable: de site van popjournalist David Stubbs met inderdaad een aantal ouwe Mr. Agreeable-columns uit wijlen de Melody Maker maar vooral veel van de stukken die Stubbs schreef in de Uncut als The Reaper, waarin elke maand een andere Heilige Koe uit de muziek- of filmgeschiedenis genadeloos door de gehaktmolen werd gehaald (een rubriek die op een gegeven moment, volgens de geruchten, op last van de adverteerders is stopgezet).
The Enemy Within: Steve Lamacq over Engeland's rol als muzikaal oefenveldje voor Grote Boze Amerikaanse Platenmaatschappijen.
