Playlist: Cooper Temple Clause - Let's Kill Music Coparck - Birds, Happiness & Still Not Worried Dandy Warhols - Bohemian Like You Dressy Bessy - Pink Hearts Yellow Moons Jay Z - Izzo P Diddy - Bad Boy For Life Quasi - It's Raining Roots Manuva - Dreamy Days The Shins - Oh, Inverted World Sum 41 - Fat Lip
De Volkskrant meldde afgelopen donderdag dat er voor het A2A festival op dat moment - een week voor dat het van start zal gaan - pas drie- á vierhonderd kaartjes zijn verkocht. Met een totale capaciteit van zo'n vier- á vijfduizend man over de verschillende lokaties lijkt me dat niet bepaald veel. Dit artikel zal trouwens niet veel helpen want de krant weet het wel lekker negatief te brengen: dat als gevolg van de aanslagen in Amerika een 'kwart van de programmering is komen te vervallen'. Terwijl het al een paar weken bekend was dat een deel van de Amerikaanse bands had afgezegd en dat de organisatie, voor zo ver ik het begrepen heb, een boel andere (Amerikaanse) bands die wél wilde vliegen had uitgenodigd. Overigens vraag ik me af of dit alles überhaupt enige invloed op de kracht van de programmering heeft. De publiekstrekkers - voor zo ver daar sowieso sprake van is - zijn volgens mij vooral de Nederlandse bands als Bauer, Caesar, Arling & Cameron, terwijl de buitenlandse namen er een beetje voor spek en bonen bij lijken te hangen. En die Nederlandse bandjes - plus de meeste Belgische - kun in de regel voor een schappelijker prijs ook gewoon in het clubcircuit zien.
Volgens de organisatie is A2A een 'festival voor nieuwe talenten' en mikken ze qua publiek 'op een heel gerichte groep'. Maar het lijkt er op dat ze die groep mensen die eventueel geïnteresseerd is in het ontdekken van nieuwe bandjes schromelijk onderschat heeft. Die groep lijkt me namelijk ook behoorlijk kritisch over muziek. Ik - volgens mij kan ik mezelf hier best als voorbeeld gebruiken - ben best bereid te betalen voor een concert van een bandje waar ik weinig tot niets ván gehoord heb, maar waar ik wel goeie dingen óver gehoord of gelezen heb, maar ik ga niet zo maar in het wilde weg naar allerhande wildvreemde bandjes kijken. En op een marginaal aantal potentieel interessante bandjes - Roots Manuva, J. Majesty, Charged en Remington Super 60 - lijkt er voor de rest bar weinig van mijn gading tussen het aanbod van A2A te zitten. Het overgrote deel van de namen zegt zelfs mij niets en omdat ik geen idee heb hoe de precieze selectie van de optredende bands tot stand is gekomen heb ik er weinig vertrouwen in dat het de moeite waard is om tussen al het kaf naar eventueel aanwezig koren te lopen zoeken. Ik ben - kortom - dus niet van plan om te gaan. Bovendien, ook zonder A2A heb ik al keus genoeg: vrijdag de 20ste is er een hardcore-avond met onder meer het fantastische Face Tomorrow in Asgard in Beverwijk terwijl in de Kade in Zaandam de Bingo Trappers en de Furtips zullen spelen. En het allerleukste is nog wel dat beide concerten gratis zijn.
De heren van N*E*R*D zijn allesbehalve tevreden met de voor de Amerikaanse release met échte instrumenten opnieuw opgenomen versie van hun album In Search Of... en hebben de release uitgesteld. De reden: het THC-niveau van de nummers was niet hoog genoeg...
Tuesday, October 9, 2001
De gimmick is een wonderbaarlijk fenomeen in de muziekwereld. In de handen van sommigen is de gimmick goud waard: het molenwieken en kapot slaan van de instrumenten van Pete Townshend van de Who, het schooluniform van AC/DC, de make-up van Kiss. Waarschijnlijk groter is de groep artiesten bij wie de gimmick het zicht op de onderliggende muziek ontneemt, voor wie het de spreekwoordelijke molensteen om de nek is: GG Allin, The King (Love Will Tear Us Apart met Elvis-accent), Bob Fosko van de Raggende Manne. Voor Les Savy Fav - en dan hebben we het vooral over zanger Tim Harrington - ligt het gevaar te belanden in de tweede categorie op de loer terwijl de band in een rechtvaardige wereld in de eerste categorie thuis zou horen. Zijn de plusminus 100 man die zich gisteravond in de bovenzaal van de Paradiso verzamelde daar om Harrington zich als een malloot te zien gedragen of vanwege de muziek? Overigens worden we op beide fronten absoluut niet teleurgesteld. Harrington - grote man, kalend, het overgebleven haar in soort van manen achterop z'n hoofd, volle baard - komt rennend vanachter uit de zaal op met de microfoonstandaard boven z'n hoofd en gekleed in een witte, donsen poncho die hij in het tweede nummer direkt gebruikt om liggend op de vloer een aantal dames op de eerste rij mee te versieren. Gedurende de plusminus 50 minuten die volgen verkent Harrington zo goed als alle hoeken van de zaal. Hij is geregeld bovenop de de tafels of op de lambrizering (?) te vinden, blijkt uitermate geïnteresseerd in het uitblazen van de kaarsjes die de Paradiso ter bevordering van de gezelligheid op bar en tafels heeft gezet en maakt z'n eigen lichtshow met de hangende lampen boven de bar. Z'n drie mede-bandleden lijken niet erg onder de indruk - die zien dit per slot van rekening ook elke avond - en produceren onderwijl hoekige, dwarse indierock van het opwindendste soort. Alsof Pavement een flinke schop onder z'n hol heeft gekregen van Jesus Lizard omdat ze het orgeltje van Brainiac hadden gestolen. Muziek die ook zonder het uitzinnige gedrag van Harrington méér dan de moeite waard is - luister maar eens naar hun fantastische albums - maar waar juist dóór die cabaret-act het gros van het publiek waarschijnlijk weinig aandacht aan schonk. Het is de paradox van Les Savy Fav dat ze zónder sowieso veel minder publiek zouden trekken.
Happy Traum van Daryll Ann is onlangs ook in de VS verschenen. In Splendid een - redelijk positieve - recensie.
Ik ben er ooit, lang geleden één keer geweest (voor een optreden van Laika) maar de komende tijd staan er een aantal interessante dingen te gebeuren in Occii, ergens aan de Amstelveense weg, in Amsterdam. Het fantastische, Schotse Life Without Buildings bijvoorbeeld op 24 oktober, samen met het ook erg aardige, Nederlandse Mongrell en Zea-side project Zany. Unwound komt op de 31ste en als ik het wel heb komen de Tight Bros From Way Back When ergens halverwege November. Alleen jammer dat het zo'n eind uit het centrum is; daar helemaal aan het einde van het Vondelpark.
Monday, October 8, 2001
Ik mag op deze pagina dan wel regelmatig hip doen over allerhande hiphop, maar als ik heel eerlijk ben is het - op een Ice T en een Jurassic 5 op Lowlands na - dik 7 jaar geleden dat ik het laatst naar een rap-concert ging. En dat was Cypress Hill, ook toen al niet de meest cutting edge van het genre. Dat is Cannibal Ox - zoals die afgelopen donderdag te zien waren in het Patronaat in Haarlem - vandaag de dag wel. Zelfs binnen het vandaag de dag aan alle kanten vernieuwende en experimenterende genre is dit New Yorkse duo - Vast Aire en Vordul, ontdekt door de mensen van Company Flow - een vreemde eend in de bijt. Vanwege de teksten die duidelijk afwijken van het standaard geblingbling, gebitch en genigger, maar vooral vanwege de eigenzinnige muzikale aankleding; een combinatie van vage electronische soundscapes en beats die tijdens de hinkstapsprong over hun eigen benen lijken te zijn gestruikeld. Op z'n best klinkt het alsof het uit de koker van de Aphex Twin vandaan had kunnen komen maar dan mét het warme en organische van échte hiphop. Live is het verfijnde er natuurlijk een beetje af - vooral aan de verbale kant van het verhaal maar de keuze van de nummers lijkt ook wat veilig - en de make some noiseën vliegen ons zoals bij elk hihop-concert om de oren maar het blijft meer dan plezierig hoofdknikken voor gevorderden. Er is een intermezzo waarin DJ Crypt One mag laten zien wat hij in huis heeft, er wordt wat gefreestyled en aan het eind mogen een handvol aspiring mc's uit het Haarlemse publiek hun kunstje op het podium vertonen. Met gemengde resultaten, de meeste brengen het er redelijk vanaf alleen de laatste knul heeft een iets te grote bek richting Vast Aire, die daarop de geluidsman de microfoons uit laat zetten. Onze lokale krullebol laat zich hierdoor allerminst uit het veld slaan en blijft gewoon op het podium rondhangen tot groot ongenoegen van de échte rappers met als gevolg dat een en ander een nogal rommelig en onbevredigend einde krijgt. Desalniettemin is deze hernieuwde kennismaking met de wereld der live-hiphop me reuze bevallen. Komt goed uit want het Patronaat lijkt in de nabije toekomst met meer interessante dingen te komen:Tha Liks (voorheen Alkaholics) begin volgende maand zijn helaas afgelast maar iets later in November staat er bijvoorbeeld een Eastern Conference-avond op het programma, met onder meer High & Mighty en de Smut Peddlers en als speciale gast Princess Superstar.
Vido Liber is een nieuw weblog over muziek en film. En met een mening. Ondanks het korte bestaan valt er al een boel te lezen waaronder live- en cd-recensies en voorspellingen met betrekking tot de voorrondes van de Grote Prijs van Nederland. Om in de gaten te houden. One Inch Punch daarentegen lijkt de pijp aan Maarten te hebben gegeven. Jammer, Ariën...
Tuesday, October 2, 2001
Met haar nieuwe single I'm A Slave 4 U geeft Britney Spears overduidelijk te kennen dat ze voortaan serieus genomen wil worden. Dat merken we aan die Prince-spelling van de titel en dat merken we ook in de bijbehorende video. Die is donker en mysterieus en Britney kijkt de hele tijd boos in de camera. Maar de belangrijste aanwijzing is dat heur haar in de war zit (al weet ik ook wel dat mevrouw uren in de stoel van de stoel van de hair stylist heeft moeten doorbrengen om dat ongekamde effect te krijgen). Om vooral toch maar héél duidelijk te maken dat dit niet zo maar Hit Me Baby One More Time deel IV is. Niet dat we daar visueel nog aan herinnerd dienden te worden. Deze nieuwe single is eens te meer het bewijs dat we de spannendste en meest vooruitstrevende en opwindende muziek vandaag de dag gewoon bovenin de top40 tegen komen.
Pitchfork - zo'n beetje het interessantste muziekzine op het net - doet nu ook in MP3's. Het webzine kiest de verkrijgbare, maandelijks roterende tracks overigens niet zelf uit maar platenmaatschappijen kunnen ruimte op de betreffende pagina kopen. In de ogen van sommigen wellicht een niet goed te praten knieval voor commercie en kapitalisme, maar met die gratis cd'tjes die je af en toe bij tijdschriften van dood hout krijgt gebeurt het niet anders. Op het moment kun je tracks downloaden van onder meer Alsace Lorraine, Joe Strummer en Hot Water Music.
Monday, October 1, 2001
Melt Banana is een band die waarschijnlijk het best in levende lijve te ondergaan is. Er zijn eigenlijk maar weinig momenten waar hun albums vol doorgeslagen piepknor-hardcore vol tot hun recht komen. Te overweldigend en druk om er iets bij te doen en het Japanse viertal maakt nou ook niet echt muziek waar je eens rustig met een goede koptelefoon op de bank bij gaat zitten ontspannen. Om eerlijk te zijn zijn hun cd's vooral goed om ongewenste visite binnen no-time de deur uit te krijgen of om die luidruchtige buren eens een koekje van eigen deeg te geven. Of, zoals gezegd, te consumeren wanneer ter plekke op het podium - én op volle oorlogssterkte - bereid. De kenners waren dus in (redelijk) grote getale aanwezig afgelopen dinsdag in de bovenzaal van de Paradiso. Om vervolgens tot de conclusie te moeten komen dat de band een deel van haar extreemste kanten lijkt te zijn verloren. Makkelijk op de maag ligt het nog steeds niet en de band zal nooit de rechtstreekse strijd om het zakgeld van de punkende tieners met Blink 182 en Korn aan kunnen, maar het is op z'n minst opvallend dat de traditionele drie-seconden durende noise-uitbarstingen die BLEURGGGHHH!!! doen - nummers waarvan de band er altijd wel een paar op het publiek afvuurde; het liefst een stuk of 5 in een halve minuut - ontbreken. Net als op hun meest recente album, Teeny Shiny, klinkt het iets meer gestroomlijnder dan voorheen. Springerige, op hol geslagen noisepunk met gillende vrouwelijke vocalen, het onmogelijkste gepiep en gebrom en wat dies meer zij courtesy of de om onduidelijke redenen met mondkapje getooide gitarist en een ferme ruggegraat in de vorm van de basloopjes van het dame-tje in een donker hoekje van het podium wiens bas bijna twee keer zo groot is als zijzelf. Live is het dus gelukkig nog steeds een hele belevenis.
Tuesday, September 25, 2001
Heb onlangs weer eens een nieuwe startpagina in elkaar geflanst. Ik had er eerst een bij een van de vele Startpagina-klonen. Die ging echter failliet maar werd overgenomen door een ándere Startpagina-kloon, maar ik was indertussen m'n inloggegevens al weer kwijt en ik had daar eigenlijk helemaal geen zin meer in en dus heb ik m'n oude pagina bij dds maar weer tot leven gewekt en omgevormd tot de nieuwe Stereo startpagina met 200+ indierock en -pop links. Net als voorheen is het absoluut niet m'n intentie compleet of objectief te zijn maar is het een gewoon een geheel subjectieve (en hopelijk aktuele) verzameling links naar webzines, mp3-sites en pagina's van bands en labels waarvan ík op dit moment denk dat ze - om wat voor reden dan ook - interessant zijn. Klachten, ideeën, suggesties en tips zijn desalniettemin welkom.
Zo maar een paar dingen die ik me na een paar dagen TMF (en MTV en de Box) kijken afvraag:
* Begrijp ik het goed - uit de reclame - dat de akoestiek in de Heineken Music Hall zó prut is dat de hele zaal er last van heeft als jíj een biertje bij de bar bestelt??
* Wat is de bedoeling van die solo-single van Lisa Lopez van TLC. Muzikaal lijkt het in eerste instantie een gedurfde tegelijk minimalistische én latin-achtige creatie maar het refrein is zó kinderachtig en in de video lijkt Lisa te zijn verdwaald in een aflevering van Sesamstraat.
* Zit er anno 2001 nog íemand op Michael Jackson te wachten?? Die nieuwe single is an sich niet slecht; nogal saai en flets in vergelijking met het overige aktuele aanbod, maar niet hondsberoerd. Dat astmatische gekreun en gehijg lijkt me sowieso al niet meer echt van deze tijd, maar wat me nog het meest tegenstaat zijn die witte sokken. Nou weet ik weinig van mode, maar witte sokken bij een zwart pak kunnen dus écht niet (en die broek lijkt me trouwens ook nogal aan de korte kant...).
* H to the izzo. V to the izza... Jay Z, waar heb je het in hémelsnaam over???
Monday, September 24, 2001
Weer thuis in Nederland. Om eerlijk te zijn ben ik al sinds woensdagavond terug maar ik heb de afgelopen dagen hard gewerkt aan m'n dissertatie, zodat-ie vanmiddag op de bus richting Engeland kon. Het is trouwens wel weer allemaal wennen én behelpen. M'n ouders hadden het briljante plan opgevat om juist nú m'n oude kamer op te knappen en dus zit ik momenteel op zolder met m'n hele hebben en houwen inclusief al m'n cd's en m'n reguliere muziekinstallatie opgeslagen in dozen. Aan de andere kant is het natuurlijk wel een extra stimulans om nu hard een baan én woonruimte te gaan lopen zoeken. M'n luistergedrag is dus ook wat ongewoon: heb de afgelopen dagen vooral Q The Beat (rap & r & b) en, tijdens de avonduren, Business Nieuws Radio (jazzzz, soort van) opstaan afgewisseld met wat cd's die m'n broertje hier had achter gelaten ter kopiëring (en dan met name het fantastische The Cat & The Cobra van Les Savy Fav en het misschien nog net íets meer fantastische titelloze album van The Convocation Of...) en af en toe een uurtje doelloos tussen TMF, MTV en The Box heen en weer zappen. Al doende kwam ik tot de conclusie dat er onlangs een wet moet zijn aangenomen die stelt dat op elk willekeurig moment op tenminste één van die drie zenders Puff Daddy's (of P. Diddy's) nieuwe single, Bad Boy For Life, te zien moet zijn. Een wet waar ik me overigens helemaal ik kan vinden. Geweldig nummer...
Ondertussen is er natuurlijk veel gebeurd op het internet:
* Damn Music heeft een interview met Solex. Mevrouw Esselink zegt onder meer een paar interessante en ware dingen over het Nederlandse (alternatieve) muziekklimaat. Ben er overigens nog niet aan toegekomen om haar nieuwe plaat aan te schaffen.
* Die Atari Teenage Riot-oprichter die is overleden blijkt Carl Crack en niet Alec Empire. Blijft lullig natuurlijk.
* Nieuwe dagboekaantekeningen van Everett True bij Tangents.
* Het is vandaag precies 10 jaar geleden dat Nirvana's Nevermind verscheen.
* Fotoverslag cq toerdagboek van Italiaanse toer van Feverdream.
