Niet geheel onverwacht, maar desalniettemin erg treurig: Johnny Cash is dood.
Friday, September 12, 2003 //
Ik vertrouw het nog steeds niet, hoor. Zelfs Guardian meldt de reunie van de Pixies al als feit, maar ook zij baseren zich op datzelfde MTV-berichtje met die vage anoniem gebleven woordvoerder van de band waar iedereen zich op baseert. Pas als ik Kim Deal, Black Francis en die andere twee met m'n eigen ogen vanaf de voorste rij in de Paradiso (Bijlmer Bierhal? Ahoy?) Gigantic hoor inzetten zal ik het geloven. Het begon allemaal met dit interview met London's XFM waarin Frank Black vertelde dat de band nog regelmatig bij elkaar kwam om een stukje te jammen. Nog even afgezien van de allergische reactie die dat laatste woord op elk weldenkend mens zou moeten hebben, zegt Black nergens expliciet wie hij met we bedoelt. Dat heeft de redactie ingevuld. Het is geen geheim dat hij nog steeds bevriend is met David Lovering (die doet regelmatig z'n scheikundige goocheltrucs in z'n voorprogramma) en Joey Santiago (met wie hij de afgelopen zowel live als op plaat heeft gewerkt) maar ik kan me écht niet voorstellen dat Kim Deal ook gezellig meedoet. Ik heb later nog ergens gelezen dat dat stukje over dat hij zelf regelmatig droomde over een reunie ironisch bedoeld was, maar niet als zodanig werd begrepen. Maar dat kan ik nu natuurlijk nergens meer terugvinden. Slechts deze, wél duidelijk ironische, mededeling van een, waarschijnlijk andere, anonieme bron op het in de regel goed geïnformeerde frankblack.net. De reactie van diezelfde bron - ik voel me net Woodward & Bernstein hier - op het laatste nieuws is trouwens op z'n zachtst gezegd raadselachtig te noemen.
De Guardian vraagt zich, niet onredelijkerwijs, af of we eigenlijk wel zitten te wachten op een Pixies-reunie. En komt er niet echt uit. Ik wel. Van mij hoeft het niet. Wat was dat was enzo. Een van de redenen dat de Pixies wat mij betreft de Beste Band Ter Wereld Ooit zijn is dat ze op tijd stopten. Misschien niet op hun hoogtepunt - dan hadden ze er na Doolittle mee uit moeten scheiden - maar ruim voordat ze shit zouden worden. En zeg nou zelf: Trompe Le Monde was 12 jaar geleden, Kim Deal is 12 jaar ouder, Black Francis 12 jaar dikker. Dat was vroeger. Nu is nu. Aanstaande zondag speelt Malkovich tijdens een hardcorematinee in de Amsterdamse Volta. Winamp verblijdde me in de tijd dat ik dit stukje tikte met een handvol tracks van het nieuwe album van Mates Of State afgewisseld met onder meer Girls Aloud's cover van Girls On Film, Daddigon's Gal Dem Want It en Aidan Smith's lieve en tegelijk hilarische Ode To Delia Smith (Delia, I like to feel ya... hands upon my choppingboard tonight). Allemaal hartstikke nieuw en allemaal harstikke opwindend. Dat betekent overigens niet dat áls ze toch weer bijelkaar komen ik niet in de rij ga liggen voor kaartjes of dat ik niet bereid ben de halve wereld te bereizen om ze te zien. Zo ben ik dan ook weer wel.
Thursday, September 11, 2003 //
Salon (even een reclamefilmpke bekijken dus) over het MTV-programma de Newlyweds, het Osbournes-achtige kijkje in het leven van de zo pas in het huwelijksbootje gestapte Jessica (Simpson, bekend van de recente hit van Adam Green) en Nick ('bekend' van de boyband 98 degrees). Helaas nog niet te zien op de Nederlandse MTV.
MP3 Van De Dag: 12:51 van de Strokes. Hun nieuwe single. Gewoon legaal en in z'n geheel op hun officiële site (klik: music). Sympathieke jongens.
Wednesday, September 10, 2003 //
De volgende drie links hebben niets (tot weinig) met muziek te maken. Kom je hier alleen voor de muziek, check dan gewoon meteen de laatste alinea van vandaag waar je weer een leuk mp3'tje kunt downloaden:
Goed nieuws? Exeter City FC is nu officieel eigendom van de supportersvereniging. (Het lijkt ze trouwens niet te lukken om na één jaar conference meteen terug te promoveren naar de derde divisie. Na zeven wedstrijden staan ze momenteel ergens in de middenmoot.)
Een voorproefje van het nieuwe seizoen 24. Die achterlijke Kim zit er trouwens nog steeds in. Vraag me af of ze het deze keer wéér voor elkaar krijgt om om het uur door iemand anders gegijzeld te worden.
Een interview met Billie in de Guardian!! Why you gotta play that song so loud? Because we want to! Because we want to!
MP3 Van De Dag: The Box van CDOASS. Frisse retropostpunkfunkpop uit Zweden.
Tuesday, September 9, 2003 //
Wat nieuws van Nederlandse bandjes en labels met een international tintje: het nieuwe album van The Oath (Nederlands-Amerikaanse hardcoreband met onder meer leden van Oil) zal worden geproduceerd door Steve Albini en verschijnen bij het Dim Mak label. In omgekeerde richting zal er begin volgend jaar een single van het Engelse Fiel Garvie (soort van kruising tussen Mazzy Star en Melys) verschijnen bij het onuitsprekelijke Enschedese Drga Drga Label.
Drowned In Sound interviewtTony Wilson, onder meer over In The City.
MP3 Van De Dag: I Just Called To Say I Love You van Mambo Kurt. Natuurlijk heeft de grap na 4 albums een baard zo lang dat je er minstens een paar keer de evenaar me zou kunnen omcirkelen, maar toch moet ik ook hier - s'werelds slechtste songs ooit in casioska-versie met vet Duits accent - weer verschrikkelijk om grinniken.
Monday, September 8, 2003 //
De twee dames van Lolita Storm staan er een beetje verdwaald bij, op het podium van de OCCII afgelopen zaterdag, in hun felrode nepleren stewardessen-outfits inclusief van die kleine, scheef-op-hun-hoofd-geplaatste hoedjes. (Het mannelijke deel van de band, die achter z'n keyboard z'n uiterste best doet zo verveeld mogelijk te kijken, ziet er in bijpassende kledij uit als een overblijfsel van Adam & The Ants.) Nou is de OCCII het soort lokatie waar je al overdressed bent als je een keer je schoenen hebt gepoetst, maar toch, al deze overdaad aan stijl voelt raar. Goed raar, dat dan weer wel. De outfits passen bovendien goed bij de nieuwe muzikale richting. De digital hardcore van vroeger heeft plaatsgemaakt voor een soort post-electroclash synthpop. Af en toe vliegt er nog wel een stofzuiger over - een kleintje, sowieso klinkt de band vanavond een beetje mat - en het schreeuwerige is ook gebleven, maar het zijn vooral fantastische bubblegumpopsongs die het drietal ons vanavond voorschotelt. Stuk voor stuk sixties girlgroups als de Shangri-Las en de Dixie Cups waardig, als ze niet verpakt waren in goedkope, overstuurde keyboards en weinig subtiele vierkwarts-beats. Toegegeven, zelfs een halfuurtje is voor dit nieuwe Lolita Storm een beetje aan de lange kant en ze spelen oude hits als Goodbye America niet maar, kom op zeg, bij écht goeie pop moet je niet al te scherp naar de kleine lettertjes kijken. Het nieuwe album van Lolita Storm, Studio 666 Crack Addict Commandos, verschijnt binnenkort bij 555 Recordings.
Sunday, August 31, 2003 //
Omdat het gevaar kopje onder te gaan in de uitgebreide Lowlands-verslaggeving op 3voor12 op de loer ligt even wat extra aandacht voor de bekendmaking van de nieuwe avondprogrammering van de VPRO op 3fm. Het goede nieuws is dat ze weer, een beetje, gaan specialiseren. Dinsdag komt er een rock/nu-metal programma, op donderdag keert Kees De Koning terug met twee uur hiphop. Nu maar hopen dat er op de andere dagen ook weer de mogelijkheid is voor een beetje diepgang. Ze deden de afgelopen tijd erg hun best bij Het Lek en later 3voor12FM maar je had toch zelden het idee dat je iets miste als je niet luisteren en dan wordt het op den duur steeds moeilijker jezelf er aan te herinneren om 10 uur de radio aan te zetten. Maar goed, ik ben ook maar een ouwe lul die terugverlangt naar de dagen van de Voorste Linie.
9 September verschijnt het tweede album van Andrew WK. Bij mp3.com kun je twee voorproefjes beluisteren. Muzikaal lijkt Dhr. Wilkes-Krier op The Wolf te hebben gekozen voor de Toto-na-een-overdosis-steroiden aanpak en de manische tweelingbroer van Jim Steinman te hebben gestrikt voor de arrangementen. De - in de regel diep verdrongen - aor-liefhebber in mij krijgt desalniettemin kippenvel van de riffs ter grootte van een gemiddelde planeet in Never Let Down en Tear It Up. Jammer alleen van die stem. Dit had 100x beter geklonken met dat speenvarken van de Darkness aan het roer.
MP3 Van De Dag: The Sword In The Stone van Ted Leo/Pharmacists. Ted Leo is mijn nieuwe held, namelijk. Hearts Of Oak is al een van m'n favoriete albums van het jaar, maar deze track van een in oktober te verschijnen ep slaat alles. Één stem, één electrische gitaar, een handvol powerchords en alle energie en emotie van zo'n beetje de complete oeuvres van Bruce Springsteen, Elvis Costello en de Clash samengebald in nog geen twee minuten.
Saturday, August 30, 2003 //
Friday, August 29, 2003 //
Het is nog erg rustig als afgelopen woensdag, iets over half negen, in Vrankrijk de tweede editie van Ladyfest Amsterdam van start gaat. Waarschijnlijk vanwege de voetbal (kom op, zo'n grap vraagt erom gemaakt te worden). Misschien maar goed ook want de zangeres van het openingsbandje, het Argentijns/Franse Bridget Chones Pack, is zo al erg verlegen. Bijna met haar rug naar het handjevol mensen voor het podium tokkelt ze op haar electrische gitaar, nerveus haar voeten over elkaar wrijvend. Haar onzekerheid sijpelt ook door in de muziek. De band lijkt maar niet het zelfvertrouwen te hebben om hun schetsen van lieve, dromerige liedjes uit te werken en kiest na een veelbelovend begin telkens voor de veilige uitweg: simpele lo-fi schuifakkoordenpunk voor twee gitaren en een onvaste drummer. De cover van Do You Wanna Dance is erg charmant. Na wat gedichten van Diano Ozon in het café beklimt Marg van Seedling het podium als Gram. In haar eentje. Met gitaar en sampler. De beats die ze onder haar nummers zet zijn af en toe wat elementair, bijna op het industriële af, en haar expressieve manier van zingen komt eigenlijk beter tot z'n recht in de dwarse popliedjes van Seedling maar, het moet gezegd worden, haar hi-NRG synthdisco versie - denk Bis' Action & Drama - van Getting Into doet het origineel, te vinden op Seedlings meest recente album, grondig verbleken. De Koreaanse Bubblyfish heeft alleen maar een tafel vol electronica en snoertjes tot haar beschikking. Bij de meer ambient-achtige stukken die ze daar mee voortbrengt kan ik het niet helpen te denken aan de onderwaterscenes in de Hunt For The Red October (of een andere duikbotenfilm). De speelsere momenten waarop ze aan de slag gaat met een soort van gameboy-achtig instrument en haar electronische riedeltjes laat stuiteren en alle hoeken van de zaal doorjaagt totdat het lijkt alsof ze achterna worden gezeten door hun eigen staart, zijn spannend. Mijn probleem met dit soort muziek - in het algemeen, dus het geldt niet alleen hier - is de willekeurigheid. Ik ben van mening dat in een goed liedje elke noot, elke klank, elk geluid op z'n plaats staat om een bepaalde reden. Op die plaats had in principe geen andere noot, klank of geluid kunnen staan. Veel moderne electronica lijkt te bestaan uit een collectie random bliepjes en gekraak en wat dies meer zij, maar hetzelfde nummer had eigenlijk ook uit net iets andere bliepjes en gekraak kunnen bestaan. Het klinkt vaak wel aardig, maar ik denk dat het veel overtuigendere resultaten oplevert als ergens bewuste keuzes achter zitten. Doch dit terzijde. Ondertussen is het overigens een stuk drukker geworden.
Vervolgens neemt de avond een surrealistische wending. Eerst is er in het café een soort van mime-achtige act. Die duurt gelukkig maar een paar minuten, maar in de Grote Zaal staat inmiddels een immense poppenkast op het podium. Wegens onverstaanbare dialogen is het verhaal niet te volgen, maar het lijkt te draaien om een zangeres, een beer, Saddam Hoessein en een ufo. Af en toe stapt de zangeres uit de poppenkast om een liedje te zingen en op een gegeven mag haar als beer verklede medebandlid ook meedoen. Ook al het gedoe er omheen kan niet verhullen dat Räuberhöhle klinkt als een goedkope kruising tussen Stereo Total en Chicks On Speed en dat het niveau van het eerste nummer, een cover van Kim Wilde's cover van de Supremes You Keep Me Hangin' On, de rest van het optreden niet meer wordt gehaald. De laatste act van de avond is Alice & The Serial Numbers: rampestampende techno met electro-invloeden - Vido en ik zetten op het gegeven moment zo goed als tegelijkertijd Sweet Dreams Are Made Of This in - uit Canada. Niet subtiel, maar dat is naar alle waarschijnlijkheid niet de bedoeling, maar ook niet echt memorabel. Het wordt niet automatisch interessant als je twee vrouwen achter een stel laptops zet. Alhoewel festivals als dit soms van mening lijken dat dit wel het geval is.
MP3 Van De Dag: Paper Gods van Cobra High. Had ik toevallig zaterdagmiddag gedownload - in hun wekelijkse new releases mailing omschreef de Londonse platenzaak Rough Trade het als catchy, edgy and fun music mashing up 80's synth electro with new wave punk, think the Damned meets the Faint - en zaterdagavond kwam ik de band wéér tegen, op het t-shirt van de zangeres van Pretty Girls Make Graves op het podium van de Melkweg.
Thursday, August 28, 2003 //
Ook als je níet naar Lowlands gaat kun je deze week muzikaal flink aan je trekken komen (vooral als je in of om Amsterdam woont). Zo wordt op het Museumplein dit weekend het nieuwe culturele seizoen traditiegetrouw geopend door middel van de Uitmarkt. Met een beetje goeie wil kun je een aardig muzikaal programma samenstellen met onder meer The Proov, Opgezwolle en The Sheer op zaterdag en Bettie Serveert, de Moordgasten en Spinvis op zondag. Vrijwel tegelijkertijd vind er in diverse gekraakte krochten in de stad een nieuwe editie van Ladyfest Amsterdam plaats. Met heel veel, zelfs voor mij, onbekende namen, maar het programma van de eerste avond (wo 17, vrankrijk) belooft ons een boel electronische klanken waaronder die van Gram, een project van de zangeres van Seedling, die aan de slag gaat met samples en dergelijke. Zaterdag de 30ste staat onder meer Lolita Storm op het programma. In 1999 scoorden zij hoog in mijn singlejaarlijstje met de Atari Teenage Riot meets The Donna's-achtige knaller Goodbye America en ze schijnen dus nog te bestaan. Als dat nog niet genoeg is kun je naderhand nog naar een afterparty van een of ander basketbaltoernooi in de Lichtfabriek in Haarlem waar naast de Postmen ook de Britse rapper Blak Twang - bekend van de hits Trixsta en So Rotten - zal optreden. Meer info op www.thecommittee.nl. Die maandag tenslotte is er weer een nieuwe editie van Bandjes Draaien in Cafe Vaaghuyzen, waar deze keer Kek 66 (sixties mod, beat, soul, garage) en Sal (musique avant la...) achter de draaitafels zullen kruipen.
Trouwens ook niet vergeten: nu maandag om half elf op BBC2 de documentaite Live Forever, over de op- en ondergang van Britpop.
MP3 Van De Dag: Acts Of Fire van Voicst. Van hun debuut-ep Eat The Evidence.
Sunday, August 24, 2003 //
Je wel eens afgevraagd wat er van die baby van de hoes van Nirvana's Nevermind terecht is gekomen?? Wel, hij is inmiddels 12, heet Spencer Elden en is binnenkort wéér op een platenhoes te bewonderen, dit keer die van het nieuwe album van Skinny Puppy.
MP3 Van De Dag: Murder You van Bong-Ra, die hier - op de voor hem gebruikelijke wijze - citeert uit een nummer dat qua melodie precies Desmond Dekker's Israelites is maar dan met een andere tekst.
Thursday, August 21, 2003 //
MP3 Van De Dag: Ha Ha van het drums-en-orgel duo Mates Of State. Voorproefje van hun nieuwe album Team Boo.
Wednesday, August 20, 2003 //
Ergens begin jaren negentig is er een wet aangenomen die stelt dat elk stukje over Eugene Kelly - dus ook dit stukje - moet beginnen met te vertellen dat Kurt Cobain zo'n grote fan was: dat Nirvana een aantal nummers van Kelly's jaren 80-bandje de Vaselines coverde en later zijn jaren 90-groepje Eugenius regelmatig als voorprogramma mee op toer nam. Nou moet ik bekennen dat ik van de week pas voor het eerst dat (verzamel)album van de Vaselines heb gehoord maar Eugenius' Oomalama en Mary Queen Of Scots zijn twee van mijn allerfavorietste albums ever. Sprankelende, tijdloze gitaarpop in de beste zin van het woord. Sindsdien - we hebben het over de eerste helft van de jaren negentig - heeft Kelly zich redelijk rustig gehouden. De afgelopen jaren kwamen we hem bijvoorbeeld tegen op albums van de Reindeer Section en Future Pilot AKA en recentlijk toerde hij nog in het voorprogramma van de Teenage Fanclub. Het nieuws dat er vorige maand een eerste solo-ep van Kelly is verschenen (op Geographic, een door de Pastels gerunde dochterlabeltje van Domino) werd in Huize Stereo dan ook met gejuich ontvangen. Om er tien minuten soulseeken later te komen dat Kelly sinds Oomalama en Mary Queen Of Scots, vanzelfsprekend, een stuk ouder is geworden. De vier nummers zijn erg mellow en, zoals wel vaker bij muzikanten op leeftijd, suggereren lichte country-neigingen: mondharmonica, tinkelende piano's, een twangende gitaar, dat werk. Zeggen dat The Healing Power Of Firewalking het leukste nummer is omdat het nog het meeste weg heeft van de rammelende, Schotse gitaarpop van vroeger slaat nergens op want dan kan ik net zo goed die rammelende Schotse gitaarpopplaten van vroeger op zetten. Maar goed, het zijn weer vier prachtige liedjes en een country-tik is altijd nog beter dan dat andere symptoom dat je vaak tegenkomt bij ouder wordende muzikanten: dat ze denken dat ze de blues hebben gevonden. Het meest up-to-date Eugene Kelly-nieuws lees je bij Velvet Bean.
Laten we eerlijk zijn. Dat hele interweb haalt een boel van de geheimzinnigheid uit je muziekbelevenis. Ander voorbeeld. Kathryn Williams - het moderne, vrouwelijke antwoord op Nick Drake, no kidding - heeft naar het schijnt een ep gemaakt met Pedro - het soort-van lofi, folky Britse neefje van DJ Shadow. Wel, er schijnt helemaal niks, dat ding is er gewoon en via de website van de platenmij zelfs in z'n geheel te beluisteren. En da's jammer. Die Pedro blijkt namelijk het domste gedaan wat je je had kunnen voorstellen: Williams' melodielijnen aan stukken geknipt. Van die warme, ultralieve liedjes zijn slechts losse flarden overgebleven. Eeuwig zonde natuurlijk. In m'n hoofd klonk deze combinatie namelijk een stuk beter en als ik, ouwerwets, had moeten wachten totdat ik deze ep in een winkel was tegengekomen had ik nog langer van die voorpret kunnen genieten en had het me dán pas tegengevallen. Vandaag de dag kun je het dus met een of twee muisklikken al uit je computerboxjes hebben schallen. Weet je meteen hoe het écht klinkt en moet je weer op zoek naar een volgende kick.
MP3 Van De Dag: 80's Rockstar van The Weekend. Tot in perfectie geairbrushte powerpop ergens uit het schemergebied tussen Weezer en de Go Go's. Zea was al fan en heeft een eigen interpretatie van het nummer online staan.
Tuesday, August 19, 2003 //
Met voorsprong een van de leukste muziekvideo's van het moment is die voor We Know Something You Don't Know van DJ Format. Mensen in dierenpakken zijn namelijk altijd leuk en helemaal als ze klassieke hiphop- en breakdancemoves uitvoeren. De video is gemaakt door Ruben Fleischer en is op zijn website dan ook in z'n geheel te bewonderen. Hetzelfde geldt voor zijn videos voor nummers van onder meer Gold Chains en Dismemberment Plan, Fix Up Look Sharp van Dizzee Rascal én de volgende single van DJ Format, Vicious Battle Raps.
Jason Pierce over Amazing Grace, het volgende maand te verschijnen garage-album van Spiritualized.
MP3 Van De Dag: Ecstacy Like You van de Zweeds/Amsterdamse band Mustafa et Monique (naar verluidt studeert Monique aan de plaatselijke kunstacademie). Heel fijn My Bloody Valentine-achtig popdeuntje - met J.Mascisiaanse gitaarsolo - dat op ongeveer een minuut voor het einde op heerlijke wijze ontspoort.
