Playlist: Belle & Sebastian - Freakscene (mp3) Blak Twang - Trixstar (Quicktime Video) British Sea Power - The Spirit Of St. Louis (mp3) The Darkness - I Believe In A Thing Called Love (mp3) Diff'rent Stripes - Tribute To The White Stripes (7") Face Tomorrow - For Who You Are (cd) Flaming Lips - Yoshimi Battles The Pink Robots (Flash) Lee Hazlewood - For Every Solution There's A Problem (cd) Kelley Osbourne - Papa Don't Preach (tmf)
V/a - Even Pinguins Get The Blues (cd)
MP3 Van De Dag: Narcissus van Frans Haarmeijer & Frank Antonie. De poetische zinnen van de ene worden op de computer van de ander verknipt en plakt tot spannende popsongs (of andersom). Spinvisiaans.
Monday, July 8, 2002 //
Net als ik bij het tweede nummer tot de conclusie ben gekomen dat de betonnen 77-style oi-punk van Die Nakse Bananen - zoals gisteravond te zien in Parkhof in Alkmaar - wel wat meer pit kan gebruiken, breekt er in het publiek de pleuris uit. In eerste instantie lijkt het nog een vrij onschuldig opstootje, maar in 10 tellen is het zaallicht aan, heeft iemand uit voorzorg de nooduitgang opengezet en staat de bassist met z'n instrument op een kluwe vechtende mensen in te meppen. U wou actie? Maar het lijkt precies wat de band nodig heeft, want als het schorrie van het morrie is gescheiden en de rust in de zaal een beetje lijkt te zijn weergekeerd spelen de Rotterdammers met minstens 2 keer zoveel adrenaline als vóór het incident. Helaas blijft hun muziek oubollige rommel. Nee dan Oil, die hebben én geen vechtend publiek nodig om een beetje op dreef te raken én klinken ongelooflijk nú. Vanaf de eerste riff van Medicine That Kills staat de band in vuur en vlam. Het is dringen geblazen op het podium - de Bananen hebben hun drumstel laten staan - en het vijftal kanaliseert alle energie die ze niet kwijt kunnen door deze beperking in bewegingsvrijheid in hun instrumenten en via de versterkers de zaal in. Binnen de huidige vloedgolf aan opwindende Nederlandse indie/emo-bandjes onderscheidt Oil zich door een smeuïge, snotty garagerock-feel (een vleugje Rocket From The Crypt, zeg maar). De hoekige gitaren en stoere metallicks worden vandaag de dag standaard bijgeleverd. Het oprekken van het laatste nummer met wat pseudo-experimenteel gejam had niet gehoeven en de zanger mag het wel wat scherper uit z'n strot laten komen, maar alleen de grootste pietlut zal dit zijn pret om de fantastische nummers en ongelooflijke power waarmee de band ze afvuurt laten vergallen. Over intens gesproken. Face Tomorrow's zanger Jelle Schrooten krijst en jengelt alsof het allemaal uit z'n tenen moet komen. Vooral vanwege zijn vocalen valt de naam Radiohead vaak in beschrijvingen van deze ook al weer Rotterdamse band, maar eigenlijk heeft het meer van het bijna over-the-top dramatische van een Matt Bellamy van Muse (deze vergelijking kwam overigens vooral in me op omdat de bassist qua uiterlijk wel iets weg van de bassist van Muse. De ene gitarist, daarentegen, lijkt als twee druppels water op Andy Dick). Het optreden begint wat rommelig, maar zodra alles goed staat afgesteld is hun 'gitaarrock op het scherpst van de snede' weer bijzonder indrukwekkend. Zelfs de twee kortgeknipte buffelnekken in bomberjacks voor me (die ik er sterk van verdenk iets van doen te hebben met het gedoe eerder op de avond; ik hou me dus rustig...) knikken instemmend met hun hoofden mee op de maat. Om te bewijzen dat ze ondanks alles tóch een echte punkband zijn sluiten ze niet alleen af met het snoeiharde For Who You Are (níet te vinden op hun debuutalbum met dezelfde naam) maar coveren ze ook een nummer van Refused. Ook zonder deze toefjes slagroom kun je moeilijk om deze band heen. Het gevaar dat het allemaal een beetje een truukje gaat worden ligt wel op de loer: het tweede van de twee nieuwe, titelloze nummers dat ze spelen lijkt wel héél erg op de eerdere singles Live The Dream en Worth The Wait. Prachtnummers, maar jezelf herhalen is stil blijven staan en als er iets is dat de band live én op plaat bewijst is het wel dat het op het moment al heel wat is, maar dat er nog veel meer in zit. Ze spelen kort maar krachtig; een minuut of 40. Precies lang genoeg. En hun cd'tjes kosten na afloop slechts 10 Euro. Wereldband.
Sunday, July 7, 2002 //
Het nieuwe album van de Delgados is opgenomen en gemixed, heet Hate en zal verschijnen bij Mantra en dus niet meer bij hun eigen Chemikal Underground label, maar dat betekent verder niet dat dat label zal ophouden te bestaan. Meer over het hoe en waarom in de laatste aflevering van het Studio Dagboek dat de band tijdens de opnames bijhield.
Oil op rondreis door Europa: een toerverslag bij het Popinstituut. De band staat zoals gezegd morgen (zaterdag) op het Buitenfestival van Parkhof in het iets minder exotische Alkmaar.
Seafood speelde het afgelopen weekend op het Glastonbury Festival een heeft een uitgebreid verslag van de diverse gebeurtenissen op haar site gezet.
Volgens deconstructed gaat Lee Hazlewood, van wie zoals bekend net een nieuw album is verschenen, op Europese toernee en zal hij op 17 September in de Paradiso staan (en drie dagen later in Cirque Royal in Brussel, dan bovendien met Lambchop).
Het beste concertnieuws van vandaag is echter dat Mirah op zondag 28 juli in OCCI te Amsterdam zal spelen. Samen met onder meer Hanin Elias en Bunnies On Strike. Een behoorlijk gevarieerd programma, maar het is onderdeel van het Ladyfest Amsterdam festival. (Uit betrouwbare bron heb ik verder vernomen dat er wordt gewerkt aan een Amsterdams optreden voor de Microphones, in het kader van diens Europese tour in oktober.)
MP3 Van De Dag: By The Time I Get To Venus van Juan Maclean. Electro van voormalog Six Finger Satellite gitarist John MacClean. Zou eigenlijk staan op de - hopelijk dit weekend te verschijnen - nieuwe editie van de MP3 DIY CD, maar op het laatste moment toch nog maar ingeruild voor een track van een andere artiest op het op het moment ongelooflijk hippe DFA label. Dit was trouwens een van de 20 favoriete nummers van Tiga van de afgelopen maand.
Friday, July 5, 2002 //
DJ/Rupture's Gold Teeth Thief was zonder twijfel een van dé indrukwekkendste albums van 2001 (en de overdonderende mix van moderne r&b en ragga aan de ene kant en extreme drum'n'bass en andere onwelriekende electronische noise aan de andere is nog steeds in z'n geheel alhier te downloaden). Een opvolger, getiteld Minesweeper Suite, verschijnt binnen afzienbare tijd op Kid 606's Tigerbeat6-label. Tracklisting en mp3-fragmenten wekken de indruk dat DJ/Rupture in de tussentijd weinig zachtzinniger is geworden.
Updates*R*Us: zowel In Love With These Times, In Spite Of These Times als Southside Callbox hebben onlangs een nieuwe lading nieuwe content (vooral recensies) de wijde wereld in geslingerd. Daarnaast verschijnt er vandaag een nieuwe editie van de Playlouder Singlesclub met deze keer mp3'tjes van de nieuwe hippe talenten Crack Village, The Darkness en Xan (wel eerst even inschrijven, maar dat kost niets).
Thursday, July 4, 2002 //
Een jaar of zo geleden verzuchtte ik nog dat het eigenlijk nooit wat zou worden met Britse hiphop, omdat hun schijnbare taalvoordeel in werkelijkheid een groot nadeel zou zijn: de gemiddelde rapliefhebber zou eerder voor het échte (lees: Amerikaanse) werk gaan, dan te kiezen voor een slap Engels aftreksel. In vergelijking met veel andere Europese landen waren er in Groot-Brittannië, op een enkele uitzondering na, nauwelijkse lokale rapsuccessen. Maar het afgelopen jaar lijkt dat serieus te zijn veranderd. Run Come Save Me van Roots Manuva - wat mij betreft hét album van 2001 - was duidelijk geen eenmalige opleving. Sindsdien hebben we bijvoorbeeld New Flesh gehad, wiens album Understanding hier en daar misschien nog in oude valkuilen trapte en een beetje in de richting van Galliano-achtige jazzdance leek af te zakken, maar die met Stick And Move een van dé beste singles van de afgelopen 6 maanden afleverden. De Britten lijken door te hebben dat hun kracht niet ligt in het naäpen van de voorbeelden van de overkant van de grote plas, maar in het ondernemen van spannende ontdekkingsreizen in het schemergebied tussen traditionele hiphop, moderne electronica, 2-step en ragga. Een goed voorbeeld van de invloed van die laatste stroming is Blak Twang's huidige hit Trixstar (Quicktime Video). Samen met Fallacy & Fusion's majestueuze The Groundbreaker (Windows Media Video) is dit een goed voorbeeld van wat voor interessante, opwindende dingen momenteel in Engeland op hiphop-gebied gebeuren. Toegegeven, ze beconcurreren de Puff Daddy's en Jay Z's van deze wereld nog niet bepaald om een plek bovenin de hitlijsten - dat lulijkt vooralsnog alleen weggelegd voor de meer r&b-getinte tak van de familie zoals Ms. Dynamite en Mis-Teeq - maar dat kan alleen maar een kwestie van tijd zijn en de Britten hebben sowieso weinig meer om zich over te schamen.
Wednesday, July 3, 2002 //
Diff'rent Stripes - Tribute To The White Stripes (7", Guided Missile)
Het herhalen van een grap maakt deze er in de regel niet grappiger op. Deze ep van de Diff'rent Stripes is de uitzondering. Vorig jaar verscheen er - onder de naam Diff'rent Strokes - al een single met lullig casiopop-versies van een viertal Strokes-nummers. Dit procedé wordt hier herhaald met, je raadt het al, drie nummers van de White Stripes en het resultaat is wonderwel nóg leuker. Waar die eerste ep duidelijk een cynisch commentaar (soort van) op de hype rondom de vijf New Yorkers was, en dat ook uitstraalde, lijkt het mysterieuze combo een zekere bewondering voor het Detroitse broer/zus/(ex-)man/(ex-)vrouw duo te hebben en wijdt zich deze keer dan ook met een boel meer liefde en fantastie aan hun herinterpretaties. De budget-James Last-uitvoering (trompet!) van Hotel Yorba op kant A is zonder meer aardig, maar de ware pareltjes vinden we op de b-kant. I Think I Smell A Rat verwordt dankzij melodica en goedkope sci-fi-effecten tot een heerlijk stukje lo-fi Dr.Who-dub, waarna het onmogelijke mogelijk wordt en je op Fell In Love With A Girl blijkt te kunnen boddypoppen dankzij de electro-versie. Geruchten over een eventuele derde ep, met als titel Diff'rent Streets, zijn vooralsnog niet bevestigd.
Bingo Trappers/Mongrell/Pernath/Wio - Intended Youth/Lemon Juice/Ginger And Lime/Countless (split 7", Loveable Nurse/Morc Tapes)
Sympathiek Belgisch/Nederlands lofi-pop één-tweetje. Nederland wint. Op punten. Want heeft gewoonweg de twee mooiste deuntjes (met dank aan het Loveable Nurse label). Zowel de Bingo Trappers als Mongrell slaan overigens nogal door in hun slackerheid. Waar de valse gitaren (of is het de zang?) en laidback houding Intended Youth van de Trappers nog een soort van psychedelisch country-tintje weten mee te geven, klinken de dames van Mongrell alsof ze met de grootst mogelijke tegenzin hun instrumenten hebben opgepikt en Lemon Juice - dat op zich niet onder zou doen voor datgene waar de Breeders recentelijk mee op de proppen zijn gekomen - op band hebben gezet. Je kunt ze na de refreinen als het ware horen verzuchten 'oh, nee he, moeten we nu nóg een couplet doen?'. De Belgische kant werd verzorgd door Morc Tapes en begint met een nummer van Pernath dat helaas op weinig bijzondere kwaliteiten kan bogen. Het is niet slecht, maar het lijkt véél langer te zijn dan de kleine drie minuten die het in werkelijkheid duurt. Wio gooit het over een totaal andere boeg en maakt gebruik van een klassieke Guided By Voices-truc en laat Countless slechts een seconde of dertig duren. Voordat het nummer - een lief akoestisch dingetje - goed en wel op gang lijkt te komen, draait hij het met een welgemikt slotakkoord onverbiddelijk de nek om. Een zeer effectieve truc trouwens, met minimale middelen wordt zo in ieder geval de suggestie gewekt (terecht?) dat we met iets briljants van doen hebben.
Tuesday, July 2, 2002 //
Het Amerikaanse radiostation Quick 106 - in Portland, Or - heeft een geheel nieuw format geintroduceerd: zij draaien voortaan alleen maar de beste stukken uit de leukste platen. De moderne mens - en dus ook de muziekfan - heeft een attention span van zo'n 7 seconden, zo berekenden de muzieksamenstellers, en dus is de gemiddelde drieminuten popsong eigenlijk veel te veel gevraagd qua cognitieve inspanning. Dankzij alle overbodige zaken als intro's, outro's, solo's en coupletten achterwege te laten is het station nu in staat maar liefst 426 nummers per uur te draaien. Dit zou wel eens een briljant idee kunnen zijn. Ik weet van mezelf dat ik helemaal geen geduld heb voor verantwoordde muziekprogramma's als VPRO's Loladamusica en eigenlijk veel liever kijk naar die infomercials waarin Paul King een of andere 60ies of 70ies of 80ies boxset staat aan te prijzen. Zelfs de clipzenders zijn me eerlijk gezegd te traag. Het maakt me niet uit hoe aanstekelijk een bepaalde video ook is, na anderhalf refrein zap ik in de regel naar de concurrent voor een verse shot popmuziek.
Simon Price interviewtFischerspooner in de Independent.
De Juli-editie van Diskant-zine is zojuist van
de virtuele persen gerold.
Vernieuwd: solex.net met als speciale traktatie een cover van de Stooges' 1969.
Monday, July 1, 2002 //
Zat ik me van de week ineens af te vragen: wat zou er toch met Compulsion gebeurd
zijn? Wie? Compulsion,
Iers punkbandje (met Nederlandse drummer) die in het proto-Britpoptijdperk halverwege de
jaren Negentig wel tot de New Wave Of New Wave werden gerekend en met een album als The
Future Is Medium wat mij betreft niet onderdeden voor de Pixies circa Doolittle.
Volgens Everyone Loves The
Office is de band in 1997 uit elkaar gegaan. Gitarist Garret Lee heeft sindsdien een
carriere in de bigbeat van de grond proberen te krijgen als Jacknife Lee. Ik
zie zijn debuutalbum Muy Rico (1999) nog te vaak in de uitverkoopbakken van de diverse
Amsterdamse platenzaken om dat tot een onverdeeld succes te bestempelen. Onze landgenoot
Jan-Willem Alkema heeft nog een tijdje bij collega-Britpunkers China Drum achter de
drumkit heeft gezeten, maar ook die band heeft inmiddels de gitaren aan Maarten gegeven (na
eerst nog een tijdje als simpelweg The Drum door het leven te zijn gegaan). Hij
schijnt momenteel in Brighton te wonen. Geheel toevallig verschijnt er deze week een
Compulsion-compilatie, I Love
Compulsion; tracklisting of andere info heb ik helaas nog niet kunnen vinden.
Done Lying Down, daar hoor je vandaag de dag ook niemand meer over. Of de Sultans
Of Ping FC. En waar zou die jongen van Credit To The Nation uithangen?
In Engeland vindt dit weekend het Glastonbury Festival plaats. Op BBC 2 kun je vanavond laat en op een aantal
andere tijdstippen gedurende het weekend een aantal hoogtepunten zien. Playlouder verzorgt de webcasts (van
een aantal, lang niet alle, optredens), de NME is ter plaatse met recensies en nieuws en dergelijke en ook BBC Radio 1 pakt
flink uit.
Voor alle Spinvis-watchers: hij is aanstaande zondag (30 juni) tussen 10 en 12 (s'ochtends) te gast in het programma Oeverloos op Kink FM.
