Playlist: The Antenna - Last Chance For Action! (mp3) Hope Sandoval & the Warm Inventions - Bavarian Fruit Bread (cd) Ms. John Soda - Drop = Scene (ep) Tangents Radio Yeah Yeah Yeahs - Y Control (mp3)
Natuurlijk is het nooit aangenaam te vernemen dat een van je
favoriete bandjes heeft besloten er mee uit te scheiden, maar om eerlijk te zouden meer bands de eer aan zichzelf
moeten houden en na die eerste, briljante singles en dat leuke debuutalbum gewoon de gitaren aan Maarten moeten geven. Niet
krampachtig, en tevergeefs, proberen op dat tweede album de energie en enthousiasme van die eerste nog eens te
evenaren en dan een paar jaar later, op een ander, nog obscuurder label nog eens derde album uitpoepen dat helemaal geheel
onopgemerkt voorbij gaat aan iedereen behalve de meest fanatieke lezers van het messageboard van je website. Weten wanneer
het genoeg is. Stoppen op je hoogtepunt. Etc. Zeker hier - we hebben het over Life Without Buildings - lag het gevaar
van in herhaling vallen op de loer, Any Other City kenmerkte zich door een behoorlijk eigenzinnig geluid; een fris stuiterende en vrouwelijke versie van de Fall. Aan de andere kant, díe band brengt ook al twintig jaar om de haverklap zonder gemopper hetzelfde album uit.
Wie is de beste popjournalist van 2002? Nomineer je
favoriete muziekscribent voor de Pop Pers Prijs bij het Popinstituut.
(btw. de Texelse Boys hebben nu ook een eigen website)
MP3 Van De Dag: Go Check van
Ms John Soda. Der Weilheim posse strikes agian. Stereolab-met-een-gevoel-voor-humor-achtige pop met
Notwist-connectie.
Wednesday, October 9, 2002 //
Raadsel: is de Britse allgirl bandThe Licks die volgende week vrijdag in het voorprogramma van Green Lizard in de Kade in Zaandam staat, dezelfde Britse allgirl bandThe Licks waarvoor Guy Chambers zijn, naar ik mag aannemen zéér lucratieve, baantje als songschrijver voor Robbie Williams voor opzij heeft gezet?
Bij Think Small een verslag van het Chickfactor-festival, een week of wat geleden in London.
MP3 Van De Dag: Y Factor van de Yeah Yeah Yeahs. Hartstikke illegaal en geen idee waar het vandaan komt en waar het ooit nog eens officieel gaat verschijnen (voor zo ver ik weet niet op de nieuwe single) maar oh oh oh wat lekker.
Tuesday, October 8, 2002 //
Charlotte Hatherley (gitariste van Ash) houdt van: zombies, Bowie, Chevy Chase en being cool.
In de nieuwe editie van het Diskant zine onder meer een verslag van het Oxfordse Audioscope-festival en een heleboel foto's van Oxes' recente Europese toer.
MP3 Van De Dag: Een Nagemaakte Gek van Spinvis. Vanaf vandaag nog 24 dagen te downloaden.
Monday, October 7, 2002 //
Volgens mij was het begin vorig jaar dat de Amsterdamse Winston met nogal met misbaar aankondigde voortaan geen live-bandjes meer te programmeren omdat dat door de nieuwe belastingregel te duur en te ingewikkeld geworden zou zijn. Inmiddels lijken ze daar weer een beetje van teruggekomen, maar echt van harte gaat het nog niet. De bandjes dienen vóór elven klaar te zijn. Op zich niet eens zulk slecht beleid als dat bijvoorbeeld het geval was om mensen die uit de provincie komen gelegenheid te geven alles te zien of om bandjes tegen zichzelf te beschermen door ze maar een halfuurtje podiumtijd te gunnen, maar de harde werkelijkheid is gewoon dat de 80ies dansavond om 11 van start gaat. De optredens van de drie bandjes uit de stal van Primal Grunt die daar afgelopen vrijdag stonden hadden dan ook allemaal iets gehaasts; de 'hoe lang hebben we nog'-s waren niet van de lucht. Dat als ik binnen kom het eerste bandje al bezig is, is trouwens geheel m'n eigen schuld. SeismicInsomniac is een soort hele ingewikkelde Gathering. Gecompliceerde, nergens voor de hand liggende rock met een zangeres met een voorliefde voor opera-uithalen. Het is allemaal net iets té, met als gevolg dat de muziek net zo vergeetbaar is als de bandnaam. Eleven is verrassend professioneel voor een band waar ik nog nooit van gehoord heb. Britpopperige gitaarrock met, zoals overigens elke band vanavond, een reli-tik. Coldplay, maar dan steviger en zonder de finesse. Kent, maar dan iets alledaagser, iets Veluwser. Afgezien van de dik aangezette rock'n'roll moves van de zanger blijft het allemaal braaf en nergens meer dan aardig. Maar, het moet gezegd worden, errúg hippe kapsels. De laatste band Brown Feather Sparrow heeft vervolgens nogal wat moeite de aandacht van het uitgebreid en luidruchtig converserende publiek bij de bar vast te houden. Nou weet ik nog steeds niet helemaal zeker of hun ingetogen pianopop nou écht mooi is of dat het meer een geval is van 'als we maar gedragen genoeg spelen en er heel ingespannen bij kijken denkt het publiek vast dat we met hele gewichtige dingen bezig zijn'. Bij het afsluitende nummer Beautiful And More slaat de balans overtuigend uit naar het eerste, de rest maakt minder indruk, daar kunnen zelfs de intense vocale bijdragen van This Beautiful Mess' niets aan verhelpen.
Saturday, October 5, 2002 //
hithithit.com: het Britse cultfenomeen John Otway staat op het punt de tweede hit in z'n carriere te scoren (in 1977 haalde hij, per ongeluk verdwaald onder de punk-paraplu, al eens de Britse top 40 met Cor Baby That's Really Free). Het hele project is opgezet door z'n fans, als een kadootje voor z'n 50ste verjaardag, en het wordt daarnaast ook wel gezien als een soort van opgestoken middelvinger in de richting van de Grote Boze Platenmaatschappijen die zo machtig zijn dat ze zo goed als helemaal kunnen bepalen wat er op de radio te horen is en welke releases de platenzaken inkopen en dergelijke. Het lijkt er op dat Bunsen Burner aanstaande zondag een top10 notering zal bereiken. In de midweek charts stond-ie op de 8ste plek, maar dat was natuurlijk omdat z'n fans meteen maandag hun exemplaren van de single (in drie verschillende versies) hebben gekocht, maar gelukkig pikte de Britse media in de loop van de week het verhaal ook op (bijv. the Sun) en hopelijk zakt hij tussen nu en zondag niet al te ver weg. Nummer één zit er niet in, maar als het een beetje meezit is een breed grijnzende Otway volgende week vrijdag wél te bewonderen in Top Of The Pops.
Chickfactor, het licht-legendarische popzine (Belle & Sebastian noemden hun liedje naar dít zine, niet andersom), heeft nu ook een website: chickfactor.com (via Think Small). Op de cover van het aktuele nummer staat overigens onze eigen Solex.
Friday, October 4, 2002 //
De NME onthulde eerder deze week de tracklisting van de cd 1 Love waarop,
ten bate van War Child, een aantal hedendaagse bands en artiesten Britse nummer 1-hits uit
het verleden onder handen nemen. Interessant idee (alhoewel niet bepaald origineel), maar de
line-up lijkt me nogal gedomineerd worden door tracks waarvan je bij het zien van de
band en het nummer dat ze hebben gecoverd hebben al precies weet hoe het klinkt. Nu al, zonder het gehoord te hebben, kun je precies inkleuren hoe All Or Nothing van de Small Faces
uitgevoerd door Starsailor zal klinken. Hetzelfde geldt voor Killer in handen van de
Sugababes, Soul II Soul's Back To Life door Ms. Dynamite en het
merendeel van de overige bijdragen. De enige vraag die overblijft bij Muse's versie
van The House Of The Rising Sun is tot wélke bombastische proporties ze die open akkoorden
van het origineel hebben op laten zwellen; terwijl Oasis een nog groter bord voor hun
kop blijken te hebben dan we tot nu toe aan namen of een tot op heden verstopt gebleven
gevoel voor zelfspot ten toon spreiden door zich te wagen aan Slade's Merry XMas
Everybody. So far, so voorspelbaar. Een project als dit wordt natuurlijk pas écht
spannend als er buiten de gebaande paden wordt getreden; wanneer een band een nummer
uitkiest om onder handen te nemen dat je nooit van hun zou verwachten. Natuurlijk is de kans
groter dat het uitdraait op een totale mislukking, maar dat is nu ook juist de charme.
Gelukkig staan er op 1 Love ook een handvol van dergelijke tracks - McAlmont & Butler wagen zich aan Back
For Good (vooral bekend in de uitvoering van Take That), de Prodigy probeert
Ghost Town, vice versa doet Jimmy Eat World de Prodigy's Firestarter - als een soort peperkorrels tussen de voorspelbare slappe hap. 1 Love verschijnt volgende week maandag (in Engeland), vanaf vanmiddag zal het album in z'n geheel
gestreamd worden bij nme.com.
Kings Of A&R: Op zoek naar de nieuwe
nu-metal sensatie? Het volgende industrial-grunge succesnummer? The Next
Big Thing in ska-punk?
Thursday, October 3, 2002 //
Van 5 tot en met 12 oktober organiseert BBC Radio 3 in samenwerking met onder meer de Nederlandse Wereldomroep een Dutch Music Week. Veel aandacht voor klassieke muziek van Nederlandse origine, dus, maar er is meer: Mixing It praat met onder meer Solex en The Ex. Terwijl in het programma van Andy Kershaw de Costa-Ricaanse zangeres Guadalupe Urbina én het lo-fi garage-Americana combo DM Bob & The Deficits zullen optreden. De opnames voor dit laatste programma vinden aanstaande maandag plaats in de Melkweg en daar kun je gratis bij zijn. DM Bob - z'n debuutalbum verscheen in 96 bij Crypt - is trouwens ook een niet onverdienstelijk schilder. Klik Isaac Hayes hieronder voor meer info:
Via Oorsmeer: herinnert iemand zich Leila nog? Voormalig toetseniste voor Björk die in 1998 met het album Like Wheather op het Rephlex label voor een kleine sensatie zorgde. Wel, momenteel doet ze in bootlegs. Op haar website kun je een aantal tracks downloaden. Ze lijkt me ietwat geobsedeerd door Aaliyah. Bootleg Van Het Jaar is desalniettemin Bolloxx' Houseplaat; een verrassend intelligente combinatie van Brainpower en een handvol vroege houseclassics van eigen bodem. 2 Unlimited!!!
Wednesday, October 2, 2002 //
To: mijnsmaak@tops.cd
From: joris.gillet@planet.nl
Subject: 25 platen uit mijn platenkast (ongeveer)
Hallo,
zag het stukje over jullie nieuwe website bij
de VPRO. Interessant. Hierbij 25 titels (ongeveer) uit mijn platenkast.
Blumfeld - Old Nobody Buzzcocks - Singles Going Steady The Delgados - Peloton Dump - A Plea For Tenderness Elastica - Elastica Happy Mondays - Thrills'n'Pills and Bellyaches Françoise Hardy - The Vogue Years Maximilian Hecker - Infinite Love Songs The Interpreters - Back In The USSA The Liars - They Threw Us All In A Trench Madonna - The Immaculate Collection The Magnetic Fields - 69 Love Songs The Microphones - The Glow Pt.2 Mirah - You Think It's Like This But It's Really Like This Oasis - Definitely Maybe One Inch Punch - Tao Of The One Inch Punch Pavement - Crooked Rain Crooked Rain Pixies - Doolittle Powder - MCMXCV Primal Scream - Screamadelica Roots Manuva - Run Come Save Me Slumber Party - Slumber Party The Smiths - Singles Spinvis - Spinvis The Streets - Original Pirate Material Kathryn Williams - Little Black Numbers Wire - On Returning
ik ben benieuwd....
groeten
joris gillet
Tuesday, October 1, 2002 //
Het is is slechts weinigen gegund, maar Idlewild - zoals gisteravond
te zien in de Melkweg - lijken er zowaar in geslaagd te zijn op een waardige manier
volwassen(er) te worden. Van begin af aan was het duidelijk dat hun
hondsdolle, punky variant van de grunge-blauwdruk van oude nummers
als A Film For The Future en When I Argue I See Shapes niet het eeuwige leven gegund zou zijn. Maar ja, wat moet je anders?
De vijf Schotten lijken op hun nieuwste album The Remote Part te hebben
gekozen voor schaamteloze stadionrock; single You Hold The World In Your Arms is vintage Big Country (ook live, zonder de violen van de plaat), American Englsih steelt zelfs de drumriff uit U2's New Years Day. Het
vereist zekere kwaliteiten om hiermee weg te komen, kwaliteiten die
voorprogramma Wilt geheel en al ontbeert. En dat terwijl ze uit
Ierland komen en Keltische roots in de regel aan te raden zijn als
je je aan dit soort muziek wilt wagen. Deze vier komen helaas niet verder
dan een flink dozijn opgeblazen gedrochten van songs waar
je als zanger haast automatisch elke keer heel hard 'thank you!!' van gaat
roepen bij het laatste akkoord alsof je in een uitverkocht Wembley Stadium
staat. Waarom Idlewild dit dan wel lukt? Simpel. Roddy Woomble.
'Tuurlijk de twee stoicijns naar hun vingers kijkende gitaristen zijn ook
belangrijk en de dromerig voor zich uit starende drummer ook en de als een
cum laude geslaagde leerling in de school van Kris Novoselic op en neer hupsende
bassist staat er ook niet voor niets maar Idlewild draait vooral om
Roddy. Het is zijn verschijning en teksten die de muziek van
Idlewild de soort van Smithsiaanse kwetsbaarheid meegeven.
Het is zijn gespeelde half verlegen, half onrustige heen en weer gestruin over het podium dat zelfs
een in principe nogal doorsnee niemendalletje als I'm Happy To Be Here Tonight een klein beetje
indrukwekkend maakt en Live In A Hiding Place iets speciaals meegeeft ondanks dat de eerste
halve minuut een exacte kopie van Green Day's Time Of Your Life is.
Helaas dat de verrichtingen van het vijftal een beetje doodslaan
in de overigens gezellig drukke, maar erg stugge Kleine Zaal. We blijven ten slotte
nuchtere Hollanders. We klappen beleefd en als
we het heel erg naar ons zin hebben doen we af en toe zelfs 'woehoe'; aan het eind roepen we trouw om een toegift, maar
veel gekker moet het liever niet worden. Extra jammer dat ik ze zo goed als twee jaar geleden niet in Engeland heb kunnen zien, wegens al uitverkocht voordat ik daar aankwam.
Monday, September 30, 2002 //
Je moet heel wat in je mars hebben om anno 2002 nog iets fris en interessants uit Louie Louie te krijgen. Het is daarom redelijk verrassend te noemen dat het Brooklynse the Rapture, gisteravond in zeer matig gevulde bovenzaal van de Paradiso, nog een extra leven uit die riff weet te persen. De hieropvoorafgaande plusminus 45 minuten hebben de als reserve-Strokes die de weg naar de stylist niet konden vinden uitgedoste vier weliswaar een verdienstelijke pot begin-jaren-tachtig funk ten gehore gebracht - volgens de wetten der muziekschrijverij, die zelfs voor een goedbedoelende amateur als ik gelden, dien ik hier de namen van de Gang Of Four, PiL en/of A Certain Ratio te droppen; maar ik heb welgeteld één nummer van bovenstaande drie in m'n collectie (At Home He's A Tourist op een new wave-verzamelaar) en voel me dus niet bepaald ter zaken kundig genoeg om in deze te voldoen - maar om eerlijk te zijn bevat alleen de hit House Of Jealous Lovers genoeg pit om later op de avond, weer op weg naar huis, nog in je hoofd rond te spoken. Het is niet dat de gitaren niet hoekig of de baslijnen niet funky genoeg zijn of dat de saxofonist annex koebel-bespeler (met Björn Borg-style zweetband om z'n hoofd) niet de meest blanke funkmoves die je je voor kunt stellen staat uit te voeren of dat zijn bijdragen het geheel met een fijn toefje X-Ray Specs niet net dát beetje authentieker maken of dat de drummer niet strak genoeg is, het is gewoon dat eigenlijk alleen in House Of Jealous Lovers de Rapture's combinatie van disco en punk een hoger plan weet te bereiken. Het is het ultieme bewijs dat electro niets met het instrumentarium van de band te maken heeft maar een state of mind is en de rest van hun oeuvre klinkt nogal vlakjes in vergelijking.
Toen ik binnenkwam draaide de dj van dienst trouwens LCD Soundsystem's Losing My Edge. Wegens de hoge mate van voorspelbaarheid bijna reden genoeg om rechtsomkeer te maken (de twee bands delen niet alleen een platenmij, maar de heren van LCD Soundsystem produceren tevens de platen van de Rapture). Gelukkig revancheerde hij zich door iets later de Flying Lizards' versie van Sex Machine te draaien. De Flying Lizards waren begin jaren tachtig een - van de vele, eigenlijk - vreemde eend in de new wave bijt met hun deconstructionistische electro-covers van (rock)klassiekers en scoorden hun grootste hit met hun interpretatie van Barrett Strong's Money. Maar wat mij vooral opviel is hoe opvallend (post)modern dit nummer dankzij recente bootleg én electroclash-hypes weer klonk.
Sunday, September 29, 2002 //
Veel valt er nog niet te beleven op muziekbladen.nl. Je kunt je alleen opgeven voor een wekelijkse e-mail-muziekquiz, MQ, verzorgd door de muziekbladen OOR, Aloha, LiveXS, Samsonic en Jazz volgens de beschrijving. Ik ga er dus maar vanuit dat deze site een initiatief is van de Nederlandse Tijdschriften Groep (NTG). Het geduld wordt beloond knippert het logo verder. We zullen zien.
MP3 Van De Dag: Greenlander. Nou wil ik niet als een ouwe lul overkomen, maar zó maken ze ze vandaag niet meer. Om eerlijk te zijn, ook Pavement zelf maakte ze zo niet meer op hun laatste paar platen. Als dit het niveau is van de extra nummers op de binnenkort te verschijnen luxe and reduxe-editie van Slanted & Enchanted, ziet het er naar uit dat het wellicht toch de moeite wordt hem aan te schaffen ondanks dat ik nog steeds erg tevreden ben met m'n ouwerwetse exemplaar.
De Queens Of The Stoneage zouden verboden moeten worden.
Topswaps: Big Champagne zet de 10 populairste songs van het moment op een rijtje door te kijken wat de vaakst uitgewisselde songs op de diverse p2p-netwerken zijn.
Friday, September 27, 2002 //
Daar istie weer, de STEREO MP3 DIY CD. Volume 8 inmiddels en we noemen hem I'm Pulling The Wings Of Little Butterflies. You know the drill: download de 20 hieronder gelinkte, hip-hipper-hipste MP3'tjes en brand ze in de aangegeven volgorde op een leeg cd'tje. Klik vervolgens op onderstaand in een paar minuutjes bij-elkaar gekliederde, bijna echte John Squire schilderij voor het exclusieve bijbehorende hoesje (80kb), knip, plak, scheur, vouw en press play:
1. David Grubbs - A Dream To Help Me Sleep
Ingetogen, sophisticated, folky pop van voormalig Gastr Del Sol-lid David Grubbs. De teksten van een aantal nummers op z'n nieuwste album Rickets & Scurvy - waaronder dit A Dream To Help You Sleep - zijn van de hand van schrijver Rick Moody (Demonology, The Ice Storm).
Merg en been; hart en ziel; ziel en zaligheid. Conor Oberst (ook: Desaparecidos) gooit z'n hele hebben en houwen er weer uit op het nieuwe Bright Eyes-album Lifted or The Story Is In The Soil, Keep Your Ear To The Ground. Pretentieus, over the top (die titel alleen al) maar ook hartverscheurend mooi.
Op het nieuwe album van de Microphones, Song Islands, worden alle (?) singles en compilatie-bijdragen die er de afgelopen jaren her en der van dit eenmans post lo-fi-project zijn verschenen samengebracht. Het is derhalve misschien niet de beste introductie tot het genie dat Phil Elvrum heet (probeer bijvoorbeeld eerst eens The Glow pt.2), maar om eerlijk te zijn is je leven niet compleet zonder deze recente single, Lanterns.
Electronische post-rock met gemompelde vocalen uit dezelfde hoek als bands als To Rococo Rot en Kreidler. Waarschijnlijk geen eerbetoon aan de gelijknamige hairmetal helden, aan de andere kant blijft het altijd een onvoorspelbare combinatie: Duiters en ironie, dus je weet het maar nooit (It's not easy being a god???). Van het album Dwellers On The Treshold.
Verknipte electrowavediscopunk (hé, dit is de 8ste aflevering van deze cd. Mijn fantasie qua nieuwe genre-omschrijvingen is zo langzamerhand meer dan op) uit San Fransisco. Hun debuutalbum Numbers Life verscheen op Kid 606's Tigerbeat6 label.
Garage punk'n'roll uit Finland. Begin oktober verschijnt hun nieuwe single, I'm A Demon And I Love Rock'n'Roll; hun eerste in Engeland (bij Must Destroy records, ook bekend van de Darkness, (International) Noise Conspiracy) waarna de cover van de NME nog slechts een kwestie van tijd zal zijn. Let op mijn woorden. Nothing To Do But Win is een track van hun debuut-7" Firemen Of Love uit 1999.
Hun geweldige debuutalbum A Proud Tradition Of Failure stond zó bol van de spanning dat de band nog voor de officiële releasedatum ruziënd uiteen spatte. Nu 3 jaar later zijn de betrekkingen binnen de opnieuw opgerichte band een stuk beter (want met een aantal nieuwe bandleden), maar indierocktechnisch gezien zijn ze met hun nieuwste album, Sprezzatura!, gelukkig nog steeds een klasse apart. Als het goed is komt de band later dit jaar voor concerten naar ons land.
One Beat is de titel van, als ik goed geteld heb, het zesde album van deze koninginnen van de indierock. Nog steeds zonder basgitaar, maar mét aanstekelijke instant-popsongs als Oh!
Jarenlang was Britse hiphop de Malle Eppie van de rapscene. Maar de laatste tijd - denk ook aan Roots Manuva - staan er steeds meer Britse rappers op die hele interessante dingen doen onder meer door een flinke dosis moderne electronica en invloeden uit de Jamaicaanse dancehall aan hun muziek toe te voegen. New Flesh maakte al eens een, niet erg goeie, plaat als New Flesh For Old, maar Move Slow is afkomstig van hun nieuwste, wél heel erg dope album Understanding.
Punkrock anno 2002. Beetje emo, beetje Clash, een flinke greep uit de doos Makkelijk Meezingbare Refreinen. Piebald, uit Boston, slaagt met vlag en wimpel. Moesten helaas hun voor dit najaar geplande Europese toernee afzeggen wegens problemen met de stembanden van de zanger. Look, I Just Don't Like You is afkomstig van het album We Are The Only Friends We Have.
Oudere jongeren herinneren zich wellicht het San Diegose Drive Like Jehu nog. Rick Froberg, zanger/gitarist in die band, is in de Hot Snakes weer verenigd met een aantal van zijn oude maten (waaronder John Reis, frontman van het uit DLJ voortgesproten Rocket From The Crypt). Aangevuld met de drummer van Delta 72 maken ze ouwerwets opwindende rock'n'roll. Who Died staat op hun eerder dit jaar verschenen tweede album, Suicide Invoice.
Voor hen die de afgelopen maanden in een iglo op de Noordpool hebben doorgebracht en geen idee hebt wie of wat de D4 zijn, is er altijd nog de titel van dit nummer om aan te geven met wat voor soort bandje we hier van doen hebben. Geen slapper hap, dus. Van het album 6Twenty.
Supergroep alert!! Weird War is Neil Hagerty, Ian Svenonious en Michelle Mae van voorheen respectievelijk Royal Trux en de Make Up. En zo klinkt dit - een track van het titelloze eerste album van dit trio - dan ook: in-en-in sleazy blueslicks en een als een krolse kat kermende zanger.
Ook de oudere garde - in de Walkmen komen we bijvoorbeeld een aantal ex-Jonathan Fire*Eater-leden tegen - mag een graantje meepikken van de huidige extreme coolheid van New York. Alhoewel deze track van het album Everyone Who Pretended to Like Me Is Gone doet vermoeden dat ze ook op eigen kracht kunnen.
Zonder twijfel de meest spraakmakende electronische cd van het jaar is My Way, het debuutalbum van de Canadees Marc Leclair. Onder de naam Akufen knipt en plakt hij via z'n radio ontvangen samples inelkaar tot zwoele house-y dingetjes zoals dit fijne titelnummer met voorzichtige Moroder-bas.
Lang leve het Verenigd Europa! Al dan niet ironisch bedoelde europop van een stel Duitsers met goedkope synthesizers en een obsessie voor Franse chansons. Een beetje als Stereo Total, dus, hoor ik je denken, en daar heb je helemaal gelijk in. Superdisco verscheen vorig jaar in het kader van de singleclub van het Spaanse Elefant label.
Waarschijnlijk de onbekendste én meest mysterieuze band op het Chemikal Undeground label (Arab Strap, Delgados). Het schijnt dat zangeres Jacqui Dulany als croupier werkt in een casino in een indianenreservaat ergens in Amerika, terwijl de overige leden vanuit Leeds opereren en vroeger in de Wedding Present zaten. Heck Singhi is in ieder geval een voorproefje van CCC's nieuwe album All Artists Are Criminals. Fijne samplepop met een, soort van, northern soul-feel.
CQ, de eerste film van regisseur/scriptschrijver Roman Coppola (inderdaad, zoon van én zus van ook, dus), speelt zich af in het Parijs van eind jaren zestig waar de opnames van een in het verre 2000 spelende sci-fi film in problemen raken. Take Me Higher is afkomstig van de soundtrack van deze film, die bij elkaar werd gespeeld door de Franse kitschpoppers van Mellow.
Groots, Grootser, Polyphonic Spree. Mercury RevmeetsLangley School Music Project. In een sekte. Op Mars. In het jaar 2102. Of 1602. Om een lang verhaal kort te maken: Polyphonic Spree is niet van deze wereld. Laat je (in navolging van de voltallige Britse muziekpers) betoveren door sprookjesachtige symfopop van dit Texaanse 27-tal (!!). Section 9 is afkomstig van hun album The Beginning Stages of...
20. Bill Wells & Isobel Campbell - Ghost Of Yesterday
En wat dacht je van een beetje jazzzzz tot besluit? Nadat Isobel Campbell eerder dit jaar Belle & Sebastian verliet heeft zij niet stilgezeten. Zo is zij bijvoorbeeld samen met de Schotse jazz-musicus Bill Wells de studio in gedoken om een mini-album van Billie Holiday-covers op te nemen onder de naam Ghost Of Yesterday. Dit is, zoals je kunt begrijpen, het titelnummer.
fonda500.com is de splinternieuwe website van Hull's prettigst gestoorde popband Fonda 500. Met onder meer een Irrelevent Drawing Page, een fijn orgeltje, een exclusief MP3-deuntje (de biografie kun je trouwens ook in dat formaat downloaden) en R.U.A.R.O.B.O.T, naast de gebruikelijke onderdelen als de discografie, nieuws en concertdata natuurlijk.
Kunsttip: 1 en 2 november in De Appel (Centrum voor Hedendaagse Kunst, Nieuwe Spiegelstraat, Amsterdam), Musik Total, een evenement van muziek- en geluidskunst met onder meer en onder voorbehoud: Chicks On Speed, Jeans Team, Rechenzentrum, Momus (die recentelijk ook iets maakte voor MOCA in LA) en V/VM.
Dawn Of The Replicants zijn weer bij elkaar en hebben net een derde album, Touching The Propeller, uitgebracht.
MP3 Van De Dag: Subtle Profile (klik: Listen! Listen!). Een eerste teken van leven van het geheel vernieuwde Zea. Zie ze live, aanstaande donderdag (26.9) in Occii, Amsterdam (samen met Alphastone, ex-Spacemen 3).
