Playlist: Air - Don't Be Light Mary J. Blige - No More Drama (tmf) Ferry Corsten - Punk (tmf) Dismemberment Plan - Change Ikara Colt - Chat And Business (cd) Christina Milan - When You Look At Me (tmf) Mirah - Advisory Committee (cd) Spinvis - Spinvis (cd) Tweet - Oops Oh My Yeah Yeah Yeahs - ep
De CD'tjes in het kader van de Midsummernight's Burn druppelen langzaam maar zeker binnen. Nathalie stuurde mij een fijne grabbelton met een boel hippe actuele dingen (Millionaire, Herbert, Playgroup) en een boel hippe ouwe dingen (Bowie, Stones en dan níet de geijkte dingen, Prince, Slits, Shuggie Otis). Erg fijn.
Van Gijs ontving ik een schijfje vol lounge-klanken: eindeloze wolken ondefinieerbaar synthesizergeluid met lome beat (vaak voorzien van percussie), jazzy bassen en hier en daar wat voorbij fladderende gitaren of dwarsfluiten. Stijl- en smaakvol en bovendien mooi aan elkaar gemixt. Als je het opzet merk je de daarop volgende 72-minuten bijna niet dat er muziek op staat. Persoonlijk heb ik m'n muziek in de regel liever met iets meer bite en persoonlijkheid. Slechts de track van Kid Loco is voorzien van een paar rafelranden en iets dat je sfeer zou kunnen noemen. De rest - een of meerdere nummers van onder meer Fila Brazilia, Solid Doctor en Funki Porcini - glijdt rimpelloos voorbij.
Mijn bijdrage lijkt ook de diverse plaatsen van bestemming te hebben bereikt. Of het helemaal past in het zomerse thema vraag ik me af, maar Sarah vond het in ieder geval een goede soundtrack voor een dag ziek in bed. It rocks, zijn haar precieze woorden. Het feit dat m'n cd'tje wordt afgewisseld met de nieuwe van Alanis Morisette baart me overigens wel een beetje zorgen.
Toevallig staat er juist een erg mooi stukje over Mix CD's bij Last Plane To Jakarta.
Friday, May 10, 2002
Herman vs Dlask en Zebra over het concert van ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead afgelopen vrijdag in de Melkweg.
Bij Guffaw een korte impressie van het concert van Clinic gisteravond in de Paradiso. Heb het er zelf, na op het journaal te hebben gezien hoe aan het begin van de avond het Leidseplein door de ME werd leeggeveegd, maar niet meer op gewaagd.
Diskant blikt nogmaals terug op All Tomorrow's Parties in haar zine-afdeling, met onder meer een uitgebreid verslag van een bezoek aan de dokter met Kim 'Kimberley' Deal.
MP3 Van De Dag: Chosen Ones (klik: give me a song) van de Furtips; titelnummer van hun nieuwste ep en tegelijkertijd voorproefje van hun volgende album. Alle (?) overige nummers van de ep - merendeels tracks die waren blijven liggen na de opnames van hun in 1998 verschenen album, Le Louping - kun je hier overigens ook downloaden. De files zijn gezipt maar nog steeds erg groot (6.9mb voor een 3minuten en 14seconden durend liedje lijkt me wat aan de ruime kant).
Monday, May 6, 2002
Revolver is beste Beatles album, volgens de lezers van NME Originals tenminste. NME Originals is een serie ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de NME uitgegeven - en alleen los verkrijgbare - specials, waarin rondom een bepaald thema een flinke greep in het archief van het muziekblad wordt gedaan. De Beatles waren het voor de hand liggende onderwerp van de eerste aflevering. De huidige editie van is geheel gewijd aan de punk-explosie en ook nu kun je op de website je stem uitbrengen; deze keer op de Beste Punkband (de Clash gaat momenteel op kop, terwijl iedereen toch weet dat de Buzzcocks met ruime voorsprong de beste songs hadden). Naast een venijnig moeilijke punkquiz valt er op de site verder trouwens bar weinig te doen. Oasis is het onderwerp van de volgende, in Juli verschijnende editie van NME Originals.
CD-R brengt indiescene weinig bij: onderzoek naar de invloed van de komst van de CD-R voor onafhankelijke platenlabels. Onderdeel van het afstudeerproject van Wim LeCluyse, grote man achter het Belgische Morc label. Hij kreeg er een achtenhalf voor.
MP3 Van De Dag: Santana Sucks van Team Tendo. Nooit geweten dat je ook met een paar Gameboys fantastisch piepende en knetterende muziek kunt maken.
Sunday, May 5, 2002
Het was behoorlijk doorlopen vanaf het Rembrandtplein maar ik kon gisteravond gelukkig nog een flink deel van het optreden van Mono in Fantasio zien. Dan is het toch jammer te concluderen dat het een beetje tegen viel. Op het eerste gezicht lijken de Rotterdammers de juiste kaarten in handen te hebben. Op een enkel iets te metal moment en één nummer waarvan de riff net te veel funk leek na, is er helemaal niets op hun gitaarrock met punky energie en wringende gitaren en haken en ogen aan te merken. In tegendeel het drietal weet hoe een aanstekelijke melodie er uit ziet, getuige nummers als Freighttrains en Everything Is Everywhere van hun binnenkort te verschijnen debuutsingle of het iets oudere Everyday In The Underground, maar op het podium ontbreekt het aan de direktheid en vuurwerk van een At The Drive-In en, iets dichter bij huis, Face Tomorrow. De zanger schreeuwt z'n longen uit z'n lijf maar toch blijft het allemaal erg tam en beleefd. Misschien dat het voor een gedeelte lag aan de nogal steriele en niet bepaald rock'n'roll-omgeving van een smetteloos, paars geschilderd zaaltje op de eerste verdieping van het Nederlands Popinstituut halfvol net iets te oudere jongeren. Bij The Sheer ben ik na anderhalf nummer naar huis gegaan. Het gevaar dat ik aan de bar in slaap zou vallen was te groot. Niet dat The Sheer zo saai was maar ik had al een lange dag en een paar biertjes achter de rug, vandaar. Aan de andere kant is The Sheer ook niet echt een band die je per se nu zou moeten zien. Ze maken Britpop en zeker niet onverdienstelijk (de single Something New had zó van Supersub kunnen zijn), maar waar dat in 1995 grensverleggend zou zijn geweest en in 1997 nog Leuk Voor Nederlandse Begrippen, zie ik er anno 2002 de zin niet helemaal meer van in. Het leken me aardige jongens - alhoewel de bassist z'n bas véél te hoog had hangen en de toetsenist was voorzien van Toploader-haar - en ze hadden zichtbaar plezier in wat ze deden. Leuk voor ze.
Niet vergeten: vanavond laat, iets voor enen, op V8 de film Buffalo '66 van en met Warp records recording artistVincent Gallo.
MP3 Van De Dag: The Japanese Job van G15 vs Phil Jupitus; niet het eerste, zeker niet het laatste, maar naar alle waarschijnlijkheid wel een van de leukste plaatjes naar aanleiding van het WK Voetbal.
Saturday, May 4, 2002
Ook over de derde dag van All Tomorrow's Parties heeft Vido Liber weer een fijn en uitgebreid verslag geschreven. Meer over het optreden van de Breeders trouwens in de NME. En als je die opmerking over een breiende Kelley Deal niet gelooft, vind je op op haar eigen pagina het bewijs. Voor $40.00 per stuk kun je haar handgemaakte tasjes bestellen. Kitty Empire heeft het trouwens ook helemaal bij het rechte eind als Off You 'mogelijk het mooiste liedje dat Deal ooit heeft geschreven' noemt.
Uit de inbox: Paste Magazine, een nieuw (Amerikaans) tijdschrift over alt.country, Americana, singer/songwriters, adult alternative en wat dies meer zij, met elke editie (4x per jaar) een bijgesloten cd'tje. Over de redactionele objectiviteit kun je zo je twijfels hebben. Paste is namelijk ook een label.
Voorproefje uit Goodnight, Steve McQueen, debuutroman van Louise Wener, voormalig zangeres van Sleeper. (via Bleedmusic)
Aan de (erg) late kant: de favoriete platen van 2001 van allerhande aan het Domino label gerelateerde mensen.
Friday, May 3, 2002
Na een relatief rustige maand April - alhoewel het fantastische concert van Voicst op de Mortale-avond in de Volta zeker niet onderschat dient te worden - staat er in Mei een ongelovelijke hoeveelheid interessante concerten in de agenda. Morgen (vrijdag) bijvoorbeeld staat Mono, een van dé meestveelbelovende Nederlandse gitaarbandjes van het moment, in de Fantasio, de zaal van het NPI. Helaas heb ik zelf radio-uitzending tot 10 uur, maar er spelen nog twee bandjes dus misschien kan ik toch wat van de Rotterdammers meepikken. Zondag staat Clinic in de kleine zaal van de Paradiso en donderdag Six By Seven (met eventueel Bertrand Burgalat na in de grote zaal). De week daarop begint goed met The Spirit That Guides Us én Ikara Colt én Lift To Experience, alweer in de Paradiso trouwens. Helaas begint die avond - we hebben het nu over maandag 13 mei - met een optreden van A. Die week is ook het fantastische Fonda 500 eindelijk weer eens in het land. Ze treden dinsdag op in de Paradiso, maar erg laat, woensdag staan ze in VPRO's Club Lek en op de 19e ergens in Wijk Aan Zee. Da's soort van vlakbij en ik heb nog even om uit te zoeken waar dat dan precies zal zijn. Twee dagen eerder - vrijdag de 17e - ben ik trouwens ook al van plan die richting op de gaan want dan staan The Apers in Café Asgard in Beverwijk en ik vind het eigenlijk niet kunnen dat ik die band nog nooit gezien heb. En of dat nog niet alles is komen de Britse indierockbands Econoline (31 mei in de Kade, Zaandam) en het wederopgestane Hirameka Hi-fi (on tour met Jimmy Barock) de komende maand ook deze kant op. Kortom, Gonzalez - vanavond in de Paradiso - hoeft van mij niet zo nodig. Zeker omdat het weer zo'n laat concert in de kleine zaal is en ik morgenochtend vroeg op moet, maar aan de andere kant heb ik dat er graag voor over om die vervelende, zure recensie van Jan Vollaard in de NRC (niet online) van Gonzalez' optreden in Rotown tegenwicht te bieden. Ik denk er dus nog even over na.
MP3 Van De Dag: The Love Life Of The Octopus, een 11-minuten (!!) durend epos van The Sounds Of The Sounds Of Science, het nieuwe, geheel instrumentale album van Yo La Tengo. Als ik het goed begrepen heb is de hele cd geïnspireerd door en bedoeld als soundtrack bij werk van de Franse onderwaterfilmer Jean Painleve en vooralsnog alleen bij de band zelf via de website verkrijgbaar.
Thursday, May 2, 2002
Al tijden ben ik op zoek naar een beetje handig systeem om m'n zo langzamerhand onhandelbaar geworden cd-collectie in op te bergen. Tot nu toe tevergeefs. Terwijl ik volgens mij niet al te absurde eisen stel. Gewoon iets bestaande uit, eventueel losse, plankjes van een centimeter of 15 diep en een meter ofzo breed waar, al dan niet door het combineren van een aantal elementen, zo'n 1000 á 1500 cd's in passen. Het Engelse bedrijf Red Displays lijkt te hebben wat ik zoek. Alleen niet goedkoop en waarschijnlijk ook niet verkrijgbaar in Nederland. De zoektocht gaat dus nog even door.
Impressies van het tweede weekend van All Tomorrow's Parties bij onder meer Bogjam en Vido Liber.
De S Club Seniorsrecenseren het nieuwe album van Eminem.
Wednesday, May 1, 2002
De Britse muziekbladenmarkt is in beweging. Zowel Select als de Melody Maker verdwenen vorig jaar van de schappen en ook met de NME gaat het steeds slechter. Onlangs werd bekend dat haar oplagecijfers onder die van Kerrang! - momenteel nog het enige andere wekelijks verschijnende Britse muziektijdschrift - zijn gedoken. De NME gooit er, in een 'ter gelegenheid van onze 50ste verjaardag' vermomde laatste wanhoopspoging, nog maar eens een re-styling tegenaan en verschijnt sinds vorige week in een iets kleiner formaat en met een glossy omslag. Is het een verbetering? Zal het helpen? Laten we aan de hand van de edities van 20 april de NME en de Kerrang! eens aan een grondige vergelijking onderwerpen:
Formaat: om eerlijk te zijn is de NME niet zoveel kleiner dan voorheen, laat staan handzamer (en ik heb bovendien gehoord dat hun plan om met dit nieuwe formaat een plekje tussen de gewone tijdschriften te bemachtigen mislukt is en dat het blad toch nog gewoon ergens naast of onder de schappen van de gemiddelde Britse bladenboer is te vinden). Ik heb nog steeds een soft spot voor het oversized formaat alhoewel de meerwaarde van de glossy cover me geheel ontgaat. Kerrang! is gewoon een braaf, glimmend, handig mee te nemen tijdschrift waar je geen zwarte vingers van krijgt. Tussenstand: NME 1 - Kerrang! 1.
Cover: een uitgebluste Liam Gallagher (die een ingelijste oude NME-cover met John Lennon net na zijn overlijden vasthoudt) vs. de Hives, een van de opwindendste rockbands van de laatste jaren. Gekleed in respectievelijk iets wat zo te zien jaren in de kast van Paul Weller heeft gehangen (die het waarschijnlijk weer van het Waterlooplein had) en strakke, zwarte pakken met witte stropdassen. Lijkt me duidelijk, tussenstand: NME 1 - Kerrang! 2.
Nieuws: de NME heeft berichten over Coldplay (nieuwe album zou wel eens hun laatste kunnen zijn), Eminem (valt op z'n nieuwe album wéér z'n moeder aan) en de Prodigy (nieuwe single), maar gaat de mist in door een van z'n redacteuren proefondervindelijk het air rage-incident van REM's Peter Buck na te laten spelen. Kerrang! heeft anderhalve pagina Kid Rock als weerman en wat losse dingetjes over onder meer Reef en Megadeth. Voor het laatste muzieknieuws gebruiken we vandaag de dag dan ook het internet en dit soort rubrieken zijn geheel overbodig geworden. Geen punten dus. Tussenstand: NME 1 - Kerrang! 2.
Interviews & Artikelen: beetje oneerlijk, want de NME viert haar 50ste verjaardag met een uitgebreide en zeer lezenswaardige terugblik. Natuurlijk valt er van alles aan te merken op hun lijstje Belangrijkste Artiesten Allertijden (Smiths op 1?? Strokes op 17?? Velvet Underground op 23?? etc), maar het is een aardige verzameling stukjes van allerhande pluimage: Davd Bowie en Damon Albarn geven commentaar op hun eigen coverfoto's, uit het archief komt bijvoorbeeld een fragment uit een van de legendarische interviews van Lester Bangs met Lou Reed, Steve Lamacq mag weer eens herinneringen ophalen aan die keer dat Richey Manic 4Real in z'n arm kerfde en bij de entry van Nirvana is een selectie opgenomen van de lezersbrieven die de NME ontvangen naar aanleiding van de zelfmoord van Kurt Cobain. Het blad neemt zichzelf gelukkig ook niet al te serieus en herinnert ons bijvoorbeeld aan de keer dat ze Neil Young niet konden interviewden en toen maar een hele pagina aan z'n broer (Bob) wijdde en zet de meest beschamende artiesten die ze op de cover hebben gehad (S*M*A*S*H!! Ultrasound!! Cud!! Back To The Planet!!) op een rijtje. Kerrang! doet het - alhoewel natuurlijk iets doordeweekser - ook niet onaardig met een bezoekje aan Fagersta met de Hives, interviews met Desaparecidos, Steve Albini, Hoobastank en Garbage (met een aantal lezers) en een degelijk, maar een beetje saai artikel over de geschiedenis van Faith No More. De tussenstand: NME 2 - Kerrang! 2.
Recensies: in de recensierubriek is - overigens al weer een paar maanden terug en met een stuk minder tamtam omgeven dan de huidige kosmetische ingreep - de NME z'n grootste veranderingen ondergaan. Onder de naam The NME Critics zijn de albumrecensies plots veel korter en worden de singles niet meer door één iemand per week gedaan (en lijken mijn favoriete schrijvers als Stephen Dalton en Stevie Chick naar een plekje in het twee elftal verbannen). Desalniettemin breekt het zich slechts op bands met luide gitaren richten van Kerrang! hier danig op, want waar zij het zwaartepunt leggen op puisterige punk- en nu-metal bandjes (met Ryan Adams en Merzbow als vreemde eenden) reikt het spectrum van de NME van Alec Empire en Gluecifer via Wilco en de Vines naar Bounty Killer en de Sugababes. Tussenstand: NME 3 - Kerrang! 2.
Next Big Thing: hier weet de NME een flinke voorsprong op te bouwen want waar Kerrang! maar één nieuw bandje aan ons voorstelt (Serafin: sub-Placebo rockers met ex-Stoney Sleep zanger/gitarist) heeft de NME niet alleen z'n gebruikelijke wekelijkse drie On-bandjes (de Yeah Yeah Yeahs, Múm en 2-steppers Purple Haze), maar laat ons tevens kennis maken met wéér een hele nieuwe, al dan niet ook buiten de burelen van de NME in het écht bestaande scene. Deze keer vallen onder meer Ikara Colt, de Parkinsons, Hoggboy, McClusky en de Cooper Temple Clause onder de paraplu Scene Zonder Naam (om het ingewikkeld te maken behoorde de Cooper Temple Clause een paar maanden geleden ook al tot New Guitar Britain, maar goed). Tussenstand: NME 8 - Kerrang! 2.
Concertagenda: net zoals bij de nieuwsrubriek kun je je afvragen of een tijdens het drukproces al achterhaalde en incomplete concertagenda nog wel van deze tijd is. Het excuus 'ik koop'em alleen voor het Deruit-boekje' gaat vandaag de dag zelfs voor de Oor niet meer op, want alle broodnodige informatie is gewoon op internet te vinden. Desalniettemin heb ik de indruk dat vooral in London met z'n honderden verschillende clubs en pubs een soort van poging tot een overzicht eigenlijk toch erg handig is en wat dat betreft is de NME ongeëvenaard, ook vanwege de advertenties. Tussenstand: NME 9 - Kerrang! 2.
Brievenrubriek: het schijnt dat de NME elke week minstens de helft van z'n ingezonden brieven zélf verzint, maar dat is nog altijd te preferen boven kinderachtig uitbarstingen als 'Slipknot Rule! In your face! die Kerrang! uit z'n postzak vist. Tussenstand: NME 10 - Kerrang! 2.
Verder: helemaal eerlijk spelen we dit spelletje niet helemaal want het gratis bijgeleverde, door de Hives samengestelde verzamel-cd'tje boordevol opwindende garageklanken die Kerrang! een zekere overwinning zou bezorgen negeren we (maar ter compensatie zien we de behoorlijke zielige anti-boyband ansichtkaarten ook door de vingers) daarentegen is zo'n cd'tje natuurlijk maar eenmalig en heeft de NME élke week z'n onvolprezen kruiswoordpuzzel en daar kan eigenlijk niets tegenop. Eindstand: NME 11 - Kerrang! 2.
Conclusie: natuurlijk wint de NME! Dit was geloof ik de eerste keer in drie jaar dat ik de Kerrang! kocht en ook alleen maar vanwege die Hives-cd, terwijl ik de NME zo ongeveer elke week lees. Maar het blijft opmerkelijk dat juist in deze post-moderne tijden waarin de grenzen tussen punkers, housers en hardrockers aan het verdwijnen zouden zijn en het opeens niet meer zo gek is als iemand én van Destiny's Child én van Mogwai houdt, de niche-bladen als Kerrang! het blijkbaar toch beter doen dan algemene, brede publicaties als de NME.
Tuesday, April 30, 2002
In de Q van deze maand staat een toerdagboek van de Stereophonics waarin onder andere hun recente Hollandse concerten aan bod komen. Over hun concert in Rotterdam zeggen ze onder meer:
We even forgive the (Dutch) support act for getting caught with their hands in our rider.
Ze zeggen er niet bij wélke band dat was maar naar verluidt was dat het ook bij mij geheel onbekende Star Star. Pas dus voortaan goed op je biertje met die band in de buurt. Overigens omschrijft het Welshe drietal (of hun in ieder geval hun ghostwriter) de stad verder als volgt:
Rotterdam is a dump, peopled by tramps and heroin addicts...
Even wat links opruimen:
* Kurt Ralske deed vroeger - eind jaren '80, begin jaren '90 - muzikale dingen als Ultra Vivid Scene. Vandaag de dag is hij een heus kunstenaar. Op miau-miau.com meer info over z'n werk.
* Miss Amp is een van de schrijvers voor Everet True's Careless Talk, maar heeft ook haar eigen website: ampnet.co.uk.
* Fab Firsts: The Top 25 Debut Albums In Rock History (volgens de Pittsburgh Post Gazette, dat dan weer wel).
* Een interview met Caesar uit 1998 in Slow, een Engels fanzine.
* Made In Japan: artikel over J-pop en dan met name Buffalo Daughter, Cornelius en Puffy AmiYumi. De schrijver van het stuk beweert overigens dat ook de Pooh Sticks Japans waren, terwijl die toch echt gewoon uit Wales kwamen (met wat Nederlandse hulp).
* Tokyopop: klein platenzakengidsje voor Tokyo.
* Ninjalog: met regelmatige bijdragen van allerhande Ninja Tune-artiesten.
* Lord Of The Ring: Bob Mould (ex-Husker Du, ex-Sugar) over zijn carriere als scenarioschrijver voor WWF-worstelwedstrijden.
* Bull & Gate Diary: de promoters van de Bull & Gate over alle (in- en in obscure) bandjes die ze dag in dag uit bekijken, zowel in hun eigen
zaaltje als in diverse andere clubs en pubs in London (lijkt helaas halverwege februari te stoppen).
* The Truth About Rock Music.
MP3 Van De Dag: Letter From An
Occupant van de New Pornographers; powerpop van Canadese supergroep met onder meer zangeres Neko Case.
Monday, April 29, 2002
Wisten we eigenlijk al wat dít was?
Ja. De Amerikaanse versie van de hoes van het album van de Strokes. Maar waar het vandaan komt; wat het - als u wilt - voorstelt?? Ik kwam van de week namelijk bijna precies eenzelfde plaatje tegen in het universiteitskrantje van de UvA; bij een artikel over het atomaire deeltjes. Het origineel vinden we dan ook bij CERN, het nucleaire research centrum in (eigenlijk: onder) Geneve. Het is een, overigens wel artistically enhanced, plaatje van banen van uiteenvallende deeltjes.
Dit weekend is het tweede weekend van de, door Shellac gecurateerde(?), 2002-editie van All Tomorrow's Parties. Verslagen van het eerste weekend vinden we onder meer bij Bleedmusic en Diskant.
MP3 Van De Dag: That Girl van Tender Trap, de nieuwe band van een aantal voormalige Marine Research (en in een verder verleden dus Heavenly en Talulah Gosh) leden, waaronder, aan het stemgeluid te horen, Amelia Fletcher.
