STEREO wie
art of the mix
MP3voor12
vorige week
archief
e-mail

Playlist:
AM60 - Just A Dream (cds)
Cado
Destiny's Child - Nasty Girl
New Flesh - Understanding (cd)
Sean Na Na - Double Date
Simian - Chemistry Is What We Are (cd)
Sita - Hello
Sugababes - Are Freaks Electric
Meindert Talma - Niets In De Wereld
Tiger - Rosaria (cd)

Links:
3voor12
KindaMuzik
Subjectivisten
Think Small
Sheep
Alacran
Kees Kist
Brt
Vido Liber


Pitas.com!

De Noorse Hives!! De Oslose Strokes!! De Scandinavische Black Rebel Motorcycle Club!! Je begrijpt het: Span is een bovengemiddeld getalenteerd garagerockbandje uit Noorwegen met een juichende live-recensie in de NME en naar verluidt ook al opgemerkt door de Britse tabloids (op zoek naar de nieuwe White Stripes natuurlijk). Oordeel zelf: op hun website kun je een half dozijn tracks downloaden waaronder de binnenkort te verschijnen single Baby's Come Back (alhoewel dat met z'n 'oh shit, oh shit, oh shit' en 'oh fuck, oh fuck, oh fuck' waarschijnlijk niet tot de playlist van BBC Radio 1 zal schoppen...). De overige tracks die ik tot nu toe heb gehoord doen me op een of andere manier aan Compulsion denken. Wat zou er in hemelsnaam met hen gebeurd zijn?? En met Done Lying Down?? Maar goed, ik dwaal af.

De nieuwste sensatie van eigen bodem is, als we de berichten mogen geloven tenminste, de Track Addicts, het nieuwe project van Rockattack Ten (ex-Gotcha!) samen de bassist Zwazi (van de Postmen) en de New Yorkse MC Naba. Hun eerste werkstukje werd verkozen tot Demo van de Maand in de Fret en ik heb mensen die er verstand van hebben ook al de magische woorden 'de Nederlandse Outkast' horen fluisteren. Vrijdag 29 Maart staan ze in de Fietsznfabriek in Haarlem.

En dan wou ik, nu we het toch over veelbelovende nieuwe bandjes hebben, vervolgens ook Trabant niet onvermeld laten. Gewoon, voor de zekerheid. Zodat als ze straks hartstikke hip zijn ik kan zeggen dat je er hier het eerst over las. Soort van IJslandse variant op Air, maar dan funkier. Vooral de single Enter Spacebar klinkt veelbelovend.

En de gevestigde namen doen soms ook nog wel eens interessante dingen, hoor. Massive Attack bijvoorbeeld, samen met Mos Def, in I Against I, van de soundtrack van de film Blade 2 en te downloaden op massiveattack.co.uk.

Monday, March 11, 2002


Veranderingen bij VPRO's Radio 3voor12. Job De Wit presenteerde altijd de vrijdagmiddag, maar sinds afgelopen week begint zijn weekend een paar uur eerder en om zijn schoenen te vullen blijken maar liefst dríe nieuwe presentatoren nodig. Het Britse uurtje heet nu Engelse Drop en wordt voortaan verzorgd door Menno Visser (met in z'n eerste uitzending onder meer een interview met Ben Kamsma van Paradiso over London Calling). Tussen 2 en 3 vieren we de terugkeer van Kees De Koning - bekend van de Dutch Masters - in Land De Blinden en dat is dus hiphop. Tot slot zijn de beats van 3v12BPM vervangen door de wereldmuziek van Pieter Franssen onder de noemer Globaal Kabaal. Op de dinsdagmiddag, tussen 1 en 2, zit voortaan Evert Nijkamp van Grunnen Rocks voor een wekelijkse dosis garagerock in al haar vormen in Grunnen Rocks Radio. En dan mag ik u tot slot ook nog graag verwijzen naar het recente live-optreden van de Mars Volta in de Melkweg dat je bij 3voor12 kunt beluisteren.

Nog meer radio: maandag (11.3) gaat BBC 6Music van start. Als eerste van een heel boeket aan digitale radiostations van de BBC met - in vergelijking met de normale, terrestrial radiozenders - meer specialistische muziek. Overigens moet je je van dat specialistische ook niet al te veel voorstellen. Volgens de site zal het station muziek van klassieke artiesten draaien als de Clash, Bjork en Public Enemy en van actuele bands als de Strokes, Turin Brakes en Elbow. Ik heb het gevoel dat 6Music een beetje het radio-equivalent van bladen als Uncut en Q zal worden en dat het vooral een station wordt voor de oudere jongere die BBC Radio1 niet meer kan bijbenen, zeg maar. Presentatoren zijn onder meer Phil Jupitus (een dagelijkse ontbijtshow), Sean Hughes, Suggs (van Madness) en Stuart Maconie. Je kunt 6Music ook online beluisteren. In de zomer zal 1Xtra van start gaan met vooral zwarte en urban muziek.

Nóg meer nog meer radio: een exclusieve dj-set vol sleazy electrodisco van Legowelt bij Euphonic Radio.

Sunday, March 10, 2002


In de muziek is het verleggen van grenzen, het op het verkeerde been zetten van het publiek en het de dingen eens geheel ánders doen in de regel aan te bevelen. Maar je kunt het ook overdrijven. Kid 606 bijvoorbeeld overdonderde, vrijdag in het Patronaat, met een aan totale willekeurigheid grenzende elkaar afwisselende kakafonie van overstuurde jungle- en gabberbeats, fragmenten uit ragga- en hiphopplaten en electronische noise. Stel je voor dat je buren aan de ene kant al hun tussenmuren er aan het uitbreken zijn en de buren aan de andere kant op vol volume een beetje aan de tunerknop van hun radio zitten te draaien en je hebt ongeveer een idee. Probleem is dat er totaal geen lijn in zit; geen opbouw, structuur of iets wat in de verste verte op logica lijkt. Een willekeurige seconde muziek heeft zelden iets te maken met wat er de seconde er voor gebeurt of wat er in de seconde er na gaat gebeuren. Dat is éven ongelovelijk indrukwekkend en grappig en leuk, maar stompt ook heel snel af. Dan blijft het bij af en toe glimlachen als er stukken Missy Elliott of A-Ha langskomen. Als er in de loop van het optreden een aantal muzikaal gezien meer traditionelere momenten langskomen - een melodieus ambient-achtig iets, een gabberversie van D12's Purple Hills - wordt het bijna saai en het is volgens mij geen toeval dat ik steeds meer mensen hun gesprekken van vóór het optreden zie voortzetten. In tegenstelling tot, bijvoorbeeld, een optreden van een of meerdere turntablists kun je het niet eens knap noemen. Als er een kat over Kid's sampler had gelopen had het naar alle waarschijnlijkheid ongeveer hetzelfde geklonken. Dan is Jega een stuk conventioneler. Zijn set begint met koele techno met acid- en electro-elementen in een donker en onheilspellend jaren '80, koude oorlog-sfeertje, maar zijn beats worden langzaam maar zeker steeds ingewikkelder om te eindigen in een soort van verminkte versie van drum'n'bass. Waar Kid 606 in ieder geval nog het merendeel van z'n geluiden live léék aan te sturen, draait Jega slechts af en toe aan een filterknopje en laat z'n laptop het zware werk doen. Maar waar op de muziek van Kid 606 alleen een enkele malloot staat de dansen, krijgt Jega de hele zaal áls malloten in beweging.

Saturday, March 9, 2002


'Weg met de anglo-amerikaanse overheersing van de popmuziek!', leek afgelopen donderdag het motto van platendistributeur Labels en inderdaad, met een paar Duitsers, Noren, Noord-Ieren en Hollanders blijk je ook de Paradiso te kunnen uitverkopen. Als vertegenwoordigers van die laatste categorie begint de avond met Coparck, die in de kleine zaal op zeer verdienstelijke wijze wijsjes van hun (fantastische) debuutalbum afwisselen met een handvol nieuwe cq niet verschenen tracks. Met behulp van mooie visuals op de achtergrond en een keyboardist die zich helemaal zit uit te leven op z'n pianokrukje (en voor aanvang nog voor een stoel voor z'n moeder zorgde, maar die bleek al voorzien). De Notwist hierna, is een typisch voorbeeld van Duitse indierockers op leeftijd. Hun luidruchtige dagen waarin ze dachten het Duitse antwoord op Dinosaur Jr. (oid) te zijn, liggen achter ze en ze maken ingetogen, eenvoudige popliedjes. Het onderscheid met soort- en generatiegenoten als Blumfeld, Kante en Tocotronic is dat er de laatste jaren steeds meer electronische invloeden in de muziek van de Notwist zijn geslopen (met als doorslaggevende moment natuurlijk de integratie van Martin Gretschmann aka electropopper Console als vijfde lid). Het heeft ze in ieder geval een van de meest talked about albums van het moment opgeleverd, Neon Golden, maar op het podium van de Paradiso blijft het wat saai. Het geluid staat aan de zachte kant, waardoor (?) de electronische bliepjes en dito gitaren een beetje braaf naast elkaar co-existeren in plaats van elkaar naar het leven te staan en zichzelf als gevolg tot grotere hoogten te pushen. Natuurlijk, nummers als Chemikals en Pick Up The Phone blijven mooi en die ene dubby jam tegen het einde mag er ook wezen, maar het blijft allemaal zo netjes binnen de lijntjes. In de kleine zaal, vervolgens, mogen een stel Noord-Ieren bewijzen dat de relatie tussen Britten en hiphop nog altijd een moeizame is. Ik heb eigenlijk geen idee wat het - in de regel toch erg hippe - Bungalow label in de Olympic Lifts ziet, want bands als Collapsed Lung, 25th Of May en Manbreak werden om deze poppy maar schreeuwerige, houterige en blanke variant van hiphop halverwege de jaren '90 al niet serieus genomen. Het is alleszins vermakelijk en de jongen achter de draaitafels verstaat z'n vak, maar gelukkig tonen artiesten als Roots Manuva en New Flesh op het moment dat er ook een andere manier is om binnen het genre met een eigen, Brits geluid op de proppen te komen. Tot slot is het housen geblazen op de klanken van Royksopp. De subtiele, melodieuze, beetje Airachtige single Eple lijkt niet bepaald representatief voor het live-geluid van dit Noorse duo, want het zijn wel erg platte deunen die ze ons voorschotelen. Nog erger, wat mij betreft, zijn de live-toevoegingen: de bassist die hier en daar eventjes wil laten horen dat-ie écht staat te spelen en vooral de electronische percussie die alles zo'n Faithless-y sfeer geeft. Het zou het naar alle waarschijnlijkheid fantastisch doen op Pinkpop. Kortom, na de - beetje disco-y - huidige single Poor Leno hou ik het voor gezien.

Friday, March 8, 2002


Het hipste concert van deze week is natuurlijk dat van de Notwist - samen met Coparck en Royksopp - vanavond (donderdag) in de Paradiso. Het belooft een avondje vol modernistische pop met een wisselende mate van electronische invloeden te worden, georganiseerd door platenmaatschappij Labels. Grote onbekende en vreemde eend op de affiche zijn zonder twijfel de Olympic Lifts. Toevallig had ik deze band op m'n verlanglijstje voor het komende London Calling-festival staan. Mijn interesse was aanvankelijk gewekt omdat de band een vervolg is op het charmante Noord-Ierse indiepopbandje-met-een-sampler Tunic en werd bevestigd nadat bleek dat ze hadden getekend bij het Duitse Bungalow label, waar zojuist hun eerste single is verschenen. Ze doen overigens aan hiphop, alhoewel je in deze meer moet denken aan Britse bands als Collapsed Lung dan aan een Belfastse versie van Mobb Deep. Bij Peoplesound kun je een tweetal voorproefjes downloaden.

Er is weer een nieuwe ronde van de Online Popquiz van start gegaan en onder het motto Een Goed Begin Is Het Halve Werk sta ik momenteel bovenaan met 10 uit 10. Wahey!

De Belevenissen van The Ex in Ethiopië bij MusicFrom, geschreven door Terrie van de band zelf (als ik het wel heb is dat hetzelfde stuk dat vorige week in de Volkskrant verscheen).

Thursday, March 7, 2002


Gisteravond was John Peel te gast in Room 101 op BBC2 en mocht hij presentator Paul Merton er van proberen te overtuigen zijn keuzes - zoals autorijden door Essex, winkelen, mannen met baarden - voor goed te verbannen. Een erg bijzondere uitzending leverde het overigens niet op. Alhoewel Peel in z'n radioprogramma's muzikaal altijd weet te verrassen, heb je z'n - vaak erg sentimentele - anekdotes na een tijdje wel gehoord. Alhoewel het zeker leuk was om hem z'n lofzang op de Groninger platenzaak Platenworm nu ook eens te zíen afsteken en ook zijn antwoord op de vraag wat hij een goeie plaat vindt - I just like to hear something I haven't heard before - kan ik vanwege de herkenbaarheid niet vaak genoeg horen. Het viel me overigens wel erg van hem tegen dat hij - Liverpool supporter in hart en nieren - zich zo makkelijk in een Everton-shirt liet hijsen.

Om de verhuizing naar een heus eigen domein te vieren zijn op de site van Benjamin B nu alle covers die de band vorig jaar om de beurt ter downloading aanbood - bijvoorbeeld Rammstein's Sonne en Madonna's Like A Virgin - nu nogmaals verkrijgbaar.

Captain's Log: van de maker van de Orgie Newsletter.

The Dutch Grrl Band Start Page: spreekt voor zich.

Trumans Water zijn momenteel in Europa voor een uitgebreide toernee. Later deze maand komen ze ook naar Nederland (die data vind je logischerwijs onder Belgium).

Tuesday, March 5, 2002


Gisteravond voor de derde keer in het bestaan van deze site Les Savy Fav gezien. Eventuele intelligente dingen die ik over ze te zeggen heb zijn zo langzamerhand dan ook wel op en ik vrees dat ik mij genoodzaakt zie te verlagen tot simplistische kreten als: 'ZIE je nou wel?!?' en 'Ik HAD het toch gezegd?!?'. Nadat ze twee jaar geleden nog speelden voor een man of tien in de Entrepotdok en ze vorig jaar een halfvolle bovenzaal van de Paradiso trokken was het zondagavond toch behoorlijk druk in de Melkweg. Als het zo doorgaat staan ze in 2003 in een uitverkochte Bijlmer Bierhal en headlinen ze Pinkpop in 2004. Wel, misschien. Overigens had ik de indruk dat de meeste mensen vanavond toch voor de Mars Volta kwamen, vanwege de At The Drive-In connectie natuurlijk. Maar voor het allemaal zo ver was mochten de Apes de gebeurtenissen aftrappen. Opvallendst aan dit kwartet uit Maryland is het ontbreken van een gitaar. Maar ook gewapend met slechts bas, drums en toetsen kun je een boel herrie produceren. Veel meer dan herrie was het helaas ook niet. De Apes' poging tot een soort van kruising tussen de Doors, Led Zeppelin en Black Sabbath strandde in het zelfs als hun leven er van af zou hebben gehangen niet kunnen schrijven van een memorabele deun en was uiteindelijk niet meer dan een bonte en zwaar op de maag liggende verzameling rockposes en lang haar met een, ook dankzij de cape van de keyboardiste, een nare Rick Wakemanachtige nasmaak. Ook de Mars Volta was niet voor de poes. Niet tevreden met het op glorieuze wijze opnieuw uitvinden van het rock'n'roll-wiel met At The Drive-In, achtten Cedric en Omar (die van die kapsels, dus) het blijkbaar nodig ook een sloot freejazz, een snufje reggae en een stadionrock-achtige neiging tot erg veel galm-alm-alm in de mix te gooien. Een bewonderenswaardig streven, maar het resultaat is nogal doelloos en erg vermoeiend. Visueel blijft het natuurlijk een spektakel, vooral nu het immer wild springende en met attributen - gitaar en microfoon - slingerende en gooiende tweetal ondersteuning krijgt van onder meer een kale, beetje studentikoze neger met nerdbril die rechts op het podium hardnekkig z'n jazzy keyboardlicks tegen de gitaarmuren probeert op te rijden. Hopelijk is het simpelweg onbekendheid die het muzikale gedeelte wat moeilijk te bevatten maakt. Er is vooralsnog geen plaat uit van de Mars Volta en op deze manier is het lastig in te schatten hoe de band wíl klinken, wat ze bedoelen. Mensen die de muziek van Les Savy Fav voor het eerst live horen, zullen misschien ook moeite hebben de band te begrijpen. Hun met new wave, vroege jaren '80 funk en zelfs disco aangelengde indierock geeft ook niet meteen al z'n geheimen prijs. Als je de platen kent, weet je wat je dient te horen en bij dit soort muziek helpt dat volgens mij. Gelukkig valt er bij Les Savy Fav altijd genoeg te bekijken. Zanger Tim Harrington leek zich in eerste instantie wat in te houden - ik had al zo m'n bedenkingen hoe z'n gebruikelijke malle fratsen zouden leiden onder een, in vergelijking met de Kalenderpanden en bovenzaal van de Paradiso, hoger podium als dat van de Melkweg en de daaruit voortvloeiende grotere afstand tussen band en publiek - maar aan het eind van de rit had hij álle hoeken van de zaal gezien, aan het balkon geslingerd, uitgebreid tussen het publiek over de grond gerold, het bier van iedereen op de eerste rijen verorberd, met de monitorboxen lopen sjouwen en de drummer verstopt onder de gordijnen die achteraan het podium hangen. Het was bovendien een wonder dat het tot het laatste nummer duurder voordat er bloed vloeide (een klein sneetje in z'n vinger, niets ernstigs) want het podium lag bezaaid met glasscherven als gevolg van Tim's pogingen tot kreativiteit met bierglazen (nl. a) als percussieinstrument en b) door er op te balanceren). Een circusact én fantastische muziek. ZIE je nou wel?!? Ik HAD het toch gezegd: Les Savy Fav is de beste fucking rockband van het moment.

Monday, March 4, 2002


Zie je wel, de artikelen over het bootlegfenomeen - ook wel: bastard pop - vliegen je om de oren. De Guardian laat een aantal bootleggers aan het woord (zie trouwens ook het interview met Osymiso bij B3ta). Freaky Trigger waagt zich aan iets diepgravendere overdenking (en loopt - zoals wel vaker bij FT trouwens - ernstig gevaar het onderwerp helemaal kapot te analyseren).

Het downloaden van 35 MB duurt even, maar in dit geval héb je dan ook wat. Cado is een MP3, internet only ep van het Music For Speakers label, uw specialist in moderne electronica van Hollandsche bodem. Zes exclusieve tracks van onder meer Sandor en David Caron, Sonar Lodge en Aardvarck. Beetje onhandig dat je alles als één (gezipte) reuze-file moet downloaden, maar je krijgt er wel meteen een mooi hoesje bij.

Sunday, March 3, 2002


Met een beetje passen en meten - uitgaande van een cd'tje van 74 minuten - hadden er eigenlijk nog wel een paar tracks bijgekund. Maar, potdorie, is 20 nog niet genoeg? Bijna 67 minuten moderne, hippe, opwindende muziek die je naar alle waarschijnlijkheid (nog) nergens anders hebt gehoord. De bedoeling mag zo langzamerhand bekend zijn: volg de links, download de tracks, brand ze op een cd'tje, hoesje (42kb) erbij en ook jij bent in no time de trotse eigenaar van de Stereo DIY MP3 CD Volume 4 aka My Speakers Are In Charge.

1. Ikara Colt - Sink Venice

Het Britse antwoord op de Strokes? Dat ze zich net zo stijlvol kleden kun je volgende maand met eigen ogen controleren tijdens het London Calling festival, hun muziek - een explosieve mix van Sonic Youth, de Fall, de Clash en vroege Manics - is eigenlijk vele malen opwindender. Sink Venice was vorig jaar Ikara Colt's debuutsingle. Hun debuutalbum Chat And Business verschijnt in Maart.

Te downloaden bij Vitaminic.

2. Hot Hot Heat - Touch You Touch You

Na een aantal releases in hun thuisland Canada kan, dankzij Subpop, nu ook de rest van de wereld kennis maken met dit viertal uit Victoria, British Columbia. Iets waar die Rest van de Wereld volgens mij wel blij mee kan zijn. In Touch You Touch You - afkomstig van de ep Knock Knock - klinkt Hot Hot Heat bijvoorbeeld als een soort bezeten Afghan Whigs.

Te downloaden bij Subpop.

3. Milemarker - Shrink To Fit

Is dit nu emodiscowavepunkcore?? Ik hou het ook allemaal niet meer bij, hoor. Wat ik wél weet is dat Milemarker in staat blijkt - bijvoorbeeld door er een beetje scheef tegenaan te kijken en met behulp van een keyboard - anno 2002 binnen het Punk-idioom nog met frisse dingen op de proppen te kunnen komen en dat is op zich een hele prestatie. Shrink To Fit is afkomstig van hun album Anaesthetic.

Te downloaden bij Jade Tree (even zoeken in Audio).

4. Pretty Girls Make Graves - 3 Away

Vernoemd naar een nummer van de Smiths; maar deze indierockgroep uit Seattle - met leden van onder meer de Murder City Devils en Kill Sadie - serveert hier in deze track van hun debuut-ep een dosis opgefokte pokkeherrie die Morrissey naar alle waarschijnlijkheid in z'n graf zal doen omdraaien. PGMG's debuutalbum verschijnt in april bij Lookout Records.

Te downloaden bij PrettyGirlsMakeGraves.com.

5. The Yeah Yeah Yeahs - Bang

Dat de New Yorkse Yeah Yeah Yeahs het voorprogramma zullen verzorgen bij de komende Europese toernee van de Jon Spencer Blues Explosion zal je na het beluisteren van Bang niet bepaald als een verrassing in de oren klinken. Het nummer is afkomstig van hun titelloze debuut-ep die binnenkort in Europa bij Wichita Recordings zal verschijnen.

Te downloaden bij YeahYeahYeahs.com (klik: Music).

6. The Faint - Glass Danse

Duran Duran, Soft Cell, Gary Numan, Depeche Mode. Minder hip dan The Faint kun je je invloeden moeilijk kiezen. En dat deze track van hun actuele album Danse Macabre klinkt als een kruising tussen Marilyn Manson en de Pet Shop Boys lijkt op het eerste gezicht ook niet echt een aanbeveling, maar ondertussen was het op de dansvloer van jouw lokale gothicdisco nog nooit zó'n vrolijke boel.

Te downloaden bij Saddle Creek.

7. Alkaline Trio - Queen Of Pain

Met de plotse hype rondom emo-core en de opleving van indierock in het algemeen in het achterhoofd kun je je afvragen of er vandaag de dag nog ruimte is voor normale punkbandjes. Wel, já dus, als je daarbij denkt aan bandjes als het Alkaline Trio. Alhoewel , het moet gezegd worden, ook zij in dit nummer de indruk wekken ook wel eens naar de Get Up Kids te hebben geluisterd. Queen Of Pain is afkomstig van een splitsingle met Hot Water Music.

Te downloaden bij Jade Tree (onder Hot Off The Press)

8. And You Will Know Us By The Trail Of Dead - Relative Ways

Recentelijk werd And You Will Know Us By The Trail Of Dead wegens overmatig volume de studios van het Britse radiostation XFM uitgezet toen ze daar een sessie aan het opnemen waren. Óns soort bandje dus. Relative Ways is afkomstig van de Trail Of Dead's huidige ep Relative Ways/Homage. Hun nieuwe album, Source Tags & Codes, verschijnt later deze maand.

Te downloaden bij Insound.

9. Botnledja - Bidstöd

Of, in begrijpelijke taal, Busstop van Silt. In hun thuisland IJsland gaat de rockband Silt - een paar jaar geleden nog de favoriete band van Damon van Blur - namelijk door het leven als Botnledja. Nou is m'n IJslands niet meer wat het geweest is, maar als ik het goed heb is Bidstöd afkomstig van Botnledja's vierde album Douglas Dakota, dat eind vorig jaar is verschenen.

Te downloaden bij Spex.

10. Desaparecidos - Happiest Place On Earth

In tegenstelling tot het Thom Yorke/Jeff Buckley-achtige stemgeluid heeft de Jad Fair/Daniel Johnston variant nooit veel navolging gekregen. Eigenlijk zou je alleen het Nebraskase wonderkind Conor Oberst een moderne erfgenaam van deze stroming kunnen noemen. Je kent Oberst misschien al als Bright Eyes; Desparecidos is de naam van z'n nieuwe, meer rockende band. Happiest Place On Earth is afkomstig van Desaparecidos' eerste album Read Music/Speak Spanish.

Te downloaden bij Saddle Creek.

11. Gold Chains - I Come From SF

Hiphop zoals hiphop nóóít bedoeld was. Topher Lafata is dan ook afkomstig uit de San Fransiscose (duh!) electronica scene rondom artiesten als Kid 606 en Lesser. Onder zijn artiestennaam Gold Chains werd hij begin dit jaar al getipt door de NME als een van dé artiesten die 2002 kleur zouden geven. I Come From San Fransisco is een voormalige Single Van De Week bij VPRO's Het Lek.

Te downloaden bij Musork.

12. Aardvarck - Second Wire

Na een hele stapel ep's, 12"'s en compilatiebijdragen verscheen een paar weken geleden eindelijk het debuutalbum van de electronicaknutselaar Mike Kivits aka Aardvarck. Find The Cow werd overal juichend ontvangen en schopte het onder meer tot VPRO's Disque Pop. Second Wire staat daar overigens niet op.

Te downloaden bij Music For Speakers.

13. Wolf Eyes - Give It Up

Nathan en Aaron schijnen overdag hun geld te verdienen als televisiereperateurs in Michigan. In de avonduren maken ze experimentele, donkere, vage electronica. En als ik zeg experimenteel, donker en vaag dan bedóel ik experimenteel, donker en vaag. Give It Up is een track van Wolf Eyes' vorig jaar verschenen titelloze debuutalbum. Hun nieuwste ep, Fortune Dove, werd geproduceerd door Andrew WK.

Te downloaden bij Bulb Records.

14. #Poundsign# - Matinee Sunday

Stephen, Alicia, Becky en Jaime gaan op zondagmiddag graag naar de film en hebben daar een lief liedje over gemaakt. Een liedje in de trant van Belle & Sebastian maar dan zonder de ironische ondertoon van de Schotten. Dit zijn dan ook een stel Amerikanen (Alicia ken je heel misschien van haar andere bandje de Aislers Set). Afkomstig van #Poundsign#'s tweede album, Under The Marquee.

Te downloaden bij Fantastic Pop.

15. The Four Corners - The Girl From U.N.C.L.E.

Heerlijk verveeld klinkende modpop uit Athens, Georgia (met leden van indiebandjes als de Essex Green, de Ladybug Transistor en Je Suis France). Girl From U.N.C.L.E. is de Four Corners bijdrage aan een Italiaanse tribute-cd ter ere van girls from the 60's maar staat ook op hun debuutalbum, The Four Corners Say You're a Scream, dat vorig jaar verscheen bij het Kindercore label.

Te downloaden op TheFourCorners.net.

16. Young Pilots - Pop Says

Jong zijn ze al lang niet meer en piloten zijn ze zelfs nog nooit geweest. Onder de naam Young Pilots klussen een aantal doorgewinterde Nederlandse muzikanten die normaliter hun ding doen in bandjes als Bettie Serveert, de Furtips en Mongrell een beetje bij en als dat charmante Magnapop-achtige deuntjes als Pop Says oplevert valt dat natuurlijk alleen maar toe te juichen.

Te downloaden bij Vitaminic.

17. St. Thomas - Take A Dance With Me

Americana uit Noorwegen? Het moet toch niet veel gekker worden. Dat wordt het wel: St. Thomas staat in Maart op het London Calling festival in de Amsterdamse Paradiso. Nou is Take A Dance With Me een prachtig nummer - soort van een folky Neil Young - maar wat het op een festival voor Britse Pop heeft te zoeken is me een raadsel. Take A Dance With Me is afkomstig van het album I'm Coming Home.

Te downloaden bij City Slang.

17. Aroah - Our Walk

Irene Rodriguez Tremblay heet ze eigenlijk. Maar onder de naam Aroah maakt deze half-Spaanse, half-Amerikaanse zangeres plaatjes vol dromerige, tegelijk jazzy en folky akoestische pop. Het schitterende Our Walk is afkomstig van een split-ep met het Spaanse indiecombo Nacho Vegas.

Te downloaden bij Popscene.com.

19. Mirah - Cold Cold Water

Nog een anti-Dido. Mirah heet voluit Mirah Yom Tov Zeitlyn en maakte een paar jaar geleden samen met Phil Elvrum van de Microphones het prachtige album You Think It's Like This But Really It's Like This. Cold Cold Water is een veelbelovend voorproefje van Mirah's nieuwste album Advisory Committee (én haar huidige single) en doet vermoeden dat ze in de tussentijd niets van haar talent en eigenzinnigheid heeft verloren.

Te downloaden bij Insound.

20. Benett - All Of Me

Niet te verwarren met Britpop also rans Bennet. Dit is Benett Rogers. Zangeres uit de zogenaamde Poop Alley scene rondom Californische bandjes als That Dog en de Rentals en zo te horen groot bewonderaarster van jaren zestig damesgroepjes als de Shangri-Las en de Dixie Cups. All Of Me is afkomstig van haar nieuwste album Welcome To The Jungle.

Te downloaden bij Future Pop Shop.

Tuesday, February 26, 2002


Na een lange stilte en een verhuizing naar een nieuwe locatie is Radio Mortale afgelopen donderdag weer begonnen met haar maandelijkse benefietavonden. Het was dus even wennen en niet écht druk - bij de Volta, helemaal bij het Westerpark, loop je niet bepaald toevallig naar binnen, dit in tegenstelling tot Winston, middenin het centrum - maar desalniettemin erg gezellig en er speelde drie alleraardigste bandjes. Brown Feather Sparrow was beschaafde pop met piano. Ze leken de overtuiging te hebben dat als je een paar akkoorden maar langzaam en gedragen genoeg speelt het vanzelf gevoelig wordt. Op een handvol mooie momenten na bleef het dan ook nogal oppervlakkig. Damer was vervolgens lekker charmant rammelend (en hier en daar behoorlijk vals). De vier dames zijn volgens mij op het moment het enige Nederlandse bandje dat authentieke indiepop - á la Tullycraft en Belle & Sebastian - maakt en zijn niet bang hun liedjes een beetje een lullig - of is dat nou twee? - tintje mee te geven. Maar dat maakt het volgens mij nou juist zo leuk en bovendien lijken ze goeie nummers te kunnen schrijven. Blue blijft vooralsnog hun beste nummer, maar ook songs als Radioshow wekken hoge verwachtingen voor hun binnenkort te verschijnen debuut-ep. Ballerina Liberation Front, ten slotte, maakte helaas niet zoveel indruk als ik gehoopt had. Het was poppy, dat zeker, en met leuke geluidjes uit het keyboard en de Utrechters hebben duidelijk uitstraling - omvangrijke zanger, beetje popi gitarist, nerdy toetsenist - maar op hun Liquido-lite hit Twiggy Rubens na is me van de nummers op een of andere manier weinig bijgebleven. Het leukst vond ik overigens dat ík voor, na en tussen de bedrijven door plaatjes mocht draaien. Had ik altijd al eens willen doen. Ik had dan ook zorgvuldig een boel obscure doch erg leuke en een beetje in het straatje van de spelende bands passende plaatjes uitgezocht - Slumber Party, Lucksmiths, Dixie Cups, I Am Kloot, Flashing Lights - en met succes, vond ik zelf. Op een gegeven moment kwamen er zelfs twee mensen vragen wat dat ook al weer was wat ik net aan het draaien was (fyi: Book Of Love van de Magnetic Fields). Missie geslaagd dus.

Nu de naam van de Magnetic Fields toch al gevallen is: een uitgebreid interview met Stephin Merritt in de New York Times.

Monday, February 25, 2002


Ik liep eigenlijk al een tijdje rond met de gedachte iets te schrijven over de hele bootlegrage van de afgelopen tijd. Maar tot op heden heb ik nog steeds geen bevredigende verklaring kunnen verzinnen waaróm vorig jaar plots iedereen een eigen van Missy Elliott's Get Yr Freak On in elkaar fabriceerde. Ik zie enige overeenkomsten met het hele Big Beat-gebeuren van een paar jaar geleden en ik wist ook wel dat het woord post-modern er ergens in moest, maar het bleven slechts vage gedachtekronkels terwijl ik op de trein stond te wachten. En volgens mij ben ik nu te laat: het fenomeen heeft de mainstream bereikt. Een paginalang artikel in de LevenEtc-bijlage van het NRC door Hester Carvalho en een lollig stukje in Dag In Dag Uit in de Volkskrant zijn nog maar een kwestie van tijd (alhoewel een paar maanden me een aardige schatting lijkt: het NRC had dit weekend opeens de Strokes ontdekt). De feiten: 1) Girls On Top's I Wanna Dance With Numbers - Whitney Houston meets Kraftwerk - staat bovenaan de Outlaw 41 van Kink FM. 2) de afgelopen tijd was op TMF regelmatig een live-opname van Holiday van Madonna's recente Drowned World-tour te zien, waarin rijkelijk geciteerd werd uit Stardust's Music Sounds Better With You en tot slot 3) Kylie's versie van Can't You Out Of My Head tijdens de Brit Awards afgelopen week. Nu mét de baslijn uit Blue Monday. Naar verluidt binnenkort ook verkrijgbaar op de b-kant van Kylie's nieuwste single. In de tussentijd moeten we het doen met deze illegale MP3, zie ook Popjustice.

En, zoals beloofd, komt Le Tigre in het kader van hun Europese toer gelukkig ook naar Nederland: 19 April: Paradiso, Amsterdam en 25 Mei: Waterfront, Rotterdam.

Sunday, February 24, 2002