Nog een quote, nu uit een interview met de Beta Band, momenteel op toer door Noord-Amerika in het voorprogramma van Radiohead. Dit komt uit de Montreal Mirror. RG is bassist Richard Greentree:
M: So what's your relationship with Radiohead? Have you opened for them before?
RG: No, but, um, Steve and Thom Yorke go back quite a long way. I mean Steve's not queer but he's bisexual and Thom was a bit confused about what he was doing for awhile before he met his current wife, so for about six months they had an on-and-off relationship. That was about four, five years ago now.
M: Are you serious?
RG: (sincerely) Yeah, they just kept it going and offered us this tour. It's all over now, they're just good friends, but that's how we met them. I think Thom might quite fancy Robin, our drummer. (laughing) He's a pretty young man.
M: Okay. But, musically speaking, do you feel a certain kinship with Radiohead?
De moeder van Ritchie Hawtin (aka Plastikman) op de foto met John Peel. Onderdeel van een een paar pagina's vol foto's van John Peel op het Sonar festival.
Vergeet de Strokes. Annuleer je vakantie naar NYC. Detroit is het nieuwe New York en de White Stripes zijn de toekomst van de rock'n'roll. Vandaag niet alleen op de voorkant van de NME maar ook in de Sun én de Daily Mirror. Dat er gisteren een artikel over ze op pagina 9 van de Guardian stond lijkt in ene niet meer zo bijzonder. Vandaag in die krant trouwens een artikel over het fenomeen hypes. Een beetje perpetuum mobile-journalistiek: eerst een bandje hypen en dan over de hype zelf schrijven. Zo kom je de komkommertijd wel door... Ik kan eigenlijk niet geloven dat ik de White Stripes nog niet eerder genoemd heb want Jimmy The Exploder is de afgelopen weken geregeld op m'n winamp-playlist langs gekomen.
Wednesday, August 8, 2001
Zo maar drie fantastische quotes uit het interview met Elton John in de Uncut van deze maand:
Could anyone keep up with you? (over drank & drugs)
... (John - jg) Lennon was another one. We'd get stoned together. And we'd get paranoid. One time, we were so fucking paranoid, there was a knock on the hotel door and we thought it was the police. We went up and stared through this little keyhole. And it was Andy Warhol. So we were trying to figure out how Andy could be a policeman. He was standing there for what seemed like hours, banging on this door. And we just couldn't work it out.
On drugs, I was totally insane. I think of the time I was in LA and I rang my office in London asking if they could do anything about the wind outside my window because it was too fucking loud.
Your most ludicrous purchase of all time?
One of the most riduculous things was a tram. I saw this tram in Melbourne and thought, 'I'll have that'. It didn't cost that much to buy. It didn't even cost that much to ship it from Australia to Southampton. But then getting it from Southampton to my house was a fucking nightmare. It's in the back garden now. David (z'n huidige partner - jg) uses it for an office. We can't quite figure out what else to do with it. And it's not really the sort of thing you give to someone as a present.
In een ander artikel leren we bovendien dat Steven Coogan (= Pauline Calf, Alan Partridge etc.) de broer is van de zanger van de Mock Turtles. Dat interesseert niemand waarschijnlijk een zier, maar ik lééf voor dat soort trivia...
Twee nieuwe releases van bis deze maand: allereerst een 12" met op de a-kant, What Are You Afraid Of? - een nieuw nummer, wellicht zelfs een voorproefje van hun nieuwe album Return To Central - en op de b-kant, geloof het of niet, een cover van Love Will Tear Us Apart. Inderdaad díe Love Will Tear Us Apart. Verder verschijnt er aan het eind van de maand een cd op hun nieuwe Amerikaanse label, SpinArt, waarop alle tracks van de singles uit hun pre-Wiiija periode worden verzameld en dus Kandy Pop en This Is Fake DIY en Kill Yr Boyfriend en dergelijke. Volgens mij heb ik ongeveer de helft van de tracks al, maar verspreidt over een handvol vinyl-singeltjes en het zou mooi zijn om alles compleet op één schijfje te hebben.
De afgelopen 6 jaar blijken toch niet helemaal voor niets geweest te zijn: ik had 10 van de 15 vragen goed in de Economics Quiz bij de Economist. En de vragen díe ik fout had waren meer weetvragen - bijv. welke instantie bestaat langer: IMF, G7 of Wereldbank - terwijl ik de inhoudelijke vragen wél goed had. Een pak van m'n hart.
Zoals je misschien gehoord hebt is een week of wat geleden zanger/bassist Richie Lee van de Amerikaanse band Acetoneoverleden, naar verluidt heeft hij zelfmoord gepleegd. Ik moet bekennen dat ik ze niet écht goed ken - ik heb zelf alleen hun covers album I Guess I Would uit 1994 - en was er eigenlijk nogal verbaasd over dat ze überhaupt nog bleken te bestaan. Hun laatste paar platen schijnen zelfs verschenen te zijn bij het label van Neil Young, Vapor. Voor de gelegenheid maar een recent MP3'tje opgesnord. Voor de liefhebbers van traag gespeelde countryrock met psychedelisch randje.
Tuesday, August 7, 2001
Eerste indrukken zijn niet altijd de juiste. Zo had ik op grond van hun nieuwe, gisteren verschenen ep, Where Is My Gold, Kid Galahad afgedaan als een aardig, sympathiek gitaargroepje in de trant van Radiohead (maar niet episch of majestueus genoeg) en Stone Roses (maar niet hypnotiserend genoeg) met hier en daar een kloddertje eletronica. Terwijl Mark Beaumont in de NME hun vórige ep vergeleek met de Dandy Warhols (én uitriep tot single van de week). Je kunt dus wel zeggen dat ik - toen ik ze gisteren in de Exeter Cavern zag - niet bepaald voorbereid was op de funk, de swing, de Reef-achtige swagger, kortom de Black Crowesgoes britpop realiteit van dit kwartet uit Maidenhead. Het dronken gedeelte van het publiek vond het in ieder geval fantastisch en sprong zich de blaren op de voeten (waar op een druilerige maandagavond Exeter een stuk of twintig straalbezopen punters vandaan tovert en hoe ze in hemelsnaam híer in deze kelder terecht zijn gekomen zal altijd wel een raadsel blijven); de iets serieuzer ingestelde muziekliefhebber (ik dus) krabbelt zich bij het aanzien van dergelijk pretentieloos vermaak verbaasd onder z'n kin. Onderhoudend zijn songs als Nefarious (oordeel zelf) en Pack It In zeker, maar persoonlijk prefereer ik m'n gitaarbandjes met iets meer diepgang.
Alistair Fitchett (van Tangents) fotografeert Exeter. Deze is aan de overkant van de straat waar ik woon en dit is op een van de hoeken van de rotonde die hier voor het gebouw ligt (ga rechts voor pubs als de Bowling Green en Harry's, links voor het voetbalstadion en de unversiteit). Dit is volgens mij Debenham's, het warenhuis dat hier aan de eind van de straat staat en alom beschouwd wordt als het lelijkste gebouw van Exeter.
Monday, August 6, 2001
Met de sites van de Britse (kwaliteits-) kranten kun je eigenlijk een heel behoorlijk eigen muziektijdschrift bij elkaar scharrelen. Met dit weekend bijvoorbeeld interviews met Mercury Rev (in de Sunday Times), N*E*R*D (in de Daily Telegraph van zaterdag) en Suge Knight (in de Observer). En uit de Times van vrijdag plukken we een artikel van Barbara Ellen over rock couples.
MP3 Van De Dag:Soldier, een voorproefje van het nieuwe album van Slumber Party. Psychedelicate verschijnt eind augustus bij Kill Rock Stars.
Sunday, August 5, 2001
Club Diana, de Bossen, Perverted, de Lama's en de Huntingtons zijn slechts een handvol bands die een bijdrage hebben geleverd aan het Ramones Tribute Project van de Belgische muzikant/producer Kloot Per W. Veel van de covers zijn als MP3 aanwezig maar je moet beloven ze niet te downloaden. Je mag ze waarschijnlijk alleen rechtstreeks van het web afspelen. Waar kom je zulk heerlijk - alhoewel ietwat misplaatst - vertrouwen in de mensheid nog tegen? Laat staan op het internet...
MP3 Van De Dag:If Everything Fell Quiet van de Reindeer Section, een heuze Schotse supergroep met, volgens de geruchten, leden van onder meer Belle & Sebastian, Mogwai, Arab Strap, Astrid, Mull Historical Society en V-Twin. Aan het roer staat in ieder geval Gary Lightbody, in het dagelijks leven zanger/gitarist van Snow Patrol. Hun album, Y'all Get Scared Now, Ya Hear, verschijnt deze week bij Bright Star.
Friday, August 3, 2001
Gisteren eindelijk Almost Famous gezien. Hij speelde begin dit jaar al in de bioscoop bij mij om de hoek maar toen was ik er niet aan toegekomen, maar gelukkig draaide de iets kleinere bioscoop aan de andere kant van het centrum hem nu weer een weekje. Het verhaal is dus waarschijnlijk wel bekend: het is halverwege de jaren zeventig en de 15-jarige William Millar (ie de jonge regisseur Cameron Crowe zélf) gaat als onervaren rockjournalist voor Rolling Stone mee op toer met de Allman BrothersmeetsLed Zep-achtige band Stillwater. Met alle gevolgen van dien breed uitgemeten en kleurrijk in beeld gebracht. Ben erg blij dat ik hem toch nog ben gaan zien, want ik vond het een geweldige film. Waarom Almost Famous wél slaagt waar een boek als Powder genadeloos faalt? Omdat Almost Famous geen film over muziek is. Muziek is een decorstuk. Een heel erg groot en een vaak het zicht op de rest in de weg zittend decorstuk. Maar desalniettemin een decorstuk. Net zoals de Blues Brothers geen muziekfilm is - maar een excuus om tientallen auto's in de prak te rijden - is Almost Famous een film over jeugdig, wide-eyed enthousiasme. Een ode aan, maar tegelijkertijd ook een waarschuwing voor. Want ook over vertrouwen in de goedheid van de échte wereld en de teleurstelling die daar onherroepelijk uit voortvloeit. Ofzo. In ieder geval een ontroerend en mooi verhaal, behendig verteld te midden van veel mannen met overdadig gezichtshaar en een boel hondsberoerde seventies-rock. En ongelooflijk veel humor. Frances McDormand als William's moeder is fantastisch en Crowe weet zelfs een scene in een (bijna) neerstortend vliegtuig tegelijkertijd vol cliche's te stoppen als er iets leuks en fris van te maken door het nét iets verder door te voeren. Het is natuurlijk wél een film die voornamelijk muziekliefhebbers trekt. Het merendeel van de bezoekers zat dus tijdens de korte pauze tussen reclame en trailers en het begin van de échte film - wanneer het licht weer even aangaat en het gordijn dicht en er wat muziek gedraaid wordt - met een kennersblik mee te knikken op Madness en de Specials.
Interessante thread bij I Love Music: waar zou Patrick Bateman vandaag de dag naar luisteren? Patrick Bateman was - het mag hopelijk bekend zijn - de hoofdpersoon in Brett Easton Ellis' American Psycho die tussen het regelen van tafels voor het diner en het bloederig vermoorden van zwervers en prostituees door, pagina's lang uitwijdde over Heuy Lewis, Whitney Houston en Phil Collins. ILM is het discussieboard van New York London Paris Munich.
MP3 Van De Dag:How I Long..., voorproefje (en titelnummer) van het nieuwe album van Gorky's Zygotic Mynci.
Thursday, August 2, 2001
Ben momenteel - qua boek op het nachtkastje - bezig in Powder van Kevin Sampson. Leuk vanwege het onderwerp - op- en ondergang van een de Verve of Mansun-achtig Brits bandje - maar het is belabberd geschreven. Simpson weet duidelijk waar hij het over heeft (was manager van de Farm en heeft het merendeel waarschijnlijk in het echt meegemaakt) dus alle contractbesprekingen, toestanden met tourmanagers en marketingmeetings zijn levensecht maar van enige spanning is nauwelijks sprake en de karakters - waar er sowieso al veel te veel van in het boek rondlopen - zijn van bordkarton. Typisch genoeg zijn vooral de vrouwelijke personages totaal inwisselbaar (en duiken bovendien om de haverklap met een van de bandleden het bed in). De heren in het verhaal - bandleden, manager, meneer van de platenmaatschappij - komen er iets genadiger vanaf maar hebben van de schrijver ook niet meer dan één opmerkelijke karaktertrek elk gekregen, waar vervolgens weinig interessants mee gebeurt. Fictie over popmuziek is een beetje hetzelfde als fictie (of een film of een stripboek) over sport: in het onderwerp zoals wij dat in de échte wereld consumeren zit eigenlijk al meer dan genoeg spanning en opwinding en entertainment. Daar kun je als schrijver eigenlijk niet tegen op verzinnen. Dit boek is dan ook niet meer dan het muzikale equivalent van Rob Van De Rovers of Michel Vaillant.
Bij de NME zitten ze een beetje te klunzen want ze hebben de directory waarin ze al hun MP3'tjes zetten wagenwijd open staan (via Radio Plus). Op zich niet zo erg, want de meeste tracks zijn volgens mij ook nog steeds gewoon via de échte site te vinden, maar het is niet bepaald netjes. Des te opvallender is de directory five waarin we plots een tiental hoogst bedenkelijke hairmetal-tracks tegenkomen. Guns'n'Roses' Paradise City en Alice Cooper's Poison zijn met een flinke dosis ironie nog wel goed te praten, Bon Jovi's Living On A Prayer misschien ook nog wel, maar We Build This City van Starship?? Of Wind Of Change van de Scorpions?? Ik word er eerlijk gezegd een beetje bang van.
Nog Een MP3 Voor Vandaag:Shoot Shoot!, voorproefje van de nieuwe plaat van Solex.
Wednesday, August 1, 2001
The Singing Soprano: Jamie-Lynn Sigler (aka Meadow uit de Sopranos) is bezig met een plaat. Als we het interview mogen geloven ziet ze zichzelf het liefst als de nieuwe Jennifer Lopez; afgaande op de stukjes muziek die in de bijbehorende video-reportage te horen zijn heeft ze qua stem helaas meer weg van Whigfield... Maar het kan natuurlijk altijd erger: van Dominic Chianese (aka Uncle Junior uit de Sopranos) verscheen onlangs de cd hits waarop hij zich een weg croont door 12 standards waaronder Guantanamera en Amazing Grace.
De Engelse band Reynolds toerde vorige maand kriskras door Nederland (samen met de Grunninger sensatie Jimmy Barock). Wat ze d'r zelf van vonden lees je in hun tourdagboek. Klik ook vooral even op de links voor foto's.
MP3 Van De Dag:Solitaire, een voorproefje van het debuutalbum van Preston School Of Industry oftewel de nieuwe band van Spiral Stairs oftewel Scott Kannberg van Pavement.
