Last Nite: White Ladders is het weblog van de vriendin van Julian Casablancas.
FatCat Records - Demo Archive: these are tracks we consider to be good quality material, tracks that (were it not for our workload) we would be happy to release on FatCat.
Dat scheelt weer, Vido heeft in z'n verslag van de Trachtenburg Family Slideshow Players alle punten die ik had - WHAT is on the ceiling, The Shaggs (alhoewel ik zelf ook hier en daar aan de Moldy Peaches moest denken), zo grappig dat mijn bril beslaat van het lachen, Dochter Rachel (...) de meest volwassene van het stel - wel behandeld. Goed, ik draag dan wel geen bril, maar voor de rest ben ik helemaal met hem eens. Ondanks dat je niet alles kon verstaan met voorsprong het leukste en ontroerendste optreden van het jaar. Rest mij de vraag wat is er met die ouwe man van Arrested Development gebeurd? Die hadden toch altijd zo'n wijze, grijze bejaarde op een stoel midden op het podium zitten? Ik miste hem al toen ik ze tijdens Lowlands op de televisie zag langskomen maar gisteravond - kon nog een staartje meepikken; ze zijn een stuk minder populair dan gedacht, het balkon was niet eens open - ontbrak hij ook en ik begin me nu ernstig zorgen te maken.
Geoff Travis van Rough Trade beantwoordt vandaag de Questions Of Doom van Poptones.
Misschien moet Florent Luycx eens dit interview met John Peel lezen, hij wil toch zo graag de jongeren bereiken: "according to audience research, we have the highest percentage of listeners under the age of 15 on the radio station".
Thursday, August 26, 2004 //
A Life On The Edge: Lisa Moorish is terug!! U kent haar vast nog wel van haar versie van Wham's I'm Your Man ergens halverwege de jaren negentig. Of anders van haar twee kinderen (de vader van de een is Liam Gallagher, die van de ander Pete Doherty). En heel misschien wel van heur nieuwe band Killcity (wiens platen verschijnen bij Alan McGee's Poptones-label).
Zombi is de titel van de nieuwe plaat van Kante. Luister hem hier (onder musik natuurlijk). Er staat wat jazzy geneuzel op dat misschien iets te veel van het goede is, maar vooral het titelnummer is weer de shizzle wat mij betreft.
Poptones interviewt Stuart Braithwaite van Mogwai.
Friday, August 20, 2004 //
Deun Van De Week: Douple Drop van Fierce Girl. Een onweerstaanbaar stukje post-electroclash, post-Streetscouncil pop. Stel je een kruising voor tussen Fischerspooner en Eastenders en je bent ongeveer halverwege. Video hier. Guardian-interview hier. Label website hier.
Nondeun Van De Week: New Kicks, de nieuwe single van Le Tigre. Zelden zo'n humorloos, drammerig en vervelend stukje politico-po(e)p gehoord. Slappe beats, slappe gitaren met daarover heen quasi-opruiende protestmars-geluiden. Mijn hemel, wat een treurnis. Ik ben ook helemaal pro-tegen enzo hoor, dames, maar wat is er mis met een beetje lol? Mijn enige hoop is nog dat het een grap blijkt te zijn waarin Kathleen Hanna c.s. de draak steken met het zichzelf veel te serieus nemende activistenwereldje, maar dat lijkt me onwaarschijnlijk. MP3 en video hier.
Koken Met Sterren: alhoewel het er een beetje vanaf hangt of je mensen als Gaz Coombes van Supergrass, Sam Beam van Iron & Wine en Sam Fogarino van Interpol sterren noemt natuurlijk.
1. FIERY FURNACES - Chris Michaels
In 2002 verraste Matthew en Eleanor Friedberger met Gallowsbird's Bark, een album vol verhalende, blues-y (op z'n Captain Beefhearts) maar toch poppy songs. Op de opvolger Blueberry Boat lijkt het tweetal, getuige dit Chris Michaels, zich helemaal te hebben laten gaan: muzikaal is het nog bonter en grootser en uitbundiger, terwijl de teksten Homerische proporties hebben gekregen. Het maakt de Fiery Furnaces tot een van de spannendste en interessantste bands van het moment.
2. THE FONTAINE TOUPS - Who Told You
Bepaald niet hippe maar vrolijke en zomerse powerpop - ik moest meteen aan een iets lichtvoetigere Magnapop denken - uit New York. Fontaine Toups was in een vorig leven de zangeres van de indieband Versus. Het titelloze debuutalbum van de Fontaine Toups - geweldig om de band zo naar jezelf te noemen - verscheen eerder dit jaar bij het Teenbeat label.
3. HEIKKI - Former Hero
Maria Eriksson is momenteel druk bezig carriere te maken als gitariste van de Concretes en het is eigenlijk een wonder dat ze tussen het in die hoedanigheid veroveren van de wereld door nog tijd heeft voor een eigen, meer folky (is dat een trekharmonica dat ik daar hoor?) project samen met ene Jari Haapalainen.
4. THE PRIMARY 5 - What Am I Supposed To Do
Een van de ontroerendse muzikale momenten van het jaar: wanneer de drummer halverwege dat sowieso goddelijke Rickenbacker-motiefje ineens een swingend ritme gaat spelen. En ja, dit klinkt héél erg als de Teenage Fanclub maar Paul Quinn (= de grote man achter The Primary 5) zat dan ook lange tijd bij die band achter het drumstel dus weet precies hoe je dit soort mosterd maakt.
5. OF MONTREAL - Know Your Onion
Tijd om een stukje geschiedenis te schrijven: Know Your Onion is de eerste track die twee keer door verschillende bands uitgevoerd op een Stereo DIY MP3 CD is te vinden. Het origineel van de Shins, van hun album Oh, Inverted World, werd geselecteerd voor de allererste editie. Deze uitvoering van Of Montreal is te vinden op een bonus-cd'tje, met covers van verder Broadcast, V-Twin en Gorky's Zygotic Munci, dat te vinden was bij hun meest recente album Satanic Panic In The Attic.
6. THE REIGNING SOUND - If You Can't Give Me Everything
Niemand doet het ooit door Bruce Springsteen uitgevonden stoere-mannen-met-een-klein-hartje-rock ding overtuigender dan de Reigning Sound, het nieuwste vehikel van Greg - Oblivian - Cartwright. Ook hier in You Can't Give Me Everything, afkomstig van Too Much Guitar, klinkt hij weer niet alleen alsof hij elk moment in tranen kan uitbarsten maar tevens als de meest opwindende soulbluespunker ever.
7. SHOOT CHARLIE - Boaster
Vier Zweedse bandjes staan er op deze Stereo MP3 DIY Cd. En dan heb ik me nog ingehouden. Ik kan er verder ook niets aan doen dat zelfs de piepjonge, lokale bandjes opwindender klinken dan het gros van hun meer volwassen angelsaksische collega's. Opwindende, frisse Caesar's Palace-achtige garage-pop. We are Charlie 'n you are not.
8. NIKOLA SARCEVIC - Lovetrap
Nilola Sarcevic is in het dagelijks leven zanger/bassist bij de Zweedse met-honderd-per-uur-door-de-bocht punkpopband Millencollin. Op deze openingstrack van z'n solo-album Lock-Sport-Krock probeert hij, met akoestische gitaar en mondharmonica, een beetje de Bob Dylan uit te hangen, maar blijft qua compositie een beetje hangen in het simpele, directe stijltje van z'n andere band. Iets dat, om eerlijk te zijn, eigenlijk gewoon heel verfrissend werkt.
9. MASCOTT - Kite
Alsof er een engeltje in je oor kietelt, zo klinkt dit dromerige folky indiepop-deuntje. Kendell Meade speelde in het verleden onder meer bij Helium en de Spinanes. Dreamer's Book, met daarop onder meer dit Kite, is het derde album van haar eigen band Mascott.
10. TREEBALL - Monkeys
Ik weet niet wat het is, maar het zomerse weer brengt bij mij altijd een intens verlangen naar Teenage Fanclub-achtige gitaarpop naar boven. Nou is dat vandaag de dag niet het hipste geluid on the block dus moet je voor een verse fix zo nu en dan naar exotische uithoeken als Finland, maar dan isdat het met zo'n piekfijn man/vrouw-duet ook meteen dubbel en dwars (die zanger, die zo lekker lui als Bobby Gillespie klinkt is trouwens Engels).
Te downloaden bij Stupido Records. (even naar beneden scrollen)
11. DENISE JAMES - Come Home To Me
Als Patsy Cline ooit een nummer had opgenomen met de Velvet Underground zou het wel eens geklonken kunnen hebben als dit Come Home To Me van de Detroitse zangeres Denise James. Haar album It's Not Enough To Love werd geproduceerd door Outrageous Cherry's Matthew Smith.
12. THE PAPER CHASE - Said The Spider To The Fly
Tijd voor een dosis flink aangezet indierockdrama. U weet wel met zo'n zanger die klinkt als een krolse kat - die gitaren kunnen er trouwens ook wat van - en een paar violen voor extra effect. Van het album God Bless You Black Heart. De Paper Chase komt halverwege september voor een aantal concerten naar Nederland.
13. HALF COUSIN - Country Cassette
Samplepop met blues-y knipoog, dus de Beck-vergelijkingen kunnen uit de kast worden gehaald. Niet helemaal terecht. Door een flinke dosis eigenzinnigheid heeft dit meer weg van een knuffelbaardere versie van onze eigen Solex. Kunnen we in een moeite door de Orkney Eilanden afstrepen als op Stereo DIY MP3 CD's onontgonnen gebied.
14. SLICKER - Knock Me Down Girl
Heel fijn, beetje sleazy stukje electro-r&b met zo'n geil afgeknepen trompetje, afkomstig van Slicker's nieuwste album We All Have A Plan. Slicker heet eigenlijk John Hughes III, runt het Hefty label en, dit móet ik gewoon even kwijt, is de zoon van dé John Hughes; u weet wel, de man van filmklassiekers als Sixteen Candles en de Breakfast Club.
15. JUANA MOLINA - Tres Cosas
In elk stukje over Juana Molina, dus ook dit, staat dat ze in Argentinië een wereldberoemd comediënne is. In haar muziek komt ze niet bepaald over als een lachebekje: kalme, teruggetrokken Stereolab-achtige klanken met, het blijft tenslotte Zuid-Amerikaans, een lichte Girl From Ipanema-feel. Bepaald geen Als Je Huilt, dus. Tres Cosas is het titelnummer van haar zojuist verschenen derde album.
16. LE CHARMANT ROUGE - Rosie Labouche
Ik wordt ook een dagje ouder en hou het ook allemaal niet meer bij, dus: is dit nu microhouse? Van die knisperende electronische bliepjes en beats maar in de eerste plaats vooral toch 'gewoon' een mooi en ontroerend popliedje. Whatever. Rosie Labouche is afkomstig van het album Post No Bill en is dus een erg mooi en ontroerend popliedje.
17. THE STILLS - Still In Love Song
Ik weet dat er een dezer dagen ook weer een nieuw album van Interpol verschijnt, maar naar mijn bescheiden mening kun je je geld beter besteden aan het debuutalbum Logic Will Break Your Heart van de Stills. Deze Canadezen tappen overduidelijk uit hetzelfde muzikale vaatje maar verluchtigen hun Joy Division-obsessie met net iets extra euforie, uitzichtloosheid en, niet te vergeten, disco. De Stills staan op 11 september, met Clinic, in de Amsterdamse Desmet Studios.
18. THE JE NE SAIS QUOI - We Make Beginnings
Hoekige en zware maar dansbare, indierock-y post-punk van een Zweedse band met een Franse naam op een Nederlands label. Lang leve een verenigd Europa! We Make Beginnings is het titelnummer van Je Ne Sais Quoi's debuutalbum dat zojuist is verschenen bij Coalition Records.
19. THE BLACK PLASTICS - Telesavaliscaster
Een telesavaliscaster is a) een televisietoestel met behalve beeld ook geur en smaak, b) een dinosaurus die werd gekenmerkt door een lange nek en kleine vleugels, c) een apparaat dat röntgen-opnamen van je maag-darm-stelsel maakt of d) een lekker intens old skool indierockertje van een band uit San Fransisco waar ik verder ook helemaal niets interessants over te vertellen heb?
20. THE MAE-SHI - Revelation 3
Het eerste album van de Mae Shi, To Hit Armor Class Zero, duurde 52 minuten en bevatte 4 songs. Het nieuwste album van de Mae Shi, Terror Bird, duurt 43 minuten en bevat 33 songs (Revelation 3 is er daar een van). Voordat je ook nog maar een seconde van hun muziek gehoord hebt, zijn we het er geloof ik wel over eens dat we hier met een nogal aparte band van doen hebben.
Het was nog behoorlijk druk afgelopen maandagavond iets na negenen in de Paradiso. Eventjes denk ik dat m'n diverseplugpogingen hun vruchten hebben afgeworpen maar bij nader inzien blijken het toch vooral toeristen die de bovenzaal bevolken. Maakt niet uit, als het maar een beetje gezellig is. Het is altijd zo lullig voor zo'n band als ze voor zo'n hele leeg vloer staan te spelen met slechts een eenzaam handjevol bezoekers die zich verstoppen in de verste hoeken van de zaal. Zeker voor een band als de Unicorns, want de Unicorns komen helemaal uit Canada en zijn verschrikkelijk leuk. Laten we er om mee te beginnen maar wat muzikale coördinaten tegen aan gooien: XTC maar dan meer prog, Mercury Rev maar dan compacter en puntiger (en meer dub?), Franz Ferdinand maar dan meer operette; met een drummer die niet vies is van wat electronische accenten en een keyboard dat af en toe lekker op z'n Rick Wakeman's wiiieeeuuuu doet en bovendien hier en daar wat TLC- of FiddyCent-citaten of een spookverhaal. De band heeft gevoel voor humor - this song is about the red light.... the red light of a traffic light over de hit Tuff Ghost - maar beklaagt zich ook over het feit dat er niet gedanst wordt. Om eerlijk te zijn hebben ze dat voor een groot gedeelte aan zichzelf te danken. Hun nummers zijn met al hun onverwachte wendingen de eenvoudigste niet en worden bovendien behoorlijk rammelend uitgevoerd. Dat er tussen de nummers uitgebreid van instrument wordt gewisseld komt ook de directheid niet bepaald ten goede. Maar we vervelen ons geen minuut, hoor. Er zijn weinig aangenamere manieren om na een paar concertarme zomerse maanden de spinnewebben uit je buis van Eustachius te laten blazen en de Canadezen in het publiek barsten elke keer dat hun land genoemd wordt sowieso in juichen uit.
My Week: een kijkje in het glamoureuze leven van Conor McNicolas, de hoofdredacteur van de NME.
Kent U Mixerman nog? Een nogal uitgebluste, afgestompte studiotechnicus die plusminus twee jaar geleden ons een ontluisterend kijkje achter de schermen gunde van de opnames van een niet nader genoemde, voor een flinke zak geld gecontracteerde en onuitstaanbare Grote Platenmaatschappij Alternative Rockband? Wel, hij is terug en zit weer in de studio. Met diezelfde onuitstaanbare band.
* Donderdag 19 augustus is er een afwisselende avond met een picknick, een intieme set van Stef Kamil Carlens, een optreden van het Nederlands Danstheater plus gedichten van Pfaff in het Rijksmuseum onder de noemer Nachtsalon.
* Op zaterdag 28 augustus zal het er tijdens de 5e editie van Sleazefest waarschijnlijk iets ruiger aan toe gaan met optredens van onder meer Aux Raus, Green Hornet, Spider Rico, Orange Sunshine en de Saints. Een en ander wordt georganiseerd door de heren van zZz (die dus ook spelen) en vindt plaats op het ADM-terrein.
Over deze, en vele andere, leuke evenementen met bandjes van eigen bodem hoor je naturlijk alles in de programma's van Radio Mortale. Bijvoorbeeld die van mij, elke maandagavond tussen 8 en 9. In en rond Amsterdam luister je naar Stads FM (88.1 op de kabel, 106.8 in de ether). Niet Amsterdammers klikken hier om ook mee te genieten. Voor vanavond heb ik onder meer plaatjes van Loden, Zea, de David Gilmour Girls en Opgezwolle in de planning.
Monday, August 16, 2004 //
www.pwelverumandsun.com: Phil - Microphones, Mt. Eerie - Elverum heeft eindelijk een eigen website.
De Darkness, Fela Kuti, Brian Wilson en heel veel meer in de nieuwste editie van de Observer Music Monthly.
Sunday, August 15, 2004 //
A Little Fear; A Little Sex - The KVRX Sessions is níet een nieuwe aflevering van Stereo's befaamde MP3 DIY CD-serie. Maar toen ik eerder vandaag - met dank aan Fireflies - langs het sessie-archief van KVRX, een college-radiostation in Austin, Texas, surfde kon ik me haast niet inhouden om daar een paar flinke handenvol uit te selecteren die, in de juiste volgorde gezet, bijna precies op een cd'tje zouden passen. Toeval? Ik dacht het niet. Veel akoestische dingetjes, de Super Furry Animals en Nina Nanastasia zijn favoriet aan deze kant, maar vergeet ook de gothblues van de Vue en de bluesgoth van Pleasure Forever niet. Ook even wat extra aandacht voor Year Future want die staan aanstaande donderdag, samen met Fine China Superbone, in de Winston. Meer info hier bij Amsterdam Underground. Ideeën rondom de ontbrekende titels zijn trouwens van harte welkom.De officiële 16e editie van de Stereo MP3 CD staat voor vlak na het weekend in de planning.
PS. is het u trouwens ook opgevallen dat de Magnetic Fields in hun sessie van 1998 al het nummer I Don't Believe You speelden? Dat is pas recentelijk op plaat, i, hun nieuwste, verschenen.
Friday, August 13, 2004 //
Mijn woord van de week is: Swindie, waarmee, zo heb ik recentelijk geleerd, wordt gerefereerd aan de relatieve golf aan Zweedse Britpopachtige bandjes halverwege de jaren negentig. Denk aan: de Cardigans, de Wannadies en 120 Minutes-favorieten Popsicle. Dit omdat ik me onlangs weer eens verdiept in Brainpool, een bandje dat we met recht swindie kunnen noemen. Zoals bij veel van mijn favoriete bandjes is hun ouevre vandaag de dag vooral in de uitverkoopbakken van diverse tweedehandsplatenzaken te vinden. Hun album Soda uit 1994 is een heel fijne verzameling optimistische glampop-liedjes á la Silversun maar dan net iets commercieler á la, ahum, Roxette. Om een lang verhaal kort te maken: Brainpool bestaat nog steeds en niet zo'n klein beetje ook. Volgende week vindt de premiere plaats van Junk, hun rock-opera (over rommel), in Malmö samen met het Malmö's Symfonie-orkest. Kort daarna zal ook de bijbehorende dubbel-cd verschijnen. De nummers die je hier kunt beluisteren klinken in ieder geval al angstaanjagend rock-operiaans. Ik denk zelfs dat ik hem zal laten liggen als ik hem over een paar jaar voor een prikkie in de uitverkoop-bakken tegenkom.
Laat ik vandaag ook maar weer eens naar Playlouder's Singles Club verwijzen. Je moet je even inschrijven, maar dan krijg je (ongeveer) elke maand drie gratis mp3'tjes van nieuwe, onbekende, talentvolle en meestal Britse bandjes. Deze keer: de Subways, Finka en, de eigenlijke reden om dit weer eens te herhalen, Dogs Die In Hot Cars. En in het kader van in één moeite door: de wekelijkse nieuwe klanken van de NME zijn deze keer die van Hell Is For Heroes, Death From Above en de Belles.
Thursday, August 12, 2004 //
Different Strokes: niet bepaald nieuw (april 2002) en het bevat net iets meer technische details over hoe het eerste Strokes-album is opgenomen dan je mogelijkerwijs zou willen weten maar toch een erg interessant artikel over producer Gordon Raphael.
Tuesday, August 10, 2004 //
Komt er dan tóch een nieuw album van de Pixies en, niet onbelangrijk, zitten we daar überhaupt wel op te wachten? Bam Thwok is een leuk niemendalletje maar ik was blij dat ze het live in de Bijlmer Bierhal niet speelden. Update: de quote over dat eventuele nieuwe album lijkt uit dit NY Times-artikel afkomstig.
Voor in de mp3-speler: Gooom presenteert de Abstrackt Keal Agram Hell Mix met tracks van onder meer Nick Drake, Prefuse73, Vangelis, Pavement en Mobb Deep en hier kun je een compleet, recent live-optreden van Campag Velocet downloaden met klassieke nummers als To Lose La Trek en Bon Chic Bon Genre maar natuurlijk ook tracks van hun nieuwe (comeback?) album It's Beyond Our Control.
Secret Names: Low (plus aanhang) beluistert en becommentarieert muziek.
Monday, August 9, 2004 //
Ik moet toch vaker naar Top Of The Pops kijken. Gisteravond hadden ze onder meer - de de beloofde kennismaking met Kane heb ik zelf eventjes gemist - Embrace, live, met hun nieuwe single Gravity. Verschrikkelijk leuk dat ze er weer zijn. Dankzij Coldplay's Chris Martin natuurlijk, maar dat geeft niet. Een band als Embrace heeft weinig te zoeken in de obscuriteit die zeven jaar na de eerste successen in dergelijke gevallen eigenlijk onafwendbaar is (iemand de laatste tijd nog iets van de Bluetones gehoord?) en een beetje hulp om weer in de spotlights te geraken is dan niets om je over te schamen. Het is voor onze eigen bestwil enzo. Ik moet bekennen dat het niet bepaald hun beste moment is, dit Gravity. Het had een misschien een aardige Coldplay-albumtrack geweest, maar van Embrace verwachten we meer. Dat die piano iets meer doet dan de voorspelbare Imagine-riedels, bijvoorbeeld, en een refrein ter grootte van de Titanic niet te vergeten. Maar we zullen op het binnenkort(?) te verschijnen album wat dat betreft op onze wenken bediend worden, daar is geen twijfel over mogelijk. Ik bedoel, die Danny McNamara kan ook nog steeds niet (live) zingen, dus waarom zouden ze ons op andere punten wél teleurstellen.
En zo hadden we op het laatste moment nóg een gegadigde voor de felbegeerde titel Deun Van De Week. Het was sowieso een week van valreepjes, want de voorproefjes van D-Men's derde straatremixes werd ook pas in de loop van vrijdag online gezet. Om er vervolgens weer worden afgehaald. Maar het schijnt dit weekend weer allemaal op z'n pootjes terecht te komen, dus check die pagina regelmatig en download D-Men's Mijn Band (inderdaad een vernederhopte versie van D12's My Band en ongeveer drie keer zo leuk als je je kunt voorstellen) zo gauw die er weer staat (Bounce Je Kont van The Opposites is trouwens ook mad-vet. Een van de meest getalenteerde nederhopper-crews van het moment, wat mij betreft, en de beat klinkt ook lekker modern, maar ik herkende eerlijk gezegd zo snel niet waar ze die vandaan hebben).
Belle & Sebastian's Your Cover's Blown zat al wat langer op de bank, maar met dit zomerse weer lijkt een disco-Bohemian Rhapsody van eenieder's favorietste Schotse bijbelleesclubje nog logischer dan het eigenlijk al is. Het zal ook wel aan m'n zonnesteek hebben gelegen dat ik me niet kan voorstellen dat tot op heden nog niemand op het idee is gekomen om een fijn stukje goud eerlijke Amerikaanse working class rock - a la Springsteen en Thelonious Monster - op te leuken met een batterij cheerleaders. En daarom is Freedom Park van Marah bij deze Stereo's Deun van de Week.
