Playlist: Cannibal Ox - The Cold Vein (cd, 2001) Ligament - Half Way Between San Juan and Mendoza (cd, 1999) Kelly Osbourne - Shut Up (tmf) Tomcraft - Loneliness (tmf) V/A - But You Don't Really Care For Music Do You?
Al vakantieplannen? Van 7 tot en met 9 augustus vind er in het Zweedse Emmaboda weer een nieuwe editie van het gelijknamige festival plaats. Er staan al een flink aantal bands op de affiche, zoals daar zijn: Comet Gain, Mates Of State, Tullycraft, Mando Diao, Radio Dept. en ook onze eigenste John Wayne Shot Me.
MP3 Van De Dag: I Can Tell By Her Eyes, aandoenlijk uptempo indiepopliedje van Speedmarket Avenue. Uit Zweden, maar dat is toeval.
Friday, February 7, 2003 //
Je hebt freaky en je hebt freaky. Deerhoof - zoals afgelopen woensdag te zien in de OCCII in Amsterdam - is góed freaky. Ingewikkeld en vol onverwachte bokkesprongen, maar de uitgangspunten van hun wonderlijke art-punk zijn herkenbaar. Het is nogal gemakzuchtig om de band op grond van zijn gedeeltelijke Japansheid - 1/4 om precies te zien - te vergelijken met een band als Melt Banana. Muzikaal is díe band dan ook een stuk extremer, maar de overeenkomst zit hem in het grondig deconstrueren en vervolgens met eigen wapens becommentarieren van traditionele rockwaarden. Holy Night Fever bijvoorbeeld (MP3 hier) is gebaseerd op klassieke bluesriffs maar de hieruit gedestilleerde elementen zijn vervolgens schots, scheef, haaks én overdwars tegen elkaar aangezet, terwijl zangeres Satomi er haar kinderlijke melodietjes overheen kirt en de drummer er hier en daar snoeihard in een geheel andere maatsoort doorheen fietst. Die drummer kan helemaal z'n ei kwijt in de lang uitgesponnen, instrumentale jam die ongeveer de helft van het optreden in beslag neemt. Terwijl de rest van de band stoïcijns z'n grooves neerlegt, wappert hij zo wild met hoofd en ledematen dat hij met enige regelmaat z'n drumstel half of helemaal mist. Het is goed te zien dat er in ieder geval één iemand lol aan beleeft, want voor de toevallige passant zijn het vooral de puntige, dwarse popsongs (soort-van) die Deerhoof de moeite waard maken. (De band speelde de middag voorafgaand aan het optreden ook op de kindermiddag - voor kinderen van 3 tot 9 jaar - van de OCCII. Ben erg benieuwd hoe dat geweest is).
Het voorprogramma, het Gorge Trio, daarentegen is fóut freaky. Piepknor-rock van het meest doelloze soort. Een beetje onbegrijpelijk is niet lelijk, maar dit is slechts een collectie willekeurige gitaar-nog-een-gitaar-en-drums-en-xylofoon geluiden zonder structuur, houvast of aanknopingspunt. Slap en krachteloos bovendien. Het drietal kijkt er erg serieus bij, dus het zal allemaal wel een bedoeling hebben, míj gaat het een flink eind boven de pet.
Het Homesleep label timmert de laatste tijd flink aan de weg. Zo verschenen zojuist (of zullen binnen afzienbare tijd verschijnen) bij deze Italianen onder meer nieuwe releases van Trumans Water, Ant (de drummer van Hefner), Fuck en Yuppie Flu (wiens Hollow Beep album uit 2000 een vaste doch geheel ten onrechte klant in diverse uitverkoopbakken is). Naar alle waarschijnlijkheid ook érg de moeite waard is Everything Is Ending Here, een tribute-album ter meerdere eer en glorie van Pavement. Nu is de tribute-cd niet bepaald mijn favoriete muzikale curiosum, maar a) het is een dubbelalbum vol nummers van Pavement uitgevoerd door b) Solex, Magoo, Number One Cup, Saloon, Fonda 500, de Tindersticks (Here, inderdaad) en vele anderen. Speciale tip is het Amerikaanse Lenola wiens album Sharks & Flames deze maand zal verschijnen. Voor de liefhebbers van bands als Grandaddy en de Flaming Lips. Check een tweetal MP3'tjes op de website van de band.
Of het iets met mijn opmerkingen van eergisteren heeft te maken weet ik niet, maar inmiddels
is er toch nog een optreden in Amsterdam toegevoegd aan het toerschema van Anticon-rapper Sole: zondag 2
maart in de OCCII. Waarvan akte.
Meer nieuws uit de mailbox: de Mountain Goats doen/doet voorafgaand aan hun/zijn
optreden die avond in de Paradiso aanstaande maandag tevens een in store bij Get
Records in Amsterdam. Om een uur of 5 staat John Darnielle onder de trap van deze
sympathieke platenzaak in de Utrechtsetraat.
MP3 Van De Dag: Don't Have To Be So Sad een voorsmaak - zoals onze zuiderburen plegen te zeggen - van Yo La Tengo's nieuwe album Sleep And Release. (Hun recente single, de Sun Ra-cover Nuclear War, kun je trouwens (gewoon legaal) bij Audiogalaxy vinden).
Wednesday, February 5, 2003 //
Het is altijd hoogst frustrerend om in de regelmatig in m'n mailbox belandende tour mailing van Southern Records te moeten lezen over hele interessante bandjes die naar Europa komen voor optredens maar dan Amsterdam of zelfs Nederland in het algemeen helemaal links laten liggen. De komende maanden gaat het hierbij bijvoorbeeld om Atom Bomb Pocket Knife, Paper Chase (wél te zien in de Cavern in Exeter, trouwens) en Sole. Willen ze niet naar Amsterdam komen of zitten de programmeurs van de zaaltjes hier in de stad gewoon te suffen? Dat de Europese toernee van de Rye Coalition helemaal is afgeblazen (uitgesteld is de officiële omschrijving) beschouw ik dan maar als een soort van pleiser op de wonde: als ik ze niet kan zien, mag niemand ze zien (alhoewel ze onder meer in Waterfront in Rotterdam zouden spelen en dat is vanuit hier nog wel te doen).
Niet dat er de komende weken niet genoeg te doen is in en rond Amsterdam, hoor. Bijvoorbeeld: woensdag 5 - Deerhoof en Gorge Trio in OCCII; zondag 9 - The Ex en L'Orchestre Tout Puissant De Likembe Konono #1 De Kinshasa, OCCII;
maandag 10 - de Mountain Goats, Paradiso; dinsdag 11 - Ladybug Transistor, Norma Jean en El Camino, Paradiso; zondag 16 - Amp (enige concert in Nederland), Zea en Persil, Patronaat, Haarlem; woensdag 19 - Oil, Mono, Springrain en Cable Car Theory, Winston; donderdag 20 - de Raveonettes, Paradiso (da's helaas tegelijk met de maandelijkse Radio Mortale-avond in de Volta met onder meer Satellite 7, daar moet ik dus nog onderuit zien te komen...); zaterdag 22 - Pfaff + Cyozlab, Bakkerij, Castricum; maandag 24 - Radio 4 (plus, als het goed is, Out Hud) in de Melkweg en vrijdag 28 - de Apers, Wiseguy en meer in de Winston. Dat bedoel ik.
Ken je Silkscreen nog? Alleraardigst gitaarbandje van eigen bodem - Haarlem, meen ik me herinneren, maar daar kan ik naast zitten - dat ergens halverwege de jaren negentig een plaat maakte voor het Engelse Dedicated label? Zanger Rob Loeffen is recentelijk een nieuwe band begonnen, Audiosleeper, met onder meer voormalig Bauer-drummer Robbert Verbout. Ze stonden afgelopen zaterdag in de Winston in Amsterdam, maar dat zag ik ook pas net dus daar hebben we beide niets aan. Op 19 februari staan ze in Stairway To Heaven in Utrecht.
De nieuwe editie van Diskant Zine staat online. Met onder meer een interview met Explosions In The Sky.
MP3 Van De Dag: Clouds van Ralph Meyrz & the Jack Herren Band. De Roÿksopp van 2003 (als we de bladen mogen geloven).
Monday, February 3, 2003 //
Nice Weather For Ducks, de nieuwe single van Lemon Jelly, is het soort nummer dat novelty-plaatjes een slechte naam bezorgt: rimpelloos voortkabbelende loungepop met een sample van de Engelse versie van Alle Eendjes Zwemmen In Het Water er overheen. Toch ga ik van het weekend hard op zoek naar de single. Op de b-kant staat namelijk Soft. Een nummer dat ergens in 2001 onder een ander alias (Soft Rock) op een zeer gelimiteerde 7" verscheen en het soort nummer is dat novelty-plaatjes het vaak zo noodzakelijke zout in de slappe pap die de popwereld is maakt: een lounge-y knip-en-plak bewerking van Chicago's If You Leave Me Now. Essentieel.
De Briste media - wel, de tabloids die ík lees tenminste - staat deze week bol van de verhalen over het al dan niet uiteenvallende huwelijk tussen Zoë Ball en Norman 'Quentin' Cook. The Sun had van de week een weerwoord van de derde betrokken partij, Dan Peppe aka Wall Of Sound-recording artistThemroc.
MP3 Van De Dag: Ichiro On 3rd, eerste muzikale teken van leven van Project A-ko (oftewel de Band Formerly Known as Yurusei Yatsura)
Friday, January 31, 2003 //
Tallahassee, het nieuwe album van de Mountain Goats, is hun/zijn eerste voor 4AD; toch, zeker in vergelijking met de micro-labels waar de Mountain Goats-platen tot nu toe verschenen, een redelijk groot label. Van te voren was ik bang dat de zeer eigen stijl van John Darnielle (= de Mountain Goats) de verhuizing van de thuisrecorder met slechts een paar sporen naar de studio met heus budget niet zou overleven. Ik had de indruk dat dat wat de muziek van de Mountain Goats zo speciaal maakt juist lag in de lo-fi benadering: de directheid, de naaktheid; alsof zo’n nummer helemaal voor jouw alleen op een rondslingerend, tot op de draad versleten cassettebandje was gezet. Dat dat geram op de akoestische gitaar in elke andere setting ongepast zou klinken. Dat die simpele, elementaire liedjes niet bestand zouden zijn tegen enige vorm van polijsten. Het live-optreden van Darnielle op de afgelopen editie van het Avonden-festival nam al een flink deel van deze angst weg. Ook als ik hem die gekke bekken er bij zie trekken, blijken de liedjes – gewoon die prachtige liedjes – overeind te blijven staan. Het album klinkt op het eerste gehoor ook niet verkeerd. Sterker nog, de voorzichtige experimentjes met strijkers en bellen/klokken nodigen uit tot meer. Als deze plaat een succes is, kan er op een volgende misschien écht uitgepakt worden. Ben zeker nieuwsgierig wat een producer als Dave Fridmann (Mercury Rev, Flaming Lips, de Delgados) hier mee zou kunnen. Wat in ieder geval níet meer van mij hoeft is zo’n uitgebreid gedesigned hoesje. 4AD staat bekend om het belang dat ze hechten aan de visuele verpakking, maar om eerlijk te zijn kunnen die eeuwige v23-dingen anno 2003 toch écht niet meer? Zo verschrikkelijk kitscherig. Het thema van de hoes van Tallahassee is stemmig donker gefotografeerde korenaren met hier en daar wat in het luchtledige rondzwevende letters. En alsof al die truttigheid nog niet genoeg is, is het ook nog eens zo’n onhandig digipack dat aan drie verschillende kanten uitklapt en bovendien vergezeld gaat van een minuscuul, los boekje dat je binnen de kortste keren geheid kwijt bent. Gelukkig is de officiële Tallahassee-site gewoon ontworpen door mevr. Darnielle. Toch nog een beetje lo-fi.
Four Thousand Seven Hundred and Sixty Six Seconds... A Short Cut to Teenage Fanclub is de titel van de binnenkort te verschijnen best-of verzamelaar van deze Glasgowse gitaarpop legendes. Voor de gelegenheid heeft de band heur website eens afgestoft. Speciale tractatie: twee downloadbare 4-track opnames uit hun begindagen (1988, om precies te zijn).
Wednesday, January 29, 2003 //
Ik zou het zelf niet zo snel gedurfd hebben, om mijn optreden het voorprogramma van iemand als Hanin Elias te laten vergezellen van beelden uit een film met de veelzeggende titel Bikini Bandits: Kill! Kill! Kill! Bong Ra – afgelopen weekend in Parkhof te Alkmaar – draait er z’n hand niet voor om. Terwijl de ruimschoots bedreaklockte Utrechtenaar vanachter z’n Mac z’n ding doet, stuiteren minstens een dozijn van bovengenoemde bandieten in bikini over het scherm: tankstations overvallend, douchegevechten houdend en vooral sensueel naast blitse auto’s staand; de dames zijn van alle markten thuis. De muziek van dhr. Ra is even subtiel. Loodzware drum’n’bass-beats met hier en daar een ragga-sample of wat eenvoudige synthlijntjes. Zeer effectief. Of het bewust beleid is of niet, qua opzet zitten de nummers van Bong Ra niet bepaald voor de hand liggend in elkaar. Nergens wordt gekozen voor het soort van Prodigy-achtig populisme waar het tot uitnodigt. Hij blijft blijkbaar liever ondoorgrondelijk. Misschien dat het daaraan ligt – of aan het feit dat Parkhof nog een ouwerwets punkhol is – dat het meest gabberachtige nummer van z’n set de meeste bijval krijgt.
Alhoewel bekend met het werk van Atari Teenage Riot én Alec Empire, had ik geen idee wat te verwachten van een solo-optreden van Hanin Elias. Het bleek een kwestie van accentverschillen. Meer electro-y dan ATR, minder speedmetal gitaren. Tekstueel is er ruimte voor wat persoonlijkere onderwerpen en hoeft niet in elk nummer de Het Systeem om ver geworpen te worden (niet dat er veel van te verstaan is, want net als bij Atari Teenage Riot wordt de microfoon weer lekker overstuurd). Alhoewel zeker aanstekelijk, blijft het allemaal wat aan de tamme kant. Een handvol mindere, want langzamere nummers en het feit dat om kwart voor twaalf dat deel van het publiek dat nog naar Amsterdam wil naar het station rent voor de laatste trein, halen geleidelijk alle eventueel aanwezige angels uit het optreden, wat dan ook als de spreekwoordelijke nachtkaars uitgaat. Het Alkmaarse Victoriepark was na afloop nog net zo rustig als anders.
Tuesday, January 28, 2003 //
Where'd The Cheese Go: Ergens in 2002 werden de heren van Ween door een reclameburo benaderd of ze wellicht het liedje zouden willen schrijven voor een nieuwe Pizza Hut reclame. Dean en Gene kwamen met zes verschillende deuntjes op de proppen, maar the powers that be wezen ze stuk voor stuk af. Twee van de zes zijn nu te downloaden op de site van Ween. Ze zijn fantastisch, maar - met teksten als bitch, where the motherfuckin' cheese at? - is het niet zo moeilijk in te zien waarom het reclameburo in tweede instantie toch iemand anders vroeg.
Interessant stukje over fanzines in de Times. Met bovendien de 'onthulling' dat een zeker British music monthly (i.e. Uncut) recentelijk zijn long-running column that regularly flayed sacred cows from Van Morrison to Joy Division (i.e. de rubriek Sacred Cow) heeft geschrapt, omdat de uitgever bang was dat het hem advertentie-inkomsten kostte.
Joepie, ik kan weer eens naar een toerdagboek linken. Deze keer van laptopanarchist Donna Summer, die eind vorig jaar zijn Europese toer opende in de bovenzaal van de Paradiso.
Pitchfork is in het nieuw gestoken. Met nu elke dag maar liefst 5 recensies én Repeat, een weblog-soort-van, waar individuele tracks (oud én nieuw) becommentarieerd en besproken worden.
MP3 Van De Dag: Throw It Away. Voorproefje van het in april te verschijnen nieuwe album van Fireside. Eerste indruk: ze rocken weer.
Thursday, January 23, 2003 //
Matt Lucas en David Walliams maakten een paar jaar geleden het hilarische Rock Profile op BBC2. Ze zijn gewoon door gegaan met hun muzikantenparodieën, maar helaas niet op hier in Nederland te ontvangen kanalen. Gelukkig zijn de stukjes die ze maken voor het Channel 4 post pub-programma Born Sloppy - beetje muziek, beetje humor, oppervlakkige interviews, paar spelletjes, dronken publiek en dat dan op vrijdagavond iets over elven - ook online te zien in realvideo.
Je kon de tekst van MC Paul Barman's Cock Mobster (MP3 hier) niet helemaal volgen? Chaoskitty flanste een vermakelijke (maar niet helemaal work-safe) visualisering van het nummer in elkaar.
De nye stjärnorna du ska hålla ögonen på 2003: oftewel 25 bands om in de gaten te houden - Mew, De Stijl (modpop uit Goteborg, die vanwege de bandnaam wat mij betreft al een paar straatlengtes voor ligt), de Audio Bullys en Franke bijvoorbeeld - volgens de Zweedse tabloid Aftonbladet.
MP3 Van De Dag: On Top van Surrogat. Voorproefje van hun nieuwe album Hell In Hell. Wel even je e-mail-adres afgeven.
Tuesday, January 21, 2003 //
Voicst was afgelopen dinsdag in de bovenzaal van de Paradiso natuurlijk weer beregoed. Maar ja wat wil je, een thuiswedstrijd. Voor een zaal vol vrienden, bekenden, buren en vaste fans moet het altijd wel lukken. Sterker nog, bij Voicst lijkt het zelfs tot een zekere achteloosheid te leiden. In songs als She Raw speelt zanger Tjeerd met de melodielijnen alsof de nummers klassiekers zijn, al jaren oud en in die tussentijd niet van de radio te branden geweest. Terwijl de band in werkelijkheid op het punt staat pas hun eerste single uit te brengen. Dat kan natuurlijk bij een optreden voor mensen die je al kennen en vaker gezien hebben, maar voor het winnen van zieltjes in de provincie lijkt het me niet gepast. Ik was dan ook erg geïnteresseerd hoe het drietal het er afgelopen zaterdag in Jeugdhonk Donkey Shot in het pittoreske maar vooral provinciaalse Heemskerk vanaf zou brengen. Voicst speelt als derde van vier bands op Winterpop. De formule om twee lokale bands op één bill te zetten met twee bands van buiten de regio werpt z'n vruchten af, want het is behoorlijk druk te noemen. Plaatselijke talenten Bluelighter mogen openen en weten met hun nogal saaiige gitaarpop met hier en daar en ska-deun vooral hun klasgenootjes in beweging te krijgen. Maar dat is altijd nog beter dan het Amsterdamse Skip The Rush voor elkaar krijgt. Hun gedreven, modern punk-y rock weet maar moeizaam een reactie bij de IJmonder concertbezoeker los te krijgen. Toegegeven, het is allemaal lang niet zo sprankelend en indrukwekkend als hun grote voorbeelden Face Tomorrow (en de voordelen van de Chapman Stick in plaats van een gewone tweede gitarist zijn me ook niet helemaal duidelijk) maar de jongens hadden wel iets meer aandacht verdiend maar het publiek lijkt vooral in elkaar geïnteresseerd. Voicst ondergaat eigenlijk hetzelfde lot. Ze vuren hun poppy powerrock met volle kracht te zaal in, om vooral desinteresse te oogsten. Op zoek naar passend muzikaal vergelijkingsmateriaal kom je eigenlijk automatisch terecht bij bands als de Foo Fighters en vooral Queens Of The Stoneage, maar waar je in hún songs de echo's hoort van broeierige Californische woestijnen klinken de oeh-oeh-koortjes van Voicst meer als zonnige zomerdagen in het Vondelpark. Het lijkt in ieder geval op de goedkeuring van het Heemskerkse chapter van de Internationale Gothicmeisjes Organisatie te kunnen rekenen. Ze staan weliswaar helemaal vooraan met hun rug naar het podium en een applausje kan er niet van af, maar springen wel op en neer en, nee écht waar, lijken zelfs te glimlachen. De band is - ondanks wat technische problemen - strakker dan in Amsterdam. Toch is moeilijk in te schatten of ze die verdiende verpletterende indruk hebben achtergelaten. In de loop van het optreden zie ik steeds meer goedkeurend gehoofdknik, maar veel meer valt er niet uit te persen. Laten we het op de typisch Noord-Hollandse nuchterheid houden.
MP3 Van De Dag: He Looks Good van Stiffed. De nieuwe Yeah Yeah Yeahs (maar dan met een vleugje Specials en uit Philadelphia)? Afkomstig van hun nieuwe - in februari op Coolhunter te verschijnen - ep Sex Sells
Monday, January 20, 2003 //
Solo-zij-projecten van muzikanten zijn in de regel vooral bedoeld om wat creatieve stoom af te blazen; om eens lekker je eigen gang te kunnen gaan zonder met (de inbreng van) anderen rekening te moeten houden. Het doen, het bezig zijn met het van je afspelen van de frustraties bepaalde eieren niet kwijt te kunnen in je reguliere bandje, is vaak belangrijker dan het eindresultaat. Bas Jacobs is normaliter bassist in Seedling. Onder de naam Pfaff - bijvoorbeeld afgelopen donderdag in de Amsterdamse Volta tijdens de presentatie van het nieuwe album Bello Ma Folle Questo E Il Mio Segreto (op z'n eigen That Dam Record Company) - mag hij lekker op z'n gitaar rammen en een beetje in de microfoon schreeuwen onder begeleiding van maar liefst twee drummers. Het resultaat is rauw en elementair. Ergens tussen de White Stripes - wiens I Fell In Love With A Girl wordt gecoverd - en de Fall. Maar dan rommeliger. Aanstekelijke nummers lijken niet Jacobs' eerste prioriteit maar gelukkig rollen die met enige regelmaat - Life Is Great bijvoorbeeld - toch uit z'n vingers. Dat basloze zou trouwens ook een goed idee zijn voor Miss Wyoming, de Haagse band die deze avond opende. De rocksongs van de van oorsprong Franse Pascal Hallibert zitten goed in elkaar: spannend en scherp, een beetje Placebo-achtig maar zonder dat overdrevene. De nummers gaan echter stuk voor stuk kopje onder dankzij de hyperactieve bassist, die blijkbaar in de veronderstelling leeft dat híj de ster van de band is en alles volpropt met veel te veel overbodige noten. Dat komt er van als je een basgitaar koopt met zes snaren.
Friday, January 17, 2003 //
Alhoewel - afgelopen woensdag, OCCII, Amsterdam - nergens de volgorde van optreden staat aangegeven, is het overduidelijk dat het Zweedse deel van de line-up, en dus Contemporary Punk Unit het eerst aan de beurt is, aangezien de jongeman die iets over tienen het podium op stapt vlak van te voren nog wat snus (= soort van pruimtabak) onder z'n bovenlip propt. Dat zie ik een niet-Zweed nog niet zo snel doen. Gekromd over z'n twee laptops gebogen produceert CPU vervolgens een niets en niemand ontziend electronicabombardement. Ik weet dat het nogal rockist is om je bedenkingen te hebben bij het 'live'-aspect van dit soort muziek, maar CPU maakt het in dit geval wel erg makkelijk door op een gegeven moment gewoon van het podium stappen en z'n computers moederziel alleen in de spotlights een passend slot aan het optreden te laten verzinnen. Zo statisch als CPU, zo beweeglijk is Snowsuit*. Als een hondsdolle terrier beent hij - Steve Touchton, ex-xBxRx - over het podium en door de zaal, onderwijl zijn teksten spuiend over een partij beats die bij Alec Empire vanwege te hard en te donker waarschijnlijk in de prullenmand zouden zijn beland. Ik snap nu waarom, terwijl CPU in het half uur vóór z'n optreden geconcentreerd met een koptelefoon op naar het scherm van een van z'n laptops zat te kijken, Snowsuit* strekoefeningen liep te doen en z'n spieren losschudde. Het is sowieso moeilijk niet aan Atari Teenage Riot te moeten denken, met dien verstande dat de woede van Touchton - vanavond bijvoorbeeld gericht tegen z'n cd-speler, die niet altijd doet wat hem wordt opgedragen - écht en persoonlijk lijkt, in plaats van een fashion statement. Snowsuit* levert zijn tirades bovendien met een gezonde dosis cynische humor en zelfspot. Een van z'n nummers, zo kondigt hij aan, gaat over mensen die nooit kinderen hadden mogen krijgen. Het is een nog geen 15-seconden durende geluidsexplosie met twee zinnen tekst. De eerste is helaas onverstaanbaar, de tweede gaat ongeveer 'and the middle one was me'. Na een minuut of twintig - kort maar krachtig - is de koek eigenlijk op. We mogen stemmen over een eventuele toegift: blaffen als een hond als we nóg een nummer willen, miauwen als een kat als we genoeg hebben gehad. De zaal blaft.
Thursday, January 16, 2003 //
Alhoewel anglofiel in hart en nieren en Britpopper tot in het bejaardenhuis, kan ook ik niet anders dan concluderen dat Engelsen gewoon níet kunnen rocken. Denk aan Feeder, de Wildhearts, A, Honeycrack, Three colours Red (in hun nadagen) en gruwel van de allemaal-net-niet-heid en te-hard-geprobeerd-heid. Miss Black America - zoals gisteravond te zien in de bovenzaal van de Paradiso - zou in principe zo in het bovenstaande rijtje passen ware het niet voor zanger/gitarist Seymour Glass. Seymour ís Miss Black America. Ergens vorig jaar kreeg hij mot met de overige toenmalige Missen en nadat de band uit elkaar was gespat heeft hij gewoon een paar nieuwe mensen gevraagd en is onder de oude naam verder gegaan. Jammer genoeg zíe je dit zo duidelijk aan de manier waarop de band op het podium staat. Je kunt zelfs raden waar hij z'n nieuwe medebandleden heeft gerecruteerd: drummer (lange haren, dubbele bassdrum) en bassist (langer haren en een voortdurende neiging om daar flink mee te wapperen) zijn afkomstig uit lokale metalband terwijl de nieuwe bassist met z'n glimmende rode bas naar alle waarschijnlijkheid een paar maanden geleden nog deel uitmaakte van de ritmesectie van de plaatselijke schoolband. Binnen dit uitzonderlijke gezelschap is de beetje op Brian Molko-achtige wijze flamboyante Glass de vlag op de spreekwoordelijke modderschuit. Hij is zo'n figuur voor wie zo'n band een kwestie van leven en dood is. In z'n hoofd is hij Joe Strummer, Kurt Cobain en Richey Manic ineen. Duidelijk zeer gedreven, misschien zelfs bovengemiddeld getalenteerd, maar op het moment hopeloos gevangen in een nogal middelmatig rockbandje.
Wednesday, January 15, 2003 //
Toegegeven, het houdt je wereldbeeld lekker handzaam en eenvoudig: bij 3FM
heet alles in een in westerse oren beetje afwijkende toonzetting gewoon Rai.
Countdown: de favoriete platen
etc. van het afgelopen jaar van Pfaff (= de bassist van Seedling) en
Arnold (van Zea). Pfaff kun je aanstaande donderdag trouwens live aan het werk
zien op de maandelijkse Radio Mortale avond in
de Amsterdamse Volta, samen met Miss Wyoming en een of andere Utrechtse nu-metal
band.
Het volgende album Beulah - opnames beginnen in februari, als het mee zit ligt het resultaat in de herfst in de winkel - zal ook meteen hun laatste zijn. Ze gaan nog een keer uitgebreid op toer en dan scheien ze er mee uit, voor goed.
MP3 Van De Dag: Hey Charlie Hey
Chuck van Bearsuit. Uit 2001, dus niet bepaald splinternieuw, maar het blijft
een van de aandoenlijkste nummers van de laatste jaren.
Tuesday, January 14, 2003 //
De aankleding van Club Funday is nog net iets erger dan ik dacht. Het Patronaat staat vol met tafeltjes met kleedjes en kaarsjes, de deejay draait louter lounge-y plaatjes, plafond en muren zijn voorzien van ufo decoraties en een van de twee barren is omgetoverd tot tapas-hoek. Op een gegeven moment, I kid you not, worden er zelfs bakjes pinda's op de tafels gezet. Seesaw - de eerste band van afgelopen zondag - heeft het er ook moeilijk mee; houden zich, zeker in het begin, nogal in en staan de eerste paar nummers voorzichtig gebogen over hun gitaren. Ook muzikaal is het kwintet bescheiden te noemen. Op het eerste gehoor klinkt het als Zij van St. Etienne begeleid door de Throwing Muses maar dan met het soort songs dat iets meer dan gemiddelde aandacht nodig heeft om hun geheimen prijs te geven. Er gebeurt niet zoveel: veel subtiele gitaarmotiefjes, die zich vooral binnen één akkoord afspelen, en als er al eens van akkoord wordt gewisseld gebeurt dat op kleine afstand en voorzichtig. Voornaamste troef in het aantrekkelijk presenteren van deze, niet bepaald voor de hand liggende materie is het zwoele stemgeluid van zangeres Asta (voorheen Zoppo). In een punk-y, schreeuwerig nummer als Choke Me valt de band dan oom direkt door de mand. Damer, vervolgens, is schattig, ontwapenend en nerveus als altijd. Het is aandoenlijk te zien hoe het publiek in eerste instantie niet weet hoe te reageren op hun rammelende, geheel rockvrije, bijna kinderlijke liedjes maar dat de liedjes van de dames op den duur zelfs de meest onbehouwen ouwe lul achter in de zaal stil en ontroerd weten te krijgen. Als altijd. Seedling, tenslotte, maakt van de gelegenheid gebruik om zo goed als alleen maar nieuwe liedjes op levend publiek uit te proberen. Zoals beloofd is het nieuwe materiaal iets korter, puntiger en simpelweg poppier dan voorheen, maar bevat nog steeds meer dan genoeg gebruikelijke Seedling-kronkels.
Monday, January 13, 2003 //
Dat het mijn allereerste Eurosonic was, afgelopen vrijdag (met dank aan de VPRO trouwens), merkte ik vooral aan de spierpijn in
m'n benen de volgende morgen. Ik had me op voorhand er al bij neergelegd dat er harde keuzes
gemaakt diende te worden en dat ik nooit alle interessante bandjes en artiesten die ik eventueel
willen zien ook zou kunnen
gaan zien - nog afgezien van het feit dat de Raveonettes en Black Box Recorder
al dan niet op het laatste moment hadden afgezegd - maar ook het in stevige pas door het
Groningse centgrum van hot naar her wandelen en, vooral bij de Vera, vervolgens in de rij te
staan gaan koukleumen had duidelijk z'n sporen op m'n ledematen achtergelaten. Maar het
resultaat was de ontberingen dubbel en dwars waard.
De avond begon in een voormalige atoomkelder onder het Nieuwscafe op de Grote Markt met
Bettie Serveert; oude bekenden die de laatste tijd weinig van zich hebben laten
horen, maar zeker niet stil hebben gezeten. Zo staat er een nieuw album aan te komen (Log
22, in Maart) en heeft gitarist Peter Visser in de tussentijd heel hard aan z'n techniek
zitten werken. Tsjongejonge, wat wil hij graag laten horen dat hij zichzelf als de
Hollandsche Jimmy Page ziet. In de, voor het grootste deel nieuwe, nummers die ze
spelen laat de band horen het schrijven van aanstekelijke, dromerige gitaarpopliedjes zeker
niet is verleerd, maar elk briljantje-in-de-dop wordt vakkundig de nek omgedraaid door zijn
botte gepiel. You can learn to play, but you can't learn to be interesting
zei een wijs persoon ooit, maar zelfs qua virtuositeit hebben Visser's lelijke, lege, zielloze
opeenvolgingen van noten niets om het lijf.
Na een kort, en tevergeefs, uitstapje naar de Vera om te proberen een stukje Mando
Diao - nóg een Zweedse Strokes! - mee te pikken bevind ik mij even later in
precies dezelfde kelder waar inmiddels het ook Zweedse David & The Citizens het
podium heeft overgenomen. De David in kwestie - er van uitgaande dat dat de zanger cq
akoestisch gitarist cq mondharmonicaspeler van het vijfkoppige gezelschap is - beschouwt
zichzelf waarschijnlijk het liefst als een integere getormenteerde Dylaneske
singer/songwriter; een soort Europese Conor Oberst, maar ziet zich in deze benadering nogal
gehinderderd door z'n begeleidingsband - de Citizens, dus - die een rammelend, van
enthousiasme overlopend indiepopbandje zijn. Het resultaat is een soort Bright Eyes
met gevoel voor humor, iets alledaagsere songs, genoeg energie en adrenaline om een
gemiddelde provinciestad een paar weken van licht te voorzien (de toetsenist cq trompetist
cq stylofonist klimt om de overklap op z'n stoel om met z'n hand op het plafond te trommelen
en de bassist kan steeds nauwelijks wachten tot hij mag invallen) én een zaal vol breed
glimlachend publiek.
Alhoewel het natuurlijk nooit leuk is om een minuut of twintig in een winderige Groningse
winkelstraat achter een paar Brabantse lolbroeken op hun jaarlijkse weekendje-uit in de rij
te moeten wachten voordat je naar binnen kunt, doet het me deugd te zien dat de Vera
afgeladen vol is en dat voor een line-up bestaande uit een handvol nieuwe, onbekende
namen. De paar nummers Miss Black America die ik zie maken echter niet veel indruk
en gelukkig is er een paar straten verderop afleiding in de vorm van Junior Senior.
Hun verzameling muzikale cliches en citaten voorzien van een discobeat is wellicht
het simpelst te omschrijven als B-52's meetsJive Bunny. Zo bestaat het
laatste nummer dat ze spelen - voordat het complete publiek in de Minerva de boel dreigt te
gaan verbouwen om hun eis voor een toegift kracht bij te zetten - uit gelijke delen Twist &
Shout en Salt'n'Pepa's Push It en was de rest eigenlijk net zo fantastisch.
Het is inmiddels al ver na middernacht en in de bovenzaal van Simplon staat Kettel,
met kompaan, achter een paar computers z'n spannende luister-electronica te regisseren.
Ondanks dat de kabbelende melodielijnen speels over elkaar buitelen en het op gepaste
plekken knort, piept, bliept danwel kraakt, wil het toch niet helemaal boeien. Misschien is
het omdat de nummers nauwelijks opbouw lijken te hebben of de soms wel erg jazzrockerige
solo'tjes hier en daar of gewoon het late uur. De laatste loodjes zijn wat mij betreft voor
C-Mon & Kypski die aan de overkant van de straat in het Platform
Theater hun draaitafelkunsten staan te vertonen. Ik weet eerlijk gezegd niet of het hun
normale aanpak is of dat ze zich aanpassen aan de omstandigheden maar voor een stelletje
turntabelaars klinkt het duo behoorlijk toegankelijk. Geen eindeloos getruuk op de
vierkante centimeter, maar gewoon recht vooruit met een paar vette beats en effectieve, eeh,
effecten. Een zeer dope afsluiting van een zeer lange avond.
En verder zullen er naar alle waarschijnlijkheid weer meerdere prachtplaten van de Microphones verschijnen, die ook dit jaar weer door iedereen behalve een handvol liefhebbers met uitmuntende smaak zullen worden opgemerkt. Bij 3voor12 meer koffiedik kijken.
Dat Rietveld t-shirt dat NERD's Pharrell Williams in Justin Timberlake's Like I Love You video draagt blijkt níet afkomstig uit de souvenir-shop van het Centraal Museum. Rietveld is ook een Amerikaans surfmerk.
Beter laat dan nooit: de beste en slechtste platen van 2002 volgens Buddyhead.
De Electric6 zijn momenteel in Europa voor promotie en optredens (maandag de 20ste in de Paradiso) en houden bij Livejournal een dagboek bij. (via chachacha)
MP3 Van De Dag: Stop, exclusieve internet-only single van David & The Citizens, een zweeds indiepopbandje dat vrijdag op Eurosonic te bewonderen zal zijn.
Thursday, January 9, 2003 //
H O L L A N D, we spreken weer een woordje mee. Zoals gebruikelijk aan het begin van het nieuwe jaar blikt de NME vooruit en tipt in haar nieuwste editie de trends en bands voor 2003. Een van dé artiesten to watch blijkt Legowelt, oftewel de Hagenees Danny Wolfers. Bovendien wordt in de singles-rubriek zijn recente Disco Rout ep lovend besproken. Legowelt zelf zal naar alle waarschijnlijkheid niet zo blij zijn met dit soort aandacht, want zijn naam wordt weer in verband gebracht met Electroclash (om precies te zijn: the New School of Electroclash, samen met onder andere Bangkok Impact, toevallig volgende week zaterdag live te aanschouwen in de Melkweg in het kader van Electronation). Vorig jaar was de hele hype rondom Electroclash nog de reden voor een aantal toonaangevende Nederlandse electroproducers om een wilde staking uit te roepen met bijbehorend manifest. Ook Legowelt zette toen z'n site op zwart. Het is dus aan te raden een beetje op te schieten als je zijn interpretatie van het thema van de film Assault On Precinct 13, dat daar momenteel te downloaden is, wil bemachtigen.
Verder lijkt de spoeling voor de komende twaalf maanden dun bij de NME. Ze gaan in Australië op zoek naar de nieuwe Vines (en komen terug met namen als The Sleepy Jackson, Rocket Science en Jet), zien een Blues-revival aan de horizon (met in het spoor van de White Stripes onder meer de Immortal Lee County Killers, de Kings Of Leon en de Soledad Brothers), tippen de Thrills en voorspellen een invloedrijke rol voor Queen (in het bijzonder bij The Darkness, wiens I Believe In A Thing Called Love overigens mijn favoriete single van het áfgelopen jaar was, waarvan akte). Ter vergelijking, onder de naam The New Batch presenteerden ze begin vorig jaar 10 (min of meer) nieuwe namen, waaronder de Coral, de Streets en Ms. Dynamite.
Ook bij Rolling Stone kijken ze in hun glazen bol en zien een glanzende toekomst voor onder meer de Raveonettes, de Bronx en Kings Of Leon. En ook hen kun je afrekenen op hun voorspellingen voor 2002.
Tuesday, January 7, 2003 //
Het goede nieuws is dat Alamo Race Track afgelopen vrijdag inderdaad in de Winston speelt. ART is het rechtstreekse vervolg op Redivider, die in 1998 de Grote Prijs van Nederland wonnen en vervolgens zelfs een plaat maakten voor een heus label. Na wat personeelswisselingen, voormalig zanger/gitarist Diederik Nomden speelt nu bij Johan, heette men nog een blauwe maandag Morningstar en de band maakt nu al sinds tijden deel uit van de Excelsior-stal; overigens zonder dat dat tot op heden veel tastbaars heeft opgeleverd. Het is geen vrolijke wereld, de wereld van Alamo Race Track. Misschien is het de stijvolle zwarte stropdas van de zanger/gitarist maar het voor de rest redelijk typische Excelsior-geluid krijgt in de handen van dit kwartet iets onheilspellends en uitzichtloos. Waardoor het bijna zo'n zelfde Koude Oorlog, jaren tachtig sfeertje krijgt als Interpol, maar dan zonder de Joy Division-fixatie. Zo klinken de lalalaënde koortjes in Life Is Great bijvoorbeeld vooral cynisch. De band komt er het beste mee weg in de meer uptempo nummers, zoals de opener dat met z'n venijnige wave-gitaren de lat voor de rest van het optreden hoog legt. Dat ze de overige veertig minuten dit niveau bij lange na niet halen, ligt voor een grote gedeelte aan het feit dat het tempo al heel snel inzakt en het allemaal een beetje gezapig en ongevaarlijk wordt.
Het nóg betere nieuws is dat het optreden van Alamo Race Track als opwarmertje dient voor niemand minder dan Caesar. Een try out noemen ze het zelf; even de vingers losmaken voor Noorderslag en wat dingen uitproberen. Het is al weer een tijdje geleden dat we iets hoorden van dit drietal. Er blijkt in de tussentijd weinig te zijn veranderd - de als extra bandlid aangetrokken Marien Dorleijn van Nimbus is al weer vertrokken - en ze klinken nog steeds als een potpourri van de smakelijkste stukjes van bands als de Pixies en Pavement, dankzij Roalds stem voorzien van een dot authentiek Hollandse poldermelancholica. Het is goed dat ze weer terug zijn, maar het is moeilijk te ontkennen dat de band nogal een 'begin jaren negentig'-aura uitstraalt. Denk hierbij ook aan halflang grungehaar en het dragen van een t-shirt met korte mouwen over een witte longsleeve. Voor hen die erg traag van begrip zijn, benadrukt Caesar het zelf nog eens door vanavond af te sluiten met een Nirvana-cover. Niet dat er iets mis is met 'begin jaren negentig' - we waren jong en gelukkig, maakten ons niet druk over een dunner wordende haardos of een hypotheek, hadden geen idee wat emo was en luisterden constant naar de Lemonheads - maar je kunt je afvragen wat de kids van vandaag (en vooral belangrijk voor Excelsior: Het Buitenland) hier nou precies mee aan moeten. Vanavond maakt dat allemaal niets uit. De band speelt een thuiswedstrijd. Aangezien dit optreden nergens officieel was aangekondigd bestaat het publiek vooral uit vrienden en bekenden (en Ellen Ten Damme). De band maakt dankbaar gebruik van deze situatie en speelt vooral nummers van hun nieuwe album en laat de voor de hand liggende hits links liggen; alleen Before My Head Explodes komt langs in de toegift. Op basis van wat we vanavond gezien hebben wordt dat nieuwe Caesar-album gewoon weer een nieuw Caesar-album en daar is eigenlijk helemaal niets mis mee.
Monday, January 6, 2003 //
Shazam is de enige mobiele telefoondienst waar ik - wellicht, eventueel - bereid zou zijn voor te betalen. Het idee is namelijk briljant: stel, je hoort in een club of, in mijn geval meer van toepassing, voor/na een concert een leuk nummer dat je niet herkent. Dan bel je het nummer van Shazam en vervolgens hou je een halve minuut je telefoon in de richting van de geluidsbron. In een mum van tijd krijg je dan een sms'je met titel en uitvoerende. Tenminste, als de computer het nummer in kwestie herkent natuurlijk. Ze claimen anderhalf miljoen verschillende tracks in hun database te hebben - en zelfs onderscheid te kunnen maken tussen verschillende remixen van één nummer - maar het is nog maar de vraag hoe dat in de praktijk uitpakt. De dienst is momenteel alleen leverbaar in Engeland. Het levert in ieder geval dit soort fijne lijstjes op: Shazam's Tag Chart, de tien minst herkende deunen van het moment.
MP3 Van De Dag: Need More Time van de Epoxies. Het is nét Blondie. Openingstrack van hun titelloze debuutalbum.
Saturday, January 4, 2003 //
Goeie
voornemens bij de OCCII: in het nieuwe jaar gaan de doordeweekse
concerten vroeger van start. Dit ter tegemoetkoming aan hen die van
verder komen, vroeg op moeten etc. Zinnige actie natuurlijk, want ik heb in
het verleden nogal eens wat concerten in dit sympathieke zaaltje aan de
Amstelveense Weg in Amsterdam aan me
voorbij moeten laten gaan uit angst de laatste trein te zullen missen (of
erger: wél gaan en dan voor het einde weg moeten en de band waarvoor je was
gekomen missen). Wel typisch dat ze hier precies nú iets aan gaan doen.
Sinds een maand ofzo woon ik er zo goed als om de hoek en maken de begin-
en eindtijden me dus eigenlijk helemaal niets meer uit.
Er staan trouwens een hoop leuke concerten in de agenda de komende maand
(onder meer in de OCCII). Ter lering, vermaeck en wellicht inspiratie een
overzichtje. Of ik als puntje bij paaltje komt ook daadwerkelijk naar alle
onderstaande concerten ga hangt natuurlijk voor een groot gedeelte af van
mijn financiële situatie en of er die avond iets leuks op teevee is. Alle
concerten zijn in Amsterdam tenzij anders aangegeven.
Alamo Race Track - vrijdag 3 januari, Winston - wonnen in een ver
verleden als Redivider de Grote Prijs van Nederland; maken inmiddels
deel uit van de Excelsior-stal (op wiens
site dit optreden overigens niet vermeld staat. Hmmm.)
Windsor For The Derby + El Camino - zondag 5 januari, Patronaat, Haarlem - het elke zondag gehouden Club Funday van het Patronaat heb ik, ondanks soms erg leuke line-up (en ook niet onbelangrijk: altijd gratis), tot op heden altijd ontweken omdat de omschrijving me altijd te knus en gezellie overkwam: een club met zitjes en een presentator en vj en speciaal decor. Een avond waarbij op de flyer wordt vermeld welke tapasboer voor de versnaperingen zorgt is niet bepaald mijn idee van een opwindende avond vol rock'n'roll. Het programma van vanavond klinkt zo uitnodigend dat ik wellicht toch eindelijk eens door al die vooroordelen heen zal moeten bijten.
The Raveonettes - donderdag 9 januari, Rotown, Rotterdam - hartstikke hip
uit Denemarken; natuurlijk bekend van MP3voor12
#9. Helaas niet in Amsterdam en Rotterdam is altijd nog dichter bij
dan Groningen waar ze in het kader van Eurosonic zullen spelen.
Damer + Seedling + Straaljagers + Seesaw -
zondag 12 januari, Patronaat,
Haarlem - als thema is 'bandjes waar een of meerdere vrouwen een prominente
rol in spelen' natuurlijk zó voorspelbaar dat het eigenlijk reden genoeg is
om deze aflevering van Club Funday helemaal links te laten liggen. Maar de
Straaljagers (de Groningse
White Stripes!! Met striptekenares Barbara Stok op drums) spelen
niet zo vaak in deze contreien en Damer is altijd leuk.
Miss Black America + Voicst + Muzieklab - dinsdag 14 januari, Paradiso - Miss Black America was zo'n beetje de spraakmakendste nieuwe Britse band van het afgelopen jaar. Op een gegeven was het zo erg dat de band de buzz niet meer aankon en uit elkaar ging om een paar weken later in iets gewijzigde samenstelling weer vrolijk verder te gaan. Ze belandden op nummer 3, 11 én 45 in John Peel's Festive Fifty van vorig jaar en de NME noemde ze een van de 10 Embarrassments Of The Year.
Snowsuit + Contemporary Punk Unit - woensdag 15 januari,
occii - experimentele hardcore met ruimte voor electronica en improvisatie
uit respectievelijk Amerika en Zweden (en met info respectievelijk bij Deleted Art en Ideal). Had ik al
gezegd dat ik sinds kort zo goed als om de hoek van de occii woon? Dus als
het niets is, ben ik zó weer thuis.
Damer + Gitbox + Blimey! - vrijdag 17 januari, occii - ter
gelegenheid van de release van de (erg leuke) verzamelaar You Don't Really
Care For Music Do You?, begin januari verschijnend op het Living Room label.
Voicst + Skip The Rush - zaterdag 18 januari, Donkey Shot, Heemskerk -
jeugdhonk waar ik, ondanks dat ik zo'n twintig jaar in het volgende dorp
heb gewoond, nog nooit geweest ben. Bij Kindamuzik kun je - vanaf 1 januari in het Nederlands! - lezen dat
Voicst het dit jaar helemaal gaat maken.
Electric6 - maandag 20 januari, paradiso - worden zelfs genoemd in
Dominic Mohan's vooruitblik
op het muzikale jaar 2003 in The Sun.
Hanin Elias - zaterdag 25 januari, Parkhof, Alkmaar - enige optreden
van dit Atari Teenage Riot lid (en baas van heur eigen platenlabel) in Nederland; bovendien
in een lekker ouwerwets donker en vies en flink eind uit de route liggend punkhol én met
onder meer Bong Ra in het
voorprogram.
En daarna: komen de Mountain Goats in februari weer deze kant op (9.2 in Rotown bijvoorbeeld) en schijnt het
hipste New Yorkse avant-garde collectief van het moment, de No-Neck Blues Band, binnenkort een optreden te geven in Worm, ook in Rotterdam.
Friday, January 3, 2003 //
De laatste paar jaar snuffel ik niet meer zo vaak in de uitverkoopbakken van (tweedehands-) platenzaken als vroeger. Op een gegeven moment kwam ik er achter dat a) je in elke platenzaak in die bakken eigenlijk dezelfde platen vond en b) dat ik uit die populatie zo lanzamerhand alle interessante albums wel had. Toen ik een paar weken terug op een verloren moment door de '2euro per stuk, 12 voor 20'-selectie van de Plaatboef in Amsterdam wandelde kwam ik dan ook een heleboel cd's tegen die ik al heb: Delakota, Jacob's Mouse (die groene), Tiger (Rosaria, die tweede), Manbreak, Ben's Symphonic Orchestra, Miraculously Winking Jesus van Cabbage. (Alhoewel, heb ik Come & See van Manbreak eigenlijk wel? Lenin And McCarthy van 25th Of May - waar Manbreak het vervolg op was - heb ik zeker. Het zou best kunnen dat ik alleen die één á twee hits van Manbreak op single heb. Hmmm. Moet ik nog even nakijken). Uit een soort gevoel van medelijden en onrecht - die plaat hóórt daar niet - en hollandse gierigheid - 2 euro voor díe plaat - sta ik soms bijna op het punt zo'n plaat dan toch maar mee te nemen ondanks de totale nutteloosheid van het twee exemplaren van één album hebben. Tot op heden heb ik me altijd weten in te houden, maar net voor de kerstdagen heb ik me laten gaan met als excuus dat ik ze als goedkope, extra kerstkadootjes kon weggeven. M'n broertje leek erg blij met The Facts Of Life van Black Box Recorder en dat verzamelalbum van Cable. Wellicht dat het Vergeten Klassiekers In Tweedehands Platenbakken Bevrijdingsfront het komende jaar meer van zich zal laten horen.
Wednesday, January 1, 2003 //
Vooruit, nog ééntje dan: de Festive Fifty van het afgelopen jaar, zoals samengesteld door de luisteraars van John Peel (een live-mp3 van de nummer één vind je hier).
Deze week in remembertheeighties.com: naar verluidt gaat Kylie Minogue haar legendarische duet met Jason Donovan opnieuw opnemen, nu met niemand minder dan Ozzy Osbourne.
Wat zou de (International) Noise Conspiracy op een mixteepje zetten?
Slobodan Vujanovic interviewt de mens achter het Welshe Ankst label bij Careless Talk. Dat magazine is trouwens ook wekelijks te beluisteren bij Totallyradio.
Kink FM heeft vanaf 4 januari een nieuwe programmering. Met voortaan elke (werk)dag tussen 8 en 10: het Clubcircuit gepresenteerd door Menno Visser (persoonlijk had ik daar liever de oude Clubcircuit-presentator Arnold Scheepmaker gezien, maar zijn naam kom ik in het schema zelfs helemaal niet meer tegen).
