STEREO wie
art of the mix
MP3voor12
vorige week
archief
e-mail
Playlist:
BMX Bandits - Theme Park (cd 1996)
Ms. Dynamite - It Takes More(tmf)
Fonda 500 - The Amount Of Sound You Hear Depends On Where You Place Yourself Within The Warmth Of This Disc (ep)
Flip Kowlier - Och Arme Ik (cd)
The Streets - Original Pirate Material (cd)

Links:
3voor12
KindaMuzik
Subjectivisten
Think Small
Stevie Nixed Alacran
Kees Kist
Dubbel Mono
Mortale
Lava
Brt
Zebra
Herman
Vido Liber

Pitas.com!

 En dan gok je soms wel eens verkeerd. Bij nader inzien had ik afgelopen vrijdag misschien beter naar Voicst in de Winston kunnen gaan want Econoline, het bandje waarvoor ik in plaats daarvan naar de Kade in Zaandam toog, bleek tóch niet te spelen. We moesten het doen met twee lokale helden: JP en Serotone, als ik het me goed herinner. Ik heb eerlijk gezegd geen idee welk van de twee nu precies welke was, maar ze waren beide hondsberoerd dus daar ga ik me verder niet druk over maken. Het eerste bandje deed in oudbakken wavenoise. Of noisewave. Het klonk in ieder geval alsof ze Sonic Youth probeerde te zijn, maar muzikaal ergens in de donkerste krochten van de jaren tachtig waren blijven steken. Tot overmaat van ramp was de zanger zo weinig toonvast dat hij zelfs de beschamend simpele baslijntjes van z'n medebandlid niet kon volgen en bestond de band verder uit de meest fantasieloos rechtdoordrummende drummert sinds het stenen tijdperk (die, om het nóg erger te maken, gekleed ging in flodderig hempje en een heuze housebroek. Zo bleek naderhand. Brrrr...). Dat het tweede bandje van de avond weinig verbeteringen zou bieden bleek al toen er een verlopen crustie met mat en New Model Army-t-shirt vol gaten het podium op stapte om z'n gitaar in te pluggen. Ik bedoel maar, New Model Army. Daar kon zelfs de Zaanse Graham Coxon aan de andere kant van het podium - emohaar, bril met dikke zwarte randen, Stereolab-t-shirt, constant semi-verlegen naar z'n schoenen starend - niets meer aan doen. Ik heb het moment dat hij z'n gereedstaande theremin zou aanzwengelen maar niet afgewacht en ben naar huis gegaan. En toch liep ik, ondanks alles, met een positief, warm gevoel en iets wat in de verte zelfs een beetje op een glimlach leek naar het station. Want alhoewel het in de Kleine Zaal van de Kade deze vrijdagavond ontbrak aan zo goed als elke vorm van talent, stond het bol van het enthousiasme. Hier gebeurde wat. Eigenlijk: hier deden mensen iets gebeuren. Toegegeven, het resultaat was in plaats van spannend op z'n best aandoenlijk en ongelooflijk oubollig waar waarschijnlijk op vernieuwend werd gemikt, maar het werkte aanstekelijk. Volgende week, zaterdag 15 juni, vind er een nieuwe Experimental Jetset-avond plaats. Dan zullen twee (iets) bekendere bands optreden, SGP en Gone Bald. Misschien ga ik wel weer. Zeg nou zelf, het kan moeilijk slechter zijn.

Tuesday, June 4, 2002

Met excuses voor de kleine vertraging, maar u weet hopelijk nog wat de bedoeling is. Download de 20 onderstaande prachtnummers van even zoveel redelijk tot zeer obscure bands, brand ze in de aangegeven volgorde op een cd'tje, print, knip en vouw het bijbehorende hoesje in elkaar en dankzij de STEREO MP3 DIY CD #6 aka Do What You Can To Fight The Blues ben ook jíj in één klap de hipste persoon bij jouw in de straat. Met een beetje fantasie kun je er nog een World Cup Special in zien ook: een Japanse inzending, eentje uit Duitsland, een handvol Zweden, vooral veel Engelsen en Amerikanen (die verdwaalde Canadezen zien we voor het gemak maar over het hoofd) en géén Nederlanders. Volgende keer beter zullen we maar denken.

1. Club 8 - Spring Came, Rain Fell

In Zweden zijn de lentes blijkbaar net zo nat als hier in Nederland. Het inspireerde Club 8 in ieder geval tot dit mooie, bescheiden indiepop-deuntje ergens halverwege Saint Etienne en Belle & Sebastian. Spring Came, Rain Fell is het titelnummer van hun nieuwste, vierde album.

Te downloaden bij Labrador.

2. Comet Gain - Why I Try To Look So Bad

In hun fantasie klinken de dames en heren van Comet Gain op deze track van hun nieuwe, vierde album Réalistes als een hedendaagse versie van Phil Spector. In werkelijkheid was het opnamebudget na een paar majestueze Spectoriaanse drumroffels in het refrein gewoon op en klinkt het resultaat gewoon weer als heerlijk brakke en lofië indiepop.

Te downloaden bij Kill Rock Stars.

3. Kleenex Girl Wonder - Amelia

De eerste twee albums van Kleenex Girl Wonder verschenen toen Graham Smith - eigenlijk het enige bandlid - in z'n laatste jaar van de middelbare school zat (een van die twee albums heette trouwens Graham Smith Is The Coolest Person Alive). Dat was in 1996. Het eerder dit jaar verschenen After Mathematics is Smith's 6e album vol Guided By Voices-goes-bubblegum-achtige popsongs.

Te downloaden bij Insound.

4. Teenage Fanclub & Jad Fair - Near To You

Ik weet nog steeds niet helemaal zeker of ik de - op papier in ieder geval erg verrassende - combinatie van de naieve aanpak van de Amerikaanse undergroundheld Jad Fair en de verzorgde gitaarklanken van de grand olde men van de hedendaagse Schotse indiescene (of, respectievelijk: een toonloze jengelaar en de heren van de piekfijne koortjes) wel helemaal geslaagd vind. De single Near To You is in ieder geval onweerstaanbaar.

Te downloaden bij Alternative Tentacles.

5. Ko & The Knockouts - Go-Getter

Uit Detroit. En hun titelloze debuutalbum verscheen op het Sympathy For The Record Industry label. Moet ik nog uitleggen hoe dit klinkt? Garagerock dus. Alhoewel met een soort van Blondie-achtig gevoel voor een aanstekelijke popsong, een refrein dat iets wegheeft van dat van de Posies' Please Return It, een nogal kinderachtige bandnaam en een gitarist die overal waar het kan graag wil laten horen wat hij in huis heeft.

Te downloaden bij Sonic Metropolis.

6. The Catheters - I Fall Easy

Een Stereo MP3 DIY CD lijkt niet te kunnen zonder een bijdrage van het roemruchte Subpop-label. Na de Shins, de Trembling Blue Stars en Hot Hot Heat is het deze keer de beurt aan de intens smerige rock'n'roll van de Catheters. I Fall Easy is afkomstig van het album Static Delusions and Stone-Still Days.

Te downloaden bij Subpop.

7. Rye Coalition - Vacations

Ouwerwets rauwe grotestads rock'n'roll voor het nieuwe millennium deel zoveel. Deze keer afkomstig uit New York, voorzien van een AC/DC-obsessie en - in het kader van hun nieuwe, derde album On Top - geproduceerd door Steve Albini.

Te downloaden bij epitonic.

8. Randy - Karl Marx And History

Het zou me hogelijk verbazen als de heren van Randy niet een of twee platen van de Clash in de kast hebben staan. Gelukkig komt Randy uit Zweden want daar - zie ook: de Hives, Ace Of Base, Abba - weten ze hoe een perfecte popsong in elkaar steekt. Karl Marx And History staat op Randy's nieuwe album The Human Atom Bombs.

Te downloaden bij Against Time.

9. Kevlar - Ultimo

Net als hun landgenoten Fireside lijken de heren van Kevlar - getuige deze track van hun nieuwste album, The Great Collapse - hun hard- cq emocoregeluid langzaam maar zeker in te ruilen voor meer ingetogener, donkerder en complexer klanken.

Te downloaden bij Chalksounds.

10. The Casket Lottery - What I Built Last Night

The Casket Lottery - met een aantal voormalige leden van Coalesce - bevindt zich als we deze track van hun nieuwe album Survival Is For Losers mogen geloven aan de meer metal-achtige kant van het emo-spectrum. Maar laat je niet afschrikken door het m-woord en die galmende gitaarlicks in het intro, dit is moderne dwarse rock van hoog niveau.

Te downloaden bij casketlottery.com.

11. Selby Tigers - Dolph Indicator

The Curse Of The Selby Tigers. Klinkt als een avontuur voor Kuifje of Indiana Jones, maar is de titel van het tweede album van ruwe bolster, nog ruwere pit punk-band van dezelfde naam afkomstig uit het altijd bruisende en gezellige St. Paul, Minnesota.

Te downloaden bij Hopeless Records.

12. Liars - Loose Nuts On The Veladrome

Anders is waarschijnlijk de eenvoudigste manier om de rock van het Brooklynse combo The Liars te omschrijven. Het lijkt alsof ze als ware muzikale carnivoren alle mogelijke genres - new wave, noise, punk maar ook funk en hiphop, soort van - hebben verpulverd en vermalen tot een soort postmoderne moerasgrunge waar je u tegen zegt.

Te downloaden bij insound.

13. Jen Turrell - Annelee's Room

Jen Turrell speelt niet alleen in het indiepopcombo Rabbit In Red maar maakt ook deel uit van de nieuwe line-up van het vorig jaar herrezen Boyracer én vindt daarnaast ook nog de tijd om onder haar eigen naam wonderschone, dromerige liedjes als Annelee's Room te schrijven en op te nemen. Het nummer is afkomstig van de vorig jaar verschenen Honesty & Apologies ep maar stond ook op de verzamelcassette Card Carrying Supporters Of Romance die verscheen op het Belgische Morctapes.

Te downloaden bij Dutch Courage Records.

14. Gravenhurst - The High Seas

'Nick Drake!!', roepen de cynici bij het horen van de zoetgevooisde klanken van Gravenhurst. 'SSSTT!!!', doen wij, de meer romantisch ingestelde zielen, op onze beurt en genieten van dit bloedmooie nummer afkomstig van Internal Travels, het debuutalbum van deze band uit Bristol.

Te downloaden bij Silent Age.

15. Currituck County - Anti-Christ

Kevin Barker speelt normaliter in het indiepopcombo Aden. Als Currituck County hangt hij de singer/songwriter met akoestische gitaar uit, maar feit blijft gelukkig dat Barker oor heeft voor een aanstekelijke popsong. Anti-Christ is afkomstig van het album Unpacking My Library.

Te downloaden bij Teenbeat.

16. Plush-Tech Squeeze Box - Rocket Coaster (Fab Cushion Remix)

Was u ook zo teleurgesteld door Cornelius' laatste album? En het uiteengaan van Pizzicato 5 ook nog niet helemaal te boven? In net iets meer dan vier minuten herstelt Plush-Tech Squeeze Box uw vertrouwen in de wondere wereld der J-pop. Extreem poppy, suikerzoet en hier en daar lekker een beetje vals. Die charmante bossa-beat is met dank aan Fab Cushion, naar verluidt van zichzelf ook al een kleine sensatie.

Te downloaden bij Vitaminic.

17. Jim Avignon - Fooled Twice

Eigenlijk is Jim Avignon kunstenaar. Dat betekent overigens niet dat zijn muziek meteen bol staat van de hoogdravende artistieke pretenties. Deze Berlijner gelooft namelijk heilig in laagdrempeligheid. Zijn werk is in de regel spotgoedkoop en als zodanig voor iedereen verkrijgbaar (zijn brood verdient hij met commerciële opdrachten) en ook dit muzikale uitstapje is makkelijk in het gehoor liggende electropop.

Te downloaden bij artzone.

18. Phofo - Roger, Seven

Als producer werkte Phofo - aka de New Yorker Adam Weitz - onder meer voor MC Paul Barman. Als solo-artiest verschenen er van Phofo onder meer een splitsingle met I Am The World Trade Center en het album Adversery, waarop onder meer dit fijne mengsel van beats en loungeklanken met een ruimtevaartthema.

Te downloaden bij mp3.com.

19. Gonzalez - You Snooze You Lose

Balancerend tussen geniaal en gestoord, theatrale electro-kitsch en hiphop (en in beide gevallen sterk overhellend naar het eerste) maakt de Canadees Gonzalez, via Berlijn, al een paar platen lang de muziekwereld een behoorlijk stuk, wel, wereldvreemder. Zijn huidige hit You Snooze You Lose is afkomstig van het album Presidential Suite.

Te downloaden bij Kitty Yo.

20. Lowfish - Glued Smile

Onder de naam Lowfish maakt de Torontose producer Gregory DeRocher licht aan de jaren '80 referende electro met mooie, kleine melodieën en een beetje experimenteel tintje. Glued Smile is afkomstig van Lowfish's meest recente album Eliminator.

Te downloaden bij Epitonic.

Friday, May 31, 2002

Dilemma: ga ik aanstaande vrijdag naar Voicst in Winston in Amsterdam of naar Econoline in de Kade in Zaandam? Voicst was fantastisch een paar maanden geleden in Volta - drie jonge honden die 5 decennia rockgeschiedenis aanvallen en met huid en haar verslinden én daarnaast fantastische (punk-) popsongs maken - maar heb ik recentelijk dus al gezien. Econoline niet, want komen uit Engeland en bandjes van dit type komen niet zo vaak toeren door Nederland. Het zal naar alle waarschijnlijkheid dus Zaandam worden.

Volgende week verschijnt For Every Solution, There Is A Problem, het nieuwe album van Lee Hazlewood. Reden voor platenmij City Slang om eens uit te pakken met een flinke special met onder meer een interview en een downloadbaar voorproefje. Het klinkt, zo op het eerste gehoor, weer ouderwets prachtig en tijdloos. Op dezelfde dag zal er, ook op City Slang, ook een tribute-cd verschijnen, met de ietwat tenenkrommende titel Total Lee! - The Songs of Lee Hazlewood. Normaliter ben ik niet zo weg van tribute-cd's - het resultaat is in in de regel wisselvallig, op z'n best - maar zeg nu zelf: Kathryn Williams die Easy & Me doet en Erlend van Kings Of Convenience No Train To Stockholm of Calvin Johnson die zich aan Sand vergrijpt? Dat ziet er op papier toch veelbelovend uit?

Een recensie van het concert van Solex in het naprogramma van Yo La Tengo in London ongeveer een maand geleden. Bij Slowthrills.

Travis van Dismemberment Plan maakt een mixtape, met onder meer Ludacris, Gold Chains en The Streets.

Beluister vijf tracks van het nieuwe album van Caesar's Palace, Love For The Streets, met dank aan de flashplayer op caesarspalaceweb.com. Hierbij voorspel ik al vast dat Candy Kane dé zomerhit van 2002 gaat worden.

MP3 Van De Dag: Idlewild's nogal natuurgetrouwe versie van The Cure's Boys Don't Cry, zoals de Schotten dat speelden voor Re:covered, een nieuw muziekprogramma op satellietkanaal BBC Choice.

Thursday, May 30, 2002

Op de website van Careless Talk Costs Lives valt eindelijk ook wat te lezen. Momenteel overigens niet veel meer dan een interview met Mike Patton en een paar recensies. Uit de linkspagina viste ik onder meer 3AM Magazine, TrakMarx en Ballroom Favourites als sites om binnenkort eens aan nader onderzoek te onderwerpen.

Playlouder Singles Club: gratis MP3's van hippe bands als British Sea Power, The Beatings en The Eighties Matchbox B-Line Disaster (en dat is alleen nog maar het aanbod van deze maand). Je moet overigens wel je e-mail-adres afgeven.

Wednesday, May 29, 2002

Alsof het feit dat z'n laatste album al na plusminus anderhalf keer draaien onderop de stapel belandde nog niet reden genoeg was om het volgende Frank Black-album met enig wantrouwen tegemoet te zien, meldt Billboard dat er in Augustus maar liefst twee Black-albums tegelijk zullen verschijnen (ondanks Use Your Illusion nooít een goed idee) én dat Stan Ridgeway een van de gastenmuzikanten is.

Of ik even wilde melden dat aanstaande zondag in P60 in Amstelveen de Nationale Aloha Popquiz 2002 plaats vindt? Er is namelijk nog ruimte voor een paar teams. Bij deze.

Popjustice heeft nu ook z'n eigen Bootleg Section.

The Crepuscule and Factory Pages: met informatie, achtergrondartikelen en links.

Riot Grrrls der Lage Landen opgelet: een Amsterdamse editie van Ladyfest staat gepland voor eind juli dit jaar (zie ook: Vido).

Tuesday, May 28, 2002

Mijn hemel, je moet wel erg goed je best doen om geen gratis kaartjes voor het concert van Sparta aanstaande dinsdag in de Melkweg te bemachtigen. In eerste instantie wou ik ook wel gaan - ook vanwege de twee voorprogramma's; heb interessante dingen gehoord over Pleasure Forever en het IJslandse Silt stond onder de naam Botnledja nog op de Stereo MP3 DIY CD #4 - maar op deze manier hoeft het van mij niet meer. Je kunt namelijk ook te hard je best doen. In plaats daarvan ga ik - met dank aan Think Small - me dinsdagavond, alleen, thuis heel erg hard zitten te verheugen op de Microphones, die volgens hun site halverwege oktober naar Nederland zullen komen in het kader van hun I Will Move Away For Ever And Never Come Back Ever tour. (Voor de Microphones-completisten: Pitchfork meldt dat er deze zomer een singles- en rarities-verzamelaar van deze band zal verschijnen.) En als Mirah binnenkort ook eens naar Nederland komt - ze staat in Augustus op het Zweedse Emmaboda Festival, da's per slot van rekening soort van in de buurt - kan mijn concertjaar helemaal niet meer stuk en daar heb ik die door de strot geduwde At The Drive-In-resten helemaal niet voor nodig.

Friday, May 24, 2002

Het is weer eens iets anders. Om in plaats van s'avonds, in een rokerig en van daglicht verstoken achterafzaaltje nu eens s'middags bandjes te kijken in een zonovergoten strandtent met achter de betreffende bandjes ruim uitzicht op het strand; het is nogal winderig dus niet druk, maar talloze strandzeilkarretjes racen heen en weer langs de waterlijn en even verderop vaart een immens cruiseschip vanuit de monding van het Noordzeekanaal richting de horizon. Links en rechts zitten de terrasjes vol, binnen hangen een paar mensen aan de bar en lopen zo nu en doen families met strandspeelgoed binnen om een ijsje te kopen. Welkom in Strandpaviljoen de Instuif in Wijk Aan Zee waar Fonda 500 op deze zonnige zondagmiddag hun laatste optreden van hun Nederlandse toer doet. De band lijkt zich niet veel aan te trekken van deze ietwat vreemde omstandigheden - zanger Simon zit gewoon met z'n muts-met-oortjes achter z'n orgeltje een beetje voor zich uit te mompelen - maar hun muziek past er uit zichzelf perfect. Het vrijblijvende los-uit-de-pols gevoel van hun platen lijkt live soms wat op ongeconcentreerdheid en, wel, een rommeltje, maar er zijn maar weinig bands die met zo'n schijnbare eenvoud zulke leuke popliedjes uit hun mouw kunnen schudden. Liedjes is eigenlijk een groot woord voor Fonda 500's schier onuitputtelijke collectie aanstekelijke refreinen aan elkaar geregen door een boel Beach Boysesk ge-papapah en ge-oe-oe-oeh en de bijna kinderlijk eenvoudig, maar o zo effectieve twee-vingermelodietjes uit het keyboard. Een tekstueel aangepast Superchimpanzee dient vervolgens als introductie tot Seedling, die deze geste later beantwoorden in William, Tell Me aan Fonda 500 te referen. Tegen de tijd dat zij het podium bestijgen is het binnen gelukkig ook iets drukker. Op hun best is Seedling een soort van Nederlandse Elastica, maar dan met meer dan één nummer, een viool en meer dan alleen een paar elpee's van Wire in de collectie. Eigenlijk klinken ze dus helemaal niets als Elastica, maar het gaat om het idee. Naast een boel al wat oudere nummers speelden ze in ieder geval één nieuwe track, Attack, en ook de cover van Outkast's Ms. Jackson - inclusief het snelle rapgedeelte - is een leuke bonus. En als we thuiskomen ruiken onze kleren eens níet naar rook en schraal bier maar zitten in plaats daarvan onze schoenen en sokken vol zand. Zo zouden meer concerten moeten zijn.

De nieuwe single van Fonda 500 was tijdens het concert al verkrijgbaar, maar verschijnt officieel pas begin Juni op hun nieuwe label, het Oxfordse Truck Records. Een album volgt later die maand.

Monday, May 20, 2002

Luisterde vrijdagavond laat toevallig, maar met veel plezier, naar het VPRO Muziekarchief op Voorheen Radio 5 met opnames van het concert van Eric B. & Rakim en Public Enemy ergens in 1987 in de Jaap Edenhal. Klonk natuurlijk allemaal een beetje gedateerd - de beats van Public Enemy hebben de tand des tijds beter doorstaan dan die van Eric B. & Rakim - maar desalniettemin erg leuk om eens te horen. Het was opmerkelijk verstaanbaar. Waar live-hiphop vandaag de dag volgens mij nogal snel ontaard in chaotisch geschreeuw was de flow hier meer afgemeten en soort van beschaafd zelfs. Het is nog echt 'ritmisch praten over muziek'. Leukste was desalniettemin het constante geblaas op fluitjes door het publiek.

Zaterdag had Jonathon Ross in z'n ochtendprogramma op BBC Radio 2 (telefonisch) David Bowie te gast. Het ging vooral over het Meltdown festival dat dit jaar door Bowie is samengesteld en dus ging het gesprek al snel over naar welke muziek Bowie vandaag de dag luistert. Zijn favoriete cd van het moment blijkt de 2 Many DJ's mix-cd te zijn en verder noemde hij nog Fischerspooner, Mouse On Mars, de Lonesome Organist en Hangedup (een mij verder ook onbekend aan Godspeed You Black Emperor gerelateerd iets). Bowie's nieuwe single werd ook gedraaid. De drum'n'bass experimenten van een paar jaar geleden lijken voorbij en het klonk weer als vertrouwd. Als, wel, Suede eigenlijk. Op z'n nieuwe plaat werkt Bowie voor het eerst in jaren weer samen met producer Tony Visconti.

Beide tot nu toe verschenen edities van het sympathieke mini-muziekblaadje I Hate Music zijn nu ook online te vinden (mét MP3'tjes van veel van de besproken muziek).

Sunday, May 19, 2002

Het was weer een zeer geslaagde Mortale-avond afgelopen donderdag in de Volta. Afsluiter, en wat mij betreft het hoogtepunt, was Club Diana. Een band waar ik bij nader inzien me in het verleden té weinig in verdiept heb, want ze bleken niets als extra-fijne puntige en compacte gitaarpopliedjes te hebben. Dat bleek bij King Me juist níet het geval te zijn. Ik kreeg de indruk dat een tekort - misschien zelfs een gebrek - aan pakkende melodieën werd opgevangen door een boel moeilijkdoenerij en kunstzinnige uithalen van de zanger door rare microfoons. Met uitzondering van een leuke popsong als Belly was dit niet echt aan mij besteed. De White Bronco's - met de (Belgische) zanger Filip Mertens in al z'n verlegen stunteligheid als sympathiek middelpunt - speelden als eerste en begonnen na de intro-tape met kerstliedje, met een aantal mooie nummers van hun album Room. Zoals Touch Me, dat klinkt zoals Radiohead's Kid A en Amnesiac zouden hebben geklonken als ze door Elliott Smith waren gemaakt. Helaas had men gekozen voor een geheel ingetogen set en werden de meer rockende nummmers van het album achterwege gelaten, waardoor het op den duur een beetje een saaie en langdradige vertoning werd.

Job De Wit heeft geleerd van zijn ervaringen tijdens het jongstleden Lowlands-festival waar hij ver achter de rest van het recensentenpeloton eindigde met een schamele 0.625 reactie per recensie en hakt er de Pinkpop-zaterdagmiddag lekker in met meteen (het is nu plusminus 9 uur) al 10 reacties op z'n verslag over gristen-nu-metallers P.O.D.. Dat 3 van die 10 weer reacties van Job op reacties van anderen zijn schrijven we dan maar toe aan zijn enthousiasme om deze keer een beduidend betere score te halen. Wat natuurlijk alleen maar aan te moedigen valt.

Saturday, May 18, 2002

Zoals elke gemiddelde internetgebruiker heb ik meerdere e-mail-adressen, waarvan ik het merendeel zelden of nooit gebruik. subbacultcha@hotmail.com had ik ooit aangemaakt omdat ik een programma met dezelfde naam presenteerde op de lokale omroep en gebruik ik vandaag de dag vooral als ik post in nieuwsgroepen. Eens in de zoveel tijd check ik of er wellicht nog interessante reacties naar dit adres zijn gemaild, maar in de regel is 99.99% van de binnengekomen mailtjes spam. Heel af en toe krijg ik ook wel eens mail van mensen - meestal ergens uit het voormalige oostblok - die denken dat dit adres iets met de Pixies van doen heeft. Een jaar of twee geleden ontving ik zelfs twee mailtjes van een niet onbekende Amerikaanse muziekjournalist, die dacht dat Kim Deal achter dit adres verscholen zat en probeerde een interview-afspraak te regelen. Hij had, eerst, tevergeefs, haar ouders proberen te bellen. Hoe hij vervolgens aan dit e-mail-adres was gekomen vertelde hij helaas niet. Het leek mij in ieder geval nogal raar dat Deal een adres vernoemd naar een oud Pixies-nummer zou gebruiken, maar goed. Afgelopen week kreeg ik een mailtje gericht aan Frank Black. Van iemand die hem lijkt te kennen, want alhoewel hij hem Black Francis noemt, gaat het berichtje over de trouwerij van de zus van Black, aanstaande zaterdag. De verstuurder wil graag weten of Black kado-tips heeft. Iets voor in hun nieuwe huis misschien?

Thursday, May 16, 2002

spinvis.nl: leuk spelletje.

Wednesday, May 15, 2002

Normaliter had het me niets uitgemaakt. Ware het niet dat als Ajax zou winnen ze maandagavond gehuldigd zouden worden. Op het Leidsplein. Vlak naast de Paradiso. Het kampioenschap van Ajax had me precies een week eerder al het optreden van Clinic door de neus geboord en dat zou me met Ikara Colt niet nog een keer gebeuren. En dus zat ik afgelopen zondagavond op het puntje van m'n stoel voor Utrecht te wezen. Tevergeefs. (In het dagelijks leven ben ik latent AZ-supporter. In die hoedanigheid heb ik sinds begin jaren '80 weinig hoeven vieren.) Er waren dan ook nogal wat omwegen voor nodig om maandagavond rond een uur of negen de trappen van de Paradiso te bereiken. Zo goed als elke straat om en nabij het Leidseplein leek afgezet door ME of politie en om de haverklap werd mijn pad gekruist door hordes op hol geslagen schorriemorrie achtervolgd door een waterkanon. Maar het uiteindelijke doel was al deze ontberingen dubbel en dwars waard. Ikara Colt rockte. Muzikaal ligt de band overduidelijk in het verlengde van zo vele punk-, garage-, wave- en rock-in-het-algemeen groepen uit voorbije tijden maar ze weten het vervolgens met zoveel kracht en agressie te brengen dat het voelt alsof ze die paar decennia muziekgeschiedenis niet alleen herkauwen maar vervolgens ook recht in je gezicht spugen. Er wordt spaarzaam maar uitermate efficient omgesprongen met melodie - ze hadden meer dan één nummer de titel One Note mee kunnen geven - maar wanneer ze uit de band springen, zoals in Rudd, doen ze dat met meer energie in drie minuten dan de Strokes op een heel album (én met de beste openingriff aan deze kant van Smells Like Teen Spirit). De galmkwaliteiten van de Paradiso maakten dat het af en toe wat Joy Division-achtiger klonk dan op plaat en City Of Glass, de ballad, had plots iets weg van de God Machine, maar na wat aanmoedigingen (dreigementen?) van zanger Paul Resende wist de band zelfs wat enthousiastelingen vooraan aan het springen te krijgen. De ene contractueel verplichte newie klonk ook erg aardig; nogal Pretty Vacant, maar beter. Hoofdact was The Spirit That Guides Us, die hun streven niet als reli-rock groep door het leven te gaan vakkundig om zeep hielpen door - in het donker, alle bandleden met hun rug naar het publiek - te beginnen met alle spots gericht op de inscriptie Soli Deo Gloria (Alleen Aan God De Eer) op de achterwand van deze voormalige kerk. Dat het eerste nummer vooral klonk als de Gathering hielp trouwens ook niet in hun campagne 'sNeerlands voornaamste emo-rock band te worden. Het was sowieso een behoorlijk rommeltje. Een van dé opmerkelijke aspecten van dit zestal zijn hun twee vocalisten: één 'normale' en één krijsende stoorzender. Op plaat een aangename rafelrand, live zit dit gillende speenvarken het luisterplezier danig in de weg. Dat het geluid ook weer eens zwaar knudde was (in het tweede nummer hoorde ik eigenlijk alleen maar drums) hielp ook niet echt de indruk te ontnemen dat de band maar heel weinig échte hoogtepunten zoals The End Is Nigh en Movie Scrip Ending kent. Wat op plaat (The Sand, The Barrier) ambitieus en gedurfd klinkt, mist live richting. De band weet zelfs uit Depeche Mode's Enjoy The Silence elk greintje melodie te persen. De fans vinden het overigens allemaal prachtig. Ter afsluiting mag u zelf een grap verzinnen over wederopstanding en toegiften, dan kijk ik alvast of het Leidseplein al weer veilig is.

Tuesday, May 14, 2002

De Recensent interviewt Peter Te Bos. Voor de jongere lezertjes: dat is de zanger van Claw Boys Claw; de Kane van een jaar of 10, 15 terug, zeg maar. Om heel eerlijk te zijn is het niet eens zo heel lang geleden dat we voor het laatst iets van CBC hoorden - Will-o-the-wisp verscheen in 1997 - maar op een of andere manier lijkt het wel alsof er sindsdien een kleine eeuwigheid is voorbijgegaan. Ik draaide van het weekend weer eens Angelbite (uit 1990) en dat klonk eigenlijk behoorlijk gedateerd. Te Bos heeft net een tijdje in de studio doorgebracht met gitarist John Cameron en het hangt een beetje van de overige leden van de band af wat er vervolgens met de resultaten gaat gebeuren.

Bill Drummond says: Alistair Fitchett koopt 1/20.000ste van een kunstwerk van Richard Long. Or does he? Hij heeft trouwens hartstikke gelijk: 45 is een fantastisch boek (en het klopt tevens dat de 7"-versie helemaal aan te raden is). Hij heeft trouwens ook gelijk als hij zegt dat Oh, Inverted World van de Shins misschien wel een van de mooiste (gitaar)pop-platen ooit is. Vorig jaar helaas door alles en iedereen over het hoofd gezien, maar het blijkt dat de plaat nu pas officieel in Engeland (en dus ook de rest van Europa?) zal verschijnen. In de herkansing?

Niet vergeten: aanstaande donderdag een nieuwe Mortale-avond in de Volta (Houtmankade, Amsterdam) met King Me, Club Diana en de White Broncos. Allemaal georganiseerd door en ten bate van Radio Mortale, die overigens net hun site in het nieuw hebben gestoken. Nu ook met - hoe kan het ook anders vandaag de dag - weblog.

MP3 Van De Dag: Mye van Sparta (ex-At The Drive-In, weet u nog wel?). Van hun debuut-ep Austere. De band staat dinsdag 28 mei in de Melkweg (samen met Pleasure Forever en Silt).

En tot slot: princessofpop.co.uk.

Monday, May 13, 2002