Dankzij Yaccs en

STEREO is een project van My Science Project Mediaproducties.

Volgens mij ben ik helemaal klaar voor New York: de koffer is gepakt, m'n baard afgeschoren, m'n presentatie goed voorbereid. Straks niet vergeten de video te zetten om zondag 24 op te nemen en dan vroeg naar bed want m'n wekker gaat morgenochtend om kwart voor zes. Heb gelukkig ook nog even de tijd gehad om te kijken wat er de komende week te doen is qua concerten in de Big Apple. De Bravery speelt, meteen zaterdag al, en de Arcade Fire ook, op dinsdag geloof ik, maar beide concerten zijn natuurlijk al uitverkocht. Iets minder high profile vond ik een K Records-avond met Kimya Dawson en Jason Anderson en als het goed is spelen Ill Ease ook ergens. Maar goed, ik ben met een aantal collega's en ik weet niet of ik die zo maar kan overhalen om helemaal naar Williamsburg te trekken voor een paar vage bandjes (en bovendien heb ik, zoals gezegd, net m'n baard afgeschoren dus heb ik sowieso niets is Williamsburg te zoeken). Maar maak je om mij maar geen zorgen, hoor, ik vermaak me daar wel.

Drukdrukdruk. Te druk om gisteravond naar Coparck en de Radio Dept. te gaan bijvoorbeeld. Te druk om de nieuwste Observer Music Monthly te lezen, laat staan Zone 5300's Filmfestival Rotterdam Blog. Te druk om uit te leggen waarom I'm Wide Awake It's Morning mijn eerste Plaat Van Het Jaar Tot Nu Toe Van Het Jaar is terwijl ik Digital Ash In A Digital Urn niet om aan te horen vind (beide platen zijn te beluisteren in de Luisterpaal). Te druk om uit te zoeken of de splinternieuwe mp3'tjes op de site van de EC Groove Society (was vroeger Eton Crop) ook op een of andere manier zijn te downloaden. Een van de nummers héét Legal Download. Dus? En ook te druk om te vertellen dat het nieuwe album van Hallo Venraij best wel heel erg mooi is (Neil Young! Velvet Underground!) tot track 8, waar Henk Koorn uitgebreid in de gitaren gaat hangen en alle verstilde sfeer in no time vakkundig om zeep helpt. Eigenlijk zelfs te druk om leuke concertjes uit te zoeken voor volgende week.

Bekijk de video van de nieuwe Moneybrother single, They're Building Walls Around Us, hier. Opzwepende soulpop van Zweedse snit boordevol violen met hier en daar een blazer of een kerkklok. To Die Alone, het nieuwe album van Moneybrother staat voor Maart in de planning.

Kort interview met Thomas Troelsen (Superheroes, producer van Junior Senior) in Music Connection Magazine.

Drowned In Sound beargumenteert dat de huidige golf nieuwe Britse bandjes nogal wat overeenkomsten vertoont met de hoogtijdagen van de Britpop.

Buddyhead over de beste en slechtste platen van 2004.

WoOt! Ik heb mijn eerste bedankje in het boekje van een, officieel in de winkel verkrijgbare cd te pakken. M'n naam stond al, redelijk prominent mag ik wel zeggen, op de hoes van de speciale MP3voor12-cd die werd uitgegeven ter gelegenheid van het 5-jarig bestaan van 3voor12, maar die werd slechts uitgereikt aan bobo's en genodigden. Maar Exes, het debuut-album van de van oorsprong Engelse maar vanuit Amsterdam opererende, singer/songwriter Jack Stafford kun jullie, gewone mensen, ook gewoon kopen, met geld, in een platenzaak. Als je dat gedaan hebt is het nog even zoeken, want hij bedankt nogal wat mensen - in totaal bijna driekwart pagina; in een klein lettertype - maar daar staat het: Joris and Radio Mortale for great support. Vlak na z'n ouders. Heb er om eerlijk te zijn niet zo heel voor hoeven doen: heb de b-kant van de single ooit eens verkozen tot Mortale Hit van de Week en hij is een keertje langsgeweest bij mij in de uitzending voor een babbeltje en wat akoestische nummers. Komt het nu nog geloofwaardig over als ik zeg dat het een leuke plaat is? Britpoppy songs met een door een aantal ex-Supersubbers aanelkaar geknutseld electronisch randje. Toyboy (let op: directe link) is de, wat mij betreft terechte, single.

Een hele pagina vol jingles en andere korte, meerendeels instrumentale muziekjes van Berend Dubbe, Roald van Oosten en meer.

Bekijk de video voor Girls Of Valour, de nieuwe single van de Delgados, hier.

Rattenkwaad: boek over de geschiedenis van punk in Nederland in weblogvorm. (Een kijkje achter de schermen bij Stereo: zo'n pagina vind ik dus omdat ik googelde op de naam van de presentator van Peak Hour Radio - een alleraardigst programma vol kitsch-y filmmuziek dat ik gisteravond laat toevallig op de lokale omroep ontdekte - die niet alleen de voormalige eigenaar van Forever Changes blijkt maar een paar jaar geleden tevens een plaat te hebben heruitgebracht van Mecano, een new wave-band die in zo'n boek over Nederpunk dus ook ter sprake komt. Vandaar dus).

Op diezelfde lokale omroep presenteer ik natuurlijk vanavond weer een nieuwe aflevering van Radio Mortale, met deze week muziek van onder meer Glenister, Coparck en Les Frogs. Luister hier, tussen 8 en 9 vanavond, online of check Salto Radio kanaal 1.

De Onion AV Club interviewde Rick Rubin.

Ik weet dat het verkeerd is je bij je oordeel over muziek te veel te laten leiden door oppervlakkigheden als uiterlijke kenmerken maar in het geval van de Suicidal Birds - zoals afgelopen woensdag te zien in de bovenzaal van de Paradiso - moet me toch het een en ander van het hart. Ze zien er uit als vier stuks jongelui uit de Provincie op weg naar het Lowlands-festival, als bezoekers. Het zit hem vooral in de kapsels. De twee heren van het stel, op gitaar en drums, hebben hun lange haar in een staart. De bassende dame heeft heur haar alto-rood geverfd; de zingende gitariste heeft van die krakers-vlechtjes. Daar is verder helemaal niets mee en, wel, ze komen ergens uit Friesland dus waarschijnlijk weten ze niet beter. Het is alleen zo jammer dat de band vervolgens precies zo klinkt als je op basis van hun verschijning zou verwachten: een onervaren, lokaal rockbandje met een 'experimentele' tik. Het is punk-achtig (omdat men niet beter kan) en een beetje blues-y (omdat er niet zoveel gebeurt) en PJ Harvey-ig (omdat de zangeres doodserieus staat te schreeuwen) maar als totaalplaatje is het vooral onbestemd en beige en saai en nietserig. Het tweede nummer, waarbij er gebruik wordt gemaakt van wat gesamplede beats is best aardig, omdat het fris en eigenaardig klinkt en, om eerlijk te zijn, op een bepaalde manier aan een érg rockende Zea doet denken. Het schijnt het allereerste optreden van het viertal te zij en dat verklaard in ieder geval hun statische podiumpresentatie, maar niet waarom hun debuutplaat over een paar weken op het, door mij in de regel toch zeer gewaardeerde, Transformed Dreams label zal verschijnen. Het is sowieso doorbijten geblazen afgelopen woensdag. Openers Uw Hond zijn een stel ouwelullen die hun toch al niet bepaald sprankelende, naar de jaren tachtig riekende anarcho post-punk-wave aan hebben gelengd met een boel malligheid. Gelukkig is er nog een spreekwoordelijke vlag op deze modderschuit van een K-Tsjoem-avond in de vorm van de Engelse band de Vaults. Ze zijn niet origineel - ze combineren de rockposes van een band als de Datsuns met het zenuwachtige van een Radio 4 met het gejaagde van de Strokes - zien er nét iets te nonchalant uit - de zanger/gitarist doet de kostschool-jongen-op-het-verkeerde-pad-look, terwijl de andere gitarist zeker te weten dezelfde stylist als Maurits van Gem heeft - en over een paar maanden zijn we ze glad vergeten, maar ze rocken potdorie wel. En daar was ik tegen deze tijd behoorlijk aan toe.

Nog even wat concertnieuws: Mt. Eerie (voorheen de Microphones) staat donderdag 3 maart in de OCCII, samen met, o jee, de Suicidal Birds en in het Europese tourschema van Saturday Looks Good To Me staat voor zondag 13 februari nog een open datum, in principe bestemd voor een Nederlands optreden. Iemand die er voor zou kunnen zorgen dat deze mogelijkheid niet aan onze neus voorbij gaat?

De 10 favoriete platen van David Gedge van de Wedding Present. Bij Amazon.

Steve Albini geïnterviewd over eten.

Naar aanleiding van dit artikel over de Pogues stuitte ik op deze pagina geheel gewijd aan Shane MacGowan's pre-Pogues-band The Nips. Vooral interessant vanwege de press-sectie en dan in het bijzonder dit artikel over Shane's kannibalisme tijdens een optreden van de Clash in de NME én het eerste, en enige, nummer van het door MacGowan volgepende fanzine Bondage in z'n geheel ingescand.

Keeping It Peel: video-opnamen van een speciale BBC Radio 1-uitzending ter nagedachtenis aan John Peel. Met bijdragen van Graham Coxon, Damon Albarn, de Wedding Present en meer.

Bekijk hier de video van Patrick Wolf's nieuwe single, The Libertine.

Wat ik dit weekend allemaal gedaan heb? Zie ik er zo moe uit dan? Ik moet zeggen dat ik me ook aardig uitgesloofd heb, ja. Het begon allemaal op vrijdag in de OCCII waar Empee van Solbakken een feestje vierde en daartoe wat bandjes had gevraagd. Hij opende zelf met z'n ándere band Kanipchen-Fit waarin, naast drummer Maarten Kooijman, ook z'n Amerikaanse vrouw Gloria blijkt mee te doen. Haar theatrale zangstijl is, laten we zeggen, een acquired taste maar contrasteert in al z'n energie en extravertie mooi met de meer ingetogen Empee. Er waren meer bandjes en zelfs dichters en Solbakken speelde zelf natuurlijk ook en ik moet zeggen dat dat nieuwe materiaal de tweede keer dat je het hoort al een stuk indrukwekkender klinkt. En naderhand werden er nog plaatjes gedraaid door DJ Arnold van Zea en dus dansten we tot in de kleine uurtjes op de Yeah Yeah Yeahs en Melt Banana en dergelijke. Het is best een rare gewaarwoording om te merken dat, onder de juiste omstandigheden, I'm Jill's Smirking Revenge van Seedling plots een floorfiller is.

Zaterdag ging ik de provincie in om de post-verbouwingsheropening van de Heemskerker poptempel Donkey Shot bij te wonen. Peter Pan Speedrock, de Freckles en de Stilettos zouden spelen en, geloof het of niet, mijn móeder zou de officiële opening verrichten. Nou kennen jullie m'n moeder verder niet en ben ik niet zo'n hele grote speedrock-fan, maar m'n moeder op één affiche met Peter Pan Speedrock leek mij een niet te missen evenement. Nadere bestudering van het programma van de avond suggereerde zelfs dat de opening zou bestaan uit een double-act tussen m'n moeder en Dikke Dennis. Die naam zei haar niets natuurlijk, maar nadat ik een foto van de Peter Pan-mascotte te voorschijn had getoverd werd ze toch een beetje zenuwachtig. Het viel allemaal mee, m'n moeder deed haar praatje en stapte het podium af en toen kondigde de presentatrice Dikke Dennis aan die onder het stukslaan van een akoestische gitaar Donkey Shot voor geopend verklaarde, waarna de Freckles speelden. Geen foto's van m'n moeder samen met Dikke Dennis dus. Ze vond het zelf ook wel een beetje tegenvallen geloof ik, en m'n ouders hebben dan ook het hele concert van de Freckles uitgezeten ('het klinkt allemaal wel een beetje hetzelfde' was hun deskundige commentaar) omdat ze Dikke Dennis nu wel eens écht in aktie wilden zijn en hij had m'n moeder verteld dat Peter Pan als tweede zouden spelen. Teleurgesteld dropen ze af toen bleek dat toch de Stilettos ('wat een herrie-band') als middelste van de avond het podium op mocht. De vernieuwde Donkey ziet er trouwens piekfijn uit. Natuurlijk kun je over van alles klagen. Over de muntenautomaten bijvoorbeeld waar je alleen óf papiergeld óf euromunten in kunt stoppen maar die terugbetalen in 20cent-stukken, zodat je, als je met 5EURO betaalt welgeteld 2 muntjes scoort á 1.80 het stuk plus een dikke vuist aan kleingeld dat je de rest van de avond nergens meer kwijt kunt. Oh, en het kwam op mij wat raar over dat ze voor de opening van zo'n lokaal concertzaaltje geen lokale bands hadden gestrikt. De plaatselijke inbreng beperkte zich nu tot Stoma die tussen de bedrijven op het grote podium door in de kleine zaal hun ding (experimenteel met drums en bas en effecten, maar met een iets te grote nadruk op techniek; meer Primus dan Lightning Bolt, zeg maar) mochten doen. En ik neem aan dat die nieuwe verf-geur er over een paar weken wel uit is.

Vanavond in m'n Radio Mortale-uitzending dus in ieder geval een nummer van de Stilettos en verder onder meer Mustafa Et Monique, Jimmy Barock, Bulkrate en Quallofill. Luister, tussen acht en negen, hier online of, indien in de buurt van Amsterdam, via 106.8fm (ether) of 88.1fm (kabel).

Herman wist niet helemaal zeker of ik me inlaat met dit soort weblogpraktijken als stokjes. Niet echt van harte, moet ik zeggen. Uit mezelf zou ik zoiets nooit opzoeken maar het is natuurlijk altijd leuk gevraagd te worden. Vandaar:

1. Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer?
Momenteel, om precies te zijn, 2.54GB. Mijn laptop is al wat ouder en heeft niet zo hele grote harde schijf. Maar dat heeft ook zo z'n voordelen. Omdat het gevaar dat-ie vol zit bijna altijd op de loer ligt - ik heb nu bijvoorbeeld nog net iets meer dan 400MB aan vrije ruimte - moet ik nogal rigoreus zijn in wat ik hou, wat ik weggooi en wat ik op een cd-r'tje brand. Dat houdt m'n playlist altijd redelijk actueel en vers.

2. Wat is je laatst gekochte cd?
Dat waren er twee: de nieuwe van Rilo Kiley (die ik eerder al gedownload had en nu dus weggegooid kan worden van m'n computer) en dat album van de Yeah Yeah Yeahs (die ik volgens mij toendertijd ook gedownload heb en nu waarschijnlijk ergens op een cd-rom in de la van m'n bureau op m'n werk ligt). Bij Get. Daar koop ik meestal m'n platen.

3. Wat is letterlijk het laatst geluisterde nr voor je dit bericht las?
Letterlijk letterlijk? Dan weet ik het niet helemaal zeker. Las het berichtje toen ik bij m'n ouders zat en daar stond op dat moment (nog) geen muziek aan. Het laatste dat ik thuis aan had staan was volgens mij Annie, dus: een nummer van Anniemal.

4. Geef 4 nrs door die je heel vaak luistert of die veel voor je betekenen.
M'n vier meest gedraaide nummers van het moment dan maar: (There's) Always Something There To Remind Me van Sandie Shaw, Last Night I Dreamt That Somebody Love Me van Low, Look Up In The Sky van de Pebbles en Maps van de Yeah Yeah Yeahs. Die plaat van Rilo Kiley is ook heel goed, hoor, maar dat is er meer een van de breedte: alles is even mooi. Bij de Yeah Yeah Yeahs steekt Maps er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit (ook vanwege die Ada-cover).

Groupie Confessions: alles wat je waarschijnlijk nooit wilde weten over Jadakiss, Jay Z, Method Man en meer.

Perfect Pitch: de Chicago Sun-Times over Pitchfork.

Anton Corbijn gaat een film over het leven van Ian Curtis regisseren. Ik voorspel het veelvuldig gebruik van sepia en een cameo van Bono.

Bart van Mono is de meest recente invuller van My Own Music Industry's vriendenboek. Links naar eerdere afleveringen lijken alleen op MOMI's hoofdpagina te vinden te zijn.

Fannypack - het nieuwe album verschijnt in maart - doet ook aan bloggen (soort van).

Best Music Scribing Awards, 2004.

Metacritic doet nu ook in boeken. Het bijhouden, analyseren en optellen van recensies uit diverse on- en offline publicaties deed men al voor films, games en muziek.

indie.nu: streaming mp3 indiepop-radio. Zweeds, natuurlijk.

Het Amsterdamse gitaartrio Dress bestaat blijkbaar nog (cq. weer) want zaterdag de 9e staan ze in de Winston samen met de Hospital Bombers en Avec Aisance. Voor MP3'tjes surf je even naar de bijbehorende sites. Mocht je die zondag dan nog puf hebben dan kan je bijvoorbeeld naar de Reizende Verkoper (freak-jazz-rock met onder meer Razorblade Jr. van Gone Bald), want die spelen, om vier uur 'smiddags, in East Area.

2004 was een relatief rustig jaar voor het Transformed Dreams label. Als ik het goed heb bijgehouden brachten ze slechts één release uit, het album van Persil. In het nieuwe jaar gaat men in ieder geval voortvarend van start: er komt een remix-ep van Zea aan en nog deze maand een debuutalbum van een geheel nieuwe band, de Suicidal Birds. Je kunt woensdag 12 januari kennis met ze komen maken tijdens een nieuwe aflevering van K-Tsjoem in de Paradiso, waar ze zullen optreden met de Vaults en Uw Hond.

Ga je niet naar Groningen voor Eurosonic en Noorderslag? Dan kun je je dat weekend onledig houden bij de Go! Team in de Melkweg op vrijdag de 14e of anders, diezelfde avond, bij Alpaca (de band van Sem Bakker van Caesar) en Belinda (de band van de broer van Sem Bakker van Caesar) in Cafe Pakhuis Wilhelmina. Zondag de 16e is er een Micromusic-avond in de OCCII. Allemaal mensen uit België, Zweden en Frankrijk die vage dingen doen met gameboys enzo.

Woensdag de 19e start het nieuwe jaar voor Club 3voor12. Er wordt afgetrapt met The Kills, Coparck en Pitchtuner. Slechts een kwestie van even snel reserveren. Voor de zaterdag de 22ste in de Winston te houden Radio Mortale-avond, in samenwerking met Stacey Records, zul je gewoon een kaartje moeten kópen. Maar voor 5EUR krijg je maar liefst drie bands - Salty Cheek, Redbrick VCR en Califano - dus weinig reden om daar al te zwaar aan te tillen.

Woensdag de 26ste nog een kans om Coparck te zien. In de Paradiso wordt hun nieuwe album Few Chances Come Once In A Lifetime officieel gepresenteerd. En als je na afloop gewoon blijft hangen wordt je tevens getrakteerd op de Zweedse neo-shoegazers van de Radio Dept..

Een van dé grote (muzikale) tegenvallers van het afgelopen jaar was wat mij betreft de Rough Trade Shops compilatie Indiepop 1. Begrijp me niet verkeerd, het is een voorbeeldige selectie trots valsige en express onvolwassen rammelpop; tegelijkertijd een mooi historisch overzicht als een introductie tot een aantal nieuwere namen binnen de scene en vooral met het feit dat alle nummers net niet écht aanstekelijk genoeg zijn en het qua ontroering dan ook vooral moeten hebben van hun onbeholpen instrumentenbeheersing, hebben ze wat mij betreft de essentie van het genre helemaal te pakken. Nee, mijn probleem met deze verzamelaar is van puur technische aard: de slordige manier waarop de verschillende tracks van elkaar gescheiden zijn. Ik heb er niet zo veel verstand van, maar volgens mij heeft het iets met masteren te maken: aan het begin van elke track hoor je steeds de laatste fractie van een seconde van het vorige nummer. Als je de cd gewoon van begin tot eind draait heb je hier verder geen last van, maar het maakt de compilatie zo goed als onbruikbaar voor het maken van mix-cd's en -teepjes. En zoals breakdancen en grafitti onlosmakelijk met hiphop verbonden zijn, zijn mix-cd's een van de vaste waarden binnen het hele indiepop-gebeuren. En daar hadden ze bij Rough Trade wel een beetje rekening mee kunnen houden, vind ik.

Laten we dan maar meteen de rest van de jaarlijstjes en -overzichten in de uitverkoop gooien: die van Jyoti Mishra (beter bekend als White Town) bijvoorbeeld, want veel eigenzinnige keuzes. Een stuk commerciëler is Hitquarters' World 2004 A&R Chart.

The Mind's Construction vroeg Alex Kapranos (Franz Ferdinand), schrijver Toby Litt, Word Magazine's Andrew Collins en vele anderen wat 2004 voor hen betekende.

Stylus Magazine zette de Top 40 Slechtste Albums van 2004 op een rijtje (vergelijk het ook even met hun Top 40 Béste Albums van 2004 voor de clou van de grap) en biedt onderdak aan William B. Swygarts zeer grondige Second Annual UK Corral Quite Good List.

En gelukkig wordt er ook al weer vooruit gekeken: de Guardian tipt, onder meer, de Mitchell Brothers (geproduceerd door Mike Skinner), de Bravery en Willy Mason voor 2005. De Independent zet z'n geld op, onder andere, Earth The Californian Love Dream, The Howling Hex (nieuwe band van Neil Hagerty van Royal Trux) en Rilo Kiley. En Dirrrty Pop gelooft helemaal in Thirteen Senses, de Kaiser Chiefs en Hanson. En allemaal noemen ze Ciara.

Omski was wat mij betreft de ontdekking van het recente Push The Buttons-project waarmee het Popinstituut unsigned Nationaal electronisch talent onder de aandacht probeerde te brengen. All That I Do is een verschrikkelijk leuk funky (op een Franse manier), electronisch (á la de jaren tachtig) popdeuntje met een melancholisch tintje. Enige probleem is wellicht dat het iets té Frans klinkt. Meer bepaald: wel héél erg als Phoenix. Maar er zijn slechtere inspiratiebronnen te verzinnen en het is in de eerste plaats gewoon een erg aangenaam liedje. Achter Omski gaat de Eindhovense ontwerper Job Roggeveen schuil en als je een dergelijk eenmans-slaapkamer-knutselproject naar het podium - bijvoorbeeld dat van de Winston, afgelopen woensdag - wil vertalen is het altijd maar even afwachten of dat werkt. Roggeveen heeft er voor gekozen er een echt bandje van te maken - gitaar, drums, synthesizers, zelf zingt-ie en speelt bas - en het resultaat is iets meer studentikoze funkpop dan je eigenlijk zou hopen. De meest interessante momenten zijn wat mij betreft wanneer de electronica op de voorgrond treedt en dat zijn er helaas maar weinig. In plaats daarvan krijgen we bijvoorbeeld een human beatbox demonstratie van de (jarige) drummer voorgeschoteld waar de rest van de band moeiteloos op inhaakt voor een heuse jam. Al met al een gezellige boel en het zijn stuk voor stuk erg goeie muzikanten enzo maar, ik blijf het herhalen, de liedjes; de liedjes zitten gewoonweg verschrikkelijk lekker in elkaar. Het is dan ook aangenaam te ontdekken dat de tracks op de Prospekt, hun demo/ep, die níet All That I Do zijn een stuk eigener klinken. Nog steeds behoorlijk Frans, maar ook fris en speels en met rare geluidjes. Een band om in de gaten te houden in 2005 dus, dat Omski.

Vanavond dus in ieder geval een track van die ep van Omski, naast muziek van onder meer Zebra, Mono, Daryll-Ann, de Amigos Electricos en ZZZ, in m'n uitzending van Radio Mortale. Tussen 8 en 9 hier online te beluisteren (en in Amsterdam via 88.1fm kabel of 106.8fm ether).