Na hun debuutalbum een stuk of vier keer met steeds meer bombarie opnieuw te hebben uitgebracht, is er eindelijk toch enig succes voor Fischerspooner, in de vorm van Fischyspoon, een heuse Fischerspoonertribute act.
Voor het eerst in tijden heeft Flipflopflyin weer nieuwe minipops gemaakt. Herkent u de vier bovenstaande (en niet vals spelen door naar de properties te kijken)? Ze zijn nu ook allemaal - 600! - bij elkaar verkrijgbaar op één superhippe poster.
MP3 Van De Dag: A Road Trip van het Zweedse Carpet People. Een voorproefje van hun nieuwe album More Bad Weather Coming Out Of The Rain. Vooral aan te raden voor mensen die een band als At The Close Of Every Day te blij vinden klinken.
Tuesday, February 25, 2003 //
Tijd voor een klein Ligt Het Aan Mij-moment: de site van het in Maart te houden SXSW-festival is onlangs opgetuigd met individuele pagina's voor alle bandjes die hier zullen optreden. Vaak mét mp3'tjes. Ik heb hier de afgelopen dagen dus een flinke SXSW-playlist bij elkaar gedownload met onder meer tracks van de Eighties Matchbox B-Line Disaster, Coin Op, Dressy Bessy en de aktuele single van Zea. Enige probleem is dat als ik een van deze tracks op een cd'tje probeer te branden, mijn cd-brand-programma ze niet als mp3 wil herkennen. Sterker nog, toen ik van het weekend achter een andere computer probeerde of het daar misschien wél gewoon werkte, lukte het me zelfs niet om die krengen gewoon met Winamp te spelen. Als je zo'n gedownloade file aanklikte opende Winamp wel, maar spelen hó maar. Kortom, ligt dit aan mij of is dit een soort van nieuwe beveiliging? Reacties gaarne via het reactiepaneel.
In de tussentijd: luister naar drie tracks van het deze lente te verschijnen nieuwe album van Len (van de non-hit Steal My Sunshine uit 1999) op hun website. Klink erg goed: de beste zomerse poprap sinds, wel, het vorige album van Len, wat weer de leukste poprap (rappop?) sinds Betty Boo was....
Psychic Gothline: een verslaggever van de East Bay Express zoekt contact met het hiernamaals om Ian Curtis' mening over Interpol te peilen.
Monday, February 24, 2003 //
Friday, February 21, 2003 //
Da's toch ook lullig, kom je helemaal uit Staten Island, NY naar een concertzaaltje in Amsterdam, word je vervolgens zonder mededogen onder tafel gespeeld door het voorprogramma. Het gebeurde Cable Car Theory gisteravond in de Winston. Eerlijk is eerlijk, de band verontschuldigde zich zelf al voor hun ietwat ongeïnspireerde voorkomen. Ze waren na zo'n 4 weken op toer door Europa stuk voor stuk uitgeput en de zanger was z'n stem kwijt bovendien. Het is nog maar de vraag of het viertal veel indruk had kunnen maken als ze wél lekker in hun vel hadden gezeten. Cable Car Theory's type emorock is niet bepaald opvallend te noemen: alle vereiste ingrediënten zijn aanwezig - er wordt afwisselend getergd uitgehaald en lekker geschreeuwd, er zijn riffs en metallicks - maar het is het eigenlijk allemaal nét niet en bovendien laat de constructie tot volledige songs vervolgens ook nog wat te wensen over. De meeste nummers van de band bestaan uit meerdere onderdelen, waar bovenstaande onderdelen in wisselende samenstelling langskomen, maar missen in het algemeen dat pakkende refrein of die dwarse break die je als een weerhaak mee zou moeten slepen. In de meer ingetogen nummers belanden ze bovendien in het schemergebied waar emo verwordt tot slappe Stereophonicsachtige standaardrock (zie bijv. ook die laatste plaat van de Promise Ring). Maar om eerlijk te zijn hadden ze ook geen schijn van kans. Het voorprogramma in kwestie is namelijk Oil. Dit best bewaarde rockgeheim van Nederland zoekt de grenzen van de post-hardcore wél op om ze vervolgens met een flinke scheut garagerock en adrenaline op te rekken totdat ze op knappen staan. Nog afgezien van hun ronduit geweldige nummers, klinkt Oil in tegenstelling tot CCT wél gevaarlijk en opwindend. Daarom is het extra jammer dat het laatste nummer zo lang wordt opgerekt met minutendurend, nauwelijks interessant geë(xperi)m(m)(inte)er, iets waar ik vorige keer dat ik ze zag ook al over viel trouwens. Over een week of twee verschijnt er een nieuwe ep, Electric Tongue.
Bij deze ook nog een virtueel applausje voor de dj: ik heb geloof ik precies twee gitaarplaten horen langskomen en verder alleen maar hiphop (Jay Z, Non-Phixion), dancehall en zelfs Justin Timberlake. Geweldig.
Thursday, February 20, 2003 //
Doing It For The Kids: alles wat je altijd al wilde weten maar nooit durfde te vragen over Creation Records. Veel over toen natuurlijk - interviews met bijvoorbeeld de Jesus & Mary Chain, Pete Astor (The Loft, Weather Prophets) en Adorable - maar ook een zeer goede nieuwsrubriek met wat allerhande Creation-gerelateerde bands en personen nú doen.
1 Maart verschijnt de nieuwe Careless Talk Costs Lives. In #5 onder meer interviews met Will Oldham, de Apes, de Yeah Yeah Yeahs en My Morning Jacket. #6, de vorige editie - - ze tellen terug, weet u nog wel - schijnt op een gegeven moment zelfs gewoon bij Waterstone's in Amsterdam gesignaleerd te zijn. Mijn abonnement is verlopen en zal dus eerst even afwachten hoe de verkrijgbaarheid aan deze kant van de Noordzee is, voordat ik weer in de weer ga met credit cards en dergelijke. In de tussentijd valt er op hun site ook weer van alles te lezen.
De Volta, het sympathieke zaaltje nabij het Westerpark in Amsterdam, blijkt eindelijk ook een eigen website te hebben. Kan ik meteen nog een keer melden dat daar deze donderdag weer drie alleraardigste bandjes staan - Brown Feather Sparrow, Eleven en Grote Prijs-winnaars Satellite 7 - in het kader van de maandelijkse live-avond van Radio Mortale (deze keer georganiseerd in samenwerking met de mensen van Primal Grunt).
Pitchfork recenseertBoyracer's To Get A Better Hold You've Got To Loosen Yr Grip.
MP3 Van De Dag: Almost Summer, een track van The Buzz Electric, het nieuwe album van de Apers.
Wednesday, February 19, 2003 //
Celebrity weblogs, dé trend van 2003? Een van de nieuwe onderdelen van de nieuwe site van Caesar,
bijvoorbeeld, is een
heus weblog en mrandmrscameron.com is de met enige
regelmaat met nieuwe stukjes verversde (maar nog niet officiëel gelanceerde) site van
Meneer & Mevrouw Cameron.
Inspired Again:
Drowned In Sound interviewt de Inspiral Carpets, die binnenkort op reunie-toer
gaan.
MP3 Van De Dag: Quartro, een track van het
nieuwe album van Calexico.
Tuesday, February 18, 2003 //
Lekker begin van de week: zowel de Microphones als bis zijn uit elkaar. In beide gevallen is het allemaal niet zo dramatisch als het lijkt. bis was al een paar jaar over haar hoogtepunt heen en had er wat mij betreft goed aangedaan als ze de stekker er al een tijdje terug uit hadden getrokken; hun laatste album, Return To Central, kende slechts een handjevol aardige momenten. De band beloofd nog één single en een aantal optredens voordat ze écht de gitaren en keyboards aan de wilgen hangen. Het eennalaatste optreden, bijvoorbeeld, is eind april in de Cavern in Exeter in het kader van Ladyfest Devon. Die stad blijft me op een of andere manier maar achtervolgen.
Achter de Microphones ging zoals bekend gewoon één man schuil, Phil Elvrum en er lijkt weinig reden tot paniek, hij gaat gewoon door met muziek maken, alleen onder een andere naam. Naar alle waarschijnlijkheid Mount Eerie. In het kader van de overzichtelijkheid: Mount Eerie is namelijk ook de titel van het actuele Microphones-album. Een album waar ik eerlijk gezegd zelf nog niet helemaal zeker van ben wat ik er nu precies van vind. Het is, op z'n zachtst gezegd, nogal een zware kluif. Misschien is het beter dat Elvrum met iets nieuws begint, voordat hij helemaal verdwaald in driedubbelalbums vol pompeuze onzin. Het feit dat déze plaat van de Microphones plots de top 10 van de Moordlijst bereikt, schrijf ik maar toe aan overcompensatie van onze vaderlandse muziekcritici naar aanleiding van het over het hoofd zien van al die prachtplaten die de Microphones de afgelopen jaren hebben uitgebracht.
MP3 Van De Dag: Here With Me van Damer zoals ze dat op 4 februari live speelden in de studio van Kink FM in het Clubcircuit.
Monday, February 17, 2003 //
Face Tomorrow deed vorige week een aantal concerten in Engeland - onder ander in een uitverkochte Astoria in het voorprogramma van AFI als onderdeel van de NME Awards Shows. Ik heb helaas nog geen recensies kunnen vinden, maar hier kun je lezen wat ze er zelf van vonden.
Village Voice presenteert de Pazz & Jop Poll over 2002. Beetje wonderbaarlijk instituut - nog afgezien van die verschrikkelijk studentikoze naam - dat drijft op de veronderstelling dat als je maar zo veel mogelijk (Amerikaanse) critici naar hun favoriete platen van het afgelopen jaar vraagt er uiteindelijk een soort van definitieve eindlijst uit komt rollen die beter is dan alle andere eindejaarslijstjes (en dus best pas in februari gepubliceerd kan worden). In werkelijkheid leidt het optellen van nóg meer meningen alleen maar tot nóg meer nadruk op de overeenstemmingen en dus het gemiddelde en dus ziet deze lijst er precies zo uit als alle andere eindejaarlijstjes over 2002. Joepie!
MP3 Van De Dag: Trouble van DJ Me DJ You. Van hun nieuwe album Can You See The Music.
Friday, February 14, 2003 //
Heb het afgelopen weekend maar liefst drie verschillende mix-cd’tjes lopen branden. Eentje voor de maandelijkse cd-r swap van de indiepoplist en twee voor de (Anti)-Valentijns CD-R Cirkel van subjectivisten.org. Mijn eerste mix in dit kader was er een van het traditionele soort: de cd (of in de goeie ouwe tijd: cassette) die je maakt wanneer je een leuk meisje hebt leren kennen en nadat het onderwerp van gesprek eens toevallig op muziek is beland heb je, zo maar, tussen neus en lippen door, aangeboden eens een leuk cd’tje voor haar te branden. De crux van een mix-cd als deze zit hem in de delicate verhouding tussen dingen die je denkt dat zíj leuk vindt, een aantal voorbeelden van je eigen actuele favorieten en die o zo belangrijke speciale nummers die afhangen van persoon, situatie, omstandigheden en intenties in kwestie. Zonder vast omlijnde doelgroep voor ogen blijkt dit een stuk lastiger dan gedacht. Bepaalde nummers doen het altijd goed – Dance, Girl, Dance van Cinerama, If We Can Land A Man On The Moon van Beulah (de subtitel Surely I Can Win Your Heart laat je weg), I Wanna Hold Your Hand van Al Green – maar na een tijdje zijn dit soort onschuldige deuntjes op en ga je langzaam maar genadeloos over op het minder subtiele werk: Your Sweet Voice van Matthew Sweet, Pop Songs Your New Boyfriend Is Too Stupid Too Know About van Tullycraft en zelfs Willst Du Mit Mehr Gehen van de Bartlebees. Totdat je op een gegeven moment helemaal uit de bocht vliegt en op totaal onduidelijke gronden Kitchen At Parties van Jona Lewie en You Should Have Seen The Way He Looked At Me van de Jelly Beans loopt te selecteren en uit pure wanhoop op zoek naar wat algemeen romantische klanken in het wilde weg wat zoetsappige Bollywood – de titeltrack van de film Kabhie Kabhie bijvoorbeeld – uit de kast trekt en voor je het weet staan The Days Are Long And Filled With Pain van Maximilian Hecker en I Want To Live In A Dream van Clearlake er ook tussen. Kortom, na het resultaat eens te hebben nabeluisterd werd me duidelijk dat deze mix z’n doel nogal voorbij schoot. Tijd om het eens over een hele andere boeg te gooien: de totaal onpersoonlijke. Mijn tweede poging bestaat uit een cd met 21 nummers met een meisjesnaam als titel: Mary Jo van Belle & Sebastian, Juanita van de Flying Burrito Brothers, Ruby van de Apples In Stereo. In alfabetische volgorde (wel, niet helemaal: hij begint met Ana van de Pixies met An van Poney als tweede, terwijl dat taalkundig gezien natuurlijk andersom had moeten zijn. Zat op het laatste moment nog wat te schuiven met de nummers – Tracy of Katrien van Mogwai? Moet Laurie van Daniel Johnston er eigenlijk niet ook op? Is Mirananda eigenlijk wel een meisjesnaam? – en dan zit een ongeluk in een klein hoekje). Dit maakt het in de eerste plaats nog net iets afstandelijker – alsof het nog niet erg genoeg is om je (potentiële) geliefde een playlist geheel bestaande uit namen van ándere vrouwen te geven, staan ze ook nog netjes en bureaucratisch gesorteerd – maar ik ben ook erg gecharmeerd van de muzikale willekeurigheid die dit met zich mee brengt. Catherine van Simon Joyner zou ik normaliter nooit ná Belinda van Tullycraft zetten, laat staan dat ik het op zijn beurt zou volgen met Christine van de House Of Love, maar het loopt desalniettemin prima. Sowieso is het een geweldige manier om een paar vergeten pareltjes uit je platenkast te (her)ontdekken: Niki van de Third Wave en Madeline van Yo La Tengo had ik in tijden niet meer gedraaid.
Thursday, February 13, 2003 //
Een van de ongeschreven doch gouden regels voor live optredende bandjes is: open nooit met een cover. Natuurlijk is het aan te raden af te trappen met een van de betere nummers uit je repertoire – een goed begin is het halve werk etc. – , maar het komt wat lullig over als net dát er eentje uit de koker van iemand anders is. Recent voorbeeld: Norma Jean, die hun optreden afgelopen dinsdag in de bovenzaal van de Paradiso openen met Montgomery van de Mountain Goats. Een leuke in-joke voor diegenen die hier de avond er voor ook al stonden (toen de Mountain Goats zélf speelden), maar de band schiet er zichzelf nogal mee in de voet, want het nummer doet haar eigen werkstukjes in vergelijking een beetje flets overkomen. Niet dat er veel mis is met de verleidelijke gitaarpop met dito gitaarlijntjes en zangeres van het Amsterdamse viertal – beetje jaren zestig, beetje jaren zeventig; lekker lui en los uit de pols; beetje Velvet Undergound, beetje Neil Young; het heeft behoorlijk wat weg van vroege Bettie Serveert – maar op een paar voorbeelden als Cool Water en Hello na, missen hun nummers de directheid van die van hun grote held, John Darnielle.
De softpop van het Amerikaanse Ladybug Transister vervolgens, nodigt vooral uit tot het maken van vergelijkingen: St. Etienne (maar dan organischer), de Magnetic Fields (maar dan minder camp), Belle & Sebastian (en dan geproduceerd door Burt Bacharach). De muziek van het kwintet is inderdaad niet de origineelste, maar we hebben ook alle tijd voor dit soort overpeinzingen, want de dames (2) en heren (3) staan erg lang op het podium. Alhoewel ze zeer mooie liedjes kunnen schrijven (The Reclusive Hero, bijvoorbeeld; MP3 hier) en ze vervolgens smaakvol inpakken met warme pianoklanken, subtiele basloopjes, een op precies de juiste momenten twangende gitaar en beschaafde trompetpartijen en de zanger een lekkere croonstem heeft, kan Ladybug Transistor niet aan de indruk ontkomen dat er werkelijk geen einde aan hun optreden lijkt te zitten. Om (live) een vol uur te kunnen boeien gebeurt er te weinig (de gitarist staat er bij alsof hij het hele optreden in een comfortabele halfslaap doorbrengt), is het allemaal net iets te suikerzoet (alsof je in één ruk door een kilo schepsnoep van Jamin naar binnen werkt) en is het veel te bescheiden. Het applaus tussen de nummers dus ook.
Van El Camino, daarentegen, kan het publiek op deze K-Tsjoem avond geen genoeg krijgen. Ze hebben er zelf niet zo op gerekend, want met moeite weten ze een nummer voor de welverdiende toegift te verzinnen. Eigenlijk hadden ze alles al gespeeld. Het is makkelijk te zien wat de aantrekkingskracht van hun (grotendeels) instrumentale klanken: het is een soort postrock voor beginners. Melodieus zijn de Haarlemmers onovertroffen maar de band mist de dreiging en échte onderhuidse spanning, die je wel aantreft bij de grote namen binnen het genre. Bij El Camino weet je wat je krijgt. Het bouwt geleidelijk, maar niet al te langzaam, op en neemt je mee naar die plek waar je fijn een beetje spacey heen en weer kunt wiegen op hun pulserende muur(tje) van geluid maar na afloop sta je nog steeds met beide voeten op de grond. Het is nooit écht gevaarlijk. Als je Mogwai en God Speed You Black Emperor (plaats zelf het uitroepteken: !) kunt vergelijken met een film als Se7en, dan is El Camino meer de X-Files. Ook spannend en erg goed, maar net iets minder ambitieus
Wednesday, February 12, 2003 //
Het kwartje dat the Ex heet is pas een tijdje terug bij mij gevallen. Voorheen had ik ze altijd afgedaan als moeilijkdoenerij in slobbertruien, maar na hun cd Dizzy Spells uit 2001 eens uit de platenkast van de radio te hebben geleend, weet ik dat ik ze daarmee te kort doe. Afgelopen zondag in de OCCII zag ik ze voor het eerst live. Ondanks alle tegendraadsheid is het eigenlijk typisch Hollandse muziek. Dichter bij huis zelfs: typisch Noord-Hollands - Zaanstreek, Kennemerland, West-Friesland, die hoek. Het begint er allemaal mee dat de rolverdeling binnen de band op z'n kop lijkt te zijn gezet. Terwijl de twee gitaristen en de vocalist het ritme aangeven, is het aan wat we normaliter de ritmesectie van de band noemen om er een beetje kleur en dus melodie aan te geven. Voor de net nieuwe bassiste is dat niet overigens niet zo veel moeite, aangezien zij is bewapend met een contrabas, die je in geval van nood ook met een strijkstok te bespelen, maar ondanks dit en de bijbehorende onconventiele, niet-alleen-maar-ondersteunende stijl van de drumster, blijft de muziek van the Ex hoekig en droog en vooral bestaan uit ritme. Het constante staccato van de muziek en de gedeclameerde teksten zouden het iets hypnotiserends kunnen meegeven, maar daar is het tegelijkertijd te stekelig voor. Waar je andere bands zou kunnen omschrijven als kabbelend of van de trap af vallend is voortploegend het woord dat het best bij the Ex past. Alsof je in de regen tegen de wind in fietst door de weilanden met de contouren van de plaats van bestemming - meestal herkenbaar aan de twee kerktorens: één katholiek, de ander protestants - in het vizier. Iets dat ik nogal veel deed, opgroeiend in Noord-Holland. Vandaar dus, waarschijnlijk, dat ik dat er allemaal in herken. Alhoewel het niet helemaal aan mij alleen kan liggen: aangezien ze afsluiten met een nummer vernoemd naar het dorp waar ik bijna twee decennia heb doorgebracht.
Monday, February 10, 2003 //
Tsja, dan niet hoor. Voor de 10e editie van de STEREO DIY MP3 CD had ik eigenlijk ook een nummer van een veelbelovend, maar verder naamloos te blijven Amerikaans punkbandje geselecteerd. Vlak voor verschijnen haalden ze echter in éénn klap al de downloadbare tracks van hun website. Dit zou wel eens iets te maken kunnen hebben met het feit dat ze intussen getekend hebben bij Epitaph, maar toch: een slechte zet. Die glanzende carriere kunnen ze nu wel vergeten. Nu worden ze nooit zo beroemd als de Yeah Yeah Yeahs, Radio 4, Fischerspooner of British Sea Power. Mij maakt het niet, keuze genoeg. Ook voor KIND OF LIKE A SOUNDTRACK FOR YOUR DREAMS was het geen probleem 18 tracks van nieuwe en veelbelovende bands en artiesten (en één extraatje) te vinden voor. Alles wat jij nu nog hoeft te doen is downloaden, branden en het bijbehorende hoesje printen en uitknippen.
1. Drive Like Jehu - Caress
Zonder Drive Like Jehu zou er vandaag de dag heel wat minder rete-opwindende gitaarrock worden gemaakt. Zowel direct (bands als Rocket From The Crypt en de Hot Snakes zijn rechtstreekse vervolgen op DLJ, terwijl drummer Mark Trombino momenteel een gevierd producer is) als indirect (bands als At The Drive-In likten overduidelijk uit de mosterdpot die ooit door DLJ was opengedraaid). Kortom, hoog tijd voor een herwaardering. Hun tweede album Yank Crime uit 1994 is zojuist heruitgebracht. Caress is de opener van hun titelloze debuut uit 1991.
De omschrijving 'dansbare postpunk uit Williamsburg, Brooklyn' was het afgelopen jaar op zo ongeveer élk hip nieuw bandje van toepassing. De Rogers Sisters - Laura en Jennifer, met Miyuki Furtado op bas - vallen binnen dit muzikale idioom op door extra hoekig- en venijnigheid in de coupletten en een B 52's-achtige vrolijkheid in het algemeen. Van hun album Purely Evil.
Zelfverklaarde rap bitches met een overduidelijke voorkeur voor de old skool electro-sound van de jaren '80. Vice omschreef dit viertal als Eazy E meets Peaches en sloeg daarmee de spijker op z'n kop. Hun debuutalbum Hello Doctor verschijnt in maart bij Kill Rock Stars. Sippin' 40z is afkomstig van de ep Menz, die verscheen bij S.P.A.M. (vs) en Purr (vk).
De Sinasappelband is het zoveelste bewijs dat het Lookout label aan het diversificeren is. Rammelende garagepop met overduidelijke VU en Smiths-invloeden (ie het klinkt een beetje als de Strokes) in plaats van Ramones-y punkpop. My Street is afkomstig van de ep On T.V. Een volledig album verschijnt als het goed is later dit jaar.
Mag ik iets bekennen? Eigenlijk snap ik Reigning Sound (nog) niet helemaal. Links en rechts wordt er érg druk gedaan over combo uit Memphis, maar in mijn oren ruikt het toch nog net iets te veel naar Ryan Adams: traditionalistische rock die het vooral goed doet bij verlopen en bebierbuikte dertigers en veertigers. Maar, als we dan toch helemaal eerlijk zijn, zelfs ík kan niet ontkennen dat dit Clash-achtige Time Bomb High School - het titelnummer van hun actuele album - bepaalde tintelingen in de onderbuik te weeg brengt.
Op grond van deze lekker vunzige track van hun nieuwe (tweede) album Hot Blood zouden we dit kwartet uit Los Angeles ergens ter stevigere zijde van bands als de Queens Of The Stoneage en de Foo Fighters kunnen positioneren: onervalste powerrock die niet bang is voor een beetje vuil onder de nagels. Het feit dat op dit album, maar niet op deze track, MC5's Wayne Kramer een gastrol vervult lijkt dit vermoeden te bevestigen.
Mijn hemel wat kunnen deze Canadezen met z'n tweeën een ongelovelijke pokkeherrie - en dat bedoel ik in de meest positieve zin van het woord - fabriceren. Een bassist en een drummer, meer stelt het in werkelijkheid niet voor. Hun debuut-lp Heads Up (op hetzelfde label dat Hot Hot Heat ontdekte) draait op 45rpm en bevat slechts 6 nummers. Het energieke Dead Womb laat horen waarom.
Waarschuwing: Mt. Eerie, het nieuwe album van de Microphones is een heus conceptalbum over 'leven, dood en identiteit'. Vrienden en bekenden van Microphones-opperhoofd Phil Elvrum spelen verschillende rollen. Zo is Kyle Field (van de Little Wings) de Dood en vertolkt Calvin Johnson (baas van het K-label en indieheld in het algemeen) de rol van Universum.
Ik moet toegeven dat ook ik Nada Surf al had afgeschreven als zoveelste one hit Grote Platenmaatschappijen alternarock wonder. Maar ze zijn er dus nog. Sterker, ze hebben met Let Go vorig jaar een prachtalbum afgeleverd. Hoogtepunt - en gelukkig verkrijgbaar als mp3 - is het gevoelige Blonde On Blonde. Met voorsprong het mooiste liedje over in de regen lopen met Bob Dylan op je walkmen allertijden.
Over Bob Dylan gesproken. Wel, het heeft er in ieder geval íets van weg. Vollmar - domineeszoon uit Virginia - geeft, vooral vanwege zijn breekbare stemgeluid, gelukkig een hedendaagse soort-van-verlegen, Belle & Sebastian-achtige draai aan zijn country-ish singer/songwriter pop. Van het album Every Place Is Like Home.
Lekker kort-door-de-bocht rocknummertje van singer/songwriter Sean Na Na's halverwege vorig jaar op het French Kiss (Les Savy Fav!!) label verschenen album My Majesty. (Sean Na Na, a.k.a Sean Tillman, maakt trouwens ook r&b onder de naam Har Mar Superstar).
In Amerika is de akoestische emo van bands als Dashboard Confessional en The New Amsterdams mateloos populair. Aan deze kant van de Atlantische Oceaan moeten we nog even wennen. Het zal dus ook wel even duren voordat het lukt met Kevin Devine (zo was de opkomst voor zijn enige concert in Nederland, onlangs in Arnhemm niet bepaald daverend te noemen). Protest Singer is afkomstig van zijn debuutalbum Circle Gets The Square.
Donkere country-folk uit Los Angeles. Muzikaal op z'n zachtst gezegd elementair te noemen. Maar als hier de rillingen niet van over je rug lopen ben je toch echt van steen. Het titelloze debuutalbum van Young People verscheen bij Kill Rock Stars-zusterlabel 5. Rue Christine.
Als je mainstream hiphop links laat liggen en even flink doorstapt kom je op een gegeven moment van zelf terecht bij Cannibal Ox, El P en de overige artiesten op het Def Jux-label. Als je vervolgens een week of drie in dezelfde richting door blijft fietsen zie je op een gegeven moment aan de horizon de contouren van de absoluut anders dan alle andere rappers klinkende knapen van Anticon, zoals Themselves, Dose One, Why? en Sole. Salt On Everything is een voorproefje van Selling Live Water, het nieuwe album van laatstgenoemde.
Kent u Libido nog? Een Noors Radiohead-achtig gitaargroepje van een paar jaar geleden? Zanger/gitarist Even Johansen opereert nu onder de naam Magnet en bewijst in navolging van bijvoorbeeld B>Royksopp en Erlend Oye dat de smaakvolste en ontroerendste electronische uitbuikmuziek heden ten dage toch écht uit Noorwegen komt. I'll Come Along is een track van zijn Where Happiness Lives ep. Zijn nieuwste, The Day We Left Town, verschijnt binnenkort.
Niet de enige band van het moment die overduidelijk geïnspireerd is door het werk van de Jesus & Mary Chain - Hallo Black Rebel Motorcycle Club! Hallo Raveonettes! - maar Charlene doet het met stijl, gevoel voor drama en prachtige stemmige songs als Ripoff. Afkomstig van hun titelloze debuutalbum.
Speels, electronisch popliedje van One Bedroom, het nieuwe album van de postrock-supergroep - want bestaand uit een aantal toonaangevende figuren uit de Chicagose scene als Sam Prekop, Archer Prewitt en John McEntire van Tortoise - The Sea And Cake.
Schaamteloze platte discopop - met, dankzij de remix, een paar volvette metalgitaren - van Milanese electroband die het vooral goed doet op en rond de catwalk. En nu allemaal: Dolce Gabana, Armani, Versace.
De grap is dezelfde als in Bushwacked numero uno, die nog op de allereerste Stereo MP3 DIY CD stond: Chris Morris - die hiermee de allereerste band of artiest is die twee keer geselecteerd wordt - verknipt een speech van George Bush jr met hilarisch resultaat. Wel snel bij zijn, de vorige keer was de track binnen korte tijd weer verdwenen.
