Dankzij Yaccs en

STEREO is een project van My Science Project Mediaproducties.

4. Saturday Looks Good To Me - Every Night
Bij sommige platen weet je al na 10 seconden in het eerste nummer dat het er eentje voor in de jaarlijst is. Bij de eerste 10 seconden van Since You Stole My Heart bijvoorbeeld. En de overige 3 minuten doen niets anders dan dat gevoel versterken; vooral dat moment aan het begin van het tweede couplet, als die blazers invallen: kippenvel tot onder m'n nagels. Stel je het allermooiste, allertriestigste jaren '60 girlgroup-nummer voor maar dan, muzikaal, iets meer verlegen en, de melodie van de zangeres, een tikkeltje melancholieker. Hartverscheurend mooi, toch? De rest van de plaat doet er dan eigenlijk niet meer toe. Gelukkig vallen de overige 35 minuten allesbehalve tegen (alhoewel ik psycholoog genoeg ben om bekend te zijn met het Halo effect). Er staan 2 akoestische dingetjes op waarin de zanger zo erg als David Gedge van de Wedding Present klinkt, dat het een beetje eng wordt, maar voor de rest niets dan fijne Belle & Sebastian met een extra bite-achtige sixtiespop.

5. The Unicorns - Who Will Cut Our Hair When We're Gone?

6. Ratatat - Ratatat
Ik wilde schrijven 'de meest onbegrepen plaat van het jaar', maar dat slaat helemaal nergens op. De reden dat ík dit zo'n fantastische plaat vind - omdat het klinkt als een gortdroge rockband die houterige midi-versies van Daft Punk-hits staat te spelen - is namelijk precies de reden waarom de rest van de wereld er niet aan wil. Ik begrijp heel goed dat jullie niet zitten te wachten op een paar in-en-in beschaafd gierende gitaren over blokkendoos-beats zonder het geringste beetje swing. Dat ík er blijkbaar wel op zat te wachten baart me wel een beetje zorgen.

7. Bauer - Baueresque
8. Electrelane - The Power Out

9. Morrissey - You Are The Quarry
Muzikaal eigenlijk een behoorlijk slappe plaat. Nu hier, achter m'n computer met de elpee van Ratatat weer eventjes op, willen me eigenlijk alleen de melodieën van Irish Blood, English Heart en First Of The Gang To Die te binnen schieten. Maar ik weet zeker dat, als ik hem straks eventueel toch nog opzet, ik die in zelfmedelijden wentelende teksten van How Can Anybody Possibly Know How I Feel?, The World Is Full Of Crashing Bores en vooral I Have Forgiven Jesus (Why did you give me so much love in a loveless world etc) woordelijk met een snik in m'n stem en een brede grijns op m'n gezicht kan meezingen.

Het Mortale Tribunaal: speciale, on demand beschikbare Radio Mortale-uitzending waarin Freek, Casper en Erik over (Amsterdamse) muziek discussieren. Het is de bedoeling dat dit een regelmatig terugkerend onderdeel binnen 3|12/Amsterdam wordt. Deze eerste poging begint wat chaotisch, maar dat is vooral omdat me pas tijdens de eerste plaat duidelijk werd dat ík de rol van Barend & Van Dorp moest spelen. Ik dacht dat ik alleen maar de techniek hoefde te doen...

Vanavond trouwens ook weer een gewone uitzending van Radio Mortale met afwisselend oude muziek (van onder meer Voicst, Donkey en Caesar) en nieuwe muziek (van onder meer Coparck, Mono en Omski) en een allerlaatste oproep voor de jaarlijstjes. Alleen rechtstreeks te beluisteren, bijvoorbeeld hier of anders via de Amsterdams kabel danwel ether.

Ik heb het eigenlijk wel gehad zo, met 2004. Het was soms leuk en soms niet en sommige dingen waarvan ik me maar steeds voorhield dat het leuk was, waren dat eigenlijk helemaal niet. Laten we zeggen dat ik een boel geleerd heb dit jaar en dat ik sta te popelen om daar iets mee te doen, maar nu even niet. Volgens mij heeft het geen zin meer om er in de laatste negen dagen nog iets van proberen te maken. Geen puf meer. Als het aan mij zou liggen zou ik nu naar bed gaan en dat ik dan op 1 januari vol frisse zin opsta. (Wees maar niet bevreesd, dat jaarlijstje komt nog wel hoor.)

Van Halen is de Most Accurately Rated Band In Rock History.

Nobody Expects The Spanish Inquisition: Dave Eggers geïnterviewd door de New Yorker, vooral over Monty Python.

Mudd Up!: ook Jace Clayton aka DJ Rupture is aan de blog.

Big Cheese Magazine interviewde Peter Ahlqvist van Burning Heart Records (Refused, de Hives, Moneybrother).

Heb, in het kader van de eigengeilerij, Audioscrobbler maar weer eens aan de praat gekregen. Mocht je het fenomeen niet kennen: het is een plug-in voor je MP3-speler die op een speciale en voor iedereen te bezoeken site bijhoudt wat je allemaal draait. Dat is verder niet nuttig ofzo, alhoewel het tot opmerkelijke inzichten als 'de Beatles en Nightwish zijn de populairste bands bij Nederlandse muziekliefhebbers' en 'bezoekers van de Subjectivisten luisteren vooral naar Bright Eyes' leidt. Je kunt je muzikale statistieken ook vergelijken met andere gebruikers. Mijn smaak schijnt het meest overeen te komen met die van een 18-jarige University of Chicago-studente. Ik weet eerlijk gezegd nog niet wat ik daarvan moet vinden. Vooralsnog werkt het alleen op m'n computer thuis. Op m'n werk is het ding continue waiting for handshake, zodat je niet kunt zien dat ik vandaag vooral naar Laura Cantrell en diverse Rilo Kiley (23 februari in het voorprogramma van Bright Eyes in Tivoli) bootlegs heb lopen luisteren. Sowieso is Audioscrobbler hier en daar wat selectief met het registreren van bepaalde songs en artiesten. Het loont de moeite je id3 tags een beetje op te schonen want anders kan je niet aan de wereld laten zien dat je al tijden naar hartstikke hippe Ethiopische jaren '70 pop luistert en dat je trouw alles downloadt dat Benn Loxo Di Taccu in de aanbieding heeft. En dat zou toch zonde zijn. Om m'n statistieken een vliegende start te geven heb ik de gegevens van een oud alias ook meteen maar aan m'n nieuwe toegevoegd. Vandaar die beetje vertekende hoge scores voor Snowglobe en de Michael Yonkers Band in m'n meest gedraaide artiesten. Dat nummer van Snowglobe (Dreamworks ) kan ik me overigens nog wel herinneren en heb ik inderdaad vaak op repeat gehad, maar ik heb werkelijk waar geen idee wie of wat Michael Yonkers is, hoe z'n band klinkt en waarom ik hem vorig jaar dik 40 keer heb gedraaid.

Donkey (zo obscuur dat zelfs de encyclopedie van het NPI ze niet kent, of waren ze gewoon niet Nederlands genoeg?) blijkt niet meer te bestaan. Da's natuurlijk jammer, maar nu is er The Bent Moustache met minstens drie voormalige ezels.

A Clear View: Sahsa Frere-Jones over Keren Ann (die haar jeugd, zo leren we, gedeeltelijk doorbracht in Steenwijk) in de New Yorker.

Yup. Het is weer jaarlijstjes-tijd. Ik ga heus niet naar alle jaaroverzichten linken, wees maar niet bang. Ik neem aan dat je die van je favoriete publicaties zelf wel kunt vinden. Hier is slechts plek voor de meest opvallende, opmerkelijke en interessante, die je wellicht over het hoofd had gezien.

Koen S. van de Subjectivisten heeft voor de gelegenheid een heus weblog aan z'n eigen jaarlijstjesmaakproces gewijd.

Joseph Larkin is altijd al een van m'n favoriete webschrijvers geweest. Hij blijkt nu, onder meer, z'n ding te doen bij Neumu. Hoe kun je nou níet enthousiast worden van een jaarlijstje dat begint met 2004 stabbed a hole in my gut and left me for dead. Seriously, I have no idea how I've managed to make it through this dreary year without slashing my wrists. ?

Deze is in het Zweeds. Maar de namen en rugnummers kun je vast wel ontwaren.

Opvallende nummer één in de lijst van best verkochte platen bij Insound.

Bij Radio Mortale moet je er zelf nog wat voor doen. Zend je top-5 favoriete Nederlandse releases (cd's, singles, demo's etc.) naar info@radiomortale.com. We verloten een platenbon onder de inzenders.

James Cooper heeft in een moeite door ook maar z'n lijstjes voor de rest van het decennium ingevuld.

Ik voelde me afgelopen vrijdag weer een hele ontdekkingsreiziger. Als Gevorderde Bandjeskijker kom je nog eens ergens en met dank aan de NS kun je er van op aan dat het een groots en meeslepend avontuur wordt. Wegens reparatie-werkzaamheden gingen er niet alleen een stuk minder treinen tussen Amsterdam en Utrecht maar konden we, volgens de machinist, ook hier en daar en vooral ter hoogte van Abcoude wellicht wat electronische storingen verwachten. Zeg nou zelf, scheurbuik of vijandige inboorlingen is er niets bij. Om het voor mezelf een beetje extra spannend te maken was ik vergeten het precieze adres van m'n plaats van bestemming op te zoeken en wist ik alleen nog maar de straat en je kunt dus begrijpen hoe blij ik was na al deze ontberingen het uithangbord van de Acu aan de horizon te ontwaren. En waaromg dan? Wel, onder meer, het Rotterdamse Mono heeft eindelijk haar debuut-album uit maar lijkt niet in de gelegenheid om naar Amsterdam te komen om deze live voor te stellen. En dan krijg je er als bonus Solbakken nog eens bij. Beide bands heb ik overigens al vaker gezien en hier vervolgens over geschreven (wil je toch een échte recensie dan kun je bijvoorbeeld bij 3|12 Utrecht terecht). Mono speelt nog steeds ongeveer dezelfde nummers als toen ik - wat is het? Een jaar of twee geleden? - voor het eerst kennis met ze maakte: Freight Trains, Question, Everyday In The Underground, etc.. Maar wat maakt dat uit als het nog niet verveeld? Er valt altijd genoeg te ontdekken. Zo valt me vanavond vooral de U2-achtig-heid van de indierock van het trio op. Vooral de gitarist is niet bang voor een weidse gitaarlick meer of minder. Solbakken daarentegen speelt bijna alleen maar nieuw materiaal. En dat is even wennen. Op het eerste gehoor lijkt de dromerig kadans van Klonapet te zijn verdwenen. Solbakken is stekeliger en grover en naar de juiste (zang)melodielijnen is het soms nog wat zoeken. De kopstem van Empée in het eerste nummer is een grote verrassing. De volhouders worden aan het eind gelukkig nog getrakteerd op een paar nummers van Klonapet.

Het reünie-virus tiert welig: ook de House Of Love komt binnenkort terug met een nieuw album.

Een rustig dagje vandaag: Vido Liber recenseert het concert van The Je Ne Sais Quoi (en Anderson, dat je, naar nu blijkt, gewoon op z'n Nederlands dient uit te spreken) van gisteravond bij de Subjectivisten en 3voor12/Utrecht plugt het concert van Solbakken en Mono van aanstaande vrijdag in de ACU in Utrecht. En zo kan ik twee dingen van m'n to do-lijstje strepen zonder zelf iets te hebben uitgevoerd.

Een video-interview (inclusief een ruime selectie live-opnames) met Solex in The Brainwashed Brain.

Patrick Wolf heeft een handgeschreven brief op z'n site gezet waarin hij z'n fans vraagt z'n nieuwe album, dat ergens begin volgend jaar zal verschijnen, nog niet van het net te plukken. Om eerlijk te zijn wist ik niet dat er al een opvolger van Lycanthropy zat aan te maken, laat staan dat-ie al gelekt was. Voor de liefhebbers: de nieuwe Fannypack is ook al gesignaleerd.

De jaarlijstjes leveren weer een hoop kopzorgen en voer voor onenigheid op. Dan heb ik het nog niet eens over de enige juiste volgorde. Dat is stap twee en daar ben ik nog lang niet aan toe, want eerst moeten we het er natuurlijk over eens zijn wélke platen überhaupt in aanmerking komen. Ondanks dat de wereld de laatste jaren steeds kleiner is geworden, blijven de platenmaatschappijen volharden in het op verschillende tijdstippen in verschillende landen uitbrengen van hun waar. Waar wij, de internettende muziekliefhebbers, ons natuurlijk niets van aantrekken. Na het lezen van een jubelende recensie op Pitchfork gaan we niet eerst een half jaar wachten voordat de betreffende plaat bij onze platenboer ligt maar bestellen we hem gewoon meteen online of, in een enkel geval, downloaden we hem via een schimmig p2p-netwerk van een andere internettende muziekliefhebber. En dat levert elke december weer gelazer op. In welk jaar is die plaat nou verschenen? Ik heb het me dit jaar een tikkeltje makkelijker gemaakt door die platen van Stars en Ted Leo gewoon nog niet gekocht (of gedownload) te hebben, zodat die dan lekker volgend jaar mee kunnen dingen, maar aan de andere kant van de kalender heb ik ook nog allerhande losse eindjes waar ik weinig raad mee weet. Ik heb me maar voorgenomen dat platen die ik vorig jaar al in m'n lijst had staan, niet nog een keer ga noemen ondanks dat ik ze nu ineens her (de Decemberists) en der (Patrick Wolf) in andermans lijstjes zie opduikelen. Maar goed, dan blijft Who Will Cut Our Hair When We’re Gone? van de Unicorns toch nog een probleem: dit jaar gekocht, maar volgens de hoes van 2003, maar een vorige maand ineens Disque Pop bij de VPRO. Zucht, U hoort het wel wanneer ik de ultieme 10 op een rijtje heb staan.

They Don't Give A Dam! It's Christmas: werkelijk élke Amsterdamse indieband van het moment is te horen op dit alternatief voor Do They Know It's Christmas dat nu te downloaden is op de site van That Dam. Ook leuk voor een impromptu popquizje al dan niet in familieverband: herkent U ze allemaal? Die derde is Roald van Caesar en die mevrouw van de Sykonics herken ik ook overal bovenuit (de Norma Jeans en Seedlinkjes zijn iets lastiger te ontdekken) en, ja hoor, hij van Blues Brother Castro krijst ook weer lekker de longen uit z'n lijf. En dat jengelende orgeltje zal wel die van de Skidmarks' Jim Pacobs zijn, toch?

Een paar weken terug bevond ik mij een beetje per ongeluk op de Nederlandse voorronde van de Global Battle Of The Bands en zag in een paar uur tijd een hele hoop, hele slechte lokale bandjes twee nummers spelen voordat ze weer van het podium gebonjourd werden. Het was bepaald geen pretje. Heb dus een beetje medelijden met de reporter van de Independent die niet alleen de Britse voorronde maar ook de international finale in de Londonse Astoria moest verslaan.

Rip & Burn is de titel van een nieuw Brits muziektijdschrift. In een krampachtige poging relevant te zijn in het huidige tijdsgewricht predendeert het blad te schrijven voor de internettende muziekliefhebber. En dus worden de albums gerecenseerd aan de hand van welke tracks we zouden moeten downloaden, iets wat de leesbaarheid niet bepaald bevorderd. DVD's en bioscoopfilms worden trouwens in hetzelfde telegramstijltje behandeld. Waarschijnlijk vanuit de veronderstelling dat omdat de lezer op het internet geen lange lappen tekst aan blijkt te kunnen, deze lezer nu ook op papier het vermogen heeft verloren om langer dan vijf woorden achter elkaar te lezen zonder tussenkopje. De drie (3!) échte artikelen - over de sowieso al doodgeïnterviewde Muse, de Darkness en Goldie Lookin' Chain - in het blad nodigen ook niet echt uit tot lezen. De nieuwsrubriek, de recensies, alles is in hetzelfde leeg positivistische, persoonlijkheidsvrije toontje geschreven. Volgens de colofon is David Quantick, vroeger van Select, één van de schrijvers, maar ik heb z'n bijdragen tussen al het kaf nog niet weten te vinden. Het blad illustreert z'n eigen overbodigheid in de selectie tracks die je (als je een Britse mobiele telefoon zou hebben) gratis zou kunnen downloaden bij Wippit want dat is weer de gebruikelijke verzameling uitgerangeerde en wanhopige artiesten die het Internet aangrijpen om een laatste grijpstuiver te verdienen. Denk: Public Enemy (en een band die geformeerd werd op het messageboard van de PE-website), Jason Nevins (en andere no-name broodremixers die hun eigen slappe rommel aan de man proberen te brengen). Enige potentiele lichtpuntje is het overzicht met de 500 Hiphop Tracks Die Je Zou Moeten Downloaden. Leuk idee, maar 500 is wel érg veel - en dan missen ze nóg Ya Playin' Yaself van Jeru De Damaja. Back By Dope Demand van King Bee staat er gelukkig (!) wel tussen - en het resultaat is dan ook 40 pagina's vol ultrakorte, weinig-zeggende omschrijvinkjes waar je zelfs van een beetje doorheen bladeren al moe en moedeloos van wordt. Uit de website meen ik op te kunnen maken dat er inmiddels al weer een nieuwe editie verschenen is, maar ik zal in ieder geval niet hard naar de winkel rennen om deze te pakken te krijgen. Maar, het moet gezegd worden, de titel is spot on. Het blad brand een stuk beter als je het eerst in stroken scheurt.

Het concert-wereldje lijkt aan z'n kerstreces te zijn begonnen en dat is even wennen. Na de afgelopen tijd zo vaak de hort op te zijn geweest dat ik bijna vergeten was hoe m'n huiskamer er ook al weer uit zag, ziet m'n balboekje er voor de komende week angstaanjagend leeg uit. Het Zweedse The Je Ne Sais Quoi - dwarse, soort van funky post-punk van het stevigere soort - staat nu woensdag in Cafe Dwaze Zaken aan de Prins Hendrikkade. En dat was het wel zo'n beetje.

Het ziet er naar uit de Pete Doherty (ex-Libertines, nu Babyshambles) binnenkort van de drugs af is. Als hij zich tenminste aan z'n belofte houdt.

Gelukkig hebben de heren van Franz Ferdinand tussen het uitverkopen van bierhallen wereldwijd én het werken aan dat immer moeilijke 2e album nog tijd voor het uitbrengen van splitsingeltjes met covers van obscure indiebandjes op nog obscuurdere indielabeltjes.

Ik moet zeggen dat 2004, al met al en met bovendien nog een kleine maand waarin van alles kan gebeuren in het vooruitzicht, toch wel een heel mooi jaar is geworden. In de categorie Als Pasen En Pinksteren Op Eén Dag Vallen, bijvoorbeeld, stond in juli plotseling De Allerbeste Band Ter Wereld Ever Ooit in de Bijlmer Bierhal en dan is momenteel, om in het live-gebeuren te blijven, ook nog eens Mijn Allerfavorietste Band Van Het Moment Én De Laatste 7 Jaar Ongeveer, in het land. Nou waren de Delgados al eens eerder op Nederlandse bodem te bewonderen, maar dat was steeds temidden van een boel andere dingen op festivals als Crossing Border en Lowlands, en als ik de Delgados wil zien, wil ik de Delgados zien en niet een boel andere dingen daarom heen. Dus dan heb je een beetje geduld nodig en moet je het niet erg vinden, als het eenmaal zo ver is, helemaal naar Rotterdam af te reizen. En weer terug, zodat je tegen drieën pas op bed ligt. Mét een gelukzalige glimlach. De Delgados' nieuwste album, Universal Audio, is leuk maar niet bepaald hun beste en als je het later deze maand in m'n eindejaarstop-10 ziet betekent dat dat ik dit jaar meer platen had moeten kopen, maar afgelopen donderdag in de, tochtige en ijskoude, kelder van de Nighttown is er geen reden tot klagen en is alles, oud en nieuw werk, even mooi. De Delgados verstaan de kunst van de betoverende melodie. Ze lijken de lieve liedjes die je de adem in de keel doen stokken en je zelfs in de meest teleurgestelde tijden warm van binnen doen voelen uit hun mouw te schudden alsof het niets is. Op het podium zijn deze Glaswegians niet bepaald de spannendste band ter wereld maar, pas op! cliche in aantocht!, dat betekent alleen meer aandacht voor Die Prachtige Liedjes en dat dromerige Schotse stemgeluid van Emma Pollock, dat je eigenlijk het liefst mee naar huis zou willen nemen en in een sigarenkistje met wat watten naast de verwarming zou willen zetten. Na lichtelijk grandiose albums als The Great Eastern en Hate is Universal Audio een behoorlijk directe back-to-basics-plaat en live zijn ze helemaal niet vies van een fijn gruizig gitaartje meer of minder maar gelukkig hebben ze niet alle bombast afgezworen en heeft de band twee toetsenisten, die hier en daar ook nog eens dubbelen als violist en cellist respectievelijk, in de gelederen. Zodat mooi nog mooier kan worden. Na afloop nog even aan de zanger/gitarist gevraagd waarom ze Pull The Wires From The Wall niet speelden. Schijnt dat hij dacht dat ze dat ook als eerste nummer van de toegift zouden doen, maar toen ineens niet. Maar als ik beloofde vanavond in Utrecht er weer bij te zijn, zouden ze het wel spelen. En dus heb ik beloofd vanavond naar de Helling te gaan. Maar om eerlijk te zijn stond, een fractie van een seconde nadat ze eerder hun avond hun eerste akkoorden aansloegen, al vast dat één keer live zien gewoonweg niet genoeg zou zijn.

Ik dacht dat ik het deze week, met m'n experimenten achter de rug, rustiger zou hebben maar daar blijkt helemaal niets van waar. Daarom hier bijvoorbeeld geen uitgebreid verslag van het concert van de Soundtrack of Our Lives afgelopen dinsdag in de Melkweg maar gewoon weer een paar mp3-tips:
* Birthday van Junior Boys oftewel het mooiste popliedje van 2003 (en eigenlijk ook gewoon van het huidige millennium). Mijn favoriete moment is rond de 31 seconden wanneer we ,tot onze tenen ontroert door die prachtige melodie en op het puntje op onze stoel zittend omdat die verknipte beats ons elke maat op het verkeerde been zetten, als klap op de vuurpijl dat basloopje ineens net iets anders gaat pruttelen. Magnifiek! Tranen in m'n ogen! En het leuke is: dat nummer zit vól dat soort momenten.
* Boxy, Where There Are The Spangles van Julia Hummer, een Duitse actrice die in haar vrije tijd prachtige pianopop met meer dan een hint van Mazzy Star blijkt te maken.
* The World Of Tomorrow van Coparck. Voorproefje van hun begin volgend jaar (eindelijk...) te verschijnen, tweede album Few Chances Come Once In A Lifetime.

http://www.bloglines.com/blog/krullevaar: ik gebruik Bloglines nu al geruime tijd en zou eigenlijk niet meer zonder kunnen. Op één plek worden (zo goed als) al de weblogs, nieuwssites en andere dingen die ik per se in de gaten wil houden bijgehouden. Niet meer tevergeefs elke ochtend bij Kees Kist langs; als hij heeft upgedate zie ik dat gewoon in Bloglines. En dat allemaal dankzij het negende wereldwonder oftewel RSS (daarom vind ik het extra frustrerend dat deze dienst nog (?) niet door pitas.com wordt geleverd). Ben nu ook gebruik gaan maken van de blog this-functie, met dit als resultaat. Bepaalde links wil ik in principe wel ergens bewaren en zo'n bloglines-blog lijkt wel een aardige methode en zo hebben anderen d'r misschien ook nog wat aan. Het is allemaal nog in de test-fase. Weet bijvoorbeeld nog niet of het zo'n goed idee is dat de hele wereld nu kan zien op welke sites ik nu allemaal gesubscribed ben, dat hoeven jullie - alhoewel er volgens mij niet al te rare dingen tussen zitten; het zijn er trouwens wel véél - eigenlijk niet te weten wat mij betreft.

Radio Panache: een flinke stapel fijne real-audio-mixen van ongeveer driekwartier elk. Sjiek is waarschijnlijk de beste manier om de muziekkeuze - een mix van lounge-y pop, zwoele jaren zestig dingen met hier en daar een David Sylvian of een M.I.A. en verder een ruimhartige dosis Japans Allerlei - te omschrijven.