Dankzij Yaccs en

STEREO is een project van My Science Project Mediaproducties.

Het is trouwens ook 10 jaar geleden dat de Manic Street Preachers The Holy Bible uitbrachten. De Guardian kijkt terug met Nicky Wire.

De Week Van: Pfaff ging weer eens op toernee door Engeland en hield voor Musicfrom.nl een dagboek bij. Pfaff staat trouwens aanstaande vrijdag in OT301 (Overtoom 301, Amsterdam, de voormalige Filmakademie) samen met, onder meer, de Skidmarks, zZz, Blues Brother Castro en de Hospital Bombers. Meer info hier.

Music Dudes Dictate Culture From Chicago: de New York Observer over Pitchfork.

Are You Ready To Rock?, vraagt Emiliana Torrini in de bovenzaal. Jaaa!, doen wij. Dan zijn we toch écht in de verkeerde zaal, riposteert de IJslandse breed lachend. De bovenzaal is vanavond inderdaad gereserveerd voor het meer ingetogener, intiemere deel van de line-up. Zo wordt Torrini slechts vergezeld door een jazzy aan z'n akoestische snaren plukkende gitarist. Het kan dus nooit een teveel aan volume geweest zijn waardoor tijdens het tweede nummer een mevrouw op een van de eerste rijen plots flauwvalt. Ook dit gaat trouwens weer gepaard met een hoop gegrinnik vanaf het podium. Haar nummers mogen dan niet zo ontroerend zijn als, om een paar dwarsstraten te noemen, Kathryn Williams of El Perro Del Mar, maar Torrini's onbeholpen pogingen tot humor en vooral dat sexy IJslandse accent met die rollende r-en maken het moeilijk niet voor plusminus 30 minuten verliefd op haar te worden.

Voor de rock moeten we dus in de Grote Zaal zijn en rocken doen de Detroit Cobras. Soulcovers in een punk-y garagerock'n'roll jasje met een hoog halflang, vettig haar, truckerscafé-gehalte en een voormalig slager (en exotic dancer) met doorrookte stem en verveelde uitstraling als boegbeeld. Leuk, maar hierna snel weer naar boven voor de Ierse singer/songwriter David Kitt. Stoned als een garnaal (zelf zegt-ie dat-ie gewoon erg moe is) maar z'n liedjes zijn mooi, zelfs de cover van (Toploader cq Phil Lynott's) Dancing In The Moonlight. Leuk om te zien hoe Kitt, alleen begeleid door z'n eigen gitaar, toch staat te deinen op alleen in zijn hoofd te horen hiphop-ritmes. Af en toe mogen wij van het publiek gelukkig ook kennis nemen van deze beats, als hij meespeelt met z'n Ipod, maar dat ding heeft een beetje een eigen willetje.

Beneden wijst vervolgens niets op de komst van British Sea Power. Waar zijn de opgezette reigers en de takkenbossen, die het podium tijdens voorgaande optredens steevast versierden? Oh, wacht, de takkenbossen zijn vandaag de dag alleen nog te vinden aan de trommel van de toetsenist/percussionist en, kijk daar, de zanger heeft een houten uil onder z'n arm. Gelukkig is er dus weinig veranderd in het universum van BSP. Ze klinken nog steeds een beetje als Interpol afkomstig zou zijn uit Royston Vasey. En zien er ook nog steeds zo uit: de zanger lijkt onderweg naar een cricketwedstrijd, de gitarist alsof hij auditie doet voor de hoes van Kraftwerk's Man Machine (maar z'n stropdas vergeten is), de bassist heeft z'n kersttrui alvast aangetrokken en de toetsenist/percussionist lijkt rechtstreeks afkomstig uit de Eerste Wereldoorlog. Ik was bijna vergeten hoe groots en meeslepend nummers als Remember Me en Fear Of Drowing waren en daarnaast doen ze nog een cover van Galaxie 500's Tugboat ook.

Na verwend te zijn met de zichzelf niet al te serieus nemende Emiliana Torrini en David Kitt is Low (zonder Mimi, die past thuis op de kinderen) een net iets te zware kluif en dus is het wachten op afsluiters de Delays. Wist van te voren niet helemaal zeker of ik ze al eens eerder gezien had, maar ik kan me niet voorstellen dat ik die dwergachtige zanger met z'n op de groei aangeschafte kapsel zo snel vergeten zou kunnen zijn, dus waarschijnlijk niet. De muziek is iets minder memorabel. Nearer Than Heaven was een leuke single maar die spelen ze al als tweede nummer en voor de rest is het beetje een slappe poging tot een toegankelijkere versie van Muse, dus zonder dat eindeloze getoonladder maar met een flinke dosis standaard-Britpop.

De zondag begon al wat opmerkelijker. Want half vier is niet bepaald een rock'n'roll-tijdstip voor een concert. Meer mensen lijken er zo over te denken, want het is akelig leeg in de bovenzaal van de Paradiso. En da's erg sneu voor Solex. Vers terug van een uitgebreide Amerikaanse toer had ze deze thuiswedstrijd waarschijnlijk anders voorgesteld. Bovendien is Solex ongekend op dreef. Heur nieuwste album The Laughing Stock Of Indierock staat weer vol dwarse hotseknotsende samplepop maar de liedjes lijken iets directer en poppier dan voorheen. En live heeft ze in Caesar-drumster Marit De Loos de perfecte partner gevonden om haar muzikale gedachtekronkels te ondersteunen.

Ik doe echt m'n best. Ik heb m'n uurtjes die ik naar de Zweedse radio luister inmiddels teruggebracht tot twee per week, omdat ik er al snel achterkwam dat als ik P3 Svea (digitaal kanaal van de Zweedse publieke omroep met louter Zweedse muziek) aanhad er van werken meestal niet veel meer terecht kwam omdat ik om de haverklap met google op zoek moest naar de websites, hopelijk mét MP3'tjes, van de onbekende bandjes die ik hoorde. Maar zelfs na m'n wekelijkse dosis P3 Pop zit ik wéér met een lijstje met drie á vier interessante links en de meeste zijn ook nu weer Zweeds. Het spijt me, maar Blue Gold van Chrysler (hier te downloaden) kan ik gewoonweg niet onvermeld laten. Ergens tussen het dromerige van de Clientele en het lullige van Simon & Garfunkel en dan met van die fijne blazers op achter- en voorgrond én het ontroerendste refrein sinds tijden (Go back to bed, babe. I'm coming home. Don't fall asleep yet, not on your own). Als het nóg herfstiger had geklonken had er een schoen met winterpeen naast m'n computerboxjes gestaan.

Despatches From Holloway Babylon: het weblog/livejournal van popjournalist Simon Price.

Wat verschrikkelijk jammer dat het Have I Got News For You-seizoen over is. Tenminste, ik had gisteravond m'n video gezet voor de zondagavondherhaling en ik moet zeggen dat ik er wegens het hele Boris Johnson-gedoe erg naar uitkeek om hem vanavond met een kopje verse thee en een kaakje te bekijken, maar niet dus, op de band slechts een aflevering van Nevermind The Buzzcocks en daar is rek wat mij betreft ook al een geruime tijd uit.

Pull The Wires From The Wall van de Delgados mocht natuurlijk ook niet ontbreken, vooral omdat het pas op het laatste moment een duet blijkt. Het blijkt een broodnodig stukje verfrissing op een cd vól man/vrouw-duetten, want de opzet is vaak hetzelfde. Natuurlijk krijg je kippenvel op het moment dat de honingachtige stem van Carol van Bettie Serveert inzet in Wherever You Have Roamed, maar Cornershop en Calexico met Marianne Dissard maken gebruik van precies hetzelfde truukje, dus tegen de tijd dat Amelia Fletcher (van Heavenly) opkomt in Hefner's China Crisis is het effect een beetje over. De enige variatie die de Jesus & Mary Chain toevoegen is het omdraaien van de rollen. Daarom is dat nummer van de Delgados zo leuk, omdat pas ergens in het derde couplet de mannenstem er in komt. Wanneer je het eigenlijk niet meer verwacht.

Er staan meer non-duetten op deze CD. Your Charms van Cinerama bijvoorbeeld. Dat in al z'n glorie gewoon een van David Gedge's liefdesliedjes is (charms rijmt gewoon op arms zoals dat hoort) maar ergens tussen al die bewonderende woorden aan het adres van z'n geliefde zit ineens een vrouwelijke stemsample, uit een film denk ik: what on earth are you talking about?, met daarachter een minzaam lachje. Ik was hevig teleurgesteld dat op de albumversie van het nummer deze niet nader genoemde vrouw helemaal ontbrak. Gelukkig is die Gedge een zakenman in hart en nieren en brengt hij om de haverklap single-compilaties uit en is deze échte versie ook op Cinerama Holiday te vinden.

Ook Solex maakt gebruik van samples. In Honkey Donkey, de hit van haar laatste plaat, ging ze aan de slag met het stemgeluid van Stuart Brown, een Australiër die om verder onduidelijk gebleven redenen ooit het complete White Album van de Beatles coverde. Ik herken het om eerlijk te zijn ook niet echt in de door Liesbeth Esselink gebruikte stukjes en om dit als duet te betitelen gaat misschien ook wat ver. En Sukia's Feel'n Fine is met de beste wil van de wereld eigenlijk ook geen duet te noemen. Over een beetje lounge-y beat hoor je een mevrouw continu feel'n fine zingen af en toe onderbroken door een mannelijke computerstem die spank me! roept. Anders, in ieder geval.

Maar er staan nog genoeg échte duetten op, hoor. Alhoewel ik af en toe goed moest zoeken. Ik vind dat de Mates Of State nog een extra vermelding verdienen. Ze klinken altijd zo enthousiast. Zouden ze (ze zijn getrouwd) nou ook 'sochtends in de badkamer - zij onder de douche, hij staat zich te scheren bij de wasbak - zo staan te zingen? Tot slot mocht meester van het genre, Lee Hazlewood, natuurlijk ook niet ontbreken. Heb gekozen voor een track van het album Cowboy In Sweden (uit de tijd dat Hazlewood bang was voor De Bom en ergens in een zo neutraal mogelijk land zat ondergedoken). Qua He Said/She Said neemt Vem Kan Segla het wel héél letterlijk want Lee mompelt gewoon wat Zij eerst in het Zweeds zong. Verder is het nummer zo kitscherig als 10 huilende zigeneurjongetjes, maar ook ongelooflijk mooi.

Maar, het moet gezegd worden, ik word steeds beter in het vullen van de dansvloer. Mocht van de échte dj van dienst zelfs nog extra doorgaan omdat het zo lekker ging. Sterker nog, gekscherend zei ze dat ik wel eens voor haar zou mogen invallen. Heb het aanbod nonchalant semi-afgewimpeld met het excuus dat ik daar toch iets te eigenwijs en tegendraads voor ben. Maar ik begin nu wel een beetje door te krijgen dat ik er gewoon een hoop oude soulkneiters en sixties-dingen tegenaan moet gooien. Natuurlijk obscuur genoeg om aan m'n eigen snobistische trekjes te voldoen: The Heartache Is Gone van Bettye Swann, Life & Soul Of The Party van Tammy St. John, Les Filles C'est Fait van Charlotte Leslie, I Know You van Angela & The Fans maar ook Send Me A Postcard van Shocking Blue en omdat ik het niet kan laten drop ik ook Best Cry Of All Times van Findel, maar dat blijkt niet bepaald de floorfiller die het in mijn fantasiewereld is. Love Machine van Girls Aloud is dat trouwens wel. Gelukkig. Iets raadselachtiger is, Wel: Wear You Love Like Heaven van de Definition Of Sound, maar Niet: Doin' The Do van Betty Boo. En dan neemt de echte dj het weer van me over en draait de platen die ze eigenlijk altijd draait (Girls And Boys, Dreadlock Holiday meets Destiny's Child, Brown Eyed Girl, Madness etc. etc.). Dat zou ik in principe ook kunnen. Die platen heb ik, op Van Morrison na, ook. Maar eigenlijk lijkt me dat helemaal niet leuk om te doen. Wat dat betreft vond ik het veel leuker toen ik een paar weken terug voor en na het optreden van Damer in de OCCII draaide. Daar stonden maar vier mensen op de dansvloer en die waren behoorlijk aangeschoten maar dansten wél op The Faint en Go! Team en Findel en Girls Aloud.

We lijken er ons gewoon bij neer te moeten leggen dat het jaarlijstjes-seizoen weer begonnen is. Check bijvoorbeeld Momus' 2004: the year in music voor een paar platen die je vast en zeker over het hoofd hebt gezien.

Op de Zweedse MTV is er weer een nieuw seizoen This Is Our Music begonnen. Gelukkig is de bijbehorende website in het Engels én kun je diverse fragmenten uit de uitzendingen nakijken, bijvoorbeeld die van deze week over Mike Always (van Él Records). Oude uitzendingen vind je, om onverklaarbare redenen, onder het kopje links.

My Week: de week van Laurence Bell van het Domino label.

Concerttips voor deze week:
* The Ex viert komend weekend haar 25-jarig bestaan met een twee-daagse happening in de Paradiso. Mocht de ellenlange lijst van stemkunstenaars, Afrikaanse orkesten en improvisatie-combo's het je, net zoals mij, een beetje doen dollen (voor je het weet zie je namen als Zea en Electrelane over het hoofd), dan is er een aanstaande woensdag een soort van samenvatting in OT301 aan de Overtoom. Met The Evens (= Ian MacKaye van Fugazi plus Amy Farina), Jem Cohen (iets filmachtigs met muziek) en de Ethiopische Mohammed Jimmy Mohammed.
* Donderdag staat Alamo Race Track in Cafe Pakhuis Wilhelmina. Nou heb ik die band het afgelopen jaar al een paar keer gezien, maar de twee andere bandjes op de affiche maken het wellicht toch interessant naar de Veemkade af te reizen: Theux en Al Paca. Laatstgenoemde is een zij-project van Caesar-bassist Sem Bakker.
* Vrijdag: Radio Mortale-avond in de Winston met Juliet's Ghost, Mama Loo en Mrs. Dalloway.
* Zaterdag is het keuzes maken: de leukste band van Amsterdam, de Amigos Electricos, staan in de Winston, maar een paar honderd meter verderop in Bitterzoet heeft Kid Goesting op z'n maandelijkse avond de David Gilmour Girls te gast.

Wat hebben de White Stripes, Jarvis Cocker, Feargal Sharkey en, he?, Elton John met elkaar gemeen?? (Meer over John Peel's begrafenis in de Guardian.)

De sombermansfolk van opener James Yorkston is wat dat betreft een kouwe kermis. Zelfs bij deze iets oudere jongere, beetje hyper van een drukke werkweek dat wel, valt het geneuzel van deze Schot, met z'n Athletes, behoorlijk zwaar op de maag. Als het nou op een of andere manier nog bijzonder was had het wellicht nog moeite geweest mee proberen te gaan in de sfeer van het geheel, maar de songs kabbelen, ondanks een op papier interessante aankleding met staande bas, slidegitaar en accordeon, rimpelloos voort. Ze spelen één leuk nummer, dat een beetje klinkt als een kruising tussen Pavementesque onverschilligheid en Thrills-achtig west-coastpop, maar voor de rest is de onbemande 3voor12-camera naast de bassist het meest interessante op het podium.

De Dears, dan. Her en der al de nieuwe Smiths genoemd, vooral vanwege het stemgeluid van de zanger. Ze openen met een reggae-nummer (inclusief melodica), ergens halverwege het optreden proberen ze een soort van Gainsbourg/Birkin-dingetje maar voor de rest is het dik aangezette huilrock dat de klok slaat. Ik moet meer aan de Boo Radleys - maar dan met een paar extra doses pathos en zonder het popgevoel - en zelfs Spiritualized denken dan aan de Smiths. Ondanks de zinderende gitaarpartijen en de getormenteerde gelaatsuitdrukkeing van de zanger slaat het als totaalervaring een beetje dood en weet het nergens het benodigde medelijden op te wekken. Op de momenten dat het eindelijk lijkt te gaan gebeuren, komt het daarvoor gewoon te weinig van de grond. De twee toetsenistes kijken trouwens wel goed verveeld voor zich uit.

Statistisch gezien heeft de Bravery de meeste kans op de titel de Nieuwe Franz Ferdinand want ze spelen op het bijbehorende timeslot: ergens halverwege de avond in de kleine zaal. Zie ook: de Futureheads, Franz Ferdinand, etc. En verdomd als het niet waar is. Volgens mij hebben we beet. Muzikaal lijken deze New Yorkers naar een punt nét ietsjes later terug te grijpen, om precies te zijn de hoogtijdagen van Duran Duran - alhoewel één nummer klinkt als de Strokes die Limahl's Neverending Story doen - maar met zulke jukbeenderen, dergelijke wave-y synth-lijntjes en die kuifkapsels zo camp als Elton John in een roze ballerina-pakje, zijn dat soort techniciteiten zó over het hoofd gezien. Tegen het eind komen de ballads naar boven en kakt het een beetje in, maar tegen die tijd is de zaal al om.

Euforisch naar aanleiding van het ogenschijnlijk slagen van onze missie is het vervolgens moeilijk omschakelen naar de Stoogeske bluesrock van de 22-20's in de benedenzaal. Weinig superfantastisch, dus. Prijs voor de meest onhippe band gaat in ieder geval naar de Future Kings Of Spain, wiens noiserock (Nirvana! Willekeurige Amphetamine Reptile Bandjes!) lekker in het gehoor ligt maar a) gekleed gaat in vormloze zwarte t-shirts en b) de indruk wekt een parodie op de alternatieve gitaarrock van 10 tot 15 jaar geleden te zijn. Ik hoop tenminste dat dat ene nummer dat de baslijn uit Weezer's The Sweater Song koppelt aan het couplet uit I Bleed van de Pixies en het ge-doe-doe-doe uit Pavement's Cut Your Hair als grap bedoeld is.

Die Wired anti-Traditioneel Auteursrecht, pro-Creative Commons verzamel-cd - met tracks van onder meer de Beastie Boys, Paul Westerberg, Dan The Automator, The Rapture, Gilberto Gil en My Morning Jacket - is nu ook gewoon te downloaden.

Beg, Borrow or Steal is een nieuw spelprogramma op de BBC (BBC2, elke werkdag om zeven uur). Van de titel en de kilblauwe aankleding van het decor tot de manier waarop de presentator, Jamie Theakston, de spelers tegen elkaar opzet (en soms aan elkaar probeert te koppelen), uit alles blijkt duidelijk dat het een poging is een soort strenge, tactische quiz á la de Weakest Link te maken, maar dan met een meer strategisch element. Elke ronde worden er een viertal general knowledge vragen gesteld. Iedereen van de 5 spelers die alle vier de antwoorden goed heeft krijgt een deel van het totale prijzengeld (3000 pond): is er maar eentje die alles weet, dan verdient hij of zij de volle mep, weten 4 spelers elke vraag juist te beantwoorden dan verdienen ze ieder 750 pond. Voordat ze, ieder voor zich, hun antwoorden mogen geven, kunnen ze overleggen. De bedoeling van het spel is dat spelers onder elkaar goede (of foute, hoe groter de kans dat iemand anders alle 4 de antwoorden weet, hoe minder kans jij op veel geld hebt) antwoorden kunnen uitwisselen. Het gaat er niet om wat je weet, kirt Jamie telkens aan het begin, maar meer om wie je kent. Helaas wil deze fase van het spel zelden spannend worden: iedereen liegt tegen elkaar en geeft elkaar foute antwoorden en weet dit van elkaar. Op de lange termijn zouden er eventueel interessante reputatie-effecten kunnen ontstaan en zou je, op basis, van de verdeling van het geld kunnen afleiden wie liegt en wie wél goeie antwoorden geeft, maar met maar drie ronden per programma blijft het hiervoor te oppervlakkig. Alhoewel de makers erg hun best hebben gedaan met een hoop snuggere regeltjes is de winnaar in de regel nog steeds degene met de hoogste algemene ontwikkeling en dat lijkt me niet echt de opzet van het spelletje en is eigenlijk ook gewoon een beetje saai.

Soms wordt het wel interessant. Wanneer geen van de vijf spelers vier goede antwoorden kan geven, wordt een tie-break gespeeld. Elk van de vijf spelers wordt nu, weer individueel en anoniem, gevraagd of ze de pot, de 3000 pond die deze ronde verdeeld zou moeten worden, willen sharen of stealen. Als iedereen besluit te delen, krijgt iedereen een gelijk deel: 600 pond. Als één iemand besluit de stelen, krijgt hij of zij alles, en de rest niets. Maar als er twee of meer spelers stelen ontvangen zij juist niets en wordt de 3000 pond verdeeld onder de delers. Hier belanden we midden in de keiharde Speltheorie. Als iedereen deelt, is het voor jou het gunstigst om te stelen. Maar goed, dat geldt ook voor de andere spelers en als die daar naar zouden handelen, is het voor jou weer níet het best om te stelen en vice versa etcetera. Een simpele, eenduidige pure evenwichtsoplossing is er dus niet. Een mixed strategie dan?? Intuitief denk ik aan een strategie waarbij je met 1/5 kans steelt en met 4/5 kans deelt, maar om eerlijk te zijn heb ik nooit echt goed genoeg opgelet bij de colleges Speltheorie om dit nu zo maar even te kunnen uitrekenen. Ik ben ook meer geïnteresseerd in de psychologische kant van het verhaal. Ook hier mogen de deelnemers van te voren overleggen. Natuurlijk spreken ze af allemaal te delen, want dat doe je. Opmerkelijk genoeg houden ze zich er daarna daar goed aan. In de uitzendingen met tie-break die ik tot nu toe gezien heb, werd in minder dan de helft van de gevallen door één of meerdere personen gestolen. Het meest gebruikte argument om zelf te delen in plaats van te stelen is niet omdat het zo afgesproken is, maar omdat de persoon in kwestie de overige spelers niet vertrouwt en verwacht dat er één of meerdere wél zullen stelen en het dus gunstiger is om zelf te delen (alhoewel: als je verwacht dat er één iemand gaat stelen levert het zelf stelen of delen in allebei de gevallen evenveel op, namelijk 0, dus is het misschien toch gunstiger de gok te wagen en te stelen. Pas als je verwacht dat twee anderen zullen stelen is het per se gunstiger te stelen). Het is, kortom, met het bord op schoot hopen dat die Engelsen de juiste antwoorden niet weten voor een beetje leven in de brouwerij.

Komt er van als je lui bent, dan gaan er mensen met je goeie ideeën vandoor. Liep, vooral geïnspireerd door het Zweedse Race Will Begin, al een tijdje rond met de gedachte een MP3-label te beginnen, maar wist me er tot op heden nog niet toe te zetten hiertoe échte actie te ondernemen (behalve het maken van een lijstje van bands die ik zou willen vragen en eens rondsurfen op de site van de BUMA of ik erg veel ingewikkelde formulieren zou moeten invullen) en nu blijkt er in Groningen iemand dezelfde geniale ingeving te hebben gehad, met als resultaat Platex Records (vanaf 13 november). En ze hebben, met namen als de Kickers en Tiedo, nog behoorlijk leuke releases in het vooruitzicht te hebben ook.

Death Disco: Alan McGee mocht weer eens twee uur plaatjes van familie (z'n vrouw is 50% van Client) en vrienden (ongeveer elk tweede bandje is er een van z'n eigen Poptones label) draaien op BBC Radio 1. Als het goed is kun je het naluisteren door hier te klikken en de tracklisting vind je hier.

Concerttip: Johan doet aanstaande donderdag (11 november) een geheim optreden in de Amsterdamse Winston. Aanvang vroeg, en Deluxe speelt ook. Was net nog de enige avond deze week dat ik nog géén bandje had staan (di: That Dam in Music Hall, wo: Bright Eyes in Club 3voor12, vrij & za: London Calling in de Paradiso, zo: Kanipchen-Fit (= dat nieuwe project van Solbakken's Empee met drummer Maarten Kooijman) in de OCCII). Ben benieuwd of ik volgende week maandag heelhuids haal.

Leestip: in de Betere Platenzaken is er momenteel een speciale gratis editie van de Groene Amsterdammer te verkrijgen, geheel gewijd aan muziek. Onder het motto Waar Wij Graag Naar Luisteren.

7 November!! Het is pas Zeven November, lieve jongens en meisjes van de Uncut. Natuurlijk zijn de muzieknerds her en der al bezig met een beetje voorbereidend en oriënterend werk, maar voor een eindoordeel is het écht veel te vroeg. Aan de andere kant, loop ík al te denken aan m'n favoriete plaat van 2005. Om onverklaarbare redenen verschijnt Shake The Streets, het nieuwe album van Ted Leo, hier in Nederland pas in februari, terwijl hij in Amerika al bijna een maand uit is. Lieve mensen van de Nederlandse platenmaatschappij: ik heb een creditcard. Geef me één reden waarom ik in godsnaam drie maanden zou moeten wachten om die plaat te kunnen kopen in plaats van hem meteen nu over het internet aan te schaffen (en naar alle waarschijnlijkheid nog minder zou hoeven te betalen ook).

Aaron North van de Icarus Line beantwoordt Poptones' Questions Of Doom.

Nog meer Peel: opnamen van een speech die John Peel ongeveer een jaar geleden hield in het kader van het Big Chill-festival (denk je dat het m'n kansen op het winnen van de Pop Pers Prijs vergroot als ik opmerk dat het 'nummer' waar het fragment mee eindigt van onze eigen Donkey is?? De b-kant van die Ajax-single om precies te zijn). Niet iedereen houdt zich overigens aan de Over-De-Doden-Niets-Dan-Goeds-gedachte: Tony Parsons in de Daily Mirror bijvoorbeeld.

Daags erna (zaterdag 6.11) vindt de Museumnacht weer plaats. Nou ga ik liever gewoon overdag als er geen bandjes spelen en er geen lopend buffet is naar een museum, maar De Appel, Centrum voor Beeldende Kunst, heeft desalniettemin een aardige line-up in samenwerking met het Mexicaanse Nuevos Ricos-label. Op het programma staan onder meer optredens van Aux Raus, Silverio en Sonido Lasser Drakar. Hier meer info.

Het literaire variété-programma Music Hall van de VPRO op Voorheen Radio 5 staat aanstaande dinsdag (9.11) tussen 9 en 10 geheel in het teken van That Dam! Magazine. Specifieke details zijn spaarzaam - tezijnertijd hopelijk hier meer info - maar het zal waarschijnlijk uitlopen op een fijne mix van gedichten, verhalen en muziek. Een en ander vindt plaats in de van Club 3|12 bekende Desmet Studios en als ik het wel heb kun je gewoon langskomen.

De Guardian sprak met DFA's James Murphy.

Net iets te laat: NME's Exeter Student Guide.

Prof. Dr. Ing. Akkermans-Update: ik ben genoemd.

Misschien moet ik gewoon wat vaker Kink en VPRO Radio 3 luisteren en de Oor lezen enzo, dan ben ik voortaan ook een beetje op de hoogte van wat er leeft en kom ik niet zo snel voor onaangemane verrassingen te staan zoals het concert van Dogs Die In Hot Cars afgelopen zaterdag in de Paradiso dat plots uitverkocht blijkt te zijn. Ik dacht dat Dogs Die In Hot Cats nou typisch Mijn Soort Bandje was en Mijn Soort Bandjes staan altijd voor een halflege bovenzaal en verkopen nooit uit. Gelukkig had ik een Plan B achter de hand. In de Nieuwe Anita speelden ook drie bandjes. Jammer genoeg bleek ik de eerste daarvan, The Heights, bij binnenkomst al lang en breed gemist te hebben (wat ze er zelf van vonden kun je hier lezen, 21 november is er een herkansing in de OCCII) en was de tweede band Sauna West. Sauna West is een studentikoze funkband uit Rotterdam, met als enige pluspunt dat ze iets kaler en zelfs een tikkeltje new-wave-eriger klinken dan al die andere studentikoze funkbands. Met heel veel goede wil zou je ze een soort Nederlandse Radio 4 kunnen noemen ware het niet dat het in werkelijkheid gewoon een studentikoze funkband blijft en dat de zanger er uit ziet als het malle broertje van Giel Beelen. Maar gelukkig is er altijd nog Pfaff om de avond te redden met een gebruikelijke dosis overspannen holenmens noiserock. De twee drummers meppen er lustig op los en Bas is tussen de nummers door z'n gebruikelijke droogkomische zelf (hij heeft de setlist op z'n vingers geschreven maar kan daar na twee nummers al niets meer van lezen) en we worden bovendien getrakteerd op een cover van Michael Jackson's Beat It. Zodat je na afloop toch loopt te denken, Wie Die In Hot Wat?