Andy Newcombe van de Brian Jonestown Massacre heeft zich overigens van deze film gedistantieerd.
Bibidi Babidi Boo is de titel van een geheel en al gratis te downloaden Deerhoof live-album.
10 stuks koren (volgens MTV.com) uit het kaf dat de CMJ New Music Marathon is.
Friday, October 29, 2004 //
Als vraag is hij misschien wat minder voor de hand liggend als hij was ten tijde van Take That of de Spice Girls maar dat weerhoudt mij er niet van hem toch te stellen: wie is jouw favoriete Polyphonic Spree-lid? Er is per slot van rekening keus genoeg. Die van mij is de hoornist. Ik heb geen idee hoe de goede man heet en of hij lief is of voor z'n huisdieren enzo, het gaat me puur om zijn muzikale rol binnen het geheel. Of het nou tijdens een van de ingetogenere momenten is of juist bij een van die euforische explosies vol fliederende dwarsfluiten, donderende piano's en schetterend koper, met z'n hoorn zorgt hij altijd voor een statige, warme en ontroerende tegenmelodie. Hij hoeft niet zo nodig op de voorgrond te treden zoals z'n neefjes de trompet en de trombone maar is op z'n eigen subtiele wijze tegelijkertijd een rustpunt en een extra snuf peper binnen de orkestrale hippie-kakafonie van de Spree.
Afgelopen dinsdag deed de love-in die het Polyphonic Spree live-spektakel is eindelijk Amsterdam aan. Ik heb een paar keer geteld en ik kwam steeds op een ander aantal uit (ze wilden niet echt stilstaan), dus laten we het er op houden dat er ongeveer 22 bandleden op het podium van de Melkweg stonden. Uiterlijk hebben ze meer weg van een (hele blije) sekte dan van een rockband, met hun gekleurde jurken én constant zonnige gelaatsuitdrukkingen en ze houden er van de dingen groots aan te pakken. Dus één intro - van teep - is niet genoeg: als iedereen eindelijk z'n plekje op het podium heeft gevonden volgt er nóg een, nu van de harpist. En als ze vervolgens muzikaal aan het uitpakken slaan, dan pakt men ook uit. Waar een band als de Flaming Lips of Mervury Rev op een gegeven moment zou zeggen 'wat zetten we het toch lekker dik aan' gaat de Polyphonic Spree nog een stap verder en dan nog één, lijkt vervolgens eventjes gas terug te nemen maar dat is slechts om even flink in te ademen want weldra gaat men op dubbele sterkte verder voor het coda. Visueel moet mijn hoornist het onderspit delven tegenover zanger Tim DeLaughter, die zich met verve uitleeft in z'n rol van Jesus/Charles Manson/Jim Jones en de percussionist, die z'n plekje op de achterste rij compenseert door steevast op z'n kruk te staan (vanwaar hij, in duikvlucht, met enige regelmaat z'n gong aanvalt) en door zo nu en dan een losse trommel om te gespen en óf op een van de boxen te klimmen óf door de de zaal te gaan paraderen. This is a rockshow!!, roept DeLaughter om ons eraan te herinneren dat dit níet de allerblijste kerkdienst is die we ooit zullen bijwonen. Een kerkdienst danwel rockshow waarin het draait om een oppervlakkig optimistische boodschap van het kaliber 'Het zal allemaal wel goedkomen want kijk eens wat een mooie bloemetjes en kijk eens naar die zon' maar die met zoveel effectieve overtuigingskracht en, kuch, warmte en liefde de wereld in wordt geschopt dat zelfs een zaal (bijna) bomvol calvinistische, nuchtere Hollanders er in begint te geloven. Het helpt natuurlijk dat de nummers eigenlijk stuk voor stuk hetzelfde klinken en steevast draaien om simpele, zelfs voor oningewijden al bij de tweede bij de tweede keer mee te zingen mantra's. Maar als je er zo intens gelukkig van wordt, past het simpelweg niet om er kritische kanttekeningen bij te plaatsen.
Thursday, October 28, 2004 //
Meer John Peel:
* De VPRO herhaalde gisteravond de uitzending van de John Peel Show van 29 januari 1986.
Nu dus ook online te vinden (het gaat om
uur 1). In de eerste tien minuten draait hij iets van de Shop Assistants, zo'n
fantastisch springerig Afrikaans nummer waar ik de naam van de uitvoerenden nooit van
versta én noemt Tom Waits een terrible old bore.
* BBC Radio 1 nam gisteravond een flinke duik in het archief met Peel-sessie-opnames. Die uitzending kun je hier naluisteren.
* Momus over.
* Jyoti Mishra (aka Whitetown) over.
* Paul Morley
over.
* Ook Newsnight
besteedde gister aandacht aan het overlijden van Peel. Je kunt de uitzending op hun site
nakijken. Het item begint na 17 minuten en bestaat uit een korte reportage én een
gesprek met Michael Bradley van de Undertones en Mark E. Smith.
* En bij Teaching The Indie Kids to Dance Again kun je Teenage Kicks downloaden.
Wednesday, October 27, 2004 //
Update: John Peel - een van m'n helden, maar dat mocht na de talloze keren dat ik naar interviews met en artikelen over hem heb gelinkt geen verrassing zijn - is overleden.
Salon interviewt Charles Thompson aka Frank Black aka Black Francis. Bij Spinart kun je trouwens een track van z'n nieuwste album, een dubbel-cd, Frank Black Francis downloaden. Helaas is het een heropgenomen versie van Monkey Gone To Heaven samen met de Two Pale Boys en niet een track van de cd met ouwe pre-Pixies demo-opnamen waar ik om eerlijk te zijn een stuk meer geïnteresseerd in ben.
Live
Aid In Their Own Words: mijn favoriete quotes zijn die van Status Quo's
Francis Rossi die zich vooral de drugs (tijdens de opnamen van Do They Know It's
Christmas) en de drank (tijdens Live Aid zelf) lijkt te herinneren.
Tuesday, October 26, 2004 //
De nieuwste Plan B Magazine ligt al een tijdje bovenop m'n leesstapel. Het eerste dat opvalt is het papier. Voorganger Careless Talk Costs Lives was gedrukt op mooi grof, dik, bijna kartonachtig papier en, niet onbelangrijk, rook sterk. Plan B komt op glad, soort van chemisch of geplastificeerd aandoend papier. Het ruikt nergens meer naar en oogt en voelt er ineens een stuk goedkoper. De opzet is ook iets veranderd. In Plan B wordt veel meer gewerkt met korte rubriekjes. Naast de gebruikelijke live- en cd-recensies is er nu ook een ruime media-sectie over boeken en games en dergelijke. Daarnaast zijn de eerste plusminus dertig pagina's ingeruimd voor iets dat The Void heet en bestaat uit een hoop korte stukjes: kleine interviews of gewoon een of andere artiest over z'n favoriete boek, de zeldzaamste plaat in z'n collectie of de eerste band die hij of zij ooit live zag. Het stijltje is nog steeds behoorlijk typisch: elk artikel en elke recensie voelt weer alsof het een meesterwerk der academische inzichten én poetische bewoordingen had moeten worden en is bovendien altijd positief tot lyrisch. Het is af en toe weer behoorlijk hoogdravend allemaal. Maar het is zeker weer de moeite waard. Waar anders vind je Shystie, Joanna Newson, Comets On Fire en de Marine Girls in één blad? De eerste editie heb ik een maand of wat geleden, samen met de twee tot nu toe verschenen nummers van Loose Lips Sink Ships, nabesteld bij Banchory maar die zijn tot op heden niet aangekomen. Dat kan natuurlijk gebeuren - de nieuwe Zone 5300 is ook nog niet gearriveerd, dus volgens mij wordt het tijd m'n postbode eens achterdochtig aan te kijken - maar ik vind het wel vervelend dat ze zelfs nog niet gereageerd hebben op een mailtje dat ik hierover vorig weekend heb verzonden.
Is This Music: in de nieuwste editie van dit eigen beheer muziekblaadje gaat het onder meer over de Mock Turtles, Country Joe & The Fish en pre-St. Etienne-band Cola Boy. Het is aan te raden de tekst-versie te downloaden want bij de print-versie zitten de pagina's in een volgorde die een en ander nóg onleesbaarder maken (het feit dat het één lange rant zonder kop of staart is door een schrijver met een voorkeur voor uiterst gedetailleerde terzijdes maakt het al lastig genoeg).
De afbeelding bovenaan vandaag is trouwens de voorplaat van een nieuwe uitgave in het kader van de befaamde kinderboekenreeks, de Gouden Boekjes. Het speciale aan deze aflevering is dat het tevens de nieuwste aflevering van Piet Schreuders' Poezenkrant is. Volgens een artikel in het Parool van een tijdje terug krijgen abonnees van de Poezenkrant dit kleinood niet alleen gewoon thuisgestuurd maar ontvangen zij daarbij bovendien een exclusieve cd-single met daarop het Krantenpoeslied, geschreven en uitgevoerd door ex-Daryll-Ann-er Anne Soldaat. Ik kan hier helaas nergens online bevestiging van vinden.
Monday, October 25, 2004 //
Laat ik m'n radioprogramma maar weer eens pluggen: elke maandagavond tussen 8 en 9 in het kader van Radio Mortale op 88.1fm (kabel) en 106.8fm (ether) in en om Amsterdam en online voor de rest van de mensheid. De uitzending van morgen wordt naar alle waarschijnlijkheid non-stop want ik heb eerder die middag een afspraak met de tandarts en er is me verdoving beloofd. Misschien maar beter ook want afgelopen week heb ik drie uitzendingen gedaan en heb nu eventjes helemaal niets meer te melden over wat voor Nederlands bandje dan ook.
MP3's Van De Dag: Buick To The Moon en Behind Her Smiling Eyes, twee tracks van het nieuwste album van Cyann & Benn, Spring. Hun website is van flash dus je krijgt er een routebeschrijving bij: eerst audio klikken, dan spring.
Lost In Music: Alexis Petridis van de Guardian doet een poging naar álle in oktober verschenen albums te luisteren (om te proberen te achterhalen hoe de muziekwereld er voor staat ofzo).
Ik spot minstens één gracht, het station en het interieur van een tram en, naar ik aanneem, Coffeeshop de Dampkring. Nee, alleen de trailer van Ocean's Twelve is het die paar daagjes omfietsen al dubbel en dwars waard.
MP3 Van De Dag: All That I Do van Omski, oftewel de Eindhovense Phoenix. Het Nederlandse accent klinkt beduidend minder sexy dan het Franse en die synthesizers hebben soms iets te veel de neiging te gaan jazzfunken, maar vooral melodisch heeft dit fijne stukje electropop dat juiste continentaal Europese, luie, vanzelfsprekende, lichtelijk melancholische sfeertje dat bands als Phoenix en Tahiti 80 zo geschikt maakt voor zonnige herfstdagen als deze. Hoogtepunt van de zojuist verschenen verzamel-cd Push The Buttons, waarop een boel unsigned Nederlands dance-talent een kans krijgt.
Friday, October 22, 2004 //
Omdat ik afgelopen vrijdag toch in de buurt van Hoorn moest zijn, ben ik meteen even langs geweest bij het Affiche Musuem waar momenteel een tentoonstelling aan de gang is van door Martin Kaye ontworpen Paradisoposters uit de periode tussen 1972 en 1983. Kaye - Brits, in de jaren zestig naar Amsterdam gekomen - was vooral een fontjunkie; hij kikte op zorgvuldig gedesignde lettertypes. Z'n posters zijn dan ook behoorlijk basic; weinig poespas zodat de naam van de band er zo groot mogelijk op kon. Hier en daar wordt er een beetje met kleuren gespeeld en als hij in een erg frivole bui was maakte hij een beetje ruimte vrij voor een plaatje, maar dat gebeurde zo te zien slechts zelden. Het maakt een tentoonstelling bestaande uit honderden van dergelijke, met wasknijpers in rijen van twee opgehangen, exemplaren nogal saai. Het is opvallend dat alhoewel de posters een periode van dik een decennium beslaan ze allemaal eigenlijk verschrikkelijk veel op elkaar lijken. Dit effect wordt alleen nog maar versterkt doordat de tentoonstelling zo te zien niet chronologisch is opgebouwd. Het is een prestatie op zich om zo consistent en zo 'tijdloos' bezig te zijn maar je kunt je afvragen of dat bij een juist zo tijdsgebonden onderwerp als muziek wel zo geschikt is. De typische knip-en-plak esthetiek van de punk of het industriële, uitzichtloze sfeertje van de new wave, om maar een paar uiterlijkheden uit de betreffende periode te noemen, lijken geheel en al aan het Amsterdamse straatbeeld voorbij gegaan te zijn. Wat overblijft zijn de namen op de posters: de vergeten namen (Redwing, Mari Wilson, Ratata), de opvallend combinaties (Iggy Pop met de Human League) en natuurlijk de avonden waar je graag bij was geweest (Buzzcocks met de Gang Of Four, Dexy's Midnight Runners met de Rousers). Vooral voor de echte lettertypefetisjisten valt er dus genoeg te genieten op deze tentoonstelling, de gemiddelde muziekliefhebber hoeft er niet echt voor om te fietsen.
Plop Tech: leuk, nieuw, speels, gratis te downloaden electro-deuntje van Garçon Taupe.
Thursday, October 14, 2004 //
Things To Do In Amsterdam When You're Underground: geannoteerde concertagenda voor Amsterdammers met een kritische muzieksmaak (mijn voorkeur voor de naam ging trouwens uit naar Amsterdam Is A Graveyard). En je zou toch denken dat nu er eindelijk een heus echt content management system op m'n webruimte geïnstalleerd is, het slechts een kwestie van een paar klikken zou zijn voordat ik dit weblog eindelijk eens naar een eigen domein met rss en permanent links enzo zou kunnen omtoveren. Nog niet dus. Hopelijk snel ooit.
Something Might Plummet, Something Might Soar: work in progress van Dave Eggers, voorproefje van z'n nieuwe boek als het goed is zelfs. Over Mevrouw Gunderson en de Smiths en de June Brides. Maar vooral over Mevrouw Gunderson.
De video voor Young & Armed, de nieuwe single van de Plan, kun je hier bekijken en lijkt lief maar is best een beetje boel disturbing.
Thursday, October 7, 2004 //
Wednesday, October 6, 2004 //
Vanmiddag in het tweede uur van Desmet Live, tussen drie en vier op 747am voorheen Radio5, een gesprek over het schrijven over popmuziek met Hester Carvalho (NRC), Saul Van Stapele (Nieuwe Revu) en Robert Lagendijk (3voor12). Na afloop is de uitzending hier na te beluisteren.
His Work Just Bores Into You: Tom Waits, Jason van Spiritualized, Wayne Coyne en anderen over Daniel Johnston. Al de geïnterviewde artiesten hebben een bijdrage geleverd aan een binnenkort te verschijnen tribute-cd vol covers.
Wednesday, September 15, 2004 //
Under The Stylus: William B. Swygart (die helaas een maandje vrijaf heeft genomen met z'n geweldige besprekingen van de Britse Top 40) over Tanita Tikaram, Chris Isaak en de Divinyls.
Listed: de 10 favoriete platen van Jens Lekman (onderaan de pagina).
Sanctuary Records begin binnenkort met het heruitbrengen van allerlei moois en vergetens uit de rijke catalogus van het Creation-label, te beginnen met, tsja, Hurricane#1. Lees het allemaal en meer in dit interview met Joe Foster (ex-Television Personalities en vaste partner in crime van Alan McGee).
Monday, September 13, 2004 //
Ik heb mezelf beloofd om voor de komende Stereo DIY MP3voor12 CD zo min mogelijk Zweedse bandjes te selecteren. Om mezelf hierbij een handje te helpen heb ik inmiddels een mailtje naar de Zweedse muziekindustrie gestuurd of ze de komende tijd want minder goeie muziek willen maken, maar het lijkt er op dat nog niet iedereen het betreffende mailtje onder ogen heeft gehad. Something To Say van Paddington DC bijvoorbeeld is verschrikkelijk leuk - klinkt een beetje alsof Belle & Sebastian een nummer van de Buzzcocks coveren - en je kunt het hier als MP3 downloaden.
Quit Your Dayjob is de nieuwste aanwinst van het Bad Taste-label. Ze omschrijven het zelf in termen als Devo en de Cramps. Hier kun je een track van hun titelloze debuutalbum downloaden.
Niet Zweeds (maar wel op een Zweeds label) en geen MP3'tje (maar een WMA'tje): New Feathers, een lekker kort, gruizig niemendalletje van een van de plusminus zeventien de afgelopen maanden verschenen platen of ep's van Boyracer.
Thursday, September 9, 2004 //
Deel één van een uitgebreid interview met Gorden Raphael (producer van de Strokes) bij Poptones. Update: deel twee staat inmiddels ook online.
Sounds Of Sweden is een nieuw mp3blog geheel gewijd aan het wonder dat is de Zweedse popindustrie. De eerste twee tracks zijn van A Camp en de A-Teens - men werkt in alfabetische volgorde - en het zal nog moeilijk zijn dáár overheen te komen.
De mensen van het Self-Starter Foundation label luisterden de afgelopen maand onder meer naar Glen Branca, Say Hi To Your Mom, de Bedroom Walls, Jens Lekman en Regina Spektor en willen dat graag met jou delen.
