Radio Mortale organiseert aanstaande donderdag (29.8) een speciale avond in de Desmet Studio's in Amsterdam (Plantage Middenlaan, bekend van VPRO's Club Lek). Er zullen drie zo goed als nieuwe en voor de regelmatige lezer van deze pagina hopelijk bekende bandjes spelen, te weten 88 Circles Above, Zoppo en Mono en Salto zal televisie-opnames maken die op een later te bepalen tijdstip zullen worden uitgezonden op de lokale, Amsterdamse kabel. Toegang is 4 Euro. Deur open om 20:30. En of dat allemaal nog niet genoeg is mag ík tussen de bedrijven door weer eens plaatjes draaien.
Douglas & His Bandits: Pinoy Central (ook op de Filipijnen hebben ze internet) interviewt de BMX Bandits. Hun nieuwe album BMX Bandits Down At The Hop is zo goed als klaar.
Op zoek naar meer informatie over Nid & Sancy (www.nidandsancy.com, wie had dat gedacht) stuitte ik ook op Oorsmeer, de zelfverklaarde eerste Nederlandstalige bootlegsite.
Tuesday, August 27, 2002 //
Wie is de beste poprecensent van Nederland? Discussieer mee op de site van Heaven (op het moment is het er namelijk nog erg stil....).
Lowlands Links: terwijl in Biddinghuizen de camping open gaat staat in nl.muziek al het eerste Pukkelpop-verslag, Heftklammern SMS't z'n belevenissen naar z'n site, bij Boudisque wordt gepeild welke Lowlands band het beste album heeft afgeleverd (lees: kun je zien welke act het grootste aantal fanatieke fans op z'n mailinglist heeft. Momenteel gaat de strijd tussen Peter Pan Speedrock (en Danko Jones) en This Beautiful Mess) en het lijkt er op dat er bij de NME regelmatig verslagen vanuit Reading en/of Leeds te lezen zullen zijn.
Naar planet-claire.org - de site van een wekelijks muziekprogramma op de Parijse lokale radio - heb ik al eens eerder gelinkt. In de tussentijd zijn er live-opnames (in MP3) van onder meer Piano Magic, David Grubbs en de Radar Brothers toegevoegd. Reden genoeg voor weer een vermelding (en een bezoekje, dus).
Friday, August 23, 2002 //
TapeOp is een Amerikaans fanzine geheel gewijd aan de technische kant van het, al dan niet thuis, opnemen van de muziek van je bandje. Op ProSoundWeb kun je een selectie artikelen uit oude nummers lezen, zoals interviews met mensen van Calexico en Death Cab For Cutie, maar bijvoorbeeld ook met Bob Olhsson van Motown.
Lowlands Links: tips en missers volgens de kenners (hé, ik sta er ook tussen....), Heftklammern zoekt uit wat Lowlands gaat doen mocht Claus dit weekend komen te overlijden en een drietaldoorgewinterdewebloggers hebben het plan opgevat live hun belevenissen in de Flevopolder te berschrijven op het LowlandsLog.
Voor diegenen die er de afgelopen dagen niet van hebben kunnen slapen: de Cavern in Exeter gaat gelukkig niet dicht. Het was slechts een vervelende roddel. (Wat wél dicht gaat is Subculture, een soort van dependance als ik het me goed herinner, voor koffie en tentoonstellingen)
Een van de bands die binnenkort in de Cavern zal optreden is Cardia, de andere band van Ian Love, gitarist van Rival Schools. Op hun website kun je Stars, de openingstrack van hun titelloze debuut-ep, downloaden. Het klinkt in ieder geval weinig als Rival Schools.
Thursday, August 22, 2002 //
De mythe is meestal stukken beter dan de werkelijkheid. In de Britse media wordt al een tijdje druk gedaan rondom de Polyphonic Spree. Ze zijn met een man of dertig, gaan in de regel gekleed in witte toga's, zouden een soort van sekte zijn en hun debuutplaat klinkt als een kruising tussen de Flaming Lips en Spiritualized en werd al de nieuwe Pet Sounds genoemd. Wel, je kent de Britse pers, maar daar kwam dit keer nog eens een boel fantastische geheimzinnigheid bij. Het is dus nogal ontnuchterend om er vervolgens achter te komen dat het brein achter deze band Tim DeLaughter is, voormalig zanger/gitarist van Tripping Daisy, bekend van de micro-alterna-hit I Got A Girl ergens halverwege de jaren '90.
Neko's Ladies: Neko Case over de muzikale vrouwen die haar hebben geïnspireerd.
De nieuwe editie van Diskant's zine staat online met onder meer interviews met Oxes en Boyracer, veel columns en, uit het archief, het allereerste Britse interview met Ash (uit 1994).
TV-tip: vanavond zend op MTV een twee uur durende N*E*R*D-special uit, met onder meer opnames van hun recente optreden in de Paradiso. Een en ander begint om 10 uur.
At Sixes And Sevens is de titel van het solo-debuutalbum van (ex?-) Sebadoh-bassist Jason Loewenstein. Op z'n website kun je een boel andere tracks die hij de afgelopen jaren op band heeft gezet downloaden.
Wednesday, August 21, 2002 //
Achter de schermen wordt natuurlijk weer hard gewerkt aan een nieuwe DIY MP3 CD. Ik had het inleidende verhaaltje al bijna af: dat ik in eerste instantie van plan was geweest een Lowlands-special was te maken, maar daar bij nader inzien van af had gezien omdat de line-up nauwelijks leuke, opwindende, nieuwe bandjes bevatte en dus het idee had opgevat om vooral nummers te selecteren van interessante bands die wél op het Belgische Pukkelpop zullen optreden maar níet op Lowlands om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik juist díe bandjes allemaal in voorgaande edities al had gehad en ik dus uiteindelijk maar weer gewoon 20 zo goed als willekeurige (maar leuke, opwindende en nieuwe) bandjes had uitgekozen. Maar dat heb ik toch maar weer geschrapt want a) Lowlands afkraken lijkt zo langzamerhand een nationale sport en daar is de lol dus ook een beetje af en b) ik ben lui, en dat ding komt nooit voor dít weekend af en dan zou het een beetje een zielig geval van mosterd na de maaltijd zijn.
Een aantal tracks dat ik de laatste tijd bij elkaar heb verzameld moest jammer genoeg om allerhande redenen afvallen. Zo heeft Legowelt bijvoorbeeld de van zijn nieuwe 12" afkomstige track Chocolectricity gewoon van zijn website afgehaald. Op die manier wordt je natuurlijk nooit wereldberoemd. Meestal gaat het echter om de geluidskwaliteit of de manier waarop de MP3 gecodeerd is. Zo is het eind van Bright Eyes' fenomenale Lover I Don't Have To Leave wel heel erg abrupt. Waarschijnlijk gaat het op het album meteen door in een volgend nummer, maar op een verzamel-cd werkt dat niet zo lekker. Queen Of Japan's cover van I Was Made For Loving You is ongeschikt vanwege die hinderlijke tik aan het begin en Boa Morte's Maginot Line is gewoon veel te zacht. Het nummer waar ik nog het langst over heb lopen twijfelen (en dat het zoals het er nu naar uitziet niet heeft gehaald) is Elephantman's Shizzle My Nizzle. Ik weet het niet zeker, maar het nummer klinkt alsof het op bepaalde momenten overslaat. Nou is het een verschrikkelijk springerig en stotterend (en tevens verschrikkelijk fantastisch) dancehall-nummer, dus misschien hoort het wel zo. Feit was dat ik net iets vaker met verontrustte blik naar m'n Winamp zat te kijken dan ik wilde.
Tuesday, August 20, 2002 //
Nieuws dat behalve mij niemand zal interesseren: het lijkt er op dat de Cavern in Exeter binnenkort dicht gaat. Vooralsnog is dit niet meer dan een onbevestigd (maar ook niet ontkend...) gerucht op het messageboard van de Cavern, maar het zou erg sneu zijn. Had altijd de indruk dat de mensen achter de schermen, zoals dat dan heet, echt hart voor de zaak hadden en zó slecht was de opkomst in de regel ook weer niet. Okay, als er op een doordeweeks iets non-punkerigs speelde kon je d'r een kanon afschieten over het algemeen was het er gezellig. Maar ja, blijkbaar is dat niet genoeg en Engeland kent nu eenmaal niet van die ruimhartige subsidieregelingen als Nederland.
Gisteravond zond de BBC de laatste aflevering van 24 uit, waarschijnlijk dé meest gedurfde en intelligentste én spannendste Amerikaanse tv-serie sinds Murder One. Voor wie niet kan wachten tot volgend jaar wanneer de tweede serie zal worden uitgezonden (check Popbitch voor een voorproefje) voorziet deze pagina je van een eindeloze stroom nieuwe onwaarschijnlijke plotwendingen rondom Senator Palmer, CTU en Jack Bauer en z'n familie.
Afgelopen weekend ging 1Xtra van start, weer een nieuw digitaal radiostation van de BBC. Waar 6Music zich lijkt te richten op de iets volwassenere muziekliefhebber, is 1Xtra geheel gewijd aan zwarte muziekstijlen als hiphop, r&b, garage, jungle en dancehall. Het station is ook in realaudio over het internet te beluisteren.
Monday, August 19, 2002 //
Project A-Ko is de nieuwe band van een drietal voormalig Urusei Yatsura-leden. Ze hebben nog geen plaat uit, geen MP3'tjes in de aanbieding en ze treden vooralsnog alleen in thuisland Schotland op, maar je kunt al wél badges bestellen op de website. De bandnaam lijkt trouwens weer een anime-referentie te zijn. Ze hebben wat dat betreft geleerd van vorige keer - toen ze buiten Groot-Britannië hun naam moesten veranderen in Yatsura na protesten van de Japanse bedenkers van de serie waar ze zich naar vernoemd hadden - en spellen uit voorzorg Projekt met een k in plaats van een c. Nu maar hopen dat dat helpt.
Spinvis mag in het Parool vertellen welke vijf platen hij mee zou nemen naar een onbewoond eiland.
Jet Black Records had het plan opgevat de wereld te verblijden met een Jawbreaker-tribute cd, maar steeds meer bands die beloofd hadden een bijdrage te leveren zegden af of gingen uit elkaar of lieten gewoonweg niet meer van zich horen, met als gevolg dat Jet Black het hele project maar heeft stopgezet. Het handjevol covers dat ze wél ontvangen hebben - van onder meer Climber en voormalig Smoking Popes-zanger Tom Daily - hebben ze nu maar gewoon op hun website gezet als gratis en voor niets neer te halen MP3'tjes.
Wednesday, August 14, 2002 //
Als je er eenmaal bent aangekomen begrijp je waarom ze die strandtent Timboektoe hebben genoemd: het is praktisch aan het andere eind van de wereld. Als je over de Zeeweg van Beverwijk naar Wijk Aan Zee bent gefietst ben je er nog lang niet. Je moet linksaf, heuveltje over en dan met de duinen aan je rechterhand en de smeulende hopen zwart gruis van de Hoogovens aan de linker tot je niet meer verder kunt. Want Noordzeekanaal. En daar om de hoek, aan de voet van de Noorderpier en met havenhoofd van IJmuiden aan de overkant, ligt de gezellige neo-hippie-achtige oase waar afgelopen zondag het Droomfestival plaats vond. Een nogal pretentieuze naam voor een paar bandjes en dj's die hun kunsten vertonen voor een landerig, luierend publiek op een podium dat bestaat uit een met drijfhout en lange witte lappen stof aangeklede houten wagen ergens midden op het strand. De gitaarpop van Scram C. Baby gedijt hier goed. Het lijkt me een band die er van houdt het op z'n gemak te doen. Het is per slot van rekening al weer 3 jaar geleden dat hun laatste album verscheen. Niet dat ze in de tussenliggende periode alléén maar uit hun neus hebben gegeten want naast een paar kleine bezettingswisselingen - één gitarist minder, andere drummer; als ik goed geteld heb - presenteren ze vanmiddag ook een heleboel nieuwe liedjes. Ik herkende volgens mij alleen The Company (I wanna have a Titanic love affair) van The Happy Maker en als de rest allemaal op dat nieuwe album staat, wordt dat minstens zo'n goeie plaat. Heerlijk rammelende gitaarliedjes die aan de ene kant knap in elkaar zitten maar aan de andere kant ook weer zó vanzelfsprekend lijken dat je er meteen blij van wordt. Een teken van vakmanschap, lijkt me. Ik was wat vroeg (of het programma was wat uitgelopen; het was het soort festival waar het verschil niet zoveel uitmaakte) en kon nog net een paar nummers van Ross Curry meepikken; roots-y singer/songwriter-liedjes met soul en veel getergd klinkende 'ooh, my baby, baby'-s op plekken waar dat niet zonodig had gehoeven en met Ross' zoontje die af en toe van zich liet horen van achter het drumstel. Dat Curry nauwelijks boven de jungle/reggae-tent die 100 meter verderop stond uitkwam, was eerlijk gezegd alleen écht jammer tijdens het laatste nummer, het fenomenale Lady Sleep, ooit nog een bijna-hit voor z'n vroegere band Spo Dee O Dee.
Tuesday, August 13, 2002 //
Vroeger was The Face hip. Schreven ze in The Face over dingen die volgend jaar in zouden zijn. Dat was vroeger. Deze maand staan de Strokes op de cover en de 40 Messed Up New Bands die ze beloven zijn voor het overgrote deel ook al bekende namen: de Liars, de Yeah Yeah Yeahs, de Rapture, Interpol, de Catheters, Mooney Suzuki etc. Ze durven zelfs met de Vines en de Coral aan te komen kakken. Hoezo nieuw? Gelukkig kunnen we tussen de regels door nog een paar aardige ontdekkingen doen. Zoals The Please een, getuige het van hun nieuwste ep afkomstige nummer The Conversation dat je op hun website kunt downloaden, behoorlijk Strokes-achtig orkestje uit San Fransisco. De échte ontdekking is wat mij betreft The Divine Brown. Natuurlijk gingen bands als Rocket From The Crypt en Gold Blade dit Londonse combo al voor in dit soort vlammende glamsoulpunkrock, maar het net geen anderhalve minuut durende titelnummer van hun single Brown Got The Power (dat je op hun website kunt downloaden) is wat je noemt een indrukwekkend statement of intent.
Mixerman is het pseudoniem van een technicus die momenteel ergens in een dure studio in LA met een producer van naam opnames zit te maken voor het debuutalbum van een twee jaar geleden voor veel geld door een grote platenmaatschappij getekende band en daar op ProSoundWeb uitgebreid verslag van doet. Een ontluisterend en angstaanjagend kijkje achter de schermen van de muziekindustrie (niet in de laatste plaats omdat Meneer Mixerman zelfs in z'n eigen verhaal over weet te komen als een eersteklas eikel die alles beter denkt te weten). (via theScout)
Volgens mij was hij al een tijdje uit als single, maar pas de laatste weken zie ik met enige regelmaat de video voor Laidback Luke's Martha & The Muffins samplende hit Popmusic langskomen op de diverse clipkanalen. (Vooral op de Box. Die lijken dus niet zo veel problemen te hebben met refreinen als can anyone explain to me, why o why I only watch MTV?). De vocalen op dit nummer worden verzorgd door iets of iemand die zich Jay Underground noemt en volgens de Nieuwe Revu (tandarts...) gaat hier niemand minder dan MTV-vj Johnny De Mol achter schuil. Als bewijs voeren ze aan dat toen zij deze roddel probeerden bevestigd danwel ontkend te krijgen de mensen die ze belden heel erg nerveus werden en zo snel mogelijk de telefoon neer legden.
Sunday, August 11, 2002 //
Concerttip (1): aanstaande zondag is er op/nabij/in strandtent Timboektoe in Wijk Aan Zee een soort van festivalletje waar onder meer Hallo Venray, Ross Curry (voormalig zanger van Spo.Dee.O.Dee en Shamus) en Scram C. Baby zullen optreden. Als het goed is, is het gratis en SCB speelt om half vijf. Een routebeschrijving is verkrijgbaar op de site van Timboektoe.
Concerttip (2): zaterdag 7 september vindt in de Desmet Studio's in Amsterdam de 10e editie van het door het VPRO Radio 5 programma de Avonden georganiseerde Amstelfestival plaats. En wonder boven wonder ken ik deze keer een van de optredende bandjes. De Rivulets stonden ooit met een prachtig mooi, Low-achtig nummer op de Stereo MP3 DIY CD Numero 5. De andere optredende artiesten - de Black-Eyed Snakes, Domotic en Paul O'Reilly & Steve Fanagan - zijn voor mij net zulke onbekenden als voor jou. De toegang is ook deze keer weer gratis maar je moet wel even van te voren reserveren en voor uitgebreide info verwijs ik u graag naar Muziekmania want die heeft het complete persbericht op z'n log geplaatst (vpro.nl/amstelfestival heeft slechts de heetste nieuwtjes over de 7e editie, die een jaar geleden plaats vond).
MP3 Van De Dag: de akoestische versie van Scared Of A Snail van Wolf Colonel. Zoals recentelijk opgenomen tijdens eens sessie voor het programma van John Kennedy op XFm en vervolgens uitgebracht op een doorzichtige 7"-single op Jonson Family. De platen van Wolf Colonel verschijnen normaliter bij het K label (het origineel van Scared Of A Snail stond bijvoorbeeld op z'n eerste, Vikings Of Mint).
Saturday, August 10, 2002 //
Heb net een half uur lang allerhande Sita-sites af lopen struinen in de hoop ergens haar versie van New Order's Bizarre Love Triangle te kunnen beluisteren. MusicFrom meldt namelijk dat dit de nieuwe single van mevrouw in Engeland is. Het is natuurlijk een fantastisch nummer en al regelmatig gecoverd (vooral door Australiers: Frente en True Love Always bijvoorbeeld) en Sita, wel, Sita is gewoon schattig en kan in mijn ogen weinig verkeerd doen. Tijdens deze, vooralsnog vruchteloze, zoektocht heb ik me vooral lopen afvragen 'hoe' zoiets nou werkt. Het lijkt me niet aannemelijk dat Sita naar haar platenmaatschappij stapt en zegt: 'Ik ben al jaren een groot fan van New Order en heb Bizarre Love Triangle altijd al eens willen coveren'. Maar zou ze dan van haar manager (ofzo) een exemplaar van Brotherhood in handen krijgen met de mededeling 'Luister eens naar track 6, da's wellicht leuk als nieuwe single' of komt ze gewoon op een maandagmorgen op het afgesproken tijdstip de studio binnenwandelen en ligt de orkestband met haar versie van het nummer al klaar (volgens de berichten lijkt het aardig op het origineel maar met strings en scratches) en kent ze het origineel helemaal niet. Ik ben in ieder geval erg nieuwsgierig naar het eindresultaat maar heb tot nu toe nog niets kunnen vinden. sitasite.net heeft alleen het origineel in de aanbieding (en het origineel van Happy; wist helemaal niet dat dat ook een cover was).
Met dank aan Think Small een aantal nieuwe concertdata voor Mirah: ze staat 26 oktober in Acu in Utrecht en de 28ste in Occii te Amsterdam. De Europese toer van de Microphones begint ook steeds meer vorm te krijgen: dinsdag 8 oktober staat Phil Elvrum in de bovenzaal van de Paradiso en vrijdag de 11e in de Bakkerij in rock'n'roll city Castricum.
Bij zijn vertrek als muziekjournalist bij de Volkskrant klaagde Gert Van Veen dat het dance-genre door de dagbladen nog steeds niet erg serieus werd genomen. Hij wilde voortaan zijn volledige aandacht richten op de dance-scene en ging onder andere werken voor de party-organisatie Club Risk. Het verraste mij dus nogal dat ik zijn naam tegenkwam in de colofon van Jan Douwe's 2MXL (klik: achtergronden). Van Veen is sinds januari van dit jaar eindredacteur bij dit programma dat wijd en zijd bekend staat om zijn voortrekkersrol binnen de dance.
Friday, August 9, 2002 //
Voor de Spinvis-watchers: aanstaande woensdag doet Spinvis zijn allereerste optreden, in de radiostudio van de VPRO in het kader van Club Lek Salon. Helaas kan er geen publiek bij aanwezig zijn, maar je kunt het live op de radio volgen (en later dus on demand bij 3voor12. Zou dit betekenen dat Spinvis de juiste 65+ers voor z'n begeleidingsband heeft gevonden?
Als zowel de hippe Londonse platenzaak Rough Trade (in hun Nieuwe Releases mailing van afgelopen week) als Everett True (in de inleiding van de nieuwe editie van Careless Talk) zó lyrisch zijn, móeten we wel met iets bijzonders van doen hebben. The Kills heet de nieuwste sensatie dus. PJ HarveymeetsRoyal TruxmeetsVelvet Underground zegt de een. Detroit meets London meets Olympia, WA zegt de ander.
Binnenkort níet in Amsterdam (maar wel in Sandviken, Zweden; Braunschweig en Hutteschenke, Duitsland; Brasschaat, België én Rotterdam en Groningen): Pretty Girls Make Graves.
Monday, August 5, 2002 //
The Top 20 Drum & Bass Tracks Of All Time: zoals verkozen door de lezers van Drum & Bass Arena. Handig voor mensen zoals ik die maar een paar namen herkennen: mét de mogelijkheid tot het in volle glorie beluisteren van alle tracks in realaudio. De nummer één - The Nine van )EIB( (aka Bad Company) - herinnert mij er vooral aan waarom ik het genre vandaag de dag eigenlijk niet meer kan uitstaan. Wat een vervelende, gortdroge, humorloze, lege rommel. Van dat wezenloos voortjakkerende geboemtikboemtik met als enige versiering hier en daar een overvliegende straaljager. Het is waarschijnlijk een stuk minder hip, maar geef mij maar zo'n novelty-deun als Super Sharp Shooter van Ganja Kru (nummer 12). Dachten we in 1995/6 écht dat dit soort klanken de toekomst van de muziek waren? Bij nader inzien is het hele genre gebaseerd op één truukje - die supersnelle drums - en daar kon je wat leuks op, onder of naast zetten, maar na een tijdje raakte je daar wel op uitgekeken. Zouden we dit over een paar jaar nou ook over UK Garage zeggen? Ik heb de indruk dat dat vaak meer liedjes gebaseerd is en dus (?) meer diepgang heeft en langer houdbaar blijft. Maar ja, dat zeg ik nú. Wat zou er eigenlijk met Nu-Skool Breakbeats gebeurd zijn? Daar hoor je ook nóóit meer iemand over.
Joepie! De nieuwste Careless Talk Costs Lives arriveerde vanochtend. Issue 8 bevat onder meer interviews met de Icarus Line, Sleater-Kinney, Songs: Ohia en Gonzales en vooral veel columns en recensies. Erg inspirerend allemaal. Het maakt dat ik tegelijk a) het hele ding van begin tot eind wil uitlezen, maar ook b) zo snel mogelijk weer het internet weer op wil op zoek naar info (en mp3'tjes) van al die lyrisch bezongen, onbekende bandjes én c) ook zelf eindelijk weer eens paar mooie, doorwrochte recensie wil (proberen) te schrijven over die paar nieuwe cd'tjes die hier rondslingeren. Met als onvermijdelijk gevolg dat er van geen van deze dingen eigenlijk iets terecht komt. Maar ik heb wél een fantastische middag gehad.
Saturday, August 3, 2002 //
Disco Still Not Disco: soort van - niet al te positief overigens - overzichtsartikel over de aktuele vloedgolf aan interessante disco-rock bands uit New York (Liars, Yeah Yeah Yeahs, Radio 4 etc). Vooral z'n opmerkingen over LCD Sounsystem's fantastische Losing My Edge - it's just that if you understand the joke, you're the butt of the joke - zijn raak. Een van de weinige voor de trouwe lezers van deze pagina nog onbekende bandjes die in dit artikel worden genoemd is Out Hud. Kibbeb, een track van hun vorig jaar op Gold Standard Laboratories verschenen debuut 12", is te downloaden bij Epitonic. Hun langverwachte debuutalbum verschijnt binnenkort bij Kranky. Het concert van de Yeah Yeah Yeahs en de Liars op 13 augustus in de Paradiso is helaas afgelast. Note to self: Six Finger Satellite aan verder onderzoek onderwerpen; dat is nou de zoveelste keer binnen korte tijd dat je die naam tegenkomt.
De nieuwe editie van de Playlouder Singlesclub bevat tracks van Oceansize, Oki Dog en de Martini Henry Rifles.
Naar alle waarschijnlijkheid ligt het gewoon aan mij en moet ik Lowlands helemaal niet (meer) zien als een muziekfestival. Het 10-jarig bestaan wordt in ieder geval gevierd met de slapste line-up in het bestaan van het festival. De introductie in de speciale Volkskrant-bijlage van gisteren belooft dat de bezoeker op drie dagen Lowlands meer zal beleven dan anderen in heel hun leven. Daar valt over te twijfelen, want muzikaal krijgt de willekeurige Pukkelpop-ganger (hetzelfde weekend, maar dan in België) toch echt veel meer avontuur voorgeschoteld. Zo maar een willekeurige greep uit de rij bandjes die wél naar Hasselt komen, maar door Mojo om onverklaarbare redenen over het hoofd zijn gezien (dat ze mijn Stereo MP3 DIY CD's níet volgen is één ding dat duidelijk is): RJD2, Pretty Girls Make Graves, Stereo Total, Max Tundra, Peaches, And You Will Know Us By The Trail Of Dead, Schneider TM, de Yeah Yeah Yeahs, Dashboard Confessional, de Icarus Line, de D4, Interpol, Lali Puna en Maximilian Hecker. En dan heb ik het nog niet eens over grote klappers als Jane's Addiction, Suede en Guns'n'Roses. Er schijnen wat geruchten de ronde te doen dat de kaarverkoop dit jaar nogal achterligt in vergelijking met voorgaande jaren. Een festival als Glastonbury beroemt zich er op geheel uit te verkopen zonder de line-up bekend te maken. Het verschil met Lowlands (en Pinkpop) is dat naast alle gebuikelijke, voorspelbare bands en artiesten Glastonbury altijd een aantal écht bijzondere namen op de affiche heeft staan. Van teevee herinner ik me van de afgelopen jaren bijvoorbeeld de Pet Shop Boys, Tony Bennet, David Bowie en Robbie Williams en van dit jaar onder meer Rod Stewart, Isaac Hayes en dat Japanse jazzorkest dat uit plusminus veertig uitzinnig verkleedde leden bestond. Dit zijn het soort dingen die een festival tot een gebeurtenis maken. De krenten in de pap die je bij het terugkijken het ene jaar van het andere doet onderscheiden; de 'Goh, weet je nog'-momenten.
In plaats van een flinke greep te doen in het bovenstaande lijstje bands lijkt Lowlands dit soort momenten vooral in het buitenmuzikale programma te zoeken. Dat is hun goed recht, maar helaas weet Mojo ook hier slechts met de botte bijl een hele hoop open deuren in te trappen. Men trekt een paar blikken caberetiers en stand-up comedians open (Dolf Jansen mag niet ontbreken), verstopt hier en daar wat serieus theater en smeert vervolgens alles dicht met de grootst mogelijke hoeveelheid kitsch en camp. De Havenzangers. Ronnie Tober. Renée De Haan. Koos Alberts. Ironie van het Zo Fout Dat Het Weer Leuk Wordt-soort is in Biddinghuizen nog lang niet dood. Er is zelfs iets dat The Absolutely Worst Of Lowlands heet. Lachûh. Als ze bij Lowlands écht ballen in hun broek hadden gehad hadden ze iemand als André Hazes gewoon ergens prime time op het Alpha-podium geprogrammeerd. Dát is wel leuk. Je verbergen achter de campheid van zoiets is te zielig voor woorden.
Natuurlijk heb ik het helemaal bij het verkeerde eind en verkoopt Lowlands dit jaar gewoon weer uit en volgend jaar ook en de daarop volgende 10, néé 20, ook. Maar als er ook maar een beetje gerechtigheid is in deze wereld is het op 23, 24 én 25 Augustus op een enkele verdwaalde Renée De Haan-fan na helemaal uitgestoren op Mojo's paradijsje in de polder en zitten alle muziekliefhebbers op Pukkelpop.
