Nancy Sinatra heeft, volgens de Kansas City Star (via xrrf), een nieuwe plaat opgenomen met Lee Hazlewood. Vooralsnog staat alleen een release via een niet nader genoemd Australisch label in de planning. (In het bijzonder lezenswaardige interview met Morrissey in de nieuwe Word staat onder meer dat Nancy Sinatra net een door hem geschreven nummer heeft opgenomen. In beide gevallen geldt dat het uiteindelijke resultaat natuurlijk alleen maar kan tegenvallen, maar de voorpret is toch wat waard?)
babyshambles.org: hele pagina vol demo's, sessie-opnames en uitprobeersels - lees de uitleg hier - van de Libertines (plus een erg mooie cover van Adam Green van What A Waster; de Libertines's versie van Who's Got The Crack is op z'n zachtst gezegd rommelig).
banksy.co.uk: Londonse grafitti-artist; bekend van de hoes van de nieuwe Blur.
Wisten we al dat Hefner uit elkaar is? Helemaal honderd procent definitief schijnt het niet te zijn, maar Darren en John zijn nu aktief in een nieuwe band, The French. Een eerste ep zal verschijnen in Juli, een album in Augustus; beide bij Too Pure. Het op de site te downloaden voorproefje, Wu Tang Clan, maakt duidelijk wat de bedoelingen zijn: electronischer dan Hefner, maar het stemgeluid van Darren blijft natuurlijk uit duizenden herkenbaar.
MP3 Van De Dag: Bats van The Bronx. Titeltrack van hun nieuwste ep.
Wednesday, May 28, 2003 //
mijn soulseek wishlist (niet dat ik het op illegale wijze uitwisselen van auteursrechtelijk beschermde muziek via schimmige p2p-netwerken goedkeur, natuurlijk. Dit is slechts hypothetisch):
adam green jessica
Track van de nieuwe soloplaat van Moldy PeachAdam Green. Stuk verzorgder en minder rudimentair dan vroeger. Prachtig mooi liedje. Gaat over Jessica Simpson. Al wel op de radio gehoord. Vandaar.
clientele violet hour
De Clientele staat al langer op m'n (mentale) lijstje met Nog Eens Aan Nader Onderzoek Te Onderwerpen bandjes maar ik zie net op allmusic dat The Violet Hour pas hun eerste echte officiële full-length-album is.
petty booka
Er is eindelijk een Best Of-verzamelaar van de Japanse dames van Petty Booka uit. De tracklisting belooft onder meer versies van These Boots Are Made For Walking, Itsy Bitsy Teeny Weeny Yellow Polka Dot Bikini en The Tide Is High. Van hun Hawaïaanse cover van de Ramones' I Wanna Be Your Boyfriend - hertiteld tot I Wanna Be Your Girlfriend - krijg ik elke keer weer tranen in m'n ogen van oprechte ontroering.
squire somerton
The Squire Of Somerton is een van de alter-ego's van de mensen achter het Memphis Industries label, wiens Estuary English-compilatie een van mijn favoriete platen van het jaar tot nu toe is. Ik hoop op een album vól out there Beta Band-achtige psychedelipop.
zongamin
Nog meer Japans. Nu electronisch, toch? Heb er in ieder geval interessante dingen over gelezen.
undertones hypnotise
Geinspireerd door hun recente Peel-sessie (die trouwens ook binnen een dag via Soulseek verkrijgbaar was. Je moet er toch niet aan denken dat er nu een hele generatie muziekliefhebbers opgroeit die niet weet hoe het voelt om met je vinger op de pauzeknop van je cassettespeler naar de radio te zitten luisteren omdat alles met een simpele muisklik op je harde schijf staat).
nice up the dance
Verzamelaar op het Soul Jazz label waar het schemergebied tussen hiphop en dancehall in kaart wordt gebracht.
Tuesday, May 27, 2003 //
Geen idee of het gevolgen heeft voor hun concert vanavond in de Melkweg, maar de zanger van de Mooney Suzuki is eergisteren in het ziekenhuis beland nadat hij tijdens een concert in London aan een sprong van/op/over z'n versterker een gat in z'n hoofd had overgehouden.
Pitchfork interviewt Ben McOsker van Load Records (Lightning Bolt, Sightings, Forcefield etc).
Kledingboer Abercrombie & Fitch (bekend van Dawson's Creek) plaatst elke twee weken een handvol interessante mp3'tjes op haar site. Op het moment zijn het een aantal voor de meer dan gemiddelde surfer al bekende nummers - New Pornographers, Arab Strap en Yo La Tengo - maar zie die track van het nieuwe Dump-album vooral niet over het hoofd.
Deze week verschijnt er een nieuwe cd van de in 1994 overleden Amerikaanse stand-up comedian Bill Hicks. De fragmenten die te downloaden bij mp3.com zijn desalniettemin angstaanjagend aktueel.
MP3 Van De Dag: Slide
On'Em van S.A. Smash, wiens album Smashy Trashy begin
volgende maand bij Definitive
Jux zal verschijnen.
Wednesday, May 21, 2003 //
Punk, wat moet je d'r mee? Uitvloeisels als fanzines, de DIY-gedachte in het algemeen en feit dat punkbandjes op eigen kracht, en die van bevriende bands, de hele wereld over kunnen toeren in het bijzonder zijn fantastisch maar muzikaal staat het genre al een decennium of twee helemaal stil en het lijkt, in het Parkhof in Alkmaar tenminste, altijd gepaard te moeten gaan met hordes verveelde tieners met hanekammen en leren jassen waarop namen als Crass zijn getypexed. De échte hardcore-bands weet ik afgelopen zaterdagavond ik gelukkig te omzeilen. Bij het Belgische Hitch is het eigenlijk alleen nog de stuwende bas die aan punk doet denken, voor de rest is het Sonic Youth-achtige onmogelijke akkoorden en introverte songstructuren dat de klok slaat. Dat de zanger tussen de nummers door een beetje verlegen halfe zinnen mompelt - met een sympathieke zachte g maar totaal onverstaanbaar - versterkt de bescheiden uitstraling van de band. Het Amerikaanse Haymarket Riot is traditioneler: dikke riffs en gierende metalgitaren. Duidelijk krachtiger dan het vorige bandje, maar helaas zonder de bijbehorende fantasie en focus. Het is nogal een rommeltje. Dat de band weinig indruk maakt en de zanger nogal slapjes klinkt zou je kunnen toeschrijven aan het feit dat ze uitgeput zijn bij dit laatste optreden van uitgebreide Europese toernee, maar aan de andere kant heeft het viertal nog wel de pit heeft om flink over het podium heen en weer te rennen. Het zou wellicht beter zijn geweest als ze wat van die energie in puntiger songs hadden geïnvesteerd. Dan beklim je maar wat minder versterkers.
MP3 Van De Dag: Ipaneema Mon Amour van Pel Mel. Lichtvoetige Australische post-punk uit 1981. Deze pagina is onderdeel van No Night Sweats, een site geheel gewijd aan bands uit de Sydneyse scene uit die periode.
Monday, May 19, 2003 //
Uit de inbox: de line-up van het 7 juni in het Korzo Theater te Den Haag te houden State X festival is rond. Mijn persoonlijke interesse gaat vooral uit naar DJ Rupture maar bands als de 90 Day Men en het Nieuw Zeelandse Meterman lijken me ook niet verkeerd.
MP3 Van De Dag: Crowning Of A Heart van And You Will Know Us By The Trail Of Dead. Demo-versie van een nummer dat recentelijk op hun Secret of Elena's Tomb ep te vinden was.
Thursday, May 15, 2003 //
Een tijdje geleden zij ik iets naars over de Undertones naar aanleiding van hun recente reünie-toernee waar ik het nut niet zo van in zag. Ik neem het allemaal terug. Noem het jeugdige overmoed. Hoorde van de week namelijk de nieuwe single van Derry's finest, Thrill Me, op de radio (John Peel, du-uh) en ik blijk het helemaal bij het verkeerde eind gehad te hebben. Wat een fan-fucking-tas-fucking-tisch nummer. Het couplet is muzikaal niet meer dan drie schuifakkoorden (waarschijnlijk dezelfde als Teenage Kicks maar dan in een andere volgorde) en de ouwe-mannen-sneer van de nieuwe zanger lijkt slechts in de verste verte op het angst-y stemgeluid van Feargal Sharkey maar het refrein is puur goud en het is gewoonweg ongelooflijk verfrissend om vandaag de dag een opwindend punknummer te horen zonder dat daar dissonante akkoorden of getergde emotionele uithalen aan te pas hoefde te komen. In het programma van John Peel vanavond (woensdag) een splinternieuwe sessie van de Undertones. Ik zit vanaf 11 uur bij de radio. Via het wonderwijde interweb kun je die uitzending de komende week trouwens terughoren.
Dat verklaart een hoop: Buffoon - bekend van hun splitsingle met Voicst - bevat 50% van de band Fence.
mcshite.com: geen idee wat dit is, maar we komen onder meer de namen van Interpol, de Libertines en de Liars tegen.
That's Showbiz: waarom de individuele leden van S Club 7 slechts £400,000 aan hun avonturen verdienden en hun manager, Simon Fuller, £50 miljoen.
Wednesday, May 14, 2003 //
Het was een drukke avond afgelopen vrijdag. Veel bandjes (die allemaal maar een paar nummers speelden). Veel publiek (waaronder veel incrowd; het leek wel alsof élk Amsterdams bandje, ook diegene die niet speelden, een afvaardiging had gestuurd). Veel herrie (en ik was m'n oordopjes vergeten). En hapjes. Kortom, er gebeurde erg veel in Zaal 100. In vogelvlucht: Pfaff begint op het minuscule podium in het café en is rauw als altijd en wordt ondersteund door twee loslopende drummers. Het Duitse Stylophone (sp?) doet, vervolgens, in de zaal in spacerock met een gitarist die zichzelf sampelt en een drummer en verder niets. Dan begint Seedling (hé, kijk eens aan, een nieuwe website) aan de ene kant van het podium met een paar heerlijk venijnige popnummers waarna Bas Jacobs een kleine stap naar rechts doet om in een moeite door óók bas te spelen bij Sal die aan de andere kant van het podium helaas maar één nummer spelen, maar wel een heel mooi nummer, Surgical Embrace. Vervolgens doet Seedling wéér een paar nummertjes en dan wordt het estafettestokje uit hun handen gegrist door Voicst, die eens te meer bewijzen de Beste (Rock)Band van Nederland te zijn. En toen was het pas half elf ofzo en worden we met z'n allen de zaal uitgezet omdat daar de surprise-act zich moet voorbereiden en is het dringen geblazen in het café-gedeelte waar About een paar minuten knip-en-plak-electronica ten gehore mag brengen gevolgd door een paar hypere nummers van Zea (waaronder Additional Expenses, helaas niet op het nieuwe album, wel als MP3 hier) en net iets te veel lolligheid en liedjes van presentator Roel C. Verburg. De daaropvolgende goochelact is helemaal aan mij voorbij gegaan omdat het te druk was in de zaal en ik dus m'n geld maar heb lopen uitgeven aan de debuutsingle van Voicst, het nieuwe album van Dress (erg mooi!) en een exemplaar van het eerste nummer van That Dam Magazine waarin onder meer een heel mooi gedicht getiteld Wij Zijn waarvan ik de zin die generatie die The Pixies eigenlijk net niet meer live heeft gezien en daarom maar naar Frank Black & The Catholics gaat jullie wegens de herkenbaarheid niet wilde onthouden. Vervolgens is Nimbus ook heel erg goed en heb ik de film ook gemist. Slotact is het Belgische Buffoon en je kunt horen waarom Voicst nu juist hún uitkoos voor een splitsingle, alhoewel een tikkeltje Pavementiger. Ik moet vooral denken aan Nemo en dat moet ik eigenlijk alleen maar als ik heel erg blij wordt van muziek. Het was, kortom, een heel erg drukke avond en een goeie oppepper na het debâcle van afgelopen dinsdag toen de fantastische Rogers Sisters voor nog geen twintig man in de bovenzaal van de Paradiso stond. Het kan dus toch (soms) wel in Amsterdam. Ik hoef niet meteen te verhuizen.
Eerder die dag wist ik nog het eennalaatste exemplaar van de nieuwe Careless Talk Costs Lives bij W.H. Smith te bemachtigen. Er staat onder meer een interview met bovengenoemde Rogers Sisters in, waarin zangeres/gitariste Jennifer Rogers verteld dat ze het nummer (I'm A) Ballerina, ook op hun erg leuke album Purely Evil, schreef toen ze 5 was. Weet niet of dat helemaal waar is, maar zo klinkt het nummer wel. En dat is een compliment.
Saturday, May 10, 2003 //
Het is al een weer een tijdje geleden, maar weet u het nog? De STEREO DIY MP3 CD aflevering 11 aka Disco Balls And Cool Guitars: zeventien hippe tracks van evenzoveel jonge, en soms iets minder jonge, bandjes, met de hand geselecteerd uit duizenden megabytes aan muziek die op het wereldwijde web om onze aandacht smeken en vervolgens in de juiste volgorde gezet. Zodat nu niets meer rest dan ze stuk voor stuk te downloaden, ze op een cd'tje te branden en vervolgens het bijbehorende hoesje (doc, 43kb) te printen en uit te knippen en het eindresultaat in de cd-speler te plaatsen.
1. Songs: Ohia - Farewell Transmission
Theoretisch kan het eigenlijk niet: tweeënhalf akkoord, dik zeven minuten lang datzelfde belegen tempo, dat stemgeluid dat waarschijnlijk zelfs door Neil Young als 'een tikkeltje zeurderig' zou worden omschreven, dat uitgebluste rock geluid. Dergelijke ingrediënten kunnen eigenlijk nooit zo'n verschrikkelijk mooi nummer opleveren. Jason Molina (oftewel Songs: Ohia) doet het toch, op z'n nieuwste album Magnolia Electric Co.
2. Ted Leo & The Pharmacists - Where Have All The Rude Boys Gone?
Ted Leo schijnt nogal een cultfiguur binnen de Amerikaanse punkwereld te zijn. In ieder geval met een zodanige cultheid dat *ik* nog nooit van hem gehoord had, maar daar gaat met terugwerkende kracht verandering in komen. Ted Leo lijkt zich te hebben gespecialiseerd in het soort traditionele en tegelijkertijd opwindende punkrock met Thin Lizzy- en Dexy's Midnight Runners-echo's waarbij je je niet hoeft te schamen dat je een ouwe lul aan het worden bent. Where Have All The Rude Boys Gone - een ode aan de Specials en andere 2-Tone bands - is afkomstig van zijn aktuele album Hearts Of Oak.
Nee, niet de ruimschoots becowboyhoedde oliemagneet uit Dallas doch een dwars punk-met-een-kort-lontje band uit Noorwegen. Ride Paranoia, J.R. Ewing's tweede album, is zojuist verschenen op het Gold Standard Laboratories label.
Het lijken me geen vrolijke jongens, deze Papieren Leeuwen, maar zolang ze hun onverwerkte frustraties over dat ze op de middelbare school geen vriendinnetje konden krijgen kwijt kunnen in hun dissonante post-hardcore vallen ze er in ieder geval geen onschuldige voorbijgangers mee lastig én levert het opwindende rockplaten als The Symptoms And The Sick op.
5. The Drones - The Cockeyed Lowlife of the Highlands
De Drones zijn wereldberoemd in Groningen - de laatste keer dat ze in Australië het vliegtuig pakten was dat om op te treden in respectievelijk New York, op het SXSW-festival in Austin, Texas, in London én in de plaatstelijke Vera - en dus zal het je niet verbazen dat viertal níet doet in banghra 8bit breakbeat of iets dergelijks. Cockeyed Lowlife Of The Highlands is het openingsnummer van hun album Here Come The Lies.
Kattenbezitters kennen het concept: eens in de zoveel tijd krijgt hun huisdier het op z'n heupen en begint zonder aanwijsbare reden met een dikke staart door het huis te rennen en in de gordijnen te klimmen. De Blood Brothers lijken - in deze van hun nieuwste, door Ross Robinson geproduceerde album Burn, Piano Island, Burn afkomstige track - dit gevoel in muziek te hebben gevat.
Mag ik ook eens gewoon eerlijk zijn: over de Moving Units hoor je volgend jaar helemaal niemand meer. Maar nú - mei 2003 - klinkt er eigenlijk niets natuurlijker en opwinderder dan hun single Between Us And Them, want precies halverwege het nerveuze spijkerjekkies geluid van de Strokes en de hoekige neo-retro-post-punk-funk van bands als Radio 4 en de Yeah Yeah Yeahs.
In afwachting van inspiratie voor een derde album vol gruizige, felgekleurde meeneuriepop hebben de dames en heren van Dressy Bessy eens hun zolder opgeruimd en allerhande singles en compilatie-bijdragen bijeengebracht op de cd Little Music. Live To Tell All, bijvoorbeeld, verscheen oorspronkelijk in de zomer van 2000 in het kader van de singleclub van het Kindercore label.
De 'Hé, dat klinkt net als de Jesus & Mary Chain'-plaat van deze maand komt uit Lund. Hun eerder bij het Zweedse Labrador label verschenen debuutalbum Lesser Matters staat op het punt ook buiten Scandinavië te worden uitgebracht op Rex Records (bekend van de Avalanches) en als je goed kijkt kun je de hype al over de horizon zien aankomen.
10. Jukeboxer - Parenthetical Items In A Series Indicating Seperation Between Units Of Coordination
De ongrijpbare en onwereldse electrofolkpop van Jukeboxer is waarschijnlijk het best te plaatsen in de lange Britse traditie psychedelica-met-een-paar-extra-steekjes-los waar we met een beetje goede wil ook bands als Pink Floyd en de Beta Band kunnen onderbrengen. Parenthetical is het titelnummer van een ep die eind 2002 verscheen.
In het dagelijks leven is Masha Qrella keyboardiste in Mina en bassiste en gitariste bij Contriva. Dat blijken niet de enige markten te zijn waar zij thuis van is, want op haar debuutsolo-album Luck speelde ze (zo goed als) álle instrumenten zelf.
De Postal Service is Jimmy Tamborello en Ben Gibbard, van respectievelijk Dntel en Death Cab For Cutie. Ik ga er dan ook maar van uit dat die eerste verantwoordelijk is voor die bubbelende, lentefrisse electronica en die tweede voor dat prachtige, licht melancholieke stemgeluid. Such Great Heights is de single van het album Give Up.
Summer Sun is Yo La Tengo's 12e album. Je zult dus begrijpen dat het venijn er inmiddels een beetje uit is en dat er in vergelijking met hun vorige album weinig schokkende muzikale verschuivingen plaats hebben gevonden - alhoewel ze tussendoor onder meer een ep hebben uitgebracht waarop ze met een kinderkoor en een hiphop-dj een Sun Ra-nummer coverden, dus helemáál ingeslapen zijn ze nog niet - maar oh, oh, oh wat kunnen ze toch een mooie liedjes schrijven.
In vergelijking met z'n eerdere platen is Echoboy - aka Richard Warren - op z'n allernieuwste, Giraffe, meer gaan zingen. Dit maakte zijn optreden op het meest recente editie van het London Calling-festival nogal saaiïg - vooral in vergelijking met z'n werkelijk verpletterende concert twee jaar geleden op hetzelfde festival waar hij de bovenzaal in vuur en vlam zette met een portie hypnotiserende, Hawkwindiaanse spacerock - met dit fijn dreinende popliedje met New Order-bas als eenzame lichtpuntje.
Hippe Californische gitaarband die - net als bijvoorbeeld de Dandy Warhols en de Black Rebel Motorcycle Club - klinken alsof ze de complete inhoud van het medicijnkastje van hun moeder verorberd hebben. Staan binnenkort op het Metropolis Festival.
Er kan niemand zó mooi over de rand van z'n zoveelste pint Irn Bru een beetje voor zich uit zitten te murmelen, terwijl er in een hoek van de pub de band staat te soundchecken en de dame achter de bar gezellig een stukje meeneuriet, als Arab Strap's Aidan Moffett. Laten we met z'n allen hopen dat hij nooit gelukkig wordt. Of nuchter.
En toen kwam er een olifantje (lees: een driekoppige stonerrockband uit Washington, DC) met een hele lange snuit (lees: een stel zware, psychedelische gitaarriffs) en die blies dit verhaaltje (lees: deze aflevering van de Stereo DIY MP3 CD) uit.
Deze week verschijnt L.O.V.E., de eerste single van Klang, de nieuwe band van voormalig Elastica-gitariste Donna Matthews. Op hun site kun je een vijftal live-opnames downloaden inclusief bijbehorende cd-hoesje.
Stereo Elders: waarom MCMXCV van Powderwel en Klonapet van Solbakkengeen (Miskend) Meesterwerk is.
Horen = Geloven recenseert onder meer Zwan, de Raveonettes en Placebo.
MP3 Van De Dag: Make It All Right van de Legends. Debuutsingle van Zweedse band die pas sinds begin dit jaar bestaat op het label van Club 8, de Radio Dept et al.
Tuesday, May 6, 2003 //
En de Muzikale Oscar gaat dit jaar naar - frummelt wat met envelop, vouwt papiertje open, spanning stijgt, kucht - de Eighties Matchbox B-Line Disaster voor hun rol als Gevaarlijke Band afgelopen zondag in Ekko te Utrecht. De jury was vooral te spreken over de zanger, die de tijd die hij op het podium doorbracht - en dus niet ín het publiek te vinden was om zijn boodschap récht in ons gezicht te grommen - rondstommelde als Ozzy in een van z'n minder lucide buien, zo nu en dan de indruk wekkend plotseling blind te zijn geworden. Eervolle vermelding is er voor de gitaristen en dan vooral die ene links op het podium voor wie, in ware Richey Manic-traditie, pose en uitstraling véél belangrijker zijn dan muzikaliteit en die gedurende het hele optreden geen traditioneel als zodanig akkoord kan hebben voortgebracht maar er wel verschrikkelijk cool uitzag. Of het écht of nep is, is helemaal niet interessant. Wat telt is dat het vijftal hun rol met zoveel overtuiging speelt dat het zonder meer geloofwaardig overkomt dat het hele zooitje ieder moment zou kunnen instorten en dus dat iedere riff en iedere break bijzonder is; zelfs ondanks de uitgekiende belichting van het podium en de in-en-in brave waarschuwing voor het ruimschootse gebruik van de stroposcoop op de deur van de zaal. De Eighties Matchbox B-Line Disaster weet hoe een bomvolle Ekko haar vleermuizengaragerock met hier en daar een deathmetal-uitstapje het liefst heeft - wild, onbehouwen, op en ruimschoots over het randje - en is maar wat blij daarin te voorzien.
De nieuwste aflevering van Playlouder's Singles Club bestaat uit exclusieve mp3's van Lomax, Franz Ferdinand en de Futureheads, zoals bekend het onbetwiste hoogtepunt van de meest recente editie van London Calling.
Monday, May 5, 2003 //
Hmmm. Op een of andere manier denken ze bij 3voor12 dat het nog vrijdagmiddag is. Jammer, want dat betekent dat de Muziekarchief-aflevering van gisterenavond nog niet online staat. Oscar Smit had opnames van Moonshake, Swervedriver, Primal Scream en Carter USM uit de kelders van de VPRO opgeduikeld. Vooral die laatste klonken fantastisch. Ik kan me niet herinneren dat ik ze ooit live gezien heb (Primal Scream wel, onder meer dit concert - Bevrijdingsdag 1994 in de Paradiso - maar dit klonk bij nader inzien behoorlijk slapjes). Voormalig Sex MachineJim Bob komt trouwens later deze maand naar Nederland voor een aantal optredens met ex-Rialto-zanger Louis Elliott. Helaas niet in de buurt van Amsterdam.
Niet dat er in mei niet genoeg te beleven valt qua live-concerten. Toen ik van de week eens op een rijtje zette waar ik de komende maand van plan was heen te gaan, kwam ik maar liefst op een totaal van 15 concerten. Dat is er bijna 1 per 2 dagen. Dat haal ik - qua tijd, qua zin maar vooral qua financiën - natuurlijk nooit, maar wie niet waagt, wie niet wint. Een overzicht:
zaterdag 3: Dress en Solbakken, St. Aloysiuskerk, hoek Rijnstraat/Lekstraat, 2x spannende gitaarrock van eigen bodem, gratis toegang.
dinsdag 6: Rogers Sisters, Paradiso. De nieuwe B-52's, Williamsburg-style. Voorprogramma: X-Lover.
donderdag 8: Zea, Paradiso. Presentatie nieuwe album Today I Forgot To Complain. In de grote zaal onder meer DJ Erol Alkan van het Londonse Trash.
vrijdag 9: Seedling, Voicst, Nimbus, Sal, Scram C. Baby, Zea, kortom de hele creme de la creme van de Amsterdamse muziekscene onder de noemer Krawattenklup, Zaal 100.
zaterdag 10: Hot Hot Heat, Nighttown Basement, Rotterdam. De punk-XTC!
donderdag 15: Radio Mortale-avond in de Volta met Oxol, Norma Jean (de nieuwe Bettie Serveert?) en LPG (nieuw bandje uit Hoogezand, dat momenteel soort-van-opereert onder de vleugels van Excelsior, maar (nog?) niet officieel een nieuwe Excelsior-band genoemd kan worden).
zaterdag 24: Ms John Soda + Styrofoam, Rotown, Rotterdam. Ms John Soda komt uit de scene rondom de Notwist en Console, Styrofoam uit België (en coverde van de week bij Club Lek de Mountain Goats. Dat optreden staat trouwens ook nog niet online).
maandag 26: The Seconds, Paradiso. Met de drummer van de Yeah Yeah Yeahs.
donderdag 29: Mogwai, Melkweg. Voorprogramma: Part Chimp. Moet ik helaas het Tombola-festival in de Paradiso voor missen, maar...
vrijdag 30: de Hidden Cameras, Ekko, Utrecht. En naar verluidt staan de Sleepy Jackson in het voorprogramma en zie ik de twee Tombola-bands die ik per se zou willen zien tóch.
Saturday, May 3, 2003 //
Electric Honey is een label dat wordt gerund door studenten van Stow College in Glasgow en vooral beroemd vanwege het uitbrengen van de originele versie van Belle & Sebastian. Bij BBC Radio Scotland vertelt Stuart Murdoch uitgebreid over de beginperiode van Belle & Sebastian. Electric Honey heeft in de tussentijd overigens ook niet stil gezeten en platen uitgebracht van onder meer Snow Patrol en Biffy Clyro. De meest recente aanwinst van het label is Odeon Beat Club.
30242.net: een hele pagina vol antieke John Peel-opnamen; Festive Fifty's vanaf het begin van de jaren tachtig en zelfs een paar afleveringen van de Perfumed Garden uit 67/68.
MP3 Van De Dag: Boombox Generation van Motion City Soundtrack, een nieuw, veelbelovend meer-dan-een-punk-bandje op het Epitaph-label.
Thursday, May 1, 2003 //
Ik heb gelogen. Gisteren. Met die uitgebreide playlist. In werkelijkheid heb ik de afgelopen dagen alleen maar naar Spearmint's This Is A Souvenir geluisterd. Het is het enige originele nummer, en openingstrack, op Everything Is Ending Here, een Pavement-tribute die recentelijk verscheen op het Italiaanse Homesleep label: twee cd's vol bands als Fuck, Number One Cup, Bardo Pond en Scream(sic)C. Baby die zich op competente doch voorspelbare wijze vergrijpen aan nummers als Heaven Is A Truck, Shady Lane en Here (we komen een handvol Here's tegen; op een of andere manier raakt I was dressed for success, but success, it never came een gevoelige snaar bij dit soort bandjes). Spearmint's eigen nummer steekt met kop en schouder boven de andere 35 tracks uit. Ten eerste omdat het helemaal niets als Pavement klinkt, maar als een soort van Neo-Northern Soul meets disco-Britpop. Maar vooral vanwege de tekst; over hoe muziek je soms precies kan laten herinneren hoe je je op een bepaald moment voelde.
And it's true. Sometimes when you hear a song coming out of a shop or on the radio - and it doesn't even have to be something you particularly like - it can make you feel things, see things even taste things you completely forgotten about.
En vervolgens doorloopt Shirley een rijtje Pavement-songs en beschrijft waar ze hem aan doen denken. Het is niet het eerste keer dat Spearmint op zulke ontroerende en opwindende wijze over ándere muziek zingt. Denk bijvoorbeeld aan Scottish Pop. Het is dat ze het in Sweeping The Nation eigenlijk al een beetje zelf hebben gedaan - This song is dedicated to some of the best bands in the country; some of the bands we never got to hear, bands that never got any records out, never got played on the radio, never got written about in the media. - anders zou ik zeggen: volgens mij is het tijd dat iemand eens een nummer over Spearmint maakt.
Niet vergeten: donderdag, Romeo Must Die (met Aaliyah en DMX), half negen op V8.
Wednesday, April 30, 2003 //
Playlist Week 18:
Audio Bullys - Ego War (cd)
Het ligt nogal voor de hand Ego War te vergelijken met Original Pirate
Material. Maar dat weerhoudt mij er niet van het toch te doen. Wat de Audio
Bullys in die vergelijking missen in muzikale en tekstuele subtiliteit
maken ze dubbel en dwars goed door, wel, daar ben ik nog niet helemaal
achter, maar ze maken het goed. Als je de Streets ziet als Spinvis, zijn de Audio Bullys meer Normaal.
Bubba Sparxxx - Back In The Mud (mp3)
Voorproefje van Bubba's nieuwe album en naar alle waarschijnlijkheid het
meest waanzinnige nummer dat je dit jaar zult horen. Belangrijkste
ingrediënten: een jagende junglebeat, Bubba's elastische raps en een
refrein dat klinkt als de tune van een willekeurige goedkope lopende-band
cartoon van het Transformers/Power Rangers-type (inclusief plastiek
jaren-80 gitaren).
Girls Aloud - No Good Advice (mp3)
Op hun debuutsingle combineerden ze Apollo 440, Puretone's
Addicted To Bass, de surfgitaar uit Pulp Fiction en vooral I'm Going Out
van de Younger Younger 28's tot een ware Frankenstein van een
popsingle. Voor de opvolger recyclen ze - lees: de producers en
svengalis achter de schermen - op het eerste gehoor slechts de
drumriff uit My Sharona.
The Concretes - You Can't Hurry Love (mp3)
Stel je voor dat Phil Spector met de Velvet Underground de studio was
ingedoken dan had het resultaat waarschijnlijk niet half zo aanstekelijk en
helemaal nooit zo lief geklonken als dit. Niet te verwarren met Phil Collin's You
Can't Hurry Love.
Fat Boys - Fat Boys Are Back (mp3)
Natuurlijk kun je soulseek gebruiken om de nieuwste albums van Blur, Super
Furry Animals en/of Mogwai binnen te halen. Ik verspil mijn bandbreedte
liever aan dit soort spul. The Fat Boys are back, and you know they can never be whack....
Tuesday, April 29, 2003 //
Het was dringen geblazen afgelopen vrijdagavond in de Cave, zelfs buiten, op de Prinsengracht, zag het zwart van de mensen. Dat was vorige keer - Wiseguy, een paar maanden geleden - wel anders, toen was ik zo'n beetje de enige betalende bezoeker. Emo sells blijkbaar. Alhoewel je de Ghost tekort door hen zo maar een emo-bandje te noemen. Intense, punky indierock, ja, met emotionele vocale uithalen, ook dat klopt, alhoewel de zanger zich om de haverklap verontschuldigt dat hij zo slecht bij stem is, en een gitarist die het hele optreden ineengekrompen staat alsof hij het laatste dissonante akkoord uit z'n instrument probeert te wringen, present!, maar ook springerige, bijna speelse basloopjes en messcherpe songs als On And On en Death By The Bay (mp3 nog steeds hier).
Doordat hun Engelse toernee op het laatste moment in het water was gevallen mocht Me Without You vanavond ook even het podium beklimmen. Alhoewel hun imitatie van een rockband-die-van-de-trap-af-valt indrukwekkend klinkt én oogt, lijkt het vijftal in alle drukte vergeten een paar aanstekelijke hooks of refreinen aan de mix toe te voegen. Van de muzikale ondergrond is het al moeilijk vrolijk worden - ondoordringbaar, donker, maar zonder veel spanning - en als bonus zit zanger Aaron Weiss daar dan een beetje in het wilde weg overheen te kirren en te kermen. De band is overduidelijk bezeten door het Heilige Vuur - net als ik denk dat het deze keer wel meevalt begint de zanger in z'n aankondiging van het laatste nummer een preek op te hangen inclusief verwijzingen naar de bijbehorende bijbelteksten - maar weet deze inspiratie niet genoeg te kanaliseren om ook de ongelovige heidenen in het publiek te kunnen raken.
