In de tussentijd kun je hier alvast luisteren naar de MP3-verzamel-cd die ik voor het nieuwe issue van That Dam Magazine (vanaf maandag in de winkel als het goed is) heb gemaakt.
Luister naar het nieuwe album van New Order bij MTV Brazilië.
Tuesday, March 22, 2005 //
Howler Records is het Amerikaanse label waar, begin mei, het debuutalbum van zZz zal verschijnen. Op de site kun je twee tracks beluisteren en check vooral ook de zZz-strip (.pfd-file) bij de comics.
Voormalig frontman van de legendarische jaren-tachtig-band de Replacements Paul Westerberg is al weer een tijdje bezig met een tweede carriere als ruwe bolster, blanke pit-singer/songwriter. Deze,
ondanks danwel dankzij die natte kranten productie, erg fijne opener is afkomstig van z'n meest recente album, Folker.
Stormachtige indie-pop met Northern Soul-wortels en een mini-Wall Of Sound rondom de achtertuin. Uit Zweden. Waar anders? De doorgewinterde Scandi-pop-spotter kent zanger/gitarist Johan Angergard wellicht ook van Club 8 en de Acid House Kings. Van het album Up Against The Legends.
3 BLOOD BROTHERS - LOVE RHYMES WITH HIDEOUS CAR WRECK
De Blood Brothers uit Seattle stonden met een track van hun vórige album al eens op de 11e editie van de Stereo MP3 DIY CD, maar omdat hun meest recente werkstukje, het eind vorig jaar verschenen Crimes, ook weer vol staat met opzwepend epileptische indie-rock mogen ze in de herhaling.
Nog een oude bekende. Death From Above, toen nog zonder de 1979, stonden reeds op aflevering 10. Romantic Rights is de single van hun, op Vice verschenen, debuutalbum You're A Woman, I'm A Machine. Nog steeds zijn bas, drums, géén gitaren en vooral 'geweldige, overrompelende
pokkeherrie' de steekwoorden.
Mogen naar alle waarschijnlijkheid als bekend worden verondersteld. Aan hun debuutalbum Silent Alarm is, geheel terecht, niet te ontkomen. De Franz Ferdinand van 2005! Deze rampestampende remix van Banquet kende je wellicht nog niet. Hij stond eerder op de Little Thoughts-single.
6 PANTHERS - THANK ME WITH YOUR HANDS (MSTRKRFT RMX)
Moet bekennen dat ik het origineel niet ken, dus weet niet of dat al gezegend was met die fantastische Duran Duran-bas en die disco handclaps, maar om eerlijk te zijn ben ik me hier op de
thuisdansvloer - tussen de bank en de eettafel - veels te hard in het zweet aan het werken om me daar erg druk om te lopen maken.
De kale, abstracte beats van Montreal-ite Ghislain Poirier en de kwaaie rhymes van ex-Anti Pop-Consortium-er Beans combineren samen tot één meedogenloze hiphop-track.
Schuchter tokkelende singer/songwriter-pop krijgt ruggegraat dankzij stoïcijns voortkabbelende drumcomputer met vertederend, en verbluffend, resultaat. Mijn van-de-andere-kant-van-de-wereld SXSW-festival ontdekking (want via het radio-station op de website).
Maar, laten we eerlijk zijn, sinds de Postal Service hebben alle gevoelige muzikale types een drumcomputer gekocht. Zo ook Heidi Donnelly en Edmund Lam uit het Canadese Halifax oftewel Hexes And Ohs. Dit voorproefje van het later deze lente te verschijnen album Goodbye Friend, Welcome Lover
doet nog het meest denken aan een héél dromerige New Order.
10 ANDREW BIRD - A NERVOUS TIC MOTION OF THE HEAD TO THE LEFT
In sommige muziek kan je verdwalen. In dit nummer van Andrew Bird's vijfde (!) album The Mysterious Production of Eggs bijvoorbeeld. Zo rijk, magisch, speels. Dan vergeven we hem graag dat-ie vroeger bij die vervelende retro-swingers van de Squirrel Nut Zippers speelde.
Ik had me écht voorgenomen het dit jaar iets rustiger aan te doen qua Zweedse indie-pop met schuchtere zanger(es)s(en) en een gevoel voor POP! waar Belle & Sebastian nog een puntje aan zouden kunnen zuigen. Maar ja, dat kom je dus Sambassadeur tegen en dan kun je niet anders dan smelten.
12 SAY HI TO YOUR MOM - HOOPLAS INVOLVING CIRCUS TRICKS
When not being beaten at video games by his lady friends or assembling robots at the robot assembly plant, Say Hi To Your Mom's Eric Elbogen likes to make indie rock records in his bedroom. His third full length, Ferocious Mopes, will be released later this year. (Dít is overigens nog een track van z'n vorige, Numbers & Mumbles).
Met hun verhalende, country-getinte, Bettie Serveert-ige gitaarpop stalen Rilo Kiley kort geleden al de harten van de fans van Bright Eyes (in wiens voorprogramma ze stonden). Dit smaakproefje van hun nieuwste album More Adventurous zal ongetwijfeld ook de rest van Nederland over de streep trekken. Het is, excuses voor de open deur, een hit per slot van rekening.
14 MARIANNE DISSARD & CALEXICO - CASEY'S LAST RIDE
Volgens Google is Marianne Dissard vooral actief als filmmaakster. Ze klinkt in ieder geval als een voormalig Frans zuchtmeisje op leeftijd (na een paar decennia continu Gauloises roken om precies te zijn). De heren van Calexico zorgen op de achtergrond voor het stoffige plattelands-sfeertje.
Kronkelige en tevens ontroerende post-punk, denk aan een band als Sleater-Kinney maar dan met een orgeltje in plaats van gitaren en véél raarder. Als klap op de vuurpijl bestaat de band uit twee zusjes,
Chloe en Asya, respectievelijk 10 en 12 jaar oud. Maar eigenlijk hoef je dat niet te weten. Dit is véél te leuk om een gimmick te zijn.
Beter laat dan nooit, zullen we maar denken: Rolling Stone dicht Louis XIV, Mastodon, de Kaiser Chiefs en nog een handvol anderen grootse dingen toe voor 2005.
Als je op de hoogte wil worden gehouden omtrent de laatste ontwikkelingen van een willekeurig
bandje of platenmaatschappij loont het vaak de moeite je in te schrijven op de mailinglijst
van destbetreffend bandje of platenmaatschappij. Een probleem is dat je dan vaak zonder slag
of stoot allerhande persoonlijke informatie moet overleggen. Normaliter doe ik altijd goed m'n
best om alleen m'n echte e-mail achter te laten, maar soms ben ik gewoon een beetje lui en kan
ik geen fake NAW-gegevens verzinnen en vul ik toch maar gewoon m'n eigen adres en (mobiele)
telefoonnummer in. Vooral bij buitenlandse bandjes of platenmaatschappijen denk ik al gauw,
ach die zullen met toch niet lastig vallen. En dat is dus niet helemaal waar. Blijkt. Zo krijg
ik af en toe SMS'jes van (het ingehuurde PR-bureau van de platenmaatschappij van) Girls
Aloud. Of ik niet voor ze wil stemmen, door zelf te SMS-en, voor de Brit awards enzo. Zal
binnenkort m'n telefoonrekening er eens op napluizen of ik hier eigenlijk niet gewoon voor betaal. Maar vooralsnog voel ik me dankzij prachtige poëzie als GA r up 4 best
pop act @ the brits. Pls vote 4em by txting GRLS 2 (...) Thanx 4 ur support toch ook nog
een beetje op de hoogte van hoe de jeugd van tegenwoordig met elkaar communiceert en
da's toch ook wat waard. Van de week kreeg ik zelfs échte post: een envelop met een handvol
buttons van The Faders. Van de paar
fragmenten op de site wordt ik nog niet echt heel enthousiast van dit aanstonds te lanceren
Busted/Donna's/Gogo's-achtige damesbandje maar die buttons zien er best wel erg punk en
rock'n'roll uit (en bij Popjustice zijn ze al
fan) dus ze hebben toch een prominent plekje op m'n tas gekregen.
Nu we het er toch over hebben: om bij de NME het album van de Bravery te kunnen beluisteren vragen ze je weer het hemd van het lijf - schoenmaat, favoriete kleur, meisjesnaam van je moeder - maar het is het dubbel en dwars waard.
Om je al vast een beetje in de stemming te komen voor zijn Nederlandse optredens over een paar weken:
akoestische
sessie-opnames van Ted Leo. Check vooral ook die Kelly Clarkson-cover met extra
stukjes Yeah Yeah Yeahs.
Friday, March 11, 2005 //
De sympathiekste platenzaak van Amsterdam, Distortion, gaat verhuizen. Aanstaande zaterdag is de laatste dag dat ze op hun huidige stek, Westerstraat 72, open zullen zijn. Vanaf volgende week donderdag heten ze ons, de platenkopers, van harte welkom op hun nieuwe plek: Westerstraat 244. Inderdaad gewoon dezelfde straat maar dan zo'n 200 meter verder. Ik heb me wel eens af lopen vragen of het niet eens tijd werd om de boel een beetje op te ruimen en te reorganiseren, want het was altijd een onoverzichtelijke, en stoffige, chaos bij Distortion, maar verhuizen en ergens anders van voren opnieuw beginnen lijkt me zo langzamerhand inderdaad de enige oplossing...
Shine On: Een guided tour langs de eerste 50 Creation Records singles. Bij Stylus.
Volgens de concertagenda van thatdam.nl (het loont trouwens de moeite eventjes rond te klikken voor, bijvoorbeeld, een MP3'tje van het nieuwe album van Dan Geesin) speelt het Britse Fonda 500 dinsdag 22 maart in de lounge van jeugdhotel Flying Pig aan de Nieuwendijk. Deze concerten zijn in principe alleen bedoeld voor hotelgasten, maar wellicht dat er iets te regelen valt via Subbacultcha!, alhoewel daar het hele concert momenteel nog niet genoemd wordt. Eventuele andere toerdata voor Fonda 500 blijven vooralsnog ook geheim. De website heeft het slechts over een Europese Toer.
Na wat rondklikken raakte ik ook weer eens op de site van Ra Ra Records verzeild. Dit vervolg op het Silent Minority label timmert enthousiast aan de weg. Er komt een verzamelaar aan in samenwerking met het bovengenoemde Subbacultcha! met tracks van onder meer Alamo Race Track, Spider Rico, de Skidmarks, Pfaff, Ottoboy, Malle Pietje & de Bimbo's en ET Explore Me. Van die Haarlemse garagerockers zal er binnenkort ook een 7" verschenen. Check hun site voor MP3'tjes Dat Ra Ra eind deze maand de, overigens als demo al een jaar geleden verschenen en nog steeds hier in z'n geheel te downloaden, ep Unequal van Ro-Robot zullen uitbrengen, was al bekend.
En in buitenlands nieuws: de Mates Of State komen in April weer deze richting op. Dat ze volgens hun toerschema ons kikkerlandje links laten liggen en alleen in Zweden en Groot Britannië te zien zullen zijn is natuurlijk een tiepfoutje. Toch?
Wednesday, March 9, 2005 //
Gisteravond voor de verandering weer eens wat bandjes in de Paradiso wezen kijken. En dan verwachten jullie natuurlijk dat ik hier met een uitgebreid verslag kom van hoe het was en wat ik er van vond. Dat ik iets intelligents zeg over de net iets te houterig eenvoudige gitaar-en-drums-pop van Schwervon, bijvoorbeeld, of anders toch minstens een diepgravende analyse van Kimya Dawson's anti-folk uit m'n mouw tover waarin uitdrukkingen als 'erg schuchter' en 'eigenlijk steeds hetzelfde liedje met steeds een andere, best wel leuke, maar toch, tekst' en 'jeetje, hoe lang gaat ze eigenlijk door, joh?' om de hoofdrol zouden vechten. Of misschien zelfs een doeltreffende omschrijving van de gewóne folk, maar met een donker randje, van het accordeon-en-cello-of-akoestische-gitaar duo Fern Knight (van de rest van de avond heb ik niets meegekregen, want na drie bandjes was het al bij twaalven en had ik het allemaal wel een beetje gehad). Maar nee, níets van dat alles. Slechts een waarschuwing: de drankprijzen in de Paradiso zijn verhoogd! Je betaalt nu 2euro voor een colaatje en 2euro10 voor een biertje. Gelukkig weet ik als econoom genoeg over vraag en aanbod en inflatie om me niet te verlagen tot het soort simplistische tirade dat je als columnist van de Fret blijkbaar in je moet hebben, maar is dit gewoon bedoeld als een stukje service naar de lezer toe: dat je straks aan de bar niet, zoals ik, een beetje schaapachtig op je wisselgeld gaat staan wachten. Want dat komt dus niet meer.
Vanochtend, tussen het boodschappen doen en SPSS-en door, even langs het Popinstituut gefietst. Mijn recente aanval van opruimwoede had onder meer een flinke stapel fanzines, eenmanstijdschriftjes en andere sympathieke huisvlijt aan de rand van de muziekjournalistiek van eigen bodem uit de tweede helft van de jaren negentig opgeleverd: het derde nummer van het Nederlandse Britpop-zine Common People, een flinke handvol Hades' World's en Knuffelpunks, een paar Stardumb Fanzines, het volgens mij enige ooit verschenen nummer van Noodlanding Magazine. Dat werk. Nou denk ik dat de rest van m'n leven eigenlijk nooit meer een China Drum- of No Fun At All-interview hoef te lezen, dus zelf heb ik er eigenlijk niets meer aan, maar aan de andere kant zou het toch erg zonde zijn om dat zo maar met het oud papier in de vergetelheid te doen verdwijnen. Gelukkig bleek de Mediatheek van het Popinstituut wel geïnteresseerd. Als een en ander binnenkort gearchiveerd en geïndexeerd is kun je het allemaal op je gemak komen bekijken in de leeszaal aldaar. Bleef tijdens mijn laatste blik op dit alles voordat ik richting de Prins Hendrikkade fietste vooral hangen bij mijn bijna complete collectie Guffaws. Dit was een door Bas Jacobs (Seedling, Pfaff, That Dam) gemaakt mini-tijdschriftje van een jaar of zeven geleden. Leuk om te zien dat ook toen de Radio Mortale live-avonden toonaangevend in het Amsterdamse muziekwereldje waren, alhoewel het een beetje treurig stemt om wel héél veel ook nu nog bekende namen - Gone Bald, Dress, Ro-Robot - tegen te komen. Alsof er in de tussenliggende periode weinig tot niets gebeurd is.
Tuesday, March 8, 2005 //
Donderdag heb ik de hele dag lopen bidden in de hoop dat de weergoden er voor zouden kunnen zorgen dat de Suicidal Birds een extra etmaal ingesneeuwd zouden kunnen blijven. Nee hoor, zo kleinzielig ben ik heus niet. En bovendien hielp al dat bidden toch niets, want het Friese gezelschap fladderde 'savonds rond tienen gewoon het podium van de plaatselijke Occii op. Ben, ook na het album een paar keer gehoord te hebben, nog steeds geen fan. Hun bluespunk is in mijn oren nog steeds te simplistisch op plaatsen waar het niet te simpel moet en te vergezocht daar waar het niet al te ingewikkeld hoeft en altijd - ook in hun cover van I Wanna Be A Dog - té serieus.
Woelv (née Geneviève Castrée) is een Frans-sprekende Canadeze singer/songwritster. Ze is een beetje bang dat ze, in vergelijking met de ruige rock van de Suicidal Birds, een tikkeltje aan de stille kant is en het publiek in slaap zal sussen. Zo stil is ze overigens niet want ze kan een behoorlijke keel opzetten. Dat het voor het publiek desalniettemin moeilijk is z'n aandacht erbij te houden komt vooral door haar erg ongrijpbare manier van songschrijven. Het opmerkelijke is dat Mt. Eerie (née Phil Elverum, voorheen bekend als de Microphones) eigenlijk hetzelfde doet (en op dezelfde, van Arnold van Zea, geleende gitaar). Maar waar de vagen flarden en impressionistische schetsen van Mt. Eerie je automatisch naar binnen zuigen, moet je bij het optreden van Woelv je best doen om je concentratie niet te verliezen. Het is de zeker moeite waard, maar Mt. Eerie is gewoonweg een paar klassen beter.
Het toetje van de avond wordt gevormd iets dat zich Massaccesi noemt. Dit wordt op zijn beurt voorafgegaan door de Milkmuts, dat wil zeggen: twee vage gemaskerde types die een beetje a l'improviste door de zaal en over het podium dreutelen. Het optreden van dhr. Massaccesi is niet veel coherenter. Experimentele electronica met een hoog piep-knor gehalte en een boel white noise en een poppenkast. Nee, écht waar. Hij kijkt er verschrikkelijk geconcentreerd bij, dus het zal allemaal wel een bedoeling hebben, maar mij gaat het allemaal een beetje boven de pet. En interessant, of leuk of mooi, is het al helemaal niet. Raar en opvallend is het beste dat ik er van kan maken.
Vrijdag moest ik in Haarlem zijn. Heb van de gelegenheid gebruik gemaakt door meteen een bezoekje te brengen aan het Teylers Museum. De laatste keer dat ik hier was, was waarschijnlijk ergens als middelbare scholier. Sowieso belandde ik temidden van de Leidsche Bollen en magnetiseer-machines in één klap weer terug in de schoolbanken. Natuurkunde was nooit echt m'n sterkste vak. Raar museum eigenlijk, dat Teylers; een beetje willekeurige verzameling fossielen (en andere stenen), natuurkundige apparatuur, een handvol ouwe munten en een paar zaaltjes klassiekerige schilderijen (met een opvallende voorkeur voor Fantasie Stadsgezichten). De tentoonstelling Herkomst: Boudewijn Büch voelt dan ook wel op z'n plek hier, want ook een beetje een zootje ongeregeld: een paar vitrines ouwe boeken, een aantal zitkuilen waar je fragmenten van Büch's televisie-programma's kunt zien en, als klap op de vuurpijl, het dodo-botje dat geen dodo-botje blijkt te zijn. Op de terugweg naar het station blijkt de expositie van Dan Geesin in Galerie De Schone Kunsten al toegankelijk, alhoewel de officiële opening pas vandaag (zondag) plaats zou vinden. Een aanrader.
Zaterdagavond: Voicst in de Melkweg. Daar valt, de plusminus 20ste keer dat je ze ziet, weinig meer aan toe te voegen. Dat weten de heren van Voicst blijkbaar zelf ook, want ze hebben een flink blik speciale gasten open getrokken. Zo staat er bij binnenkomst bij de garderobe een jazz-orkestje hard z'n best te doen. Ottoboy en Solex hebben de eer als voorprogramma te mogen dienen. Met als aantekening dat de One Man Trash Band dit doet vanaf een mini-podium middenin de zaal. Tíjdens het optreden van Voicst doet, bijvoorbeeld, Susanne van (voorheen) Seedling één nummertje mee op viool. Helemaal lekker uit de verf komen doet dit niet. Wellicht dat dit komt doordat op hetzelfde moment tango-koning Danny Malando ook zíjn gastbijdrage levert, in z'n onderbroek, met een rijst-shakertje. In een van de andere nummers mogen we op het scherm náást het podium naar een filmpje kijken waarin Elvis wordt verslonden door een Godzilla-achtig monster en even later sprinkelt About, zoals in het verleden wel vaker overigens, wat electronische toefjes over Chemical Push, maar qua specialigheden is het wat mij betreft toch wel de bijna LCD Soundsystem-achtige touch die de David Gilmour Girls aan Acts Of Fire toevoegen die de kroon spant. Daarom is het jammer dat het concert een beetje in een rommeltje eindigt. Eerst doen ze géén toegift en dan weer wel, maar weten ze eigenlijk niet welke nummers ze nog kunnen spelen. En dan nóg vergeten ze American College Pop.
Sunday, March 6, 2005 //
Luister (en download) tracks van het nieuwe album van Fannypackhier.
Amsterdam Is A Graveyard: ik neem, voor uw gemak, het hoofdstedelijke concertaanbod voor de komende maand door bij 3voor12-Amsterdam.
Phoning It In: artiesten als de Mountain Goats, Julie Holland en de donderdag dus in OCCII te bezichtigen Mt. Eerie cq de Microphones verzorgen, door de telefoon, live-sessies voor het Amerikaanse radio-station BSR88.1fm.
Copyright Criminals: bekijk de trailer van deze documentaire over sampling, met bijdragen van onder meer Pete Rock, Coldcut, Kid606 en Bobbita Garcia van de Rock Steady Crew.
)
.jpg)
